Sekret sprzed lat
SZERYF MIASTA FLORYDA
Cholera.
Proszę, nie mów tego.
Skoro wiesz, co powiem, czemu ciągle tu jesteśmy?
Bo wiem, że coś znajdziemy.
Daj mi jeszcze jeden dzień, proszę.
- Boże, siedzisz tu już od trzech. - Wiem.
Nie wytłumaczę tego porucznikowi.
Kto wie, czy ta komórka w ogóle tu jest?
Nawet jeśli, to czy cokolwiek na niej znajdziemy?
Drużyna 2 coś znalazła.
Co?
Znaleźliśmy komórkę.
Zrozumiano.
- Zauważyłeś, że nic nie mówię… - Tak.
…na głos?
Dziękuję.
DOWÓD
Dzięki. Wielkie dzięki.
Dzięki!
Poznajesz?
To telefon Alejandra.
Znaleźliśmy go na dnie jeziora, niedaleko miejsca wypadku.
Ciekawe, skąd się tam wziął
i czy miałaś z tym coś wspólnego.
Czemu miałabym mieć z tym coś wspólnego?
WIADOMOŚĆ SKASOWANA
„Musimy pogadać.
Nie mów o tym nikomu. Proszę, nie rób mi tego.
Muszę się z tobą zobaczyć, proszę”.
Część wiadomości skasowano,
ale niektóre daliśmy radę odzyskać.
Wiemy, że to ty je wysłałaś.
Powiem ci, jak to wygląda.
Jakby między tobą a Alejandrem coś się działo,
a na jego telefonie były na to dowody.
Więc może dlatego masz z tym coś wspólnego.
Kilka tygodni temu w akademiku była impreza.
Alejandro podpuścił mnie, żebym włamała się do gabinetu dziekana.
Mówił, że będzie prześmiesznie.
Byłam pijana, więc to zrobiłam.
Nazajutrz się przeraziłam.
Nie pamiętałam, co tam zrobiłam,
a wiedziałam, że jeśli ktoś nakapuje, wylecę ze szkoły.
Dlatego mu tak napisałam. Żeby niczego nie mówił.
- Jebany pedał! - Spokój. Kurwa.
Skurwysyn.
Nie rób tego Marcosowi. Usuń wiadomości.
Nie. Sam jest sobie winien.
- Alejandro, proszę. - Co?
O co ci chodzi?
- Skurwysyn! Szmata! - Alejandro!
Ludzie! Pomocy!
Wykasował wiadomości i już.
Zabrałaś komórkę Alejandra, żeby się jej pozbyć?
Oczywiście, że nie.
Alejandro był moim przyjacielem.
Jesteś mistrzem. Wiesz?
To nieważne, tato.
Jeszcze tylko trochę wysiłku. Prawda, mistrzu?
Do półfinałów został miesiąc.
A teraz dajemy z siebie wszystko. Wiem, tato.
Będziesz numerem jeden. Jestem z ciebie dumny, synu.
Dzięki, tato.
Zjedzmy coś. Poczekam na górze.
Zaprosiłem dziekana.
Nigdy nie wiadomo, kogo będziesz potrzebował.
Mistrz!
DZISIAJ
Pedro.
Tutaj jestem.
Co robisz?
- Gdzie byłeś? - Byłem… byłem w biurze.
Pracowałem do późna. Nie chciałem cię budzić.
Nie kłam. Dzwoniłam do ciebie.
Pracowałem w biurze z Ernestem.
- Właśnie skończyłem. - Dobrze. Chodźmy do łóżka.
Jutro muszę się zobaczyć z Gabrielą.
- Twoją mamą? - Tego chciałeś.
Chyba już nie musisz się z nią widzieć.
Niedługo znajdę rozwiązanie, więc… zaufaj mi, okej?
Boję się, gdy tak mówisz.
Dlaczego?
Zjadłeś burgera, zanim wróciłeś?
Ale… bez frytek.
Tylko nie narzekaj, że grubo wyglądasz na zdjęciach.
Cześć.
Co ty masz na sobie?
To sukienka Isabel, prawda?
