Sekret sprzed lat
- Tutaj są! - Gdzie?
- Zrób coś. - Niby co? Tutaj?
Hej! Okej.
- Włącz muzykę! - Muzyka!
Nie nagrywaj mnie.
Przestań. Dobrze wyglądasz.
- Nie! - Nie!
Nie!
19 maja 2000
Stary, zabiję cię. Przez ciebie upuściłam kamerę.
Co ci odbiło?
Zabiję cię, stary.
Chodź tutaj!
Pedro!
Oj, Pedrito.
- Dani. - Dani, chodź tutaj!
Przegapiasz imprezę. Chodź tutaj.
To nasza ostatnia impreza. Chodź tutaj.
To nagranie dla potomności.
- Dani, moje jaja. - Cheese.
Gdzie się widzisz za 20 lat?
Proste. Działaczka praw człowieka.
A ja...
Lekarze bez granic!
Nie wiem.
Następny!
Oskar za najlepszy film dokumentalny.
Wiecie, gdzie mnie znaleźć. W Białym Domu.
Okej. Prezydentka.
Gdzie się widzę za 20 lat?
Szczerze, nie mam pojęcia.
Teraz mnie to nie obchodzi.
Chcę tylko, żebyśmy byli wszyscy razem.
Piwo?
Ja też.
Zdrowie!
Ja to zrobię, mała.
Mam cię.
Co tam, Anita? Już pijana?
20 maja 2000
Bardzo!
- Kurwa. - Alejandro! Nie!
Pomocy!
- Jedziemy! - Źle z nim. Kurwa.
Dani! Przestań nagrywać!
- Zatrzymaj się! - Alejandro!
DZISIAJ
Popracujemy nad twoją brodą.
Wydłużymy ją.
Nos wypełnimy kwasem hialuronowym.
A tutaj wstrzykniemy trochę botoksu.
Tutaj i tutaj.
Chodź ze mną.
Spójrz na swoje odbicie.
Myślałem, żeby podnieść szyję.
I co?
Umów z Sandrą wizytę na wtorek.
Powiedz jej, co chcesz sobie zrobić i...
NiEZNANY NUMER. JUTRO. SPOTKANIE ABSOLWENTÓW.
PRZYJDŹ ALBO POWIEM WSZYSTKO.
Do zobaczenia we wtorek.
Lifting będzie na mój koszt.
Akcja!
Daniela, czemu mówisz „akcja”, kiedy nie jesteś gotowa?
- Gotowi czy nie? - Gotowi!
O kurwa! Kolumbio, nadchodzimy!
Pedro, idziemy.
Dani!
Dzień dobry, gdzie łazienka?
Mówiłeś już tacie?
Jebać go. Jedziemy do Kolumbii, mała.
- Jedziemy do Kolumbii, kochanie. - Powtórz to!
Jedziemy do Kolumbii!
Nie, to o twoim tacie.
Jebać mojego tatę. Słyszycie?
Jebać Lekarzy bez Granic!
Wszyscy jedziemy do Waszyngtonu!
Tak jest!
- Prezydentka! - Prezydentka!
Prezydentka!
Ciągle mi dokuczają.
Przez okulary, przez moje wielkie zęby.
Wczoraj przy wszystkich nazwała mnie „drutem"
Wszyscy zaczęli krzyczeć „druciany pysk”.
Mam tego dość, mamo.
Mamo.
Mamo, uważaj!
Co się stało?
Spaliłam placki, Carmencita.
Proszę, pomóż mi z tym.
Macie szczęście, bo dam wam pieniądze do sklepiku.
Szybko, spóźnicie się na autobus.
Szybko! Podzielcie się.
Luis, powiedz Zoe, że okulary i aparat nosi się tylko kilka lat
a bycie zgorzkniałą zdzirą zostaje na zawsze.
Nie mogę jej tego powiedzieć.
Nie możesz.
Powodzenia!
Czterdzieści trzy lata temu moja matka przekroczyła granicę.
Była w ciąży,
szukała lepszego życia dla swojego syna.
Niestety dziś
wielu uważa, że ci, którzy nielegalnie przekraczają granicę
są zagrożeniem.
