Sekret sprzed lat
- No i jest! - Wow.
Tradycja nakazuje, abyśmy dziś składali podziękowania.
Mam cudowną żonę i wspaniałego syna,
który dokona tego, co mnie się nie udało
i wygra mistrzostwa Florydy w pływaniu.
Nie dotykaj.
- Co robisz, Pedro? - Chyba pójdę na spacer.
Nie pójdziesz, synu.
Dziś jest ważny dzień. Święto Dziękczynienia.
Tradycja każe je spędzić z rodziną.
Chciałabym podziękować wszystkim za przyjście.
Szczególnie tym, którzy rzadko tu bywają,
ale dziś zaszczycili nas swoją obecnością.
Na pewno nie chcesz przyjść?
Jeśli mój tata...
...wypije jeszcze trochę, to zacznie śpiewać i grać na pianinie.
Brzmi super. Raczej zostanę tutaj.
Hej, słuchaj. Tęsknię za tobą.
- Kocham cię. Bardzo. - Ja ciebie też. Pa.
- Zabiorę ci telefon. - Przepraszam.
- W ogóle nie myślisz o... - Okej.
Dziewczyno, idź do niego.
Mam zostawić cię tu samą? Nie sądzę.
- Gówno mnie obchodzi to święto. - Mnie też.
W Hiszpanii wolimy krytykować, niż dziękować.
A my wolimy psychoanalizę, wiesz?
Co za koszmar.
Zapomnij o nich. Mają rodziny i rodzinne problemy.
Nam wystarczą przyjaciółki.
- Za przyjaciółki. - Na całe życie.
Jak się masz?
Co się, kurwa, stało, Pedro?
Nie wiem.
Mój podpis jest na dokumentach. Moje nazwisko.
Sfałszowałem konta, bo obiecałeś, że oddasz pieniądze.
Tak.
Nie powinniśmy o tym rozmawiać tutaj.
Hej.
Siedzę tutaj od dwóch dni.
Moje konta zostały zamrożone. Nie mogę nawet wpłacić kaucji.
Wyciągnę cię stąd. Obiecuję.
Nie zrobiłem niczego złego.
Jestem uczciwym człowiekiem.
Zgłosiłem kradzież.
A kiedy prosiłeś o pomoc, zgodziłem się.
Nie zapomnę o tobie, Ernesto. Obiecuję.
Wyciągnę cię stąd.
Wyciągnij mnie stąd.
POLICJA MIAMI
Nie każ mi się czuć tą złą. Nie mam powodu.
Poświęcił się dla mnie.
A ja nie?
Gdyby nie ja, to ty siedziałbyś w tej celi.
A my stracilibyśmy wszystko.
Poparcie, dom, rodzinę.
Wybrany numer nie istnieje.
Uspokój się, Sofía. Spokojnie.
Proszę, uspokój się. Hugo o niczym nie wie.
Naprawdę? Czyli co? „Kochanie, musisz
wysłać kilka SMS-ów, będziemy szantażować moich przyjaciół.
Nie zadawaj pytań. Nic się nie dzieje”.
Nie ma mowy, kurwa! To jest pojebane. Nie powinnaś go w to wciągać i tyle.
- Już w tym siedzi. To mój syn. - Nie! Nie jest twoim synem.
Nie jest twoim synem, Dani.
Jest synem kobiety, którą zabiliśmy 20 lat temu.
Co, jeśli dowie się, że ich szantażujemy
i powie wszystko? Pomyśl.
Pomyśl, do kurwy nędzy. Nie widzisz, że robię to dla nas?
MARCOS, CZY MOŻEMY POGADAĆ?
ZADZWOŃ, PROSZĘ. NICZEGO NIE ROZUMIEM.
Witamy! Stęskniliśmy się.
Jestem.
Z powrotem tutaj.
Nie wyglądasz najlepiej.
Po prostu… Nie sypiam zbyt dobrze.
Na pewno o to chodzi?
A o co?
Rozmawiałem z Isabel.
Pytałem, czy przyjdzie do nas na Święto Dziękczynienia.
Jasne.
Kiedy mama zmarła, też chowałem się w klinice.
Nie chciałem przyjść do domu i…
Nie pamiętasz. Byłeś młody.
