Sekret sprzed lat
Nie mogę uwierzyć.
Co rano mam nadzieję, że to tylko straszliwy koszmar.
Teraz wiem, że...
Mama była ze mną w trudnych chwilach.
DZISIAJ
Kiedy byłem mały i zgubiłem żółwia w parku.
Kiedy pierwszy raz miałem złamane serce.
Ale to dziś jest najgorszy dzień mojego życia,
a mama nie może mi powiedzieć, że wszystko będzie dobrze.
Nie wiem, co zrobię bez niej...
Wiedzieliście, że Dani miała syna?
- Spoczywaj w pokoju. - Ile ma lat?
Dziewiętnaście? Dwadzieścia?
Co robiłeś w domu Danieli?
Chciałem zrozumieć, czemu nas szantażowała.
Co z pieniędzmi?
Nie wiem. Nie było ich w domu.
Przepraszam, kochanie. Dzwonili z biura.
Pedro Cruz. Isabel, moja narzeczona.
- Miło mi. - Mnie również.
I jego żona, Ana Vargas.
- Dzień dobry. - Miło mi.
Moje kondolencje, Hugo.
Dziękuję.
Dowiedzieliście się czegoś?
Pracuję nad tym.
Dowiem się, kto zabił twoją matkę. Obiecuję.
W międzyczasie…
czy możesz zamieszkać u kogoś z rodziny?
U taty?
Tata zostawił nas dawno temu.
Przykro mi.
Zawsze byliśmy tylko ja i mama.
Musieliście być blisko.
Była najlepszą mamą na świecie.
Tak.
To dramat dla wszystkich.
Tak, tragedia. Patrzcie, idzie Sofía.
Sofía, przedstawiam ci moją narzeczoną, Isabel.
- Miło mi. - Mnie też. I gratulacje.
Nie wiedzieliśmy. Marcos nie wspominał.
Skoro nie widzieliśmy się
przez ponad 20 lat, nie mogliśmy...
Kotku, czy mogłabyś przyprowadzić samochód? Proszę.
- Dzięki. - Do zobaczenia.
Pa.
Może to zła pora, ale czy widzieliście sierżantkę?
Tak, to zła pora. Właśnie pochowaliśmy przyjaciółkę.
Hej, nas też zabolała jej śmierć.
Ale po tym, co zrobiła, nie wiem, jaką byłą przyjaciółką.
Porozmawiajmy z jej synem. Może on coś wie.
Na pogrzebie jego mamy i przy policjantce. Świetnie.
Muszę stąd iść.
Policja ma filmy Danieli.
Jakie filmy?
Z uczelni.
Były w jej domu, teraz ma je policja. Wszystkie.
Ale pozbyliśmy się filmu z tamtej nocy.
A skąd to wiemy? To ona tak twierdzi. My go nie widzieliśmy.
Szantażowała nas. Okłamała.
- Może być jakaś kopia. - Policja ma...
Policja może mieć dowód na to, co wtedy zrobiliśmy?
Dokładnie.
Mam spotkanie, więc tylko cię podrzucę i pojadę.
Jasne.
- Jesteś prawniczką? - Tak.
Koszmar.
Pracuję w Figueroa.
Całe dnie kłócę się z prawnikami.
Więc wiesz, jak to jest.
Mhm. Tak szczerze, to lubię to.
To Marcos uwielbia narzekać na prawników.
Nie zawsze. Są wyjątki.
Kotku...
Musimy wiedzieć, skąd bierze się ta fobia.
Widzisz? Ukrywa coś nie tylko przed tobą.
Właśnie widzę.
Lubię poznawać jego przyjaciół.
Na pewno wiedzą coś, czego mogę użyć przeciwko niemu.
- Przestań. - Coś by się znalazło.
Jednak coś dobrego z tego wynikło.
Znowu macie kontakt, tak?
Tak.
Kiedyś byliśmy bardzo blisko.
Naprawdę?
I co się stało?
Dwadzieścia lat minęło. Po prostu.
Teraz jesteśmy jak obcy, prawda?
Dziwne uczucie.
Prawda?
Powiedz mi,
jaki był na studiach. Umieram z ciekawości.