Dla mnie są wyzwaniem humanitarnym.
Tak jak każde z was, pragnę takiego Miami,
które potrafi przywitać imigrantów i uchodźców.
Chcę, aby przestano o nich myśleć jak o zagrożeniu,
bo nim nie są.
Wiem.
Wiem, że zjebałem.
Zestresowałem się. Przy tobie jest gorzej.
Miałaś nie przychodzić.
Kontakt wzrokowy.
Wierzysz ludziom, którzy nie patrzą ci w oczy?
Oni też nie. Co o tym myślisz?
Ana, nie zrozum mnie źle.
Ale Pedro ma już sztab wyborczy.
Doskonale wiemy, jak ma mówić, ruszać się, uśmiechać...
Mogę porozmawiać z mężem na osobności?
Dziękuję.
- Co tu robisz? - Wiadomość.
Jaka wiadomość?
NUMER NIEZNANY. JUTRO. SPOTKANIE ABSOLWENTÓW.
PRZYJDŹ ALBO POWIEM WSZYSTKO.
Do zobaczenia. Kocham cię. Mama.
Kiedy Marcos przedstawił mnie Isabel,
nie spotykali się długo,
ale od razu wiedziałem, że mój syn jest kompletnie zakochany.
Nie dziwię mu się. Isabel, jesteś wspaniałą kobietą.
- Ty to wiesz, on teraz też. - Nie.
Każdy, kto ma mózg, by się w niej zakochał.
Zdrowie.
Witamy.
Kotku.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Tylko muszę jechać do kliniki. To pilne.
- Teraz? - Tak.
Nie martw się.
- Widzimy się w domu. - Tak, kochanie.
- Kocham cię. - Ja cię też.
- Do zobaczenia. - Tak. Wybaczcie.
WITAMY ABSOLWENTÓW ROCZNIKA 2000
ABSOLWENCI ROCZNIKA 2000
Marcos?
Pedro.
Gdzie Ana?
Hej!
Cześć.
Co u ciebie?
- Dobrze. - Myślałem, że będę tu pierwszy.
Nie. Kiedy my przyjechaliśmy? Jakieś 12 minut...
Dwadzieścia minut temu.
Zawsze punktualna, Anita.
Dani, Dani.
- Dawno się nie widzieliśmy. - Bardzo dawno.
Też dostałeś wiadomość?
Tak.
Chyba wszyscy dostaliśmy?
Niektórych z nas tu brakuje.
Co chcesz powiedzieć?
Sofíi tu nie ma.
To nie znaczy, że nie przyjdzie.
Jeszcze nie dotarła.
Myślisz, że to była ona?
Nie wiem, Marcos. Nie mam zielonego pojęcia, kto to był.
Z naszej piątki jest tylko czwórka.
Sofía nie zrobiłaby czegoś takiego. Znam ją.
- Minęło sporo... - Przestań.
Nie widziałeś jej 20 lat.
Muszę się napić.
Chcecie coś?
- Tequilę. - Tequilę?
Proszę jeden kieliszek tequili i jeden aguardiente.
Robi się.
Ty jesteś moją rodziną.
Kocham cię.
Nie pozwolę, by stało ci się coś złego.
Kocham cię nad życie.
Rozumiesz?
Zgubiłeś się, doktorze?
Mnie też było trudno.
Nie wiemy, jak bardzo się zmieniliśmy, dopóki się nie zobaczymy.
Jeszcze jeden.
Nie sądziłem, że dotrzesz.
A miałam wybór?
Sofía!
Dani!
Pokaż się.
Niczego nie rozumiem.
- Dobrze cię widzieć. - Kopę lat, prawda?
Tak. Zobacz, kto tu jest.
Cześć, Pedrito.
Chodź tu, Pedrito.
- Ana Vargas. - Sofía.
Kopę lat.
Halo? Czy to działa?
Słychać mnie?
Cześć.
Jeśli mnie słyszycie, podejdźcie.
Podążajcie za moim głosem.
Jak się macie?
Na początku chciałbym was wszystkich przywitać.
Boże, dobrze po tylu latach zobaczyć
wszystkich absolwentów.