Wiem, że zjebałem, tato, ale to moja sprawa.
Isabel ciągle bardzo cię kocha.
Rozmawialiśmy o tym, jak można
wziąć odpowiedzialność za swoje czyny.
Myślę, że ciągle możesz to naprawić.
Zajmę się tym.
Okej.
Hej.
Co pani tu robi?
Chcę wiedzieć, jak się czuje Hugo.
- Nie może pani tam wejść. - Wiem.
Jest w śpiączce.
Lekarz mówi, że jego stan jest ciężki, ale stabilny.
Pani to odpowiada?
On ma mi sporo do powiedzenia.
Dzwonił do mnie tuż przed wypadkiem.
Mówił, że chce mi wszystko powiedzieć.
Że ma dość kłamstw.
Ciekawe, co miał na myśli.
Jakieś pomysły?
Oby niedługo się obudził i wyjaśnił kilka spraw.
Miłego dnia.
Hej, jak tam?
WILLIS POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
O co chodzi, poruczniku?
Broń i odznaki, od was obu.
Co?
Słyszałaś. Już.
Willis, poczekaj chwilę.
- Założyłaś podsłuch bez nakazu. - Pozwól mi wyjaśnić.
Nie posłuchałaś rozkazu. Nie chcę wyjaśnień.
Odznaki i broń, teraz.
Willis, zamknęliby tę sprawę. Musiałam coś zrobić.
Byli w to zamieszani i…
Słuchaj, wiem…
Wiem, że nie powinnam zdobywać tych dowodów,
- bo sędzia nie pozwoliłby… - Więc stoisz ponad prawem?
Prawo pozwoliłoby tym mordercom iść wolno.
Proszę pana, nie stoimy ponad prawem,
ale dzięki podsłuchowi zdobyłyśmy dowód, że oni mieli z tym coś wspólnego.
Marcos Herrero zapłacił okup z brudnych pieniędzy ojca.
To sędzia decyduje, co jest dowodem.
Ale teraz znamy prawdę.
I wiem, że mogę zdobyć dowód, który sędzia zaakceptuje.
Obiecuję ci to, Willis. Proszę.
Wiesz, że tylko ja mogę rozwiązać tę sprawę. Nikt inny.
Otwieram śledztwo wewnętrzne.
Wy dwie jesteście zawieszone.
Belindo, przestań.
Poruczniku…
Belinda była przekonana, że dostałyśmy nakaz.
Czemu miałoby być inaczej?
To była wyłącznie moja decyzja.
Ona nie powinna ponieść kary
za coś, o czym nie wiedziała.
Biorę pełną odpowiedzialność.
Okej, Flora.
Belindo, możesz iść.
Sama jesteś sobie winna.
Czemu nie mówiłaś, że zleciłaś nową analizę?
Teraz mówię. Co to za różnica?
Co za różnica? Jestem twoim przełożonym.
Zbadaliśmy każdy odcisk w tym samochodzie.
Więc coś przeoczyliśmy, bo ktoś ją zabił.
Musieli zostawić jakiś ślad.
Masz obsesję.
Nie będę się kłócić.
O co chcesz się założyć,
że znajdę coś, co doprowadzi nas do zabójcy?
O obiad.
Stoi.
To, że cię lubię, nie znaczy, że możesz robić, co chcesz.
To ja prowadzę tę sprawę
i nie będziesz podejmować decyzji bez konsultacji ze mną.
Rozumiesz?
Wyskakuj z kasy. Najbardziej lubię antrykot.
Okej, ludzie. Najważniejsze,
że wreszcie mamy dobrą prasę
i myślę, że zawdzięczamy to odwiedzinom w schronisku dla bezdomnych.
Chcę, aby zdjęcia, na których Pedro serwuje żurawinę
i bataty, były na pierwszej stronie każdej gazety w mieście.
A na imprezie Towarzystwa Przedsiębiorców na pewno będą fotografowie.
Więc trzeba pamiętać…
Nie jemy świątecznego obiadu w domu?
Tam będzie sporo wpływowych osób,
a jeśli jedna lub dwie podpiszą czeki…
Co z dziećmi?
Wiedzą, że w tym roku będzie inaczej.
Spędzą święto z Rodrigiem i Marisą.
Potem pogadamy.
- Do roboty. - Jasne, okej.
Więc…
Oto, co powiesz, kiedy będziemy w schronisku.
ODCINAMY SIĘ OD ERNESTA DÍAZA.
JESTEŚMY OBURZENI JEGO DZIAŁANIAMI.
„Dystansujemy się od Ernesta Díaza.
Jesteśmy oburzeni jego działaniami”.
Co z domniemaniem niewinności?
Ludzie już uznali go za winnego.
MENADŻER ZDRADZA KANDYDATA
To nas interesuje.
Nie mogę tego powiedzieć.
Ernesto był ze mną od lat.
- Zasługuje na... - Na co, Pedro?
Klepnięcie po plecach? To byłby twój koniec. Okej?
Uświadom to sobie. Twój menadżer to oszust.
I im dłużej będziesz zwlekał z odcięciem się od niego,
tym mniej głosów dostaniesz.
Pedro. Natychmiast powiedz mi prawdę.
Nie wiedzieliśmy, co robić.
Przepraszam, mamo.
Chodź.
- Gdzie? - A jak myślisz?
- Porozmawiać z policją! - Nie!
Rodzina ma prawo wiedzieć, co się wydarzyło.
Mąż tej martwej kobiety ma prawo wiedzieć, co się wydarzyło.
To, co zrobiłeś, było straszne.
Zdenerwowałeś się.
Popełniłeś błąd, synu. Zrozumieją.
Nie zrozumieją. Będą mnie obwiniać, mamo.
Nie chcę iść do więzienia.
Nie chcę.
Manuel, możesz zabrać to na dół?
Nie sądziłam, że tu będziesz.
W moim domu, moim łóżku.
Nie wiem, co według ciebie stało się między mną a Sofíą, ale...
Więc z nią nie spałeś?
Nie.
Oczywiście, że tak.
Wybacz mi.
Przykro mi.
To jest nas dwoje.
Popełniasz błąd.
I kiedy zorientujesz się, ile tracisz,
już będzie za późno.
Kiedy wkładacie makaron do garnka, róbcie to w ten sposób.
Dzięki temu będzie on...
Co tu robisz?
Chciałem ci życzyć wesołego Dziękczynienia.
...żeby makaron był świeży.
- Dziękuję. - ...możemy zrobić to sami.
Ale to dopiero jutro.
Czyli wiesz, jaki dzisiaj dzień?
Myślałem, że może się pogubiłaś.
- Słuchaj. - Nie pogubiłaś się? Świetnie.
Policzmy.
Ile dni już czekam na moje pieniądze?
Bernie, pracuję nad tym.
Marcos wkrótce powie mi, gdzie jego ojciec ukrywa gotówkę.
Zbliżacie się do siebie, co?
Tak. Spędzamy razem sporo czasu. Już zaraz...
To czemu siedzisz w tym gównianym motelu,
a nie w domu Marcosa?
Jego dziewczyna jest zazdrosna.
- Nie chciałam ryzykować. - Dobrze.
Wiesz, jak się zrobi nieprzyjemnie, jeśli będziesz ze mną pogrywać?
Nie pogrywam. Po prostu potrzebuję jeszcze czasu.
Nie pogrywam z tobą.
Masz pięć dni.
Ile masz dni?
Pięć.
Dobrze.
Hej.
Dzięki.
Chcesz wejść?
Może wina?
Wody. Dziękuję.
Usiądź.
Przepraszam. Proszę.
Chciałam sprawdzić, czy nie masz dokumentów
- ze sprawy Danieli Marini. - Co?
Akta są dość cienkie, myślałam, że może zabrałaś coś do domu.
Zabrałam.
Usiądź, Belindo.
To, że mnie zawiesili,
nie znaczy, że przestanę pracować nad sprawą.
- Znaczy, Flora. - Nie.
Właśnie tak zrobisz.
- Naprawdę? - To już nie jest twoja sprawa.
Kiedy zostałyśmy partnerkami, nie mogłam uwierzyć własnemu szczęściu.
Jesteś mądra, dokładna.
I jesteś kobietą, co mi oszczędza tego całego gówna.
Podziwiałam cię, bo myślałam, że ci zależy.
Okazuje się, że zależy ci tylko na pielęgnowaniu twojej obsesji.
Gdyby zależało ci na mnie, nie naraziłabyś mojej pozycji.
Zawsze chciałam być detektywką.
A ty to niemal zepsułaś.
Czemu zrobiłaś to własnej partnerce?
Belindo.
Czy pana menadżer ukradł pieniądze?
Niech sąd o tym zdecyduje. Dobrze?
Teraz mogę powiedzieć, że Ernesto Díaz pracował ze mną
przez bardzo długi czas i byłbym bardzo zdziwiony,
gdyby nie dało się rzeczowo wyjaśnić tego, co się stało.
Dobrze, wystarczy.
Bardzo dziękuję za przyjście.
To wyjątkowy dzień. Moja rodzina czeka, żebym pokroił indyka.
Bardzo dziękuję za przybycie.
Doceniam to i życzę cudownego Święta Dziękczynienia.
- Dziękuję. - Jakie rzeczowe wyjaśnienie?
Dziękuję, że przyszliście. Bardzo dziękuję.
Co to, kurwa, było?
Odezwij się tak jeszcze raz i wylatujesz.
- Pedro, spokojnie. - Jestem spokojny.
To ja jestem kandydatem.
Doceniam twój wkład, ale ciągle jestem szefem.
Rozumiesz?
Jasne.
- Tak. - Dziękuję.
Chodźmy się napić.
Musimy sprawdzić plan obiadu w Towarzystwie Przedsiębiorców.
Nie słyszałaś, co powiedziałem?
Nie spędzę święta z przedsiębiorcami.
Spędzę je z moimi dziećmi w moim domu.
Jeśli chcesz się przyłączyć, wspaniale.
Już potwierdziliśmy.
Ty potwierdziłaś.
Mnie... mnie nikt nie powiedział.
Jeśli Marwen chce tam iść, świetnie.
Jeśli chcesz, możesz iść z nim. Nie zmienię tego.
Ale ja idę do domu świętować z moimi dziećmi
i bardzo chciałbym, żebyś dołączyła.
Twoja decyzja.
Luis, poproszę chleb.
Nie mieliśmy jeść z dziadkiem Rodrigo i babcią Marisą?
Luis, proszę. Naprawdę wolisz jeść z nimi niż z nami?
Zmiana planów, kotku.
- Świetnie! Jak zawsze. - Jak zawsze?
O wszystkim decydujecie, nie pytacie nas o nic.
- Mamy taki okropny zwyczaj. - Zjedzmy w spokoju.
- Wszystko jest pyszne. - Dość.
Uspokójmy się i zjedzmy. Już wystarczy.
Przykro mi, ale nie było czasu, żeby indyk się rozmroził.
Kurczak będzie idealny. Co więcej, Carmen, dołączysz do nas.
Zjesz z nami, bo na to zasługujesz. Dobrze?
Bo jesteś członkinią rodziny, bo wszystko wyszło świetnie.
Usiądź, proszę, Carmen.
Okej?
Świetnie. Teraz jesteśmy całą rodziną.
Proszę się nie martwić. Wystarczy mi tortilla.
Tortilla? Naprawdę... Nie.
- Nie nalegaj. - Może iść do domu.
Lepiej idź do domu. Weź wolne.
Jutro też, jeśli chcesz.
Zostań z rodziną. To ważny dzień.
Bardzo dziękuję.
Dziękujemy, Carmencita.
Naprawdę, Carmen. Dziękujemy.
Dziękuję państwu.
Kurczak? Serio?
- Czemu nie? - Jestem wegetarianinem.
Co? Od kiedy?
- Czy ty mnie kiedykolwiek słuchasz? - Od kiedy on jest wegetarianinem?
- Wiesz co? Nieważne. - Wystarczy! Nie!
Będziemy świętować tak, jak nakazuje cholerna tradycja.
Chcę podziękować, bo mam was.
Bo rodzina jest najważniejsza.
Nawet jeśli czasem się kłócimy,
czasem nie rozumiemy się nawzajem,
czasem nie potrafimy...
spełnić wzajemnych oczekiwań.
Jestem wdzięczny, bo zawsze będziemy sobie ufać.
Zawsze będziemy się wspierać.
Nie możemy tego przyjąć.