Na pewno nie tak poważny jak teraz, zapewniam cię.
Miał... Właściwie nadal ma oczy, które doprowadzały dziewczyny do szaleństwa.
- Nie. - Tak.
- Był podrywaczem. - Nie.
- To całkiem sexy. - Nie byłem podrywaczem.
Byłem idealistą...
Marzycielem.
Nie wiem. Chciałem zmienić świat,
ale nie miałem, kurwa, pojęcia o prawdziwym życiu.
Jak każdy w tym wieku.
Jak się trzymasz?
Nie najlepiej.
Tak ci współczuję, Hugo.
Jak myślicie, co mu powiedziała?
Była naszą przyjaciółką, ale jej nie znaliśmy.
Nie wiedzieliśmy nawet o synu.
Jej sytuacja finansowa nie była najlepsza.
I co?
- Nic. - To oczywiste, że syn nic nie wie.
Moje dzieci też by nie wiedziały, że jestem, kurwa, szantażystką.
Dzieciak nic nie wie.
Ani o szantażu, ani o pieniądzach.
Jakich pieniądzach?
- Nie zgodziłabyś się. - Jakich pieniądzach?
- To zły moment. - Zapłaciłeś okup?
- Nieważne. - Gdzie...
Wystarczy. Teraz musimy odzyskać pieniądze,
- bo tutaj ich nie ma. - Przecież ma je morderca.
To dobry motyw, prawda?
Odzyskać milion dolarów i zdobyć kolejne cztery?
Nie pomyślałbym, że któreś z nas mogłoby coś takiego zrobić.
Chcieliśmy tego samego, nie?
Pojawia się pytanie, skąd Daniela wzięła pieniądze.
Oczywiście. Stąd wiedzieliście, że to ona. Przez te pieniądze.
Które z was zapłaciło okup?
POLICJA MIAMI-DADE.
Czyli historia z taksówką
nie trzyma się kupy?
Dokładnie. Żadna firma w hrabstwie
nie ma zarejestrowanego przejazdu z Key Largo.
- Dzwoniłaś do wszystkich? - Tak.
Może cię nie doceniłem.
Wiemy, że Alejandro prowadził pod wpływem
i chwilę przed wypadkiem dostał ataku serca.
Jeśli w samochodzie byli wszyscy, czemu mieliby potem uciekać?
Dlaczego kłamią?
Hej, Sandoval.
- Ile masz wzrostu? - 185 cm.
Zrobisz coś dla mnie? Siądź za kierownicą, proszę.
Alejandro ma 190 cm. I skoro prowadził,
czemu nie odsunął fotela?
- Da się tak siedzieć? - Nie ma mowy.
Jeśli Alejandro nie prowadził...
- Okej. - Co robisz?
Połóżmy go na plecach.
- Podnieśmy go. - Okej, dalej.
Do góry.
Gdzie jest jego komórka?
Nie w aucie. Przeszukaliśmy je.
Musi tu być.
Matka mówiła, że wydzwaniała do niego przez całą noc, więc...
Jeśli tu jej nie ma, ktoś musi coś ukrywać.
Szukajcie dalej.
Jeśli trzeba, sprujcie wszystko.
Ana, proszę. Po prostu mnie wysłuchaj, proszę.
Ana, nie wiedziałem, co robić.
Nie wiedziałem, jak nas z tego wyciągnąć.
I myślisz, że teraz ci się udało?
Może pogorszyłeś sprawę?
Powiedz mi. Skąd wziąłeś pieniądze?
Nie mamy takich oszczędności.
Pedro, skąd wziąłeś pieniądze?
Z funduszy kampanii, okej?
Nie pierdol.
Gadasz o walce z korupcją, a spójrz na siebie.
Nie wiedziałem, co robić.
Jak planujesz je zwrócić?
Zniszczą nas.
Zniszczą.
Jeśli to się wyda, to koniec twojej kariery.
Pójdziesz do więzienia, idioto.
Nikt nie musi się dowiedzieć.
Nie? Jaki masz genialny plan?
Kiedy wygram wybory...
Znowu będziesz kradł? A jak przegrasz?