Kiedy się ostatnio widzieliśmy, mieliśmy więcej włosów.
Faceci. Faceci mieli.
Podczas takich spotkań
widzimy się z tymi, którzy byli dla nas ważni.
Ale też wspominamy tych, których już z nami nie ma.
I chociaż niektórzy przyjaciele już nas opuścili,
ciągle pozostają w naszej pamięci.
Dziś mam zaszczyt podziękować Rodrigowi i Marisie Vilas,
rodzicom naszego kolegi, Alejandra,
za ich hojną dotację
na budowę nowej biblioteki uniwersyteckiej.
Nie przestawaj.
Uwielbiasz mi rozkazywać, prawda?
Nie lubię rozkazywać.
Najgorsze jest to, że dobrze ci idzie.
Dlatego dali ci stypendium.
Zaraz będziesz prezydentką.
Zamknij się, idioto.
Cieszę się, że osiągasz, co chcesz.
Wierzę w ciebie.
Nigdy o tym nie zapominaj.
...zawdzięczam mu to, kim jestem.
Chciałbym wznieść toast za Alejandra.
Nie ma dnia, bym o nim nie myślał.
- Za Alejandra. - Za Alejandra!
Umie kłamać. Dobry polityk.
Co on wyprawia? Prowadzi kampanię?
- Co to było, do cholery? - Co?
Ktoś musiał coś powiedzieć.
Wiecie co? To jakieś bzdury.
- Wychodzę. - Co?
- Tak. - Jak to?
Wiadomość mówiła, żeby tu przyjść. Ale nic się nie stało.
Powodzenia.
MILION DOLARÓW OD KAŻDEGO.
W PIĄTEK O PÓŁNOCY DOWIECIE SIĘ,
GDZIE DOSTARCZYĆ PIENIĄDZE.
Nie mam miliona dolarów.
A myślisz, że ja mam, Dani?
Skąd mam wiedzieć? Nie odzywaliście się od 20 lat.
Przejebane. Nie mam pieniędzy nawet na prawnika.
„Milion dolarów od każdego.
W piątek o północy dowiecie się, gdzie dostarczyć pieniądze”.
O co chodzi? To absurd.
Oczywiście, dla ciebie to absurd. Wypiszesz czek, i już.
- Co ty wiesz? - Niby o czym?
Wstrzykujesz botoks całemu Miami.
Klinika jest mojego taty.
żeby w tym też ci pomógł.
Pomógł mnie?
20 lat temu pomógł nam wszystkim. Powinieneś dziękować.
Przestańcie się kłócić.
Chcesz iść do więzienia? Bo właśnie tak będzie, idioto.
- Rozumiesz? - Marcos, przestań!
- Przestań! - Właśnie tak będzie!
Przestań, proszę.
Wystarczy. Dość.
Nieważne, kto ma pieniądze, a kto nie. Nie będziemy płacić.
Ana, proszę.
Nie ma odwrotu. Zjebaliśmy.
Czekajcie chwilę.
Jak myślicie, kto wysłał wiadomości?
Tylko my powinniśmy o tym wiedzieć, prawda?
Nie myślisz. Rozumiesz, że możemy pójść do więzienia?
- Nie pójdziemy. - Nie?
Sprawa musiała się przedawnić.
Morderstwa się nie przedawniają.
Wystarczy. Musimy się uspokoić.
Trzeba wymyślić, co zrobimy.
Właśnie. I musimy zrobić to razem.
Więc lepiej się dogadajmy.
Kiedy jesteśmy razem, nie podejmujemy najlepszych decyzji, Dani.
Wszyscy muszą się zgodzić.
Dzięki.
Co roku to samo. Kończą szkołę i...
Sprawdzili numer VIN?
Założę się, że to auto jego ojca.
Tak.
Co wiemy o drugim kierowcy?
Napisali, że uderzyła głową w przednią szybę.
I...
kawałek metalu utkwił jej w szyi.
Co za bajzel, kurwa.
To oni to zgłosili?
Co? Tak.
Patrolowali drogę i chyba po prostu to znaleźli.
Czemu tylne drzwi są otwarte?
