Planuję operację.
Chciałabym, żebyś mi pomógł.
Musisz zostawić obecne życie.
Dostaniesz nową tożsamość i nigdy nie wrócisz.
Nie mamy żadnej historii.
Jestem Mózgiem. To Prawa Ręka.
Żołnierka. Oficerka. Mięśniak. Kierowca.
Żyjemy tylko dla tego zadania.
A potem przestajemy istnieć.
Zmienia pan sklep Billa w bar.
- W bistro. - Bistro?
Hej! Hej!
To poważny wypadek.
Dobrze zapamiętał pan rejestrację?
Tak, a do kogo należy?
Nie mogę powiedzieć, ale musi być pan pewny.
- Tata Taylora jest w więzieniu. - Nie, aresztowali go.
- Jak Taylor ma na nazwisko? - Bedrosian.
Mówiłaś o ryzyku. Jest duże?
Wkurwimy bardzo poważnych ludzi.
Ruchy!
Przestań!
Jezu, wypuść mnie!
Ja tu umrę. Błagam!
Nie zabieraj mnie.
Muszę jechać do szpitala! Do prawdziwego szpitala! Kurwa!
Stój, zostaw mnie na poboczu.
Nic nie powiem.
Nic nie powiem!
- Nie. - Nic nie powiem.
Nie.
Kurwa!
WINNI
Hej! Otwórz tylne drzwi.
Otwórz te pieprzone drzwi! Odsuń się.
Kluczyki.
Uciekaj.
Oficerko.
Powiedz coś!
Kurwa.
Jest z tyłu.
Kurwa.
- Wnieś ją. - Okej.
Dobra.
Już po.
Przeżyje?
Nie wiem.
Wymaga więcej pracy.
Ale to powinno wstrzymać krwawienie.
Tam są torby. Dwie są podpisane dla was.
W środku są czyste ubrania.
Powinniście już iść. Pomogę ci ją ubrać.
Można ją przenieść?
Raczej nie.
Ale żadne z was nie może tu zostać.
MIĘŚNIAK
OLIWIARZ
Powodzenia.
Dziękuję.
TRZY LATA PÓŹNIEJ
TERAZ
LONDYN, ANGLIA
Bardzo dobrze.
Głodny?
Dobrze.
JAGNIĘCINA PO MAROKAŃSKU Z JOGURTEM
SZPITAL ŚW. AGATY
To ty.
Znasz tę kobietę.
Pracowałaś dla niej.
- Proszę. - Teraz, doktorko…
Powiesz mi, gdzie jest ta kobieta.
Powiesz mi wszystko, co chcę wiedzieć.
Proszę, zaczekaj.
Proszę!
Od zakończenia kariery,
żył samotnie w północnych Włoszech.
Dziś rano znaleziono jego ciało z licznymi ranami postrzałowymi.
Policja nie udzieliła komentarza. Nie ma podejrzanych.
BRAK NOWYCH WIADOMOŚCI
- Halo? - Joe?
Tu Molly Farber. Jesteś tu?
Jestem na miejscu.
- Wiem, że za wcześnie, ale… - Cześć, Molly.
Przepraszam, straciłem poczucie czasu.
Zaraz będę, dobrze?
SKLEP Z NARZĘDZIAMI
Jak pisałam w mailu,
bez tej ściany będzie więcej przestrzeni.
To nieco nadwyręży budżet.
- Może być? - Świetny pomysł.
Jeszcze jeden pomiar.
- Mogę? - Jasne.
Widziałam ogłoszenie w oknie.
To się dzieje naprawdę.
Tak.
- Czujesz to? - Co?
Tu jest zdecydowanie gorzej.
Molly.
Wiesz co? Poradzę sobie.
- Dziękuję. - Dobrze.
Pewnie masz pod podłogą martwe zwierzę.
Załatw to.
Inaczej smród zostanie tu na zawsze.
Dziękuję. Bardzo się cieszę.
- Na razie. - Dziękuję, Molly.
Jedź ostrożnie.
Cholera.
Jakieś zwierzę się schowało i zdechło. Wrócę późno.