Zwariowałaś?
Obok jest centrum handlowe.
Weź pieniądze i kup sobie sukienkę.
Kup jakieś ciuchy. Serio.
Nie chcę, żeby Isabel wróciła do domu
i zobaczyła, że bez pytania wzięłaś jej sukienkę.
Mówię poważnie.
Chcę, żebyś wyjechała.
Tak nie można. Wiesz o tym.
Pomogę ci znaleźć inne mieszkanie.
Nawet zapłacę za hotel. Cokolwiek sobie życzysz.
- Dobry! - Hej.
Cześć.
Dobrze wyglądasz!
Koniec z pożyczaniem. Na niej lepiej leży.
Dziękuję. I za to, i za gościnę.
- Dziękuję wam obojgu. - Nie ma za co.
Zarezerwowałam nam stolik.
Na pewno lubisz japońskie jedzenie.
- Dziś nie mogę. - Czemu?
- Możemy iść we dwie, prawda? - Jasne.
Wezmę twój samochód. Mój ma pusty bak.
Idę pod prysznic, zaraz mam spotkanie.
Wiesz co? Zwolnię wieczór, żebyśmy wszyscy mogli pójść.
Świetnie.
To tylko kilka dni. Proszę.
- Carmen. - Dzień dobry.
Nie martw się.
Powiedz jej, że zaraz będziemy.
Musimy jechać do dyrektorki.
Chodzi o Luisa.
Teraz. Chodź.
Żeby było jasne.
Mamy zasadę zero tolerancji dla przemocy.
Dlatego zawieszamy Zoe i Luisa na tydzień, od jutra.
- Chwila… czemu oboje? - Co?
To ją trzeba ukarać.
Wyrzucić ze szkoły.
Panie Cruz, szkoła ma zasady, które musimy szanować…
Szanować? To ciekawe.
Bo ta mała bigotka powiedziała Luisowi, że jestem jebanym imigrantem.
Czy nazwał pan moją córkę bigotką?
Powinien się pan uspokoić.
Uspokoję się, kiedy wasza córka przeprosi mnie i moją rodzinę
- za te pierdoły. - Pedro, przestań.
Nazwała mnie jebanym imigrantem, który nie zasługuje na to, co ma.
I że Brady mnie zmiażdży w wyborach.
- W tym akurat ma rację. - Ty skur…
Spokój, proszę!
Mamy rozwiązać problem, a nie pogarszać go.
- Nie ma czego rozwiązywać. - Pedro, przestań.
Panie Cruz, być może nie wie pan, co dokładnie się wydarzyło.
Luis zaczął bójkę.
Mówiłeś, żeby ją uderzyć, jeśli mi dokucza.
Tak mnie uczyłeś.
Uczyłem go, jak ma się bronić, ale tylko w teorii.
KARTA ODRZUCONA
Serio?
Naprawdę zlikwidowałeś moje firmowe karty?
Nie jestem dzieckiem, któremu zabierasz pieniądze na drugie śniadanie.
Mam cię traktować jak dorosłego? To tak się zachowuj.
Albo co?
Co zrobisz?
Zabierzesz mi telefon? Dasz szlaban na filmy?
Zabronisz telewizji? Co zrobisz?
Rozwiąż swoje problemy. Zacznij od wyrzucenia z domu Sofíi.
Skąd o tym wiesz?
Od Isabel.
- To wszystko? - Ogarnij się, Marcos.
Wybacz, ale mam jutro dwie operacje.
Cholera!
KOMISARIAT POLICJI MIAMI
Marcos, co jest?
- Co z Alejandrem? Gdzie mój syn? - Jeszcze nie wiemy.
Państwo to rodzice?
Tym razem wystarczy wpłacić grzywnę i syn może iść,
ale jeśli znowu złapiemy go z ketaminą…
To się nie powtórzy.
Półfinały już zaraz. Co ty sobie myślałeś?
Wiesz, jak to będzie wyglądać w papierach?
Dziękuję.
Dzięki, że mnie nie wydałeś.
Więcej się do mnie, kurwa, nie odzywaj.