Może otworzyły się w wypadku?
Może oni je otworzyli.
Dotykaliście czegoś?
Nie.
A może w samochodzie był ktoś jeszcze?
Dwa samochody, dwa trupy.
Jeśli patolożka nie stwierdzi inaczej, to był wypadek.
Gdzie idziesz?
Poinformować najbliższych. Masz ich adresy?
Tak.
Ale przecież jeszcze nie skończyliśmy.
Chodź. Nie lubię z tym dzwonić.
Detektyw John Sullivan, policja Miami.
- Pani Vilas? - Tak?
Powiedział, że wróci późno,
ale kiedy obudziłam się o 04:00 i go nie zobaczyłam,
wiedziałam, że coś mu się stało.
Zwykle nie mogę zasnąć, gdy wychodzi.
Więc zadzwoniłam do niego około 05.00.
Ale nie odebrał komórki.
Nie znaleźliśmy komórki.
Czy pamięta pani coś jeszcze z poprzedniej nocy?
Cokolwiek, co mogłoby się nam przydać?
Hej, Peterson. Zrób mi przysługę.
Chodzi o ten wypadek.
Możesz jeszcze raz sprawdzić rzeczy Alejandra Vilasa
i zobaczyć, czy nie przegapiliśmy komórki?
Okej.
Wyślę ci numer, jak tylko go dostanę.
Dzięki wielkie.
Co pani tu robi?
- Kim pani jest? - A ty?
Pedro. Moja mama tu pracuje.
Znacie się?
Jesteście przyjaciółmi?
Tak, od dziecka.
Tak mi przykro.
Ciągle nie wierzę, że on...
To koszmar.
Jeszcze tylko kilka pytań, okej?
Piliście?
Może jedno piwo.
Jego mama mówiła, że wracał z imprezy.
Byłeś razem z nim?
Tak.
Pojechaliśmy na plażę świętować zakończenie studiów.
- Którą plażę? - Key Largo.
To daleko, no nie?
Alejandro chciał nas zawieźć.
I co zrobił potem?
Wrócił sam.
Czyli pojechał do domu,
a wy dalej imprezowaliście?
Dlaczego?
Czy na imprezie coś się stało?
Nie.
Nic się nie stało.
Alejandro czuł się źle i chciał jechać do domu.
A wy jak wróciliście?
Taksówką.
Kto wezwał taksówkę?
Nie pamiętam. Byliśmy pijani!
Może Marcos? Nie wiem. Czy to ważne?
Wcześniej mówiłaś, że wypiliście tylko trochę.
- A teraz, że byliście pijani? - Zostawmy to.
O której Alejandro pojechał?
O 02.00.
Nie pamiętasz, kto wezwał taksówkę,
ale dokładnie pamiętasz, o której pojechał Alejandro?
Sprawdziłam godzinę, kiedy odjechał.
Sprawdziłeś godzinę?
Ktoś mi powiedział.
Nie rozumiem, jak możesz pamiętać jedną rzecz, ale...
Dobrze.
Na razie to wszystko.
Dzięki za czas.
Dziękuję.
Co ty robisz, świeżak? Wiem, że to twój debiut.
- Nieprawda. - Debiut w Wydziale Zabójstw.
Rozumiem, że się starasz.
Warto być dokładnym, ale trzeba być taktownym.
Wiem o tym. Dziękuję.
I proszę nie traktować mnie z góry.
Po prostu dziwi mnie, że pamiętają dokładnie,
kiedy Alejandro pojechał.
Brzmi, jakby uzgodnili zeznania.
Co?
Bardzo proszę.
Halo?
To popierdolone.
Co się stało?
Mój klient nie odpowie na pytania.
Silvia Bartomeu.
O nic nie oskarżamy pańskiego syna.
Jeszcze nie.
Nie chcesz wiedzieć, co się stało twojemu koledze?
Nic im nie powiedziałem, ale przyjadą do ciebie.
Pytają o komórkę.
Szukamy komórki Alejandra. Wiesz, gdzie może być?
Proszę pani, mój syn cierpi.
Chcemy współpracować.
Na pewno wiecie, o co mi chodzi.
- Co z nią zrobiłaś? - Nie martw się tym, Marcos.
Jak mam się nie martwić?
Już jej nie mam. Zapomnij o tym.
Idź do pokoju.
Jest gorzej, niż myślałem. Sofía.
- Sofía? - Muszę się rozłączyć.
Kurwa...
38.
Jessica Thompson, lat 35.
Uraz czaszkowo-mózgowy.
Siniaki na rękach i twarzy.
Przyczyną śmierci była rana kłuta
w tętnicy szyjnej. Po lewej stronie.
Jakby jej ktoś wbił szpikulec do lodu.
Przy tym facecie sprawy się komplikują.
Spójrz.
Nie lubię trupów.
Jesteś w Wydziale Zabójstw, nie masz wyboru.
No dalej.
Liczne obrażenia.
Wszystkie pasują do wypadku samochodowego,
z wyjątkiem tego.
Ta rana powstała przed wypadkiem.
Pęknięte naczynie krwionośne.
Ktoś go walnął?
Impreza przybrała zły obrót.
Te obrażenia powstały po śmierci.
Nie zginął w wypadku?
Bardzo możliwe, że zginął wcześniej.
Toksykologia wykazała wysoki poziom metylenodioksymetamfetaminy.
Piguły?
Ecstasy.
Banany...
Nie wiem, co powiedziałam. Przysięgam, że nie wiem.
Spokojnie. Dobrze nam poszło.
Skąd wiesz?
Inaczej bylibyśmy teraz na posterunku.
Już po wszystkim.
Nie. Zostało jeszcze jedno.
Musimy zniszczyć nagranie, Dani.
Przyniosłaś je?
To jedyna kopia?
Tak.
Daj mi to. Musimy się tego pozbyć.
Hej.
To się nie wydarzyło.
Jasne?
Przecież się wydarzyło.
Zawsze będzie nas to prześladować.
DZISIAJ
Nie ufam prawnikom.
I to mówi absolwentka prawa?
Właśnie.
Jestem twoją adwokatką, Marcos, a nie jej.
Wiem.
Więc przynajmniej mnie powiedz, co robić.
Masz dwie opcje.
Sprzedaj przyjaciół, idź na układ z policją, zanim oni to zrobią.
Nie.
Nie zrobię tego.
Oni też tego nie zrobią.
Co? Jestem tego pewien.
Nasza piątka ukrywała to przez ponad 20 lat!
Nie płacisz mi za wiarę w ludzi.
Ja jej nie mam.
Wierzę, że każdy chce uratować własną dupę.
20 lat temu mieliście coś do stracenia, teraz też.
Co o nich wiesz?
A druga opcja?
Zapłać.
Tak po prostu?
Okej. Zapłacę.
Ale kto mi zagwarantuje, że nie będą chcieli więcej?
Marcos, siadaj, kurwa, i posłuchaj mnie.
Potrzebujemy czasu, żeby ustalić, kto za tym stoi.
Rozumiesz?
Pracujemy nad tym, ale to niełatwe.
KANCELARIA BARTOMEU
Jest jeden problem.
Wszyscy muszą zapłacić, nie tylko ty.
Okej.
Porozmawiam z Aną.
- Co? - Okej.
Adwokatka Marcosa mówi, żeby zapłacić.
Nawet Sofía i Daniela się zgadzają.
Spotkali się z adwokatką bez nas?
- Ana, proszę. - Alejandro...
Pedro, nie będziemy płacić...
Najwyraźniej nie rozumiesz, co tutaj się dzieje.
Bo to może nas zrujnować.
Możemy przegrać wybory, trafić do więzienia.
Musimy zapłacić. Musimy coś wymyślić.
Weźmiemy pożyczkę, zastawimy dom...
Gówno mnie obchodzą wybory.
- Mamy dzieci. - Właśnie.
Mają dorastać bez rodziców? Zabójstwo się nie przedawnia.
O co chodzi, kotku?
Czemu nie śpisz?
Luis, znowu?
- Znowu? Masz 12 lat! - Czekaj.
Chodźmy, nie martw się.
Wsadzimy to do pralki i już.
Ana, to jest ważne.