- Odzyskam pieniądze. - Jak?
Jak? Mamy tylko dom.
Wystarczy!
O co chodzi, kochanie?
Co ci się stało?
Co się stało?
Powiedz, kto ci to zrobił.
Luis?
CHRUPKI SEROWE
Przestać jeść ten syf, Luis.
Roztyjesz się, wyskoczą ci pryszcze.
Przepraszam.
Wiem, że przechodzisz trudny okres.
Okej, Luis?
Dobrze to rozumiem. Też kiedyś miałem 11 lat.
- Ale... - Mam 12 lat.
Chodzi o to, że lepiej nie będzie.
Pójdziesz do liceum, na studia.
A tam ludzie są jeszcze bardziej okrutni. Okej?
Będą wyśmiewać twoje okulary i trądzik.
A jeśli utyjesz, to też twoją wagę.
Nie możesz im dać pretekstu.
Po...
Mhm. Chodźmy.
Przepraszam za spóźnienie. Proszę wejść.
Rozmawiałam... z rodzicami Zoe o tym, co się wydarzyło.
Chwila.
Zoe? Jakaś dziewczyna?
- To ta mała suka. - Pani Cruz.
Nieważne, czy to chłopak, czy dziewczyna.
Ma się trzymać z dala od mojego syna.
Rodzice Zoe obiecali z nią porozmawiać,
żeby nie mówiła już brzydko ani o Luisie,
ani o panu.
Uhm, o mnie?
Luis.
- Luis. - Już dość.
Chcę tylko wiedzieć, Luis.
Luis, co mówiła?
Że jesteś jebanym imigrantem.
Przegrańcem, który nie zasługuje na to, co ma.
I że Brady skopie ci dupsko w wyborach.
Zadowolony?
PO LEPSZĄ PRZYSZŁOŚĆ BRADY NA BURMISTRZA
Mały, nie rozrzucaj tego gówna.
Bardzo jesteś uprzejmy. Bardzo.
Dalej!
- Tak jest! - Dalej!
MISTRZOSTWA STANU FLORYDA
15 KWIETNIA 2000
Baldwin!
Brakuje jednej kasety.
Jest 34, potem 36. Gdzie 35?
Wszystkie kasety z domu są tutaj.
Nieprawda. Brakuje 35. Jest na zdjęciu z miejsca zbrodni.
Może została w schowku na dowody. Sprawdzę.
Dzięki.
Wiesz, że na emeryturze nie trzeba chodzić do biura?
Daruj sobie. Musiałem odpocząć od wnuków.
Oni od ciebie też.
Tak po prostu byłeś w pobliżu?
Nie byłaś dziś na chemioterapii?
Daj spokój. Kiedy pójdziesz na zwolnienie?
Mam dużo roboty.
Słuchaj.
Pamiętasz naszą pierwszą sprawę?
Wypadek samochodowy. Nie daliśmy rady jej rozwiązać.
Pojawił się kolejny trup. Ci sami podejrzani.
Ale tym razem, Sully, idę na całość.
Nawet jeśli to byłaby ostatnia rzecz, jaką zrobię.
Tak będzie, jeśli nie odpoczniesz.
Nie jestem inwalidką. Mam zadanie do wykonania.
Ale jakim kosztem?
To nie przywróci życia twojemu bratu.
Sierżantko, mam coś nowego.
Przedstawiam ci moją nową partnerkę. Belindo, to Sullivan,
mój niezwykle stary i wkurzający partner.
Obyś wiedziała, na co się piszesz.
- Ta kobieta jest niezmordowana. - Przepraszam.
Przepraszam. Dzięki, Bailey.
Mamy już wyniki z laboratorium?
Przyjdą po południu. Ale mam coś o Marcosie...
- Technik ma się pospieszyć z tą komórką. - Pracuje nad tym. Mam coś...
Słuchaj, masz do niego zadzwonić. Masz go katować, okej?
To gnojek, rozumiesz? Dzwoń do niego co pół godziny.
To teraz najważniejsze.
Kiedy znaleźliśmy kasety, Marcos Herrero był jeszcze w domu, tak?
Sprawdzę.