- Co mi dodałeś do piwa? - Puść mnie!
- Co mi dodałeś? - Nic!
Puść mnie, Alejandro!
Sobie możesz życie rozwalić,
ale odpierdol się od mojego!
Alejandro, niczego ci nie podałem!
LECZENIE RAKA PIERSI
- Halo! - Idę.
- Cześć. - Nie masz nic lepszego do roboty?
Zająłbyś się wędkowaniem czy coś. Kup sobie łódź.
- Jak tam chemia? - Fascynująca, jak zawsze.
Sprawa się ruszyła?
Mamy odciski.
Zobaczymy, czy pasują do podejrzanych.
A to, co tu robi?
O Boże. Nie zaczynaj, proszę.
Wiem, co powiesz. Daj spokój.
Boże. To zamknięta sprawa.
Tylko dlatego, że jej nie rozwiązaliśmy.
Teraz mamy nową ofiarę, Danielę Marini.
I wiem, że te sprawy coś łączy.
Czuję to.
- Podaj mi to pudełko z biurka. - Jezusie.
Tak.
Dzięki. Wiesz, co to jest?
Pornozemsta?
Nie, to prywatne filmy ukryte za ścianą domu Danieli.
Brakuje jednej kasety.
- Numer 35. - No i?
To na pewno nagranie z tamtej nocy na plaży,
z Alejandrem i resztą. Sprawdziłam daty.
Kiedy zbieraliśmy dowody, kaseta była jeszcze w domu.
Widać ją na jednym ze zdjęć. A teraz po prostu zniknęła.
Nie pierwszy raz dowód znika, będąc w rękach policji.
Ale żeby zniknęła akurat ta kaseta, której potrzebujemy?
No dalej, staruszku. Wiesz, że to podejrzane.
Słuchaj, nie znosisz, kiedy to mówię, ale jesteś chora.
Musisz wypoczywać.
A ta obsesja…
Spójrz na to. W ogóle nie odpoczywasz.
Owszem. I wiesz co?
Ty spójrz na to.
Właśnie.
Przespała się z jej mężem.
Była na pogrzebie, bo czuła się winna.
I dlatego weszła mu do łóżka.
Szczęśliwi, których droga nieskalana,
którzy postępują według Prawa Pańskiego.
Szczęśliwi, którzy zachowują Jego upomnienia,
całym sercem Go szukaj…
Niech będzie wywyższone i poświęcone imię Jego.
W świecie, który sam stworzył według swej woli,
niechaj ustanowi swe królowanie.
Spokojnie.
Panie Thompson, współczujemy. Robimy, co możemy.
Jeśli ma pan jakieś pytania, wątpliwości,
proszę się z nami kontaktować.
Tak? W czym mogę pomóc?
Halo?
Ja w sprawie… ogłoszenia o niani.
Ach, no tak. Wejdź.
Właśnie. Potrzymaj to.
Chodź ze mną. Przepraszam za bałagan.
Jak ma na imię?
Hugo.
Jestem Daniela.
- Hej. - Wszystko okej?
Tak, to tylko zmęczenie.
Czy wiemy coś o odciskach z domu Danieli?
Tak. Mamy dopasowanie.
- I? - Spodoba ci się to.
No proszę.
Co miałem robić?
Nie pozwolę, żeby krzywdziła Luisa. To było dla jego dobra.
Nie. Nie zrobiłeś tego dla niego, tylko dla siebie.
Zawsze chodzi o ciebie.
„To mnie powinna przeprosić”.
Naprawdę? Serio?
Kto tu ma 12 lat, ty czy on? Bo czasem się nad tym zastanawiam.
Mam nadzieję, że nie rozwiązujesz tak wszystkich swoich problemów.
ERNESTO - POLICJA ZBADA SPRAWĘ PIENIĘDZY.
ZŁAPIEMY WINNEGO.
Carmen?
Luis, widziałeś Carmen?
Zabierałeś coś z kosza na pranie?
Zabierałeś? Mówię do ciebie.
- Czy zabrałeś coś… - Prześcieradła.