To także.
Nie zapłacimy. Koniec dyskusji.
DOTACJE NA KAMPANIĘ DATA NUMER KWOTA
CRUZ DLA MIAMI DADE
Gdzie jest Ana?
Nie przyszła?
Musi pilnować dzieci.
Mam pieniądze, prawda? Chyba tylko to się liczy?
Jesteśmy przekonani?
Tak czy nie?
Mamy wybór?
Zróbmy to.
Włóżmy wszystkie pieniądze tutaj.
Pomóż mi.
- To wszystko? - Tak.
Zadzwonię, jeśli coś się stanie.
Wszyscy pojechali.
Zostałam, żeby się pożegnać.
Zawieźć cię do hotelu?
Ponoć dobrze ci się żyje?
Nie mogę narzekać.
No więc?
Co zrobimy?
Dobre pytanie.
Mam nadzieję, że poszło dobrze i nie zażądają więcej.
Nie o to mi chodzi.
Sofía, kotku.
Coś ty zrobiła z moimi pieniędzmi?
Przepraszam, Bernie. Potrzebowałam ich.
Potrzebowałaś.
Czy ja wyglądam jak bankomat?
Oddam je, przysięgam.
Wiadomo, że oddasz.
Zrobisz to teraz albo przyjadę do ciebie.
A tego nie chcesz, uwierz mi.
Która godzina?
Bardzo późno.
Idź spać, kochanie.
Kotku, co jest?
Nic. Ktoś przyszedł na recepcję.
Zaraz wracam.
- Kocham cię. - Ja cię też.
Halo? Kto mówi?
Powiedz, żeby weszła.
Dzięki.
O co chodzi? Dałaś im pieniądze?
A jak myślisz?
I? Co tu robisz o tej porze?
Coś się stało?
Wiem, kto jest szantażystą.
Co się dzieje?
Nic, kochanie.
Muszę wyjść, ale ty idź spać. Niedługo wracam.
Tak późno?
Tak.
To pilne, ale nie czekaj na mnie.
Niedługo wrócę.
- Gdzie jedziesz? - Niedługo wrócę, kotku.
Co się stało?
Co?
Skąd wiesz?
Kurwa.
Dziękuję.
Tak, pogadamy jutro.
Z kim rozmawiasz o tej porze?
To Daniela.
- Co chciała? - Daniela nas szantażuje.
Marcos dzwonił mi powiedzieć.
O Boże.
Sierżantko.
Hej, Bunker. Co mamy?
Wygląda, jakby walczyła o życie.
- Bunker! - Tak?
- Co ty robisz? - Przepraszam.
Musiała zaskoczyć włamywaczy.
Wszystko rozwalone. Sąsiedzi niczego nie słyszeli.
Naprawdę?
Kto znalazł ciało?
Coś pan widział? Słyszał?
Sierżantko, to przyjaciel ofiary, Marcos Herrero.
Marcos Herrero?
Co za spotkanie.
Porozmawiamy, czy znowu schowasz się za adwokatką?
Alejandro Vilas, pamiętasz?
Prowadziłam tę sprawę.
Sierżantka Neruda.
Tak.
Chyba musimy dokończyć naszą rozmowę, prawda?
- Sierżantko? - Tak?
- Znaleźliśmy coś. - Idę.
Nie ruszaj się.
Znaleźliśmy plamę krwi.
Podnieśliśmy i znaleźliśmy to.
Okej. Dajcie do laboratorium.
Dobra robota.
Czy to jedyna kopia?
Tak.
Nagrywanie.
SPRAWA 06382 DOWODY
Piwa?
Tak. Co?
Raz, dwa i trzy.
- Na barana! - Dalej!
Dalej!
- No dalej. - Jeszcze jedno piwo!
Tak. Zobaczmy. Jak leci?
Pchaj mocno. Jeden, dwa...
...trzy!
Udało się.
Gdzie się widzę za 20 lat?
Szczerze, nie mam pojęcia.
Teraz mnie to nie obchodzi.
Chcę tylko, żebyśmy byli wszyscy razem.
Przytulas!
Moja noga.
Napisy: Bolesław Racięski