Boże, co za ohyda.
Wiem. Przepraszam.
Dzieci mają dziś zajęcia pozalekcyjne.
Nie odbieraj ich przed 15.45.
Dobrze.
USZCZELKA PRÓŻNIOWA
PIEĆDZIESIĄT FUNTÓW
Czy po ślubie będziemy mówić do ciebie Joe?
Jeśli chcesz. Możecie mnie nazywać jak chcecie.
- Czyli? - Nie wiem.
Może papcio…
albo tatuś.
Tatuś Joe?
- Jatuś Poe? - Nie.
Powiedziałaś Jatuś Poe.
Powiedziałam Tatuś Joe.
Wcale nie.
Papa Joppa.
- Podoba mi się. - Mnie też.
- Tak, papa Joppa. - Tak.
Mnie też się podoba.
- Wcale nie. - Tak.
Papa Joppa.
Co cię tak śmieszy?
Mogę tylko…
Joe, muszę siku.
Joe, muszę siusiu.
- Muszę siusiu! - Mogłeś iść w domu.
Zamknij się!
- Ty się zamknij! - Przestańcie.
Bud, to jakieś 15 minut. Dasz radę?
Wytrzymasz?
Nie sądzę.
- Wytrzymaj. - Dobrze.
Nie martw się. Znajdziemy coś.
Dobrze?
Chodź, Bud.
Chodź.
Frankie!
Joe, ja naprawdę muszę.
Dobrze. Tędy.
- Cholera. - Nie mogę tam wejść.
- Proszę. - Nie, to obrzydliwe.
Tam są rzeczy na wierzchu.
Nie mogę wejść do damskiej.
- Będę przy stoisku z jedzeniem. - Nie.
Ktoś musi mieć klucz.
- Znajdę kogoś z kluczem. - Nie, sam pójdę.
Nie możesz.
Przepraszam.
Potrzebujemy klucza do łazienki.
Otworzy nam pan?
Jest niepełnosprawny?
Nie mogę jej wziąć do męskiej
ani wejść do damskiej.
Jezu, w porządku.
KINO
Dziękuję. Chodź, Frankie.
Bud?
Wszystko gra?
Chwila.
- Taki jesteś pełen? - Zamknij się!
Alleluja.
Okej. Rączki.
TOALETY
- Dziękuję. - Proszę.
Frankie, Frankie.
- Halo? - Panie Petrus,
tu Amanda z biura planowania.
Pan Metcalf pyta, czy może pan przyjść dzisiaj.
Wszystko w porządku?
Trzeba omówić pana podanie.
Może być 17.00?
Tak. Chyba tak.
Świetnie. Do zobaczenia.
Do widzenia.
W porządku, Joe?
Tak.
Chodźcie, jedziemy do domu.
WCZEŚNIEJ
Dobra, słuchajcie.
Skupcie się.
Oto Titus Wainwright.
Był właścicielem tartaku i ma forsy jak lodu.
Jakieś sto lat temu Tytus zatrudnił Ernesta Morello,
by zbudował mu skarbiec.
Tytus chciał ukryć pieniądze przed pracownikami i urzędnikami skarbowymi.
Morello był geniuszem.
Jego skarbce były innowacyjne.
Nie do obrabowania.
Morello zbudował Tytusowi skarbiec,
który ukryli w środku budynku.
Tego budynku.
Jednego z młynów Tytusa.
Najciemniej pod latarnią.
Przez lata gromadził tam majątek.
Ale gdy skończył się boom przemysłowy, jego passa się skończyła. Zbankrutował.
Skarbiec został opróżniony i opuszczony.
Zapomniany.
Przez większość XX wieku
nad tym budynkiem funkcjonowały biura i sklepy.
Nikt nie wiedział, co kryje się pod spodem.
- Skarbiec wciąż tam jest? - Tak.
- Ale teraz jest pusty? - Nie jest pusty.
Odkopało je nowe pokolenie grubych ryb,
wskrzesiło i przejęło.
Żeby ukryć swój majątek?
Dokładnie.