Chciałem ukryć, że znowu zmoczyłem łóżko.
- Gdzie są te prześcieradła? - Wyrzuciłem do śmieci.
Hej!
Dzwoniłam sześć razy.
Ta detektywka wzięła Sofíę na przesłuchanie.
Powiesz mi, co się dzieje?
- Nic. - Czegoś mi nie mówisz.
Na zjeździe widzieliśmy się z Danielą.
To chyba normalne, że przesłuchują jej znajomych, prawda?
A to, że policja ją aresztowała?
Może myślą, że macie z tym coś wspólnego?
Przesłuchali mnie wczoraj. Ty też będziesz mnie przesłuchiwać?
Czemu nie powiedziałeś im, że Sofía jest u nas?
Bo dowiedziałem się tego dopiero po przesłuchaniu.
Nie myślałem, że to ważne. O co ci chodzi?
To, że Sofía jest twoją byłą też nie jest ważne?
Nigdy o niej nie mówiłeś.
Muszę się tego dowiadywać od twojego taty?
To było dawno temu.
Poza tym… Chodź tutaj, kochanie.
Chcę wiedzieć, czy powinnam się martwić.
Nie masz się czym martwić.
Naprawdę.
W domu Danieli Marini znaleźliśmy odciski,
które pasują do pani odcisków.
Więc muszę spytać:
gdzie pani była, gdy zabito Danielę?
W hotelu.
Wiemy, że do 01.45 była pani w samochodzie Marcosa Herrero.
Co robiła pani potem?
Pojechałam do motelu,
w którym się zatrzymałam.
Więc mieszkała pani w motelu, nie hotelu?
Czemu okłamała pani Marcosa?
Niełatwo jest powiedzieć komuś, kogo nie widziało się od 20 lat,
że życie nam się nie ułożyło.
Jasne.
Ma pani kłopoty, prawda?
Kręciła się pani w podejrzanych klubach w Tampie
i została aresztowana podczas kilku nalotów.
Dzień po zjeździe Daniela zaprosiła mnie na pogaduszki.
Świetnie się bawiłyśmy.
Śmiechu było co niemiara.
Wspominałyśmy dawne czasy.
Może pani zapytać jej syna.
Jej syna.
To dziwne, że ze wszystkich ofert pracy dla opiekunek w Miami
Daniela trafiła akurat do Hugo.
Oto Jessica Thompson,
kobieta, która zginęła w wypadku Alejandra,
ze swoim nowo narodzonym dzieckiem, Hugo.
Rodzina Jessiki Thompson zmieniła się w rodzinę Danieli.
Jak to się stało, u diabła?
- Nie wiem. - Nie wie pani?
Oboje kogoś stracili.
Pewnie byli samotni.
A Hugo zyskał nową matkę. Taką, która zawsze go kochała.
Żebym zrozumiał.
Chcesz pan tu coś znaleźć?
Tak. Mój syn wyrzucił coś do śmieci, muszę to odzyskać.
- Coś ważnego. - Proszę bardzo.
Śmieci z pana okolicy są w strefie 14.
- Okej, dziękuję. - Hej.
Czy pan nie kandyduje na burmistrza?
Zrób mi przysługę i nie mów o tym nikomu.
Okej?
STREFA 14
O LEPSZĄ PRZYSZŁOŚĆ BRADY
Myślałam, że umrę, zanim to się stanie.
Nie dramatyzuj, Gabrielo. To nie w twoim stylu.
Tak trudno ci nazywać mnie „mamą”?
Cieszę się, że cię widzę. Jesteś przecież moim maleństwem,
choć nie odzywałaś się przez lata.
Chcesz dyskutować o tym, dlaczego nie rozmawiamy?
Chcę tylko naprawić nasze relacje.
Nie przyszłam tu na pogaduszki.
Tak myślałam.
Potrzebujesz pieniędzy, prawda?
I to dużo, inaczej byś tu nie przyszła.
Nie chcę pożyczki. Porozmawiajmy o interesach.
Chcę ci sprzedać mój udział w spadku.
Dom na Holbox i działki.
Okej.
Wszystko, co robiliśmy z ojcem, robiliśmy dla ciebie.
Ciężko na to pracowaliśmy.
Naprawdę?
Nie wiesz, co znaczy ciężka praca.
Więc mamy więcej wspólnego, niż myślisz.
Skontaktuję się z prawnikami, żeby ustalić szczegóły.
Czy możesz zrobić coś dla mnie?
Przytul mnie na pożegnanie.
Wspaniale będzie was widzieć na urodzinach Luisa.
Bardzo chcę poznać wnuki.
- Hej. - Cześć.
Telefon Danieli. Kilka dni przed śmiercią dostała kilka wiadomości.
- Coś dobrego? - Inaczej by mnie tu nie było.
NIEZNANY JUTRO. ZJAZD ABSOLWENTÓW.
PRZYJDŹ ALBO POWIEM WSZYSTKO.
Cholera jasna.
Mimo że dawno nie rozmawialiśmy,
to my widzieliśmy ją żywą jako ostatni.
Oczywiście, że będą nas przesłuchiwać.
Przykro mi, że cię to wciągnęło.
Nie, to mnie jest przykro, że musieliście przez to przejść.
Znaliście Danielę. To okropne.
Mam nadzieję, że szybko znajdą winnych
i to wszystko wreszcie się skończy.
Miejmy nadzieję.
Marcos był twoim pierwszym chłopakiem?
Mówimy sobie o wszystkim.
Prawda, kotku?
Powiedziałem, że spotykaliśmy się na studiach.
Czyli bardzo dawno temu.
I że to nie było nic poważnego. Byliśmy dziećmi.
Nie wiedzieliśmy, czego chcemy.
Fakt. To było dawno temu.
Wzięliście mnie z zaskoczenia.
Jeśli czujesz się niezręcznie,
mogę spać w motelu.
- Przepraszam, że o tym nie wspomniałam. - Nie ma mowy.
- Naprawdę. - Nie, nie.
Rozmawialiśmy o tym, nie ma problemu.
- Na pewno? - Jesteś mile widziana.
- Dziękuję. - Jasne.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Na zdrowie.
Przepraszam, zaraz wracam.
- Zdrowie, kotku. - Zdrowie.
Pięknie wyglądasz.
Cholernie dobre sushi.
Drogie.
Ten unagi…
Ojej.
Ukradłaś mi tyle pieniędzy, że cię stać.
Ale wiesz, co mi się nie podoba?
Że do mnie nie oddzwaniasz.
Nie mam teraz twoich pieniędzy, Bernie. Przykro mi.
To mnie jest przykro.
Bo wpadłaś po uszy w gówno.
Mój tata ma niewyobrażalnie dużo kasy.
Miliony, których jeszcze nie wyprał.
Trzyma je w domu?
Jeśli zdobędę kod, będziemy mogli pojechać do Kolumbii
i robić, co tylko chcemy.
Marcos, jeśli twój tata nas złapie…
To co? Pójdzie na policję? Nie może, to brudne pieniądze.
Z taką kasą możemy jechać do Kolumbii, robić, co chcemy.
Pomagać ludziom.
Jak Robin Hood?
To wariactwo. Okraść twojego ojca…
Czekaj.
Odzyskam twoje pieniądze. Z nadwyżką. Przyrzekam.
Wiem, jak to zrobić.
Mamy sake. Ostatni toast.
Świetnie.
Może zmienimy lokal?
- Jasne, świetny pomysł. - Tak.
- Pyszne. - Chodźmy.
- Idziemy? - Tak.
- Może jednak wrócimy do domu? - Nie, chodźmy tańczyć.
- Dobrze. Pójdę zapłacić. - Ja stawiam.
- Nie trzeba. - Zapłacę.
Nie ma mowy.
Gdzieś ty, kurwa, był?
Dzwonię do ciebie cały dzień.
Rozmawiałem z policją.
Zbadają sprawę pieniędzy.
O co chodzi?
Pedro.
To przecież ja. Możesz mi powiedzieć.
- To ja ukradłem pieniądze. - Co?
Mam kłopoty, potrzebowałem pieniędzy.
Próbowałem je odzyskać, ale nie dałem rady.
Kurwa, Pedro.
Jak mogłeś?
- Jeśli to się wyda… - Nie.
Nikt nie może się o tym dowiedzieć.
To czemu mi o tym mówisz, kurwa?
Bo cię potrzebuję, stary.
Mogę na ciebie liczyć?
Oczywiście, że tak.
Co jest, Pedro?
Co się dzieje?
Pedro? W porządku?
Hej.
Słuchaj…
Pedro.
Pedro, czekaj!
Czekaj! Hej!
Pedro, o co chodzi?
Hej, Pedro!
Nie byłam tu od wieków.
- Prawda? - Właśnie.
- Po kielonie? - Dla mnie tequila.
Przyniosę.
Dalej, kotku.
Chcę, by tak było
Twym jedynym pragnieniem
Tak, wiem
Że już za późno
Ale chcę, by tak było
Powiedz czemu Serce me rozrywa ból
Powiedz czemu Taki ze mnie błędów król
Powiedz czemu Nie chcę, byś mówiła, że
Właśnie tego chcesz
Tęskniłam za tym.
Czekaj, czekaj.
Nie śpisz.
Pieniądze będą w tym tygodniu.
Sprzedaję mamie udział w spadku.
I już.
Po wszystkim.
Oddasz pieniądze i zapomnimy o tym.
DZWONI RODRIGO
POŁĄCZENIE ODRZUCONE
Przepraszam, panie Rodrigo. Nie chciałem przeszkadzać.
Nie przejmuj się. Wejdź.
Przychodzę tu czasem i myślę, że…
…on ciągle tutaj jest.
Wiesz?
Mam podobnie.
Znalazłem jego pamiętnik.
Nawet nie wiedziałem, że pisał.
„Jutro półfinały,
- a ja dłużej nie wytrzymam”. - …dłużej nie wytrzymam.
„Chcę to wykrzyczeć tacie i wszystkim…”
- …i wszystkim… - „…że jestem zmęczony,
że nie chcę dłużej pływać,
że dłużej nie wytrzymam”.
- …że tego nienawidzę. - „…że tego nienawidzę!”.
Wiedziałeś o tym?
Że nie lubił pływania?
Że robił to tylko ze względu na mnie?
Że tego nienawidził?
Rozpadam się.
Nie tylko dlatego, że umarł tak młodo.
Ale dlatego, że w ogóle go nie znałem.
Myślałam, że poszedłeś do łóżka.
Mam ochotę na wszystko, tylko nie sen.
To Isabel leży pijana i nieżywa.
Nie trzeba było mieszać. Na zdrowie.
Od dawna tak dobrze się nie bawiłem.
Jakbym cofnął się w czasie, wiesz?
Imprezowaliśmy.
Świętowaliśmy zakończenie studiów.
Nie pamiętam niczego dziwnego z tamtej nocy.
Mamy wyniki z laboratorium.
Alejandro wziął ecstasy.
Nie wiem.
Ja niczego nie brałam. Tylko piłam alkohol.
Wiesz, skąd te narkotyki?
Nie. Jego impreza trwała dłużej.
To wszystko, co wiem.
Okej.
Nie możecie opuszczać stanu Floryda,
dopóki nie zakończymy śledztwa. Jasne?
To dotyczy też waszych przyjaciół.
Co ci się stało w rękę? Skaleczyłaś się?
Spadłam… Spadłam z roweru.
To tylko zadrapanie.
Tu 911. Co się dzieje?
Pomóżcie, proszę.
Oni… Oni mi nie pomogą.
Niech ktoś tu przyjedzie. Teraz.
Przyślijcie kogoś…
Oni mi nie pomogą.
Nie zginęła w wypadku.
Powiedziała „oni”. „Oni mi nie pomogą”. Liczba mnoga.
Wiedziałam, Sully.
Kiedy tylko zobaczyłam, że tylne drzwi są otwarte.
Oprócz niej i Alejandra w wypadku uczestniczył jeszcze ktoś.
Napisy: Bolesław Racięski