Sekret sprzed lat
„Drogi Hugo,
chciałabym móc powiedzieć ci to osobiście, ale nie mogę.
Nigdy nie myślałam, że będę musiała wyznać temu, którego najbardziej kochałam,
że okłamywałam go przez całe życie”.
„Dwadzieścia lat temu
ja i moi przyjaciele ze studiów zrobiliśmy coś straszliwego.
Byliśmy bardzo młodzi.
Przysięgam, że każdego dnia mojego życia
starałam się zwrócić ci to, co zabraliśmy…
być dla ciebie najlepszą matką,
bo dla mnie zawsze będziesz moim synem, Hugo.
Ale wiem, że zawiodłam.
Dlatego chciałam ci to wynagrodzić.
Ponieważ kocham cię
ponad wszystko.
Proszę, przyjmij te pieniądze.
Oczywiście, one nie wynagrodzą ci tego, co zabraliśmy,
ale tego nie zrobi nic”.
Kurwa!
Co ty tu robisz?
Hej, Hugo.
Spieprzyłem, okej? Przepraszam.
Hugo, piłeś coś?
Hugo, posłuchaj mnie. Cz ty teraz prowadzisz?
Nie chcę już więcej kłamać.
Szybciej! Mamy mniej niż 24 godziny do debaty.
WYBORY NA BURMISTRZA HRABSTWA
Dobre życie dla każdego.
To moje hasło.
Z waszym poparciem właśnie o to będziemy walczyć.
Odzyskamy przestrzeń publiczną.
Pomożemy najuboższym.
Sprawimy, by każdy miał szansę na dobre życie.
- To przyszłość… - Taki protekcjonizm sprawi,
że ludzie będą polegać na rządzie, a nie ciężkiej pracy.
To nie jest protekcjonizm.
To założenia, dzięki którym miasto rozkwitnie.
Posłuchaj tego. „Zmienię to, co wymaga zmiany.
Stworzę lepsze życie dla wszystkich.
Rozwinę gospodarkę.
Powstanie bezpieczniejsze, zdrowsze, szczęśliwsze miasto”.
Czy to twoje słowa?
Uhm... Nie pamiętam wszystkiego, co kiedyś mówiłem.
Ale tak, mogą być moje. Brzmią jak ja.
- To Nicolás Maduro. - No weź.
I to właśnie jest problem.
Właśnie przyznałeś, że brzmisz jak Maduro.
To jest nie fair.
Nie fair. Wyjęte z kontekstu.
Przyjeżdża tutaj tysiące ludzi.
Wlewają się do tego kraju codziennie,
bo w swoim brakuje im wolności.
I co zastają? Ciebie, który mówi to samo,
co słyszeli u siebie.
To chcesz im dać?
Pozwolisz mu ćwiczyć początek przemówienia,
czy tylko będziesz go męczył?
Brady na pewno nie pozwoli mu dokończyć.
Brady go, kurwa, pożre żywcem.
Marwen zna strategię Brady'ego lepiej niż ktokolwiek.
Po prostu uprzedza ataki.
Chcesz wygrać? Potrzebujesz wsparcia latynosów.
Chcą, żeby ktoś ich reprezentował, a ty tego nie robisz.
Dobrze jest pomagać ubogim, ale musisz to robić tak,
żeby nie brzmieć jak boliwaryjski komunista.
Inaczej nie masz szans.
Chcesz zmienić strategię, a tym zajmuję się ja.
Wiesz, ile kampanii prowadziłem?
A ile wygrałeś?
Możemy kontynuować?
Jeszcze raz.
Zróbmy przerwę.
Zmienimy strategię budowaną przez dwa lata,
bo ten koleś narzeka dzień przed debatą?
Ana wierzy, że to pomoże zespołowi.
A kto jest kandydatem? Ty czy Ana?
Marwen pomógł nam z aferą filmikową,
a od kiedy do nas dołączył, sondaże rosną.
Wiesz, że bez ciebie ta kampania by się rozleciała.
I ja też.
No dalej.
Federalni są w drodze.
Poprosili o dostęp do księgowości. Dłużej ich nie powstrzymam.
Pedro.
Zafałszowałem konta. Dla ciebie.
Odzyskam pieniądze
i je zwrócę, okej?
Zaufaj mi.
W aucie była torba gotówki.
Nie gadaj.
- Szlag. - Teraz usłyszałam.