I zebrałaś nas, żeby go okraść?
Tak.
Ten skarbiec to nasz cel.
Wiem z pewnego źródła, że jest tam co najmniej 30 milionów.
Potrzebujemy projektów
i planu, jak się tam dostać i wyjść.
Potrzebne nam oryginalne plany budynku i skarbca.
Gdzie one są?
Oto Phillip Wainwright, prawnuk Titusa.
Ma je w domu.
Pójdźmy po nie.
Sześciocyfrowa kwota?
Tak ci powiedziała?
Co z tym zrobisz?
Nie wolno nam o tym mówić.
Dobrze.
Lubisz trzymać się zasad? Rozumiem.
Zasady potrafią pokrzepić.
Ułatwiają sprawę.
Uwalniają nas od własnych wyborów.
Posłuchaj. Mózg może być pod wrażeniem, ale ja cię w ogóle nie znam.
Nie powierzę swojego życia i wolności komuś, kogo dopiero poznałem.
A zwłaszcza takiej…
- Takiej co? - Gadule.
To moja supermoc.
Kiedyś dostałam 10 kafli w gotówce
po czterech minutach rozmowy.
Cztery minuty.
Dziesięć kafli.
Za co?
Chciał mi pomóc.
Dama w opałach.
Dziesięć tysięcy euro za nic?
Musiałam go jakoś uspokoić.
Jak?
- Kupiłam podróbkę Rolexa za 20 funtów. - Gówno prawda.
Dobra. Patrz.
Wygląda nieźle.
Powinien.
Ten jest prawdziwy.
Kupiłam go za te 10 kawałków.
Miałaś nie mówić o przeszłości.
Mięśniaku.
Nie dowiesz się, czy mówię prawdę, czy kłamię.
Mogę mówić, co mi się podoba.
Prawda, kłamstwa.
To ten sam szum.
- Chcesz znać moje imię? - Nie.
- Nisha. - Ja pierdolę.
- Naprawdę? - Może.
Nie, to Melanie.
Melanie?
Brzmi wiarygodnie, nie?
Albo Rosanna.
- Jak myślisz? - To będzie długie popołudnie.
- Jak się nazywasz? - Mięśniak.
A naprawdę?
Dobra. Wymyśl coś, nie chcę cię tak nazywać.
Dobra, mam pomysł.
Znajdź dziesięć imion, łącznie z prawdziwym.
Spójrz na mnie i wymień je po kolei.
Nie, dzięki.
Jestem jak wykrywacz kłamstw.
Zakład o tysiaka,
- że zgadnę? - Nie.
- No co? - To wbrew zasadom.
Wcale nie.
Tak naprawdę nic mi nie mówisz.
Po prostu rzucasz imionami.
Jeśli cię to pocieszy, ja nawet nie powiem, które zgadłam.
Daj spokój.
Zrób to dla mnie.
Dziesięć imion.
Dobrze.
Mark, Robert, Russell, Lee, David,
Steve, Keith, Saul, Jay, Richard.
Wiem, jak masz na imię.
- Tak naprawdę. - Nie wiesz.
Zrobiłeś z 50 mikromin, które cię zdradziły.
To jak mam na imię?
Przepraszam, nie mogę. Obiecałam.
- Nie wiesz. - Wiem.
Wiem, jak się nazywasz.
Ale ściemniasz.
Ściemniasz.
Może.
A może nie.
Teraz ja.
Narka.
Dzień dobry.
Mówi pan po angielsku?
Oczywiście, że tak.
Dzięki Bogu.
Ostatnie osoby mnie nie zrozumiały.
Może mógłby mi pan pomóc.
Samochód zepsuł mi się gdzieś po drodze.
Telefon mi padł.
- Przykro mi, ale… - Chcesz wejść?
Mogę? O Boże. Jak miło.
Bardzo dziękuję.
- Nie ma za co. - Jak miło.
TERAZ
Panie Petrus, zapraszamy.
Panie Petrus,
pański wniosek został odrzucony.
Wielu miejscowych niepokoi ten plan.
Naprