Sekret sprzed lat
DZISIAJ
Powiedz, że przynajmniej ty miałaś dobrą noc.
Ana dotarła do domu o 7.00, Pedro o 10.00.
Od tego czasu nie wyszli z domu.
Brak podejrzanych ruchów.
Dobrze. Miej na nich oko,
bo gdy tylko dostaniemy pozwolenie na podsłuch,
wchodzimy.
Dobrze. Pa.
Znalazłam.
Wiesz, że mam wolne, prawda?
W samochodzie byli wszyscy.
Wiemy, że Alejandro zginął przed wypadkiem.
A Jessica Thompson zgłaszała: „Oni mi nie pomogą”.
Więc było tam więcej osób niż jedna.
- Chociaż mówią, że ich tam nie było. - Wejdź.
Dziękuję.
- Kawy? - Okej.
Ładnie tutaj.
No więc.
Zastanawiałam się,
dlaczego nie ma śladu po taksówce, która niby odwiozła ich do domów.
Więc trochę pogrzebałam.
W takich bogatych dzielnicach
wszyscy mają monitoring.
Ta taksówka jechała ulicą
zaraz obok domu Marcosa Herrero
o 4.35 tamtej nocy.
Hej.
- Zajmę się tym. - Nie.
- Szklanki same nie spadają. - Poradzę sobie.
To Flora, z pracy.
Więc to jest ta słynna Flora?
Neruda, to moja żona, Lisa.
Miło cię wreszcie poznać.
Johnny dobrze o tobie mówi.
Świetny z niego partner.
Nie mów mu tego. Jego ego jest już wystarczająco wielkie.
Dziękuję.
Powiększymy i spiszemy rejestrację.
Już to zrobiłam.
Kierowca taksówki czeka na komisariacie.
Przykro mi, wiem, że masz wolne.
W porządku. Zaraz będę gotowy.
Przepraszam.
- W porządku? - Tak, w porządku.
Niedługo będę.
- Miło było cię poznać, Lisa. - Wzajemnie.
Nie chcę problemów.
Czemu miałby pan mieć problemy?
Zbajtlowałem firmę.
Co to znaczy?
Nie zgłosiłem przejazdu.
Dlatego moja firma nie ma go w papierach.
Żebym nie płacił prowizji.
Spokojnie. To nie nasza sprawa.
Tamtej nocy…
pamięta pan, kogo przewoził?
Grupę mężczyzn i kobiet, wszyscy w okolicy dwudziestki.
Cały czas byli bardzo poważni.
To wszystko, co wiem. Przysięgam.
- Dałby pan radę ich rozpoznać? - Jasne.
Na pewno.
Okej. Dziękuję.
Spoko.
Wszystkiego najlepszego.
Taaa, najlepszego.
- Co to jest? - To jest mem, tato.
Wiem, że…
Jestem kreskówką.
Tak jest.
Spokojnie.
Może nie widziało tego wielu ludzi.
Dwa miliony odsłon. W trzech portalach społecznościowych.
Jesteś wiralem, tato. Co za gówno!
Kotku, to nieważne.
Ważne, że masz urodziny.
- To twoje przyjęcie… - Nie chcę przyjęcia.
Powiesz mi, co robiłeś na wysypisku?
Już to widziałem.
Zaraz będę.
Sofía, telefon.
Ktoś do ciebie dzwonił.
Kto to był?
Nie powiesz mi prawdy?
Widziałem, że dzwonił syn Danieli.
Czemu? Przyjaźnicie się teraz czy co?
Pomagam mu w kwestiach prawnych.
Naprawdę? Ty?
Ja, Marcos. Nie wiem, czy pamiętasz, ale studiowałam prawo.
Dzieciak nie radzi sobie ze spadkiem po Danieli,
a nie stać go na adwokata. Więc mu pomagam.
- To koniec przesłuchania? - Nie wierzę ci.
- Naprawdę? - W ani jedno słowo, kurwa.
Dobrze.
Mów prawdę.
Prawda jest taka, że mi nie ufasz.
Nigdy nie ufałeś.
Przepraszam cię.
Przepraszam.
W głowie mi się popierdoliło.
To, co stało się wczoraj…
Myślisz, że to był błąd, prawda? Że zjebałeś.
Nic się nie zmieniłeś, Marcos.
To moja wina, bo jestem idiotką.
Bo znowu ci zaufałam.
Nigdy ci na mnie nie zależało.
Ani teraz, ani wtedy. W tym problem.
Dzień dobry.
Nie wiem jak wy, ale ja mam potwornego kaca.
W końcu było super.
Świetnie się bawiłam. Musimy to powtórzyć.
Tak.
Niezapomniana noc.
Prawda?
Ponad trzy miliony wyświetleń. I to tylko z oryginału.
PEDRO CRUZ DLA OBYWATELI
Memy, GIF-y…
Wystarczy. Wyłączcie to, proszę.
- Wyłącz to. - Wyłącz to.
Są nawet piosenki. Musimy to powstrzymać.
Dołujemy w sondażach.
Spadliśmy o dwa punkty. Jutro będą cztery.
Mówiłem o imigracji, służbie zdrowia,
- a zapamiętają to. - Jesteś w śniadaniówkach.
Francis Marwen z Herald znowu coś napisał.
Nie chcę o nim słyszeć.
Oddajesz Brady'emu zwycięstwo.
Wiadomo, że to on za tym stoi.
Wykorzystuje ten filmik.
Pedro, wypowiedzieli nam wojnę. Musimy odpowiedzieć.
Jeśli zagrasz nieczysto, nie będzie odwrotu.
Zapomnij o filmiku. Skup się na kampanii.
Nie graj w tę grę, Pedro.
Z całym szacunkiem, Ana,
Pedro ma już sztab.
I to my decydujemy, co jest dla niego najlepsze.
Wierzę, że Pedro doskonale wie, co ma zrobić.
Nie… Nie mogę pozwolić Brady'emu wygrać.
Rzućmy przeciw niemu wszystko, co mamy.
Słyszeliście. Do roboty.
Chcę pomysłów, sugestii, propozycji, wszystkiego, co wykończy tego dupka.
Po południu w biurze.
Koniec z fair play.
PORUCZNIK ELIJAH WILLIS POLICJA MIAMI
Chciałeś mnie widzieć?
Tak. Nie dostaniesz nakazu.
Co?
Nie. Jak to?
Willis, muszę założyć podsłuchy.
Muszę wiedzieć, co oni mówią.
Po co? Marcosa Herrero już sprawdzono.
Jego alibi się zgadza. Jest czysty.
Nieprawda.
Dwa dni przed śmiercią Danielę Marini szantażowano.
Mamy te wiadomości.
Mam powody, by wierzyć,
że podejrzani dostali takie same. On też.
Ale nie ma wiarygodnej przyczyny. Naruszyłabyś konstytucję.
Jest wiarygodna przyczyna. O czym ty mówisz?
Nie mam rozstrzygających dowodów.
I dlatego potrzebuję podsłuchów.
Jeśli sędzia odrzucił wniosek, to ma swoje powody.
To znaczy, że system nie działa
i że wypuszczą cholernych morderców!
Poprosiłaś o pozwolenie na podsłuch.
Nie dostałaś go. Koniec.
Kropka.
Kurwa, nie wierzę.
Nie wierzę, kurwa.
Cholera!
Wiem, że jesteś zły.
Z powodu tej koleżanki, tego filmiku, ale…
Luis, takie rzeczy nas od siebie oddalą, nie możemy na to pozwolić.
Bardzo cię przepraszam. Robię, co w mojej mocy.
Nic nie powiesz?
Luis, mówię…
Co?
Wiesz, jak trudno się z tobą rozmawia,
kiedy masz to wepchnięte w ucho?
Nie chcę z tobą rozmawiać.
Nawet mój nauczyciel WF-u widział ten filmik!
Ale… Ej, Luis, czekaj.
Staramy się to naprawić, okej?
Nie chcemy, żebyś się wstydził.
Luis, mówię do ciebie.
Luis.
Niespodzianka!
Przecież powiedziałem „żadnej imprezy”.
Kochanie!
To twoje urodziny! Ważny dzień!
Potem się ucieszysz, że go uczciłeś.
Wszyscy twoi koledzy tu są.
Idź się z nimi bawić.
13. URODZINY LUISA
Czemu to zrobiłaś?
Jeśli masz narzekać, to wracaj do biura
i zacznij myśleć, jak zniszczyć Brady'ego,
ale bez prania brudów, bo tych masz sporo.
Zjedz babeczkę.
Wyglądasz pięknie, córeczko.
Suknia jest doskonała, gorzej z tą tiarą.
Nie?
Możemy zobaczyć inne?
Dziękuję.
Isabel, sierżantka Neruda.
- Nie wiem, czy mnie pani pamięta, ale… - Co pani tu robi?
Musimy porozmawiać. To ważne.
Jestem zajęta. Proszę wyjść.
Marcos nigdy o tym nie mówił, prawda?
To jego przyjaciel, Alejandro.
Dwadzieścia lat temu zginął w wypadku samochodowym.
Badałam tę sprawę.
Przesłuchiwałam Marcosa, Sofíę
i wszystkich ich przyjaciół.
Co?
Wśród nich była Daniela.
A teraz ją zamordowano.
Dziwne, prawda?
Nie wiem, czego pani ode mnie chce.
Dużo przed tobą ukrywają, Isabelo.
Jak Sofía cię przekonała, żebyś pozwoliła jej u was zostać?
Powiedziała, że odrzuciło jej kartę.
I tyle?
Nie wspominała, że ma kartotekę?
I że nie ma alibi na noc, w którą zamordowano Danielę Marini?
O Boże.
Myśli pani, że…
- Myśli pani, że Marcos… - Myślę, że oboje nas okłamują.
Ale jeszcze nie znam szczegółów.
To niemożliwe. Marcos by czegoś takiego nie zrobił.
Okej.
Ufasz mu?
To twój narzeczony, prawda?
Więc musisz mu ufać.
Nie można niczego ukrywać.
Nie dziwi cię, że nigdy ci o tym nie mówił?
Kto wie? Może mówi prawdę.
Tak czy owak, powinnaś wiedzieć.
Posłuchaj,
wiem, że nie chcesz się tym martwić przed weselem.
A w tej sukni wyglądasz powalająco.
Ale sprawa wygląda tak.
Dziś w nocy muszę wejść do waszego domu
i zainstalować tam podsłuch.
- Nie ma mowy. - Im szybciej to zrobimy,
tym szybciej poznamy prawdę.
I będziemy mogli żyć swoim życiem.
Nie będę szpiegować narzeczonego w naszym domu.
Okej.
Więc nie dowiemy się, czy poślubisz mordercę.
Isabel.
Jeśli Marcos nie ma nic do ukrycia,
to nie masz się czym martwić, okej?
Wszyscy mają wyjść z domu.
Tylko na godzinę, okej?
Uwierz mi. Tak będzie najlepiej dla wszystkich.
Tylko na godzinę. Proszę.
Napisz do mnie, kiedy dom będzie pusty.
Naprawdę wyglądasz przepięknie.
Sara Castillo.
PASZPORT - HISZPANIA 15.02.1978 - MADRYT
Nie trzeba się spieszyć.
Nie.
Tutaj. To ona.
Tak, na pewno.
Miała rozciętą rękę. Głęboko.
Pytałem, czy mamy jechać do szpitala,
ale powiedzieli, że nie.
To na pewno ona.
To ona.
OKEJ. POMOGĘ CI.
WYJDZIEMY NA KOLACJĘ.
DOZORCA MA ZMIANĘ O 21.00. TO TWOJA SZANSA.
Belinda. Zielone światło.
Wychodzimy za pół godziny.
Jasne. Dostaliśmy nakaz?
Ale zapomnij o domu Cruza.
- Załatwimy tylko dom Marcosa Herrero. - Okej.
Upewnij się, że sprzęt jest gotowy.
Nie chcę marnować czasu.
- Jasne. - Hej.
Hej.
Jeśli chcesz mnie zabrać na obiad, musimy to przełożyć.
Jestem bardzo zajęta.
Idę zakładać podsłuch.
Jesteś skonana.
A ty jesteś stary.
Pozwól Belindzie to zrobić.
Za cholerę. Ty byś pozwolił?
Kiedyś to uwielbiałeś. Za szybko odszedłeś, Sully.
To nie była moja decyzja.
W domu naciskali.
Naprawdę się o ciebie martwię.
Musisz zwolnić. Odpocząć.