Czemu? To na jego szkołę.
- Przynajmniej tyle możemy zrobić. - Był dla nas dobry.
Ale to za dużo.
Ojcze Nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje.
Przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie tak i na ziemi.
Odpuść nam nasze winy...
Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi,
teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.
Perspektywy na nową klinikę
będą w przyszłym roku dużo lepsze.
Prawda, Marcos?
Marcos?
Marcos.
Słucham?
Wszystko w porządku?
Najlepszym. Co mówiłeś?
Nowa klinika. Mówiłem, że...
Ach tak, w przyszłym roku
będą dobre perspektywy...
Synu?
Rozmawiałem z Silvią.
Ta sierżantka już nie prowadzi sprawy.
Rozchmurz się.
Spada ci z barków wielki ciężar.
Tak, to świetnie.
Muszę się zbierać.
Muszę zrobić coś ważnego. Przepraszam.
Następny.
Armando Cruz. Możesz przejść. Dziękuję.
Dobrze, następny.
Och, hej.
Kim są ci ludzie?
Zostawiłam ci wiadomość.
Na pewno.
To ratownicy,
gliniarze i technicy, którzy dotykali samochodu Jessiki Thompson.
Pobieram ich odciski,
żeby porównać je z tymi z miejsca zbrodni i...
Zostawiłam ci wiadomość.
Wszyscy niby mieli rękawiczki, ale to tak na wszelki wypadek.
Rób, co chcesz.
Cześć, Susan.
- Nora. - Flora.
Wejdź.
Jak się czujesz, Liso?
Dobrze. Johnny.
Ktoś do ciebie.
- Hej. - Hej.
Nie obchodzisz Święta Dziękczynienia z chłopakiem?
- Nie. Rzucił mnie. - Co?
W porządku. Mówi, że za dużo pracuję.
Przykro mi.
- Ale ma trochę racji. - I kto to mówi.
Nie masz rodziny w okolicy?
- Nie. - No dalej.
- Siadaj z nami. - Nie, nie mogę.
Przygotujemy ci miejsce.
- Tak? - Chodźmy.
- Cóż, jesteś mi winien obiad. - Naprawdę?
Naprawdę.
- Usiądź tutaj. - Tak jest. Dzięki.
- Dobrze. - Pomogę ci.
- Okej, dzięki. - Nie ma za co.
- Usiądź. - Proszę.
Nie chcę być niegrzeczna, ale nie jem mięsa.
O nie.
Ach. W porządku.
Więcej dla nas.
Jest fasolka, kukurydza, trochę ziemniaków.
Wspaniale.
Czy możemy najpierw pogadać o pracy?
Nie wytrzymam.
Znalazłam nowe odciski.
Nie należą do Jessiki Thompson.
To muszą być odciski zabójcy.
Wow.
Wody?
W porządku?
- Mam iść? - Nie.
- Chcesz się położyć? - Nie trzeba.
Okej.
Cholera.
Idę.
Tommy!
Cześć, wielkoludzie.
Co u ciebie?
Chodź tu, mistrzu.
- Uważajmy na to. - Kiedy chciałaś mi powiedzieć?
Wieści szybko się rozchodzą.
Wiesz, że mam swoich szpiegów.
Tommy chciał cię zobaczyć.
Tęskniłem za tobą.
Ja za tobą też, kotku.
- W porządku? - Tak.
Starałem się pogadać z Willisem, ale...
Nigdy mnie nie lubił.
Ostro go traktowałeś, kiedy był świeżakiem.
Tak...
może przez to, że był niekompetentnym dupkiem.
Dziadku, a kto to dupek?
Dowiesz się, jak będziesz starszy.
Są wszędzie.
Nie smakuje ci?
Trochę mi niedobrze.
Willis.
Marnuje tlen.
Ale ma trochę racji.
Co ty sobie myślałaś?
Nauczyłem cię grać uczciwie, nawet jeśli tego nie lubisz.
Ale byliśmy tak blisko, Sully, naprawdę.
- Brakowało tylko jednego... - Tak, i to właśnie
może cię kosztować pracę.
Chciałem, żebyś odpoczęła, ale nie o to chodziło.
Co teraz?
- Co zrobisz? - Nie wiem.
Ale coś wymyślę, okej?
To nie twoja odpowiedzialność, Sully.
Spokojnie, dziadku.
Jasne.
Muszę przestać, zanim się rozkleję.
Hej.
Tak czy owak...
przynajmniej Maple ma cię całą dla siebie,
prawda, Maple? Właśnie.
Robi się gruba.
Masz mi powiedzieć, kiedy będą wyniki tomografii.
Tym razem nie kłam.
Zjedz.
Wesołego Święta Dziękczynienia.
Mam pytanie.
Jeśli mnie zgarną za jazdę pod wpływem,
jaką najgorszą karę mogę dostać?
Gdzie jesteś, Marcos?
Choć może jeśli...
będę jechał powoli,
powolutku,
to nic się nie stanie, prawda?
Marcos, gdzie jesteś?
Gdzie jesteś?
Jestem w...
w knajpie Harat's.
Chyba już widzę podwójnie.
Czekaj. Zaraz będę.
Dzieci zamknęły się w pokojach i grają w gry.
GABRIELA - SZCZĘŚLIWEGO DZIĘKCZYNIENIA, MOŻE KIEDYŚ ZNOWU SPĘDZIMY JE RAZEM.
Przedsiębiorcy poświęciliby ci więcej uwagi.
Ana, wystarczy. Proszę.
To moja kampania i to ja decyduję.
- Jasne. - Nie lubię, kiedy...
Rozumiem. Dałeś temu wyraz w swojej przemowie.
„Dziękuję za rodzinę, bo zawsze możemy sobie ufać”?
Naprawdę będziesz mnie pouczał o uczciwości?
Podczas gdy podejmujesz decyzje,
każdą kolejną gorszą od poprzedniej,
niczego mi nie mówiąc?
Robisz tak, bo ufasz komuś innemu.
Ernesto jest moją prawą ręką.
Jest kimś znacznie więcej i oboje to wiemy. Ale to nieważne.
Sypiaj, z kim chcesz.
Tylko nigdy więcej nie stawiaj nikogo nade mną.
O nie.
Oni mi nie pomogą.
Proszę, pomóżcie.
Tu 911. Co się dzieje?
Nie.
Zabiorę cię do domu.
Czemu tu jestem, Marcos?
Nie mogę prowadzić.
Mogłeś zadzwonić po taksówkę. Zadzwoniłeś do mnie.
Nie mam, kurwa, pojęcia.
Nie wiem.
Miałem się dobrze, wiesz?
Moje życie wreszcie…
Wszystko szło dobrze,
ale ty się pojawiłaś i bum!
Zniszczyłaś wszystko jak trąba powietrzna.
Przez te wszystkie lata mówiłem sobie...
przysięgałem, że niczego nie poczuję.
Nie myślę o tobie, nie chcę cię widzieć.
Ale nie dało się.
Nie dało się.
Po prostu się nie dało.
Nie.
Chodźmy.
Zabierz mnie stąd. Proszę.
- Ała. - Kocham cię.
Hej...
Jedźmy do Kolumbii. Wreszcie. Jedźmy.
Marcos.
Marcos!
Halo?
Flora Neruda? Tu doktor Mai ze szpitala.
Chodzi o tomografię?
Nie. Prosiła pani, żebym dzwonił,
kiedy Hugo Thompson wybudzi się ze śpiączki.
Właśnie się wybudził.
Odebrali sprawę Nerudzie.
Możemy odetchnąć.
Poprosiłem Allison, żeby zajęła się dzieciakami.
Jeśli masz ochotę, możemy iść na drinka, jak za dawnych lat.
Dziękuję, że jesteś.
Jest święto, czyli podwójna stawka.
Auć. Okej.
I jeszcze za ostatni raz.
To znaczy kiedy? Nie.
Chodzi o wieczór, kiedy poszliśmy na zjazd absolwentów?
Nie, za to mi pan zapłacił. Chodzi o kolejny raz.
Kiedy?
Wychodziłem tylko raz, a z dziećmi została Ana.
Nie, poprosiła, żebym przyszła.
Mówiła, że coś jej wypadło w pracy.
Wróciła późno.
Idziemy?
- Hej, Allison. - Miłej zabawy.
Dzięki.
Co tu robisz?
Napisy: Bolesław Racięski