Próbuję ci coś o nim powiedzieć.
Zawsze to samo.
Miałam sprawdzić alibi Marcosa Herrero.
No i niespodzianka.
Mam pytanie.
Poważnie się nad nim zastanów.
Od tego zależy, gdzie będziesz spał przez najbliższe 30 lat.
Czy powinnam o czymś wiedzieć?
Tylko to, o czym gadaliśmy.
Albo wiesz co? Tak teraz myślę...
Dzień dobry.
Ja też zapytam. Gdy poszłaś za Danielą,
stało się coś, co ja powinienem wiedzieć?
Insynuujesz coś?
Nie. Po prostu pytam.
Z tego, co wiemy,
ty ostatnia widziałaś Danielę żywą.
Tak.
Słuchaj, wyciągam cię z syfu, w który się ładujesz,
bo twój tata mnie o to prosi.
Ale nie popełniłabym dla ciebie przestępstwa.
Więc zamknij się i pozwól mi działać.
Kłamał pan, panie Herrero.
Twierdził pan, że w noc śmierci Danieli Marini
był pan w klinice. Wiemy, że to nieprawda.
Według zapisów wyszedł pan... O której?
- Tutaj. - O 17.00.
Może tym razem powie pan prawdę?
Mój klient nie odpowie na żadne pytania.
Jasne.
Jeśli będzie pan współpracował,
to może zapomnę o oksykodonie, który znalazłam w domu Danieli.
Zapewne to pan wypisał receptę?
Niech będzie.
- Chwila. - Tak?
Marcos.
Pozwól mi mówić.
Za dwa miesiące biorę ślub.
Mazeł tow.
Ale odradzam. Ponoć małżeństwo zabija namiętność.
Tłumaczę tylko, dlaczego musiałem skłamać.
Tak, nie byłem w klinice.
Byłem w samochodzie.
No i?
I była tam też moja eks, Sofía.
Potem odwiozłem ją do hotelu. I tyle.
- Sofía to potwierdzi? - Tak.
Czemu był pan w domu Danieli?
To nie byłem ja.
Okej?
Tak przy okazji.
Czy kiedy przeszukiwaliśmy dom Danieli,
nie zabrał pan kasety?
- Kasety? - Tak.
Jednej brakuje. Jakieś propozycje?
Nie.
W domu była policja. Nie zrobiłbym tego,
nawet gdybym chciał.
Nawet gdyby pan chciał.
Proszę poczekać, sprawdzimy alibi.
Idiota.
Puszczamy go?
Jeszcze nie. Chcę wiedzieć, czy kłamie.
Nie było u nas żadnej Sofíi Mendiety.
Na pewno?
Na pewno. Nikt taki u nas wtedy nie nocował.
Można sprawdzić kilka dni wstecz?
Jasne.
Nie, ciągle nic.
W porządku. Dziękuję.
Przepraszam, jeszcze coś.
Czy mogę obejrzeć zapis z kamer z ostatnich trzech dni?
Muszę spytać menadżera.
Oczywiście. Poczekam.
- Okej. - Dziękuję.
Zarzucą nam oportunizm.
- Upolitycznienie pandemii. - Upolitycznienie?
Ta władza zupełnie sobie z nią nie poradziła.
Pokazali, że są niekompetentni.
Absolutnie.
Statystyki zgonów są prawdziwe.
- Tak. - Kryzys finansowy również.
Ale czy zmienili system ochrony zdrowia?
Nie.
Pomogli małym przedsiębiorcom?
Ani trochę.
Właśnie. A imigranci? Sami, bez wsparcia, jak zawsze.
Oto trzy filary naszej kampanii, tak czy nie?
- Tak. - Nie.
O ryzyku decydujesz ty, ale to kontrowersyjny temat.
A teraz sondaże są bardzo dobre.
Kobiety między 30 a 60 rokiem życia cię kochają.
Lepiej, żeby Ana o tym nie wiedziała.
O czym nie wiedziała?
Że twój mąż to symbol seksu.
To chyba nie problem, prawda?
Nie, oczywiście, że nie.
Więc w czym rzecz?
Mówienie o COVID-19 zniechęci niektórych wyborców.
Będą myśleć, że to oportunizm.
Mama Pedra umarła przez pandemię. To nie jest oportunizm.
Pandemia dotknęła tysięcy ludzi. Idziemy?
To był jej pomysł.
Tak dla odmiany.
Wychodzimy.
Co ci powiedzieli w bankach?
Wszystkie trzy chcą tego samego.
Minimum półtora miesiąca na refinansowanie hipoteki.
Trzeba wymyślić coś innego.
Ana…
- Twoja mama... - Nie.
- Mogłaby... - Nie.
Nie ma, kurwa, opcji.
- To tylko sugestia. - Powiedziałam: nie.
Jaja sobie robisz, kurwa? Mieszkasz tutaj?
Tak.
Na pewno nie przeszkadza im, że przyjdę?
Czemu tak myślisz?
Chodźmy.
Ana?
Chciałby, żebyś został burmistrzem.
Nie rozpędzajmy się. Jeszcze musi wygrać wybory.
Tato, babcia Marisa mówi, że możemy pić tyle coli, ile chcemy.
Babcia was rozpieszcza. Nie ma mowy.
W moim domu mogą robić, co chcą.
- Weź to, tylko ostrożnie. - Nie.
Nie biegamy! Dziecko, na Boga.
Niedługo podajemy obiad.
Pomogę ci, a oni niech naprawiają świat.
Powiedz mi.
Jak idzie kampania?
Widziałem sondaże
i Brady ma przewagę wśród młodzieży.
Brady całe dnie spędza w mediach.
Jak mam z tym konkurować? Nie potrafię.
Niby czemu, chłopcze? Jesteś dużo lepiej przygotowany.
Ale… To nie ma nic do rzeczy, przecież wiesz.
Połowa wyborców nawet nie czytała mojego programu.
Nie mamy takich środków jak Brady.
Więc nie zdobywamy głosów.
Nie mamy jak.
Chodź ze mną.
Rodrigo, nie. Nie o tym mówiłem.
Mówiłeś o środkach.
Już dałeś mi wystarczająco.
Naprawdę.
Nie gadaj głupot.
Jeśli mogę ci jakoś pomóc w pokonaniu tego idioty,
to to zrobię.
Dziękuję.
Alejandro!
Już idę!
Czekaj, czekaj.
To tylko dwie minuty spóźnienia, tato.
Synu...
Idziesz, Pedrito?
Nie mogę.
Co? Dlaczego?
- Muszę pomóc mamie. - Teraz?
- Tak, z samochodem. - No nie pierdol.
- Dzisiaj musimy być szybsi, prawda? - Tak.
Dalej. Do startu...
...start!
Dalej!
SOBOTA, 12 LISTOPADA
Mówiłem.
Mogę już iść?
Proszę poczekać.
Przewinę ten fragment,
bo wszyscy wiemy, co się dzieje.
PRZEWIJANIE KAMERA 5
Już wystarczająco długo tu jesteśmy. Czego pani szuka?
Tego.
Pojechałeś do domu. Twoja narzeczona to potwierdziła.
Ale z kolei twoja przyjaciółka, Sofía...
Nikt nie wie, co robiła od godziny 01.45.
Nie wiem. O której wróciła?
Nie wróciła.
Nigdy nie nocowała w tym hotelu.
Wiesz, gdzie mogła wtedy być?
Kurwa.
Silvia mówiła mi o oksykodonie.
Kiedy znowu zacząłeś brać?
Niczego nie biorę, tato. Zaufaj mi.
Niby jak mam ci ufać?
Zapłaciłeś okup z moich pieniędzy. Zatrzymała cię policja.
- Nie chcę tutaj policji. - Wiem.
Jesteś porażką, Marcos!
Porażką? Od 20 lat robię wszystko, co mi każesz.
I w pięć minut wszystko zepsułeś!
Wiesz, czego bym chciał?
Żeby Isabel nigdy się na tobie nie poznała.
A ja bym chciał,
żeby się, kurwa, nie poznała na tobie.
Coś ty sobie myślał, do cholery?
- Wyjaśnisz mi? - Pomyśl, okej?
Okej.
Nie wiedzieliśmy, co robić.
Od teraz robicie tylko to, co każę.
Zrozumiano?
Tylko to, co każę.
Nie wywiniesz się tak łatwo, rozumiesz?
Jasne?
Tak.
Pozwól ze mną.
Spojrzymy na tę ranę.
Co się dzieje?
To byłam ja.
To ja dałam im narkotyki.
- Dzwoniłam, kotku. Wszystko okej? - Tak.
To był trudny dzień, ale chciałem cię zobaczyć.
- U ciebie wszystko okej? - Tak.
Policja kogoś podejrzewa?
Nie, jeszcze nie.
Co tu robi Sofía?
W hotelu odrzuciło jej kartę, wyprosili ją.
- Naprawdę? - Chamstwo.
Dziękuję.
Twoja narzeczona to anioł.
Zaproponowałam, żeby została u nas, jak długo chce.
Dwa dni wystarczą. Nie chcę przeszkadzać.
Spokojnie. Nie przeszkadzasz.
Przygotuję pokój gościnny.
Nie ma luksusów, ale widok jest piękny.
Bardzo dziękuję, naprawdę.
Czuj się jak w domu.
Dzięki, kochanie.
Co ty odpierdalasz? Gdzie się ukrywałaś?
Dzwonię od godziny.
Wiesz, że policja cię szuka?
Nie twoja sprawa.
Mamy ten problem od 20, kurwa, lat. My, razem.
I mówisz, że to nie moja sprawa? Pierdol się.
Wiesz co? Myślę, że to ty masz nasze pieniądze.
- Co? - To ty je zabrałaś.
Naprawdę myślisz, że zabrałam okup?
- Naprawdę? - Nie wiem.
Ty zniknęłaś, pieniądze zniknęły.
A ja zabrałem cię do hotelu,
w którym nie mieszkasz. Widziałem na wideo.
- Myślałam, że mnie znasz. - W ogóle cię, kurwa, nie znam.
Kim ty jesteś? Czemu ciągle kłamiesz?
- Powie... - Wszystko w porządku, kotku?
Tak, wszystko w porządku. Witam naszą gościnię.
Czemu nie powiesz prawdy?
- Hm? Powiedz prawdę. - Chcesz wiedzieć?
- Chcę. - Niech będzie.
Nie jestem wziętą prawniczką.
Żeby zapłacić okup, musiałam się zadłużyć u złego człowieka.
A dziś rano wyrzucili mnie z motelu,
bo nie mam pieniędzy.
Teraz nie mam gdzie się podziać. Zadowolony?
Jeśli to prawda, w co wątpię,
dlaczego to ukrywałaś?
Bo nie tego oczekiwałam od życia, Marcos.
A teraz przypomniałam sobie, kim byłam przy tobie.
I zapewniam cię, że tamtą Sofíę lubiłam dużo bardziej.
Dlatego.
To jest fakt.
Powyżej pewnego progu, więcej pieniędzy nie daje już radości.
Ale trzeba przekroczyć próg.
Albo żyć za mniej.
Tak. Po skończeniu medycyny chcę wyjechać do Kolumbii
i zająć się pomocą humanitarną.
- Żartujesz sobie ze mnie? - Nie, mówię serio.
Myślałam, że skoro twój tata ma klinikę...
Tata zapomniał, skąd pochodzi. Ja nie.
Pieniądze są ważne. Zwłaszcza gdy się ich nie ma.
Wiesz co? Lubię się z tobą kłócić.
To okropne, Marcos.
Powiedz, że nie próbujesz tego z każdą.
Czego?
Tych oczu smutnego pieska. To tak wyrywasz laski?
Wariactwo.
- Ej, ludzie. - Co jest?
Co?
Nie. Serio?
Myślisz, że chcę cię wyrwać?
- To oczywiste. - Tak.
- I wzajemnie. - Co?
Śmiejesz się z ludzi, żeby ukryć zdenerwowanie.
- Racja? - Nie denerwuję się.
- Kurwa. - Wreszcie!
Lata wam to zajęło!
Flirtowaliście od miesięcy.
Wreszcie zamknęliście sobie usta.
Nareszcie! Czekaliśmy z zapartym tchem.
Nie znosicie, jak się biedakowi wiedzie.
Dobrze się przygotowałeś.
Teraz trzeba dokończyć w motelu.
- Hej! - No właśnie!
Tak jest!
Znajdźcie sobie pokój!
Okej, Luis. Słuchaj.
Wiem, że często się niecierpliwię.
Możesz to na chwilę odłożyć?
Na sekundę.
Oto twój tata. W wieku 12 lat.
Ale dziwak.
Cóż, nie byłem szczególnie popularny, ale...
A moi koledzy z klasy
mieli okrutne pomysły.
Często je na mnie stosowali.
Przezywali mnie na wiele sposobów.
I to sprawiało, Luis,
że czułem się fatalnie.
Więc dużo jadłem.
Ale to nie pomagało.
Tylko jadłem i jadłem, przez co czułem się jeszcze gorzej.
I tak cały czas. To był okropny okres.
Nie chcę, żebyś też przez to przechodził.
Rozumiesz? Dlatego czasem tak się zachowuję.
Bo czuję, że to moja wina.
To nie twoja wina, tato.
Wiesz, że zawsze możesz ze mną porozmawiać?
Kiedy chcesz, o czym chcesz.
Wiesz, prawda?
Okej.
Tato?
Między tobą a mamą jest okej?
Jak najbardziej.
Nie przejmuj się tym, Luis.
Okej?
Tata zawsze będzie cię chronił.
Wiesz?
- Wiem. - W porządku.
- Hej. - Pedro.
Masz chwilę? Możesz rozmawiać?
Jasne. O co chodzi?
Mamy problem. Przyjdziesz do biura?
Okej.
Zniknęły dwa miliony.
Niemożliwe. Może to błąd w księgowości?
Sprawdź konto.
Mówiłeś o tym komuś?
Tylko tobie.
Okej.
Zostawmy to.
Okej?
Nie teraz, Ernesto. Muszę się zobaczyć z Aną.
Nie martw się.
Dowiemy się, o co chodzi.
Tęsknię za tobą.
Wiem.
Sprawy się skomplikowały.
Proszę.
Ernesto wie o pieniądzach.
Przepraszam.
Ja tylko chciałem was chronić. Nie chciałem...
Co się stało?
To byłam ja.
To ja go zabiłam, Pedro.
To ja dodałam Alejandrowi narkotyki do piwa.
Spójrz na mnie.
Wybacz mi.
Spójrz na mnie.
Poradzimy sobie z tym. Razem.
Dotarliśmy aż tutaj.
Razem.
Wszystko będzie w porządku, okej?
Wszystko będzie w porządku.
Coś tu nie pasuje.
Słyszeliśmy, że Alejandro prawie nie pił, nie brał narkotyków.
Był całkowicie skupiony na pływaniu.
To nieprawda.
Alejandro nie lubił zawodowego pływania.
Nie znosił zawodów.
A jego rodzice chcieli, żeby był najlepszy.
Nie mógł tego wytrzymać.
I czasem coś brał.
Mówiłem mu, żeby przestał.
Że kiedyś przesadzi.
W końcu się uzależnił.
Jeśli nie wierzycie, sprawdźcie jego kartotekę.
Trzy miesiące temu aresztowano go za posiadanie.
Pedro miał rację. Alejandra zgarnęli za ketaminę.
No proszę.
Wszytko pasuje do raportu patolożki.
Alejandro był naćpany, dostał ataku serca i spowodował wypadek.
Albo nie.
Co?
Wyglądasz... elegancko.
Zamknij się.
Mam randkę z chłopakiem.
Zabiera mnie na homara, choć jestem wegetarianką.
Dobrze, że jesteście.
Komórka Alejandra Villasa.
Znaleźli ją?
Namierzyliśmy sygnał. Ktoś ją włączył.
Jest w Westlake.
Świetnie. Jedziemy.
Szybciej.
- A co z randką? - Jebać randkę.
NUMER NIEZNANY WIEM, GDZIE JESTEŚ...
Napisy: Bolesław Racięski