Campbell, nie wpuszczaj tam nikogo, okej?
Jego matka była szantażowana.
Chcieli miliona dolarów.
Więc jeśli jej przyjaciele też byli szantażowani…
To by dało pięć milionów dolarów.
Dokładnie tyle, ile jest w torbie.
Czyli to Hugo ją szantażował?
Wiadomości przyszły z jego komórki.
Czekaj. Czyli szantażował własną matkę.
Nie.
Daniela nie była jego matką.
Była nią Jessica Thompson.
Czekaj.
To ona zginęła w tym wypadku sprzed 20 lat.
Jaki to ma sens?
Tydzień po pogrzebie
Daniela została opiekunką Hugo,
a potem kimś więcej.
Pojebane.
Owszem.
I bardzo podejrzane.
Co, jeśli Hugo się dowiedział i postanowił
sam wymierzyć sprawiedliwość?
Myślisz, że mógł zabić Danielę?
Dzwonił tuż przed wypadkiem, mówił, że chce mi wyznać prawdę.
Kurwa mać.
Ale zginęła w wypadku, nie?
Nie, przecież cały czas to mówię.
Raport mówi, że nie zginęła.
- Ale… - Proszę!
- Trafimy do więzienia. - Spokój, wszyscy!
- Kurwa, nie jesteśmy mordercami. - Sofía.
Sofía, wrzaskiem nic nie zmienisz.
Ktoś tę kobietę zadźgał, okej?
Tak mówi raport z autopsji. Ktoś to zrobił.
Sprawdzałeś i mówiłeś, że ona nie żyje.
Pomyliłem się.
Albo ją dźgnąłeś i chcesz to zwalić na nas.
Serio? Nie wierzycie mi?
Chwila. Przecież uratowałem wam dupy.
Nie udawaj idioty. Też nam nie wierzysz.
Kurwa, po prostu mówię, co wyszło w autopsji.
- Hej. Stop - Hej! Kurwa!
- Sofía! - Co?
Słyszycie samych siebie?
Sof...
Sofía!
Ktoś zabił tę kobietę.
Nie wiem. Zmienili klauzulę trzy dni temu.
Przesłałam kilka uwag.
Poczekajmy na odpowiedź.
Nie martw się. Jest dobrze.
Wyślij to do mnie. Chcę na to najpierw spojrzeć.
Wychodzisz?
I zarezerwuj stolik na czwartek.
- Wcześnie wstałaś. - Jak zawsze.
Po prostu ty nie idziesz do pracy.
- Możemy pogadać? - Nie wiem.
Może wyślij mi nakaz sądowy albo każ prawnikom to zrobić.
Dobrze.
Nie wiem, czemu tak prowokujesz tatę.
To on zaczął.
A Sofía twierdzi, że mamy szanse wygrać.
I bardziej wierzysz jej niż mnie albo swojemu tacie?
Hej!
Nie czekaj na mnie do późna.
Kurwa mać.
To żart, prawda?
To ty do tego doprowadziłeś. Czego się spodziewałeś?
Że znajdziesz poważnego prawnika?
Właśnie tego się spodziewałem. Ale pomyliłem się.
Orientuję się na tyle, żeby wiedzieć, że nie sprzeda pan kliniki
- bez zgody mojego klienta. - Okej.
Według ksiąg wieczystych
część kliniki należała do pana zmarłej żony.
Więc po jej śmierci mój klient odziedziczył ten udział.
Może pani klient powinien czytać, co podpisuje,
bo dawno temu przepisał ten udział na mojego klienta.
Nie pamiętasz, prawda?
Nie wiem, czy dokument jest zrozumiały,
czy muszę ci jeszcze coś wytłumaczyć.
Jestem jedynym właścicielem.
Chodźmy. Dziękuję.
W porządku.
Jako jedyny właściciel może pan sprzedać klinikę.
Ale jeśli audyt wykazałby konta w rajach podatkowych albo ukryte miliony,
to one też należałyby tylko do pana, prawda?
Mój klient czasem podpisuje bez czytania,
ale też ma informacje, które mógłby wykorzystać w sądzie.
To od pana zależy, czy się do tego posunie.
Proszę tylko, żebyś nie sprzedawał. I tyle.
Nie, Marcos. Nie prosi się poprzez nakaz sądowy.
Chciałem, żebyśmy porozmawiali grzecznie.
Wybacz, że trudno rozmawia mi się z ludźmi,
którzy są na haju.
Silvia.
Przepraszam.
Wiecie, że nie tylko ja coś ukrywam,
prawda?
Zalecam, byście uważali.
Arturo.
Tym razem pan powinien uważać. Arturo.
Byłaś świetna! A ja się posrałem ze strachu.
Serce podeszło mi do gardła
i biło strasznie szybko. Bum-bum-bum-babum.
Myślisz, że pójdą do sądu?
Mmm. Nie ma szans. Nie odważą się.
I ten twój as z rękawa.
Posrali się, kiedy wspomniałaś o rajach podatkowych.
Jasne. Nie pamiętasz, że kiedy planowaliśmy uciec do Kolumbii,
mówiłeś mi o brudnej forsie twojego taty?
Albo skąd wziąłeś pieniądze na okup?
Wziąłeś je z własnego konta?
Nie. Domyśliłam się, że poprosiłeś jego.
- Na zdrowie. - Tak jest.
Kotku.
Tej kasy nie można namierzyć.
Nie da się jej namierzyć. Myślisz o wszystkim.
Twój ojciec taki jest.
- Jaki? - Zawsze ma asa w rękawie.
Powiedziała, że zapłacili okup.
- Co? - Tak.
Mamy ich. Przyznali się do winy.
Do tego, że zapłacili. Nie, że zabili.
To ciągle dobry dowód.
- Chodźmy z tym do porucznika Willisa. - Jeszcze nie.
Nie, jeszcze wcześniej. Nigdy nie byłam dość dobra dla jego syna.
Poczekajmy na coś solidnego.
Solidnego?
Nie. To prawda.
Nie wiem, co bym zrobił, gdyby...
Powiedz, że masz pozwolenie na podsłuchy.
Nie dramatyzuj. Już ci mówiłam…
Cholera.
- Dzięki za wszystko. - Szpiegujemy nielegalnie?
Nie dawaj mi ich. Fajnie było...
Świetnie. Wreszcie mamy dowód, ale nie możemy go użyć.
I obie możemy za to wylecieć.
Myślisz, że jestem jak on?
Jesteś dużo lepszy, Marcos.
Przestań, bo zwariuję.
Przestań.
Zaraz biorę ślub.
Wiem.
Z kobietą o imieniu Isabel,
której przyrzekniesz miłość
i wierność aż do śmierci.
Naprawdę to zrobisz, Marcos? Serio?
Cholera.
Co to jest?
Znaleźli to, kurwa.
Mamy przejebane.
Niekoniecznie. Nie wiedzą, że nie mamy nakazu.
Dowiedzą się.
Czekaj. Pozwól mi chwilę, kurwa, pomyśleć.
Ciągle możemy to wykorzystać.
- Nie waż się mnie w to dalej wciągać. - Belinda…
Musiałam to zrobić, okej?
Nie mogłam odpuścić dlatego, że sędzia nie podpisał papierka.
Posłuchaj mnie.
Jeśli się przyznają,
mikrofony będą bez znaczenia.
Okej?
Będzie dobrze.
Tak?
Tak, tu Marcos Herrero.
Sierżantko Neruda, dzień dobry.
Tak, jestem w mieszkaniu. Czemu?
To wszystko, co mamy o ulgach podatkowych dla korporacji.
Co? To nie mój temat.
Ale Brady'ego tak, więc musisz się tego nauczyć.
Brady zawsze wie, do czego się przygotowujesz
i zawsze zna twoje słabe punkty.
- My je wzmocnimy. - Mam się tego nauczyć dzisiaj?
Dokładnie.
Nie. Ja pójdę.
Myślałam, że Ernesto dał wam dokumenty.
Nie wszystkie.
Przepraszam. Urwanie głowy z tą kampanią.
Nawet siebie nie potrafimy znaleźć.
Wie pani, że niedostarczenie wymaganych dokumentów
to obstrukcja procesowa?
Panowie, to przecież my
za wszelką cenę chcemy wiedzieć, kto nas okradł.
Gdzie jest pani mąż? Musimy z nim porozmawiać.
To dosłownie najgorszy moment. Jutro jest debata.
Przygotowywaliśmy się na nią przez całą kampanię. Błagam.
Dopilnuję, żeby każdy dokument został jak najszybciej dostarczony.
Macie dwa dni. Potem wrócimy z nakazem.
Halo?
Słucham.
Mamy coś nowego.
Dlatego pana wezwałam.
Dowiedzieliście się, kto to zrobił?
Syn Danieli, Hugo, miał wypadek samochodowy.
Jest w śpiączce.
Co?
Kiedy to się stało? Co z nim będzie?
Lekarze nie wiedzą.
Mówią, że ma 50% szans na przeżycie.
W którym szpitalu leży? Chcę go zobaczyć.
Najpierw porozmawiamy.
W samochodzie Hugo znaleźliśmy torbę z pięcioma milionami dolarów.
To dużo pieniędzy.
To prawda.
Wie pan, skąd się tam wzięły?
Czemu miałbym wiedzieć?
Nie pan je tam umieścił?
Nie mam tylu pieniędzy.
„Jutro. Spotkanie absolwentów.
Przyjdź albo powiem wszystko.
Milion dolarów od każdego.
W piątek o północy
dowiecie się, gdzie dostarczyć pieniądze”.
Dostał pan te SMS-y?
Wiemy, że tak, bo Hugo wysłał je między innymi do pana.
Zapłaciła pani, prawda?
Co?
Nie.
Robi pani poważny błąd.
Naprawdę? Nie wydaje mi się.
Znaleźliśmy gotówkę, wiemy, że dostała pani wiadomości.
No i? Dostaję też SMS-y o dietach cud.
Albo od kenijskiego księcia, który chce mi przekazać spadek.
Ignoruję je.
Zignorowaliście szantaż?
Czemu nie? Nie zrobiliśmy nic złego.
Nie mam nic do wyznania, bo nie mam nic do ukrycia.
Prawdę?
Myślałam, że to przeklęty żart.
Wszyscy robiliśmy głupie rzeczy na studiach.
Myślę, że szantaż ma coś wspólnego z wydarzeniem sprzed 20 lat,
kiedy wasz przyjaciel Alejandro oraz Jessica Thompson zostali zabici.
Tak myślę.
Nie wiem, czego pani od nas chce,
ale nie mieliśmy z tamtym nic wspólnego.
I nie mamy nic wspólnego z dzisiejszą sprawą.
Czy jeśli zbadam pani konta, znajdę tam coś?
Mówiłam, że nie wiem nic o tej gotówce.
Mam w biurze bezpańskie pięć milionów dolarów?
Niesamowite.
To wszystko. Dziękuję za poświęcony czas.
Sukinsyn.
- Sukinsyn! - Wystarczy.
- Zapomnij o tym. - Co? Czemu? Jak?
- Jak mogę o tym zapomnieć? - Pedro, Ana ma rację.
Pieniądze przepadły.
Jeśli spróbujemy je odzyskać, połączą nas z szantażem,
- z Danielą, z tym dzieciakiem. - Nie.
Bo nikt nie ma żadnych dowodów przeciw nam.
Daj kluczyki.
Nie byłbym taki pewien.
Mamy przejebane.
Znaleźliśmy podsłuch w mieszkaniu.
Co?
Co? Kto go założył? Policja?
Nie, Pedro. Kręcimy reality show. Oczywiście, że policja.
Co, jeśli nas też podsłuchiwali?
- Pedro, nie wiemy tego. - Nie wiemy, ale ta...
ta sierżantka depcze nam po piętach.
Cholera. Muszę się przygotować na debatę, a poza tym...
Wiedziałem, okej?
Wiedziałem, że ten sukinsyn był w to zamieszany. Wiedziałem.
- Może to on zabił Danielę. - Zwariowałeś.
- Jak możesz tak mówić? - Co? Ja zwariowałem?
- Mówię coś złego? - Sofía, to on miał pieniądze.
Uciekł bez uprzedzenia.
Może mają rację.
Nie wiemy nic ani o nim, ani o jego relacji z Danielą.
A kilka dni temu nawet nie wiedzieliśmy, że istnieje. Tak czy nie?
Chyba że ktoś z was go znał?
Chodźmy.
Jeden, dwa, trzy.
Dmuchaj, Hugo.
Świetnie!
- Świetnie! - Wszystkiego najlepszego.
Dobra robota, kochanie.
- Przyniosę prezent, okej? - Jasne.
Hej, dobra robota.
- Mamo. - Tak, tak. Spójrz.
Pięknie razem wyglądacie.
- Jestem naprawdę szczęśliwa. - Mamo.
Dani.
O co chodzi?
Sofí...
Nie zasługuję na to.
Posłuchaj. Masz wspaniałą rodzinę. A oni są szczęściarzami, że cię mają.
Powtarzaj za mną.
- Są szczęściarzami, że mnie mają? - Głośniej.
Są szczęściarzami, że mnie mają.
Otwórz usta.
- Dziękuję. - Proszę.
Smacznego.
Potem spalimy te kalorie.
Jeśli Neruda porówna informacje z federalnymi, mam przejebane.
Pedro, za bardzo się denerwujesz.
Skup się na debacie. Resztą zajmę się ja.
Mówiłaś, że twoja mama da nam gotówkę,
a nie zobaczyliśmy ani centa.
Robię, co mogę, ale nie jestem Bogiem.
Federalni chcą zobaczyć konta.
Jeśli zorientują się, że Ernesto je fałszował...
Wszystko w porządku?
Pedro, oddychaj, proszę.
Uspokój się.
Pedro, uspokój się.
- Ana. - O co chodzi?
Pedro, czekaj. Oddychaj.
Oddychaj.
Uspokój się.
- Alejandro? - Nie żyje?
Czemu jesz tak szybko, synu?
Ona... Nie żyje.
Nie żyje.
Coś ci jest, synu.
To, co przydarzyło się Alejandrowi, nie było niczyją winą.
A jeśli było?
Co, jeśli ktoś odpowiada za wypadek?
Pedro.
O co chodzi?
O nic. Jest okej.
Synu, wychowałam cię na dobrego człowieka.
Jeśli czegoś mi nie mówisz o tamtej nocy…
Jeśli to coś związanego z Alejandrem,
to zrób, co należy, synu.
Jeśli nie chcesz powiedzieć mnie,
powinieneś powiedzieć policji.
Dzień dobry.
Zaspałem.
Muszę się przygotować.
Nie musisz. Zrobiłam ci streszczenie.
Jeśli masz jakieś wątpliwości, spójrz na to.
Od kiedy nie śpisz?
Zjadłam śniadanie z mamą.
Chciała przekazać prezent dla Luisa.
Jest jej przykro z powodu opóźnienia.
Pieniądze?
Zjedz śniadanie. To będzie ważny dzień.
I nie zapominaj. Kontakt wzrokowy. Okej?
Nie ubiorę tego!
Ubierzesz. Z trzech powodów.
Po pierwsze, bo ja tak mówię. Po drugie, bo masz być elegancki.
Po trzecie, twoje rodzeństwo ubierze to samo.
Czemu musimy nosić to samo? Nie jesteśmy minionkami.
Mamo, zawsze będziesz udawać, że jesteśmy doskonali?
Co?
Co „co”?
- Co „co”? - Co?
Wyjeżdżasz na cały rok. Cały rok!
- Myślisz, że to w porządku? - Tak.
Zostawić chłopaka na cały rok?
Co ja bez ciebie zrobię?
Co ja zrobię?
Czyżby ktoś tu chciał zrezygnować z pływania miesiąc przed mistrzostwami…
- Naprawdę? - …i polecieć ze mną?
To brzmi zdecydowanie lepiej.
- To żart, prawda? - Żart?
Wyobraź sobie, że z tobą jadę.
Zobaczmy.
Kocham cię…
- Naprawdę? - …ale nie na tyle.
Co to ma znaczyć?
Czekaj.
Nie. Wygrasz wszystkie zawody.
Jasne, wszyscy to wiemy.
- A ja dostanę pracę w ONZ… - Co z tobą?
Tak?
…i będziemy dużo podróżować.
Cały czas podróżować.
I spotkamy się znowu.
I tak tysiąc i jeden razy.
Na szczęście wiedzą, że jesteś moim synem.
Inaczej by cię nie wpuścili w tych butach.
Byłem umówiony z Silvią.
Powinienem się spodziewać, że tu będziesz.
Miałem z nią porozmawiać na osobności.
Dzwoniłeś do mojej prawniczki. Pomyślałem, że chodzi o mnie.
Co się stało?
Mamy duży problem.
Znalazłem to w mieszkaniu.
Kto wie, ile jeszcze tego pochowali.
Nie wiemy, co słyszeli.
Ale wiem, że mają pieniądze z okupu.
Silvia je przekazała.
Jeśli coś pójdzie nie tak, będzie po nas.
Walczysz na zbyt wielu frontach, Marcos.
A ja nie jestem twoim wrogiem.
Nie jesteś?
Nie.
Prawdziwy wróg czeka na komisariacie
i kombinuje, jak wsadzić cię do więzienia na dożywocie.
Z tego, co widzieliśmy, idzie jej coraz lepiej.
Mogę ci pomóc się z tego wywinąć.
Naprawdę? Czego chcesz w zamian?
Żebym wycofał pozew?
Wycofaj pozew i wyrzuć ze swojego życia osobę, która wszystko spierdoliła.
Ustatkuj się, Marcos.
Pomogę ci, jak zawsze, gdy mnie potrzebowałeś.
Chcę usłyszeć nagrania.
Przykro mi, nie możesz.
Inaczej wszystko powiem Marcosowi.
Nie groź mi.
Proszę.
On już wie. Okej?
Znalazł jeden z mikrofonów.
Proszę. Pomogłam ci.
Przestań, bo zwariuję. Przestań.
Zaraz biorę ślub.
Tak, wiem.
Z kobietą o imieniu Isabel,
której przysięgniesz miłość
i wierność aż do śmierci.
Naprawdę to zrobisz, Marcos? Serio?
CENTRUM ZDROWIA MIAMI
Belinda, nie mów jeszcze o mikrofonach.
Poczekaj jeszcze trochę.
Będę wdzięczna. Okej?
Tak?
Cześć.
- To Ana. - Bardzo mi miło.
- Bardzo mi miło, panie Brady. - Mnie również.
Za mną, proszę.
Czemu to się dzieje teraz?
Okej. W porządku.
Co się stało?
Musisz się uspokoić i skupić.
Jestem pewien, że Brady wie. Wszyscy o tym, kurwa, trąbią.
- Użyje tego przeciw niemu… - Co się stało?
Chodzi o Ernesta. Federalni podejrzewają go
- o sprzeniewierzenie funduszy. - Co?
- Wiedziałaś o tym? - Oczywiście, że nie.
Wiecie co? Debata zaczyna się już za kilka minut.
Więc wszyscy weźmy głęboki oddech.
Dzięki.
- Aresztowali go? - Chodźmy.
W porządku.
Zapraszam kandydatów na plan.
Dziękuję.
Musisz się uspokoić.
Oddychaj.
Pedro, posłuchaj. Plan jest taki.
Jeśli użyją Ernesta, ty nic nie wiesz.
Właśnie się dowiedziałeś, okej? I będziesz współpracował
- z władzami. - Wszystko w porządku? Już czas.
Jesteśmy gotowi.
WYBORY 2022
Dobry wieczór, witamy na dzisiejszej debacie
między kandydatami na burmistrza.
Trochę podzwoniłam. Założyli podsłuchy w całym domu.
- Okej. - Jako burmistrz…
Ale podsłuchy są nielegalne. Nie mieli nakazu.
Więc nie mogą ich wykorzystać.
Okej. Dziękuję.
…dla małych przedsiębiorców, by pomóc im stanąć na nogi.
Dane na temat bezrobocia…
Te dane mówią dwie różne rzeczy,
zależnie od tego, kto je przedstawia.
Mieszkańcy hrabstwa chcą raczej wiedzieć,
- jak ożywimy gospodarkę… - Nie idzie dobrze.
- …stworzyć miejsca pracy… - Może da radę zaatakować.
Oby. Brady pożera go żywcem.
- Mamy też plan zachęt… - No dalej.
…by duże firmy inwestowały w Miami-Dade,
co potencjalnie stworzy tysiące nowych miejsc pracy.
Co ze szczegółami? Opowiada pan dużo…
Co tu robimy? Nie mieliśmy czegoś zjeść?
Nie wierzę, by miał pan solidny plan dla dobrych oby…
Ana, musimy się przyznać.
Nie, Pedro. Nie.
Pomyślałeś, co się stanie, jeśli coś powiemy?
Spierdolisz życie sobie, Marcosowi, Danieli,
Sofíi i mnie, do cholery jasnej.
Jakie życie?
Ja już nie wytrzymam, Ana. Wystarczy tego.
Poza tym, jak pan chce, by dobrzy obywatele Miami panu uwierzyli,
skoro pana prawa ręka właśnie teraz siedzi w policyjnym areszcie?
Chwila. Jestem tak samo zszokowany jak reszta z…
I nie wygląda na to, żeby działał sam.
Sam nigdy nie zaufałbym burmistrzowi,
który wybiera sobie takich współpracowników.
I nie wydaje mi się też, by dobrzy obywatele Miami panu zaufali.
Chyba że mamy uwierzyć, że o niczym pan nie wiedział?
Kurwa, Ana. Dwie osoby zginęły.
Pedro, nie.
Wiem, że to bolesne i trudne.
Ja też nie mam siły.
Pewnie najłatwiej byłoby
powiedzieć, że to wcale nie był dla mnie potężny cios.
Ale to byłoby kłamstwo, a ja nie kłamię.
Nie wiesz, jak bardzo czuję się winna po tym, co zrobiliśmy.
Ale musimy być silni.
Tak. Hej, spójrz na mnie.
- Nie mogę. - Możesz, Pedro.
Bo ty pomogłeś mnie, a ja pomogę tobie,
tylko musisz mi zaufać, dobrze?
Potrzebuję cię.
Nie chcę już nikogo stracić.
Uhm…
Matka wychowała mnie na szczerego człowieka.
Takiego, który wierzy w domniemanie niewinności.
I który pozwala działać wymiarowi sprawiedliwości, zanim sam wyda wyrok.
Wierzę, że
wielu z naszych widzów rozumie konsekwencje
przedwczesnego osądu.
I ja tak sądzić nie będę.
Czy jestem załamany?
Rozczarowany?
Ale wyjdziemy z tego,
i to jeszcze silniejsi, tak jak to wspaniałe miasto
przezwyciężyło lata szalejącej przestępczości.
Czy Miami było wtedy gorszym miastem?
Ja tak nie myślę.
I wiem, że obywatele Miami, jeśli są razem, mogą stworzyć miejsce,
w którym będą się czuć bezpiecznie.
Zwykli, skromni ludzie jak moja matka.
Moja matka,
niech spoczywa w pokoju,
miała świetnych lekarzy tylko dlatego, że jej syna było na nich stać.
Ale w tym mieście jest wielu ludzi bez takich możliwości,
ich życie jest w niebezpieczeństwie za każdym razem, gdy zachorują.
Dlatego chcę, żeby wszyscy w Miami mieli dostęp do opieki zdrowotnej.
Żeby czuli się bezpiecznie na ulicach.
Żeby ich dzieci odebrały najlepszą edukację,
bo wierzę w mieszkańców Miami.
I nigdy, przenigdy, nie przestanę o was walczyć.
I jak?
Nieźle. Ale i tak nie zapozuję do zdjęcia.
A ja myślałam, że to Brady będzie bezlitosny.
To byłaś ty.
Twoja mama nie dała ci pieniędzy.
Po prostu dałam im dokumenty, o które prosili.
Isabel?
Pan Herrero nie odbiera.
Proszę mi pozwolić wejść.
Przykro mi. Nie bez pozwolenia.
Kretyn.
Nie wiem, co robić. Mam tysiące rachunków.
Co z twoją rentą?
Nie wystarcza.
Wyrzucą mnie na ulicę, jeśli nie zapłacę czynszu.
- Czy Hugo wie? - Domyśla się. Nie jest głupi.
Staram się go nie martwić, bo
nie wyobrażam sobie, że mógłby wylądować na ulicy
- po tym wszystkim, co przeszedł. - Dani, tak się nie stanie.
Spójrz na mnie. Nie pozwolę na to. Okej?
Ty i ja mamy gówniane życie. To nie fair.
Tamta noc totalnie spierdoliła nam życie.
Masz mnie.
Tak. Dopóki znowu cię nie aresztują?
Musisz przestać, Sofía.
- To nie takie proste. - Zasługujesz na więcej.
Bernie zapłacił kaucję. Jestem jego dłużniczką, Dani.
Chyba już wystarczająco zapłaciliśmy za to, co zrobiliśmy?
Ale spójrz na Pedra, Macosa, Anę, no nie?
Im się dobrze wiedzie. Za dobrze.
Co zrobimy?
Za dwa miesiące jest zjazd absolwentów.
To będzie dobry moment, prawda?
Dobry moment na co?
Żeby ich ukarać. Raz na zawsze.
Napisy: Bolesław Racięski