Zgadzam się. Ale jakoś mi to nie wychodzi.
- To zbyt osobista sprawa. - Dlatego się martwię.
Wiem, że to oni za tym stoją.
I udowodnię to.
- Okej. - Okej.
Okej.
Kampania nie śpi, co?
Pedro.
Przyniosłem mu słonika. Pedro mówi, że je uwielbia.
Może pięć lat temu, ale dzięki.
Ernesto. Świetnie, że jesteś.
Dzięki za prezent.
Mmm. Przepraszam.
Halo?
Rozmawiałem z federalnymi.
Myślę, że mamy trochę czasu,
ale musimy oddać pieniądze jak najszybciej.
Tak… Pracuję nad tym.
- Drinka? - Poproszę.
Pilnie potrzebuję.
Co to znaczy, że będzie opóźnienie?
Potrzebuję tych pieniędzy.
Moja droga, takie rzeczy trwają.
Robię wszystko, co w mojej mocy.
- Okej. - Jak dzieci?
Czy Luis nie miał w tym tygodniu urodzin?
Tak, ale nie chce imprezy.
- Zadzwonię później. - Hej!
- Skromny prezent. - Dziękuję, że przyszedłeś.
Rodrigo.
Tak się cieszę, że przyszedłeś!
Gdzie Marisa?
Dzieci bardzo chcą was zobaczyć.
My też, ale przez to wszystko, co się stało,
Marisa nie chce nawet wyjść z domu.
Co się stało?
Okradziono nas ostatnio w nocy.
Ale z wami w porządku?
Tak. Nie było nas w domu.
Ciężko nam w nocy zasnąć, ale nic nam nie jest.
Wiadomo, kto to zrobił?
Podejrzewają Alfonsa, naszego ogrodnika.
Pracował u nas 20 lat. Nie możemy w to uwierzyć.
Są przekonani, że to był on?
On twierdzi, że jest niewinny.
Ale kamery i alarm były wyłączone.
Kto inny mógłby to zrobić?
Przykro to słyszeć.
Ważne, że z wami okej.
Luis, zostaw to. Jeszcze nie pora.
Przywitaj się z dziadkiem.
Chodź tutaj!
- Cześć, dziadku. - Cześć!
Powiedz, ze to nie byłeś ty.
Powiedz, że nie okradłeś rodziców Alejandra.
Przecież byliśmy w dramatycznej sytuacji.
Nie mogłem pozwolić, żeby ktoś ze sztabu
zobaczył, że brakuje pieniędzy.
Nie…
Nie. Pedro, proszę.
Ukryłem pieniądze w torbie, którą schowałem w koszu na pranie.
Co?
Ale Luis znowu zmoczył łóżko.
I wrzucił tam też swoją pościel,
a kiedy wróciłem po torbę, już jej nie było.
Pieniędzy nie było, nie było pościeli. Niczego nie było.
Luis wyrzucił wszystko do śmieci,
żebyśmy się nie dowiedzieli, co się stało.
Czemu to ma być moja wina?
Federalni jeszcze niczego nie wiedzą, a Ernesto i ja…
Ernesto…
Do tego wszystkiego powiedziałeś Ernestowi.
Mamo, wołają cię.
Później o tym porozmawiamy. Na razie zachowaj spokój.
Chodźmy.
Idziemy.
Okej.
Nie. Nie dziś.
Albo może… Może w nocy.
- Przyniosłaś kostium kąpielowy? - Przepraszam.
Co oni tu robią?
Nie narzekam na twoich gości, ty nie narzekaj na moich.
Więc dlatego to zrobiłaś.
To urodziny Luisa. Zasługuje na przyjęcie.
Ale jeśli przy okazji ocieplimy stosunki z Marwenami…
Uśmiechaj się, Pedro. Jak na zlotach wyborczych.
- Chodźmy. - Tak. Idę.
Idź przodem.
Hej.
Przepraszamy za spóźnienie.
Nie szkodzi. Dziękuję, że jesteście.
- Cześć, Zoe. - Cześć.
Luis i pozostali bawią się w basenie.
- Możecie zostać na chwilę, prawda? - Jasne.
Francis, potrzebuję pomocy z tortem.
Pedro, Shirley potrzebuje drinka. Gdzie twoje maniery?
Czujcie się jak u siebie.
Idziemy?
Cieszę się, że przyszliście.
Uwaga, ślisko.
Cześć, Montse. Co nowego?
Już nie można być piękniejszą.
- Arturo. - Jak się masz?
- Dobrze, a ty? - Proszę.
- Dobrze cię widzieć. - Bardzo…
Ach! Nasza gościni jest punktualna.
Myślałem, że jemy kolację tylko we trójkę. Kto to?
Grzecznie było ją zaprosić, twój tata się zgodził.
- Cześć. - Cześć, dzień dobry.
Ile to lat się nie widzieliśmy?
Dwadzieścia.
Nic się nie zmieniłeś, Arturo.
Masz dobre serce,
ale fatalny wzrok.
Pójdziemy na patio?
Co ty tu robisz, u diabła?
Twoja narzeczona mnie zaprosiła.
Wytłumacz mi to.
Nie rozumiem, czemu ty i Shirley tak nalegacie,
żebyśmy wszyscy byli przyjaciółmi i w ogóle,
skoro nasze dzieci są na tyle duże, żeby załatwić to same.
Jasne.
Myślałam, że jeśli zobaczą, jak ich rodzice się dogadują mimo…
Więc nie zaprosiliście nas z powodu dzieci.
Jeśli twój mąż nie lubi tego, co piszę,
to poczęstowanie nas ciastem nie zmieni…
Mój mąż nie wiedział, że was zaprosiłam.
Nie jesteśmy zadowoleni z naszej rzeczniczki prasowej.
Już czas, żeby znaleźć kogoś lepszego.
Czy to propozycja pracy?
Czy Pedro się na to zgadza?
Nim się nie martw. Zainteresowany?
On będzie atakował.
Podczas debat, w felietonach.
A ty zapraszasz go do domu?
Na urodziny swojego syna?
To był pomysł Any.
Nie mój. Już ci to mówiłem.
Czemu ona cię nie pyta o takie rzeczy?
Ana. Co miałbym zrobić?
To, że tu jesteś, też nie ułatwia sytuacji.
Chodźmy.
Przepraszam. Zaraz wrócę.
- Odrobinę, prawda? - Jest lepsze.
Tak, bo to poprzednie…
Szkoda gadać.
Sofía.
Szukałaś czegoś?
Łazienki.
To te drzwi, pamiętasz?
Tak.
Skoro już tu jesteśmy…
…chciałem porozmawiać.
Zaraz wracam. Idę do łazienki.
Usiądź.
Czego chcesz?
Słucham?
Chcę wiedzieć, czego chcesz od Marcosa.
Nie wiem, o co ci chodzi.
Tutaj jest 100 000 dolarów.
Jeśli odejdziesz i nie wrócisz tutaj przez 20 lat
albo nawet 60, to są twoje.
100 000 dolarów.
Naprawdę chcesz się mnie pozbyć.
O co chodzi? Co się stało?
100 000 dolarów, żebym odeszła.
Co? Jakie…
Nie miałem z tym nic wspólnego.
Jeśli mnie tu nie chcesz, po prostu powiedz.
- Ale przynajmniej powiedz mi to w twarz. - To nie moja sprawka.
Sofía, posłuchaj!
Skurwysyn.
100 000 dolarów, tato? Serio?
100 000 dolarów, żeby odeszła?
Nie zostawiłeś mi wyboru.
Zwariowałeś czy co? Nie masz za grosz szacunku?
Nie miała gdzie się podziać. Co miałem zrobić?
Wyrzucić ją na ulicę?
Nie jesteś za nią odpowiedzialny, Marcos.
Jest dorosła, prawda?
Chyba potrafi zająć się sobą?
Właśnie odrzuciła 100 000 dolarów. Musi się jej powodzić.
Chodziło o godność. Coś, o czym nie masz pojęcia.
Nie będziesz mnie pouczał. Nie ty.
Chcesz rzucić wszystko dla kobiety,
która przyniosła ci tylko kłopoty, to proszę bardzo.
Ale nie pozwolę, żebyś rozpierdolił wszystko, na co pracowałem całe życie!
Co ty mówisz?
- Sprzedam klinikę. - Co?
Mówię to z bólem, ale sprzedam klinikę.
Zwariowałeś? Nie możesz tego zrobić.
Silvia już rozpoczęła cały proces.
Ale… jak? Kto?
Przez długi czas wierzyłem, że dorośniesz.
Naprawdę w to wierzyłem.
Co za szkoda.
Idź do diabła.
TRWA TO DŁUŻEJ, NIŻ SIĘ SPODZIEWAŁAM.
POTRZEBUJĘ JESZCZE 20 MINUT.
Idziemy, kochanie.
- Teraz? - Tak.
- Dlaczego? - Jestem zmęczony. Chodźmy.
- Mieliśmy pić kolejne wino… - Wystarczy. Chodźmy.
Powiesz mi, co się stało?
Z moim ojcem się nie da.
Wiedziałem, że ta kolacja to nie był dobry pomysł.
WRACAMY. WYCHODŹCIE.
Ja pierdolę.
Słuchajcie, musimy spadać.
Skończyliście salon i kuchnię?
Zostało nam piętro.
Jakieś dziesięć minut.
Macie pięć. Musimy spadać.
Głowa mi pęka. Zatrzymamy się w aptece?
Nie. Nigdzie się nie zatrzymujemy.
Wszystko mamy w domu.
No dalej.
Dalej.
Dobranoc.
Do jutra.
Powiesz mi, co się dzieje?
Nic, kotku. Po prostu ciężki dzień.
Chodź. Pójdziemy do łóżka.
Teraz wsadzimy kij w mrowisko.
POLICJA MIAMI
Bogate dzieciaki myślą, że zawsze się wywiną.
W moich stronach często tak właśnie jest.
I co, prowadzisz jakąś krucjatę?
Nie o to chodzi.
Po prostu często to widziałam.
Gnoje robią złe rzeczy. I zwykle uchodzi im to na sucho.
Skąd ci się to bierze?
Nieważne.
Co się dzieje?
Nic.
No dalej.
- Co się dzieje? - Nic.
- Hej. - Wszystko okej.
Nie kłam.
Chodzi o to, że mój starszy brat był…
Był na imprezie i…
...chłopak z jego klasy, taki burżuj...
…zgwałcił pijaną do nieprzytomności dziewczynę.
I…
ona niczego nie pamiętała, bo była pijana.
A ten bogacz…
namówił wszystkich swoich kolegów,
żeby skłamali.
I zwalili to na mojego brata.
I nie…
Nie było dowodu z DNA, bo ten skurwiel użył prezerwatywy.
Był z nadzianej rodziny i…
Wynajęli wypasionego prawnika, a my byliśmy bez grosza.
I…
skazali mojego brata na 30 lat.
Powiesił się w celi na prześcieradle.
Jezus.
Wiem, że oni są winni, Sully.
I nie pozwolę tym bogaczom znowu się wywinąć.
Przepraszam. Przepraszam.
Pozwolisz?
Daniela Marini.
Alejandro?
Pomogłabyś mi, gdybym potrzebował prawnika?
Ja?
Tak, ty.
Studiowałaś prawo.
Chyba że mnie nienawidzisz i nie chcesz być moją prawniczką z oczywistych powodów.
Nie nienawidzę cię.
Wiem, że nie miałeś z tym nic wspólnego.
Zawsze byłem jebanym tchórzem.
Najwyższy czas postawić się tacie.
Ale potrzebuję pomocy.
Jestem kandydatem na burmistrza.
Ale przede wszystkim jestem ojcem.
I kiedy któreś z moich dzieci gubi ulubioną zabawkę,
bez której nie może zasnąć,
zrobię wszystko, by ją odzyskać.
Nawet gdybym musiał przekopać góry śmieci.
Głosujcie na mnie, a od razu rzucę się do rozwiązania każdego problemu,
nawet tego najbrudniejszego,
by się upewnić, że nikt w tym mieście nie będzie miał problemów ze snem.
Cięcie. Mamy to.
Bardzo dobrze.
RECEPCJA
Tak?
Powiedz, żeby weszła.
Dzięki.
Kurczę, panie Herrero.
Bardzo ładnie.
Witam.
Dziękuję, że mnie pan przyjął.
Wszystko okej?
Tak.
Możemy porozmawiać?
To zależy,
bo razem z panią zwykle pojawiają się kłopoty.
Spokojnie.
Chciałam panu powiedzieć, co nowego w sprawie.
Danielę Marini szantażowano.
Żądali miliona dolarów.
Co?
MIliona? Jak to?
Wygląda na to, że pana przyjaciółka miała poważne kłopoty.
A taka kwota to dobry motyw, by zabić, prawda?
Spokojnie. Nie jest pan już podejrzanym.
Pan nie potrzebuje miliona dolarów.
Czy to koniec przesłuchań
i niezapowiedzianych wizyt?
Tak.
Już prawie rozwiązaliśmy sprawę.
Będę dawać znać.
- Dobrego dnia. - Nawzajem.
Dzięki.
Proszę stanąć tutaj.
Wprowadźcie pierwszą grupę.
Numer cztery.
Numer cztery. Świetnie.
Na pewno?
Przepraszam.
Przepraszam. Numer dwa.
- Numer dwa? - Numer dwa.
Numer dwa.
Tak. Numer dwa.
- W porządku. - Okej. Czy możemy…
Chwila.
Powiedział pan, że jedna z dziewczyn miała pocięte ręce, prawda?
Tak chyba mówiłem.
Chyba?
Czy możemy przeszukać pana samochód?
Jasne. Tylko że mam już nowy.
Tamten to był grat. Poszedł prosto na złom.
Dobrze. Rozumiem. Skończyliśmy.
Odeślij ich.
Skończyliśmy.
Dziękuję.
Sandoval, daj to do teczki. Dziękuję.
Widziałeś, jak się uśmiechali?
Wiesz, że opłacili tego taksówkarza, nie?
Nieważne, co robisz, tacy ludzie zawsze wygrywają.
Detektywie, patolożka znowu do pana dzwoniła.
Znowu? A kiedy dzwoniła poprzednio?
Rano. Nie mówiłem, bo…
Cholercia, zapomniałem. Miałem tyle papierkowej roboty.
Wypełniałem dokumenty. A telefon…
Co powiedziała?
Coś o autopsji.
O tej kobiecie z wypadku.
Jezus.
Świetna robota, Willis. Daleko zajdziesz.
Susan.
Sullivan.
- Dobrze cię widzieć. - Tak.
Dostałam wyniki analizy tkanek.
Wygląda na to, że coś przegapiłam.
Widzicie tę ranę? Myśleliśmy, że to ona była przyczyną śmierci.
Ale ten kawałek metalu wcale nie dosięgnął tętnicy szyjnej.
Nie na początku.
Występują dwie różne linie krzepnięcia.
Pierwsza to wynik kraksy,
jest dużo płytsza, niż sądziliśmy.
Ale druga linia jest głębsza.
Wystąpiła kilka minut później.
I to ta jest związana bezpośrednio ze zgonem?
Więc Jessica Thompson nie zginęła w wypadku.
Proszę.
Tu 911. Co się dzieje?
Pomóżcie, proszę.
Nie pomożecie mi?
Ktoś wepchnął jej ten kawałek metalu jeszcze głębiej w szyję, prawda?
Tak.
Pomocy.
Nie!
Masz, czego chciałaś, świeżak.
Nasz wypadek właśnie zmienił się w zabójstwo.
Nie. Co dokładnie ci powiedziała?
Nic. Że wiedzą, że ktoś szantażował Danielę na milion dolarów
i że to był motyw zabójstwa.
Wygląda na to, że planują areszt.
Podejrzewają kogoś z nas?
Nie wiem. Teoretycznie mnie już nie.
Podejrzewają kogoś?
Nie wiem. Nie mówiła, a ja nie pytałem.
Cześć, Hugo.
Spieprzyłem, okej? Przepraszam.
Hugo. Piłeś coś?
Nie prowadzisz, prawda?
Hugo, posłuchaj mnie.
Czy teraz prowadzisz?
Jeśli tak, zjedź na pobocze, okej?
Potrzebuję z kimś pogadać.
Chcę pani wszystko powiedzieć.
Okej.
Hugo, posłuchaj mnie.
Dobrze, okej?
Zjedź teraz na pobocze, okej?
Powiedz, gdzie jesteś.
Powiedz, gdzie jesteś, to po ciebie przyjadę.
Hugo?
Nie chcę już więcej kłamać.
Co ja wyprawiam?
Napisy: Bolesław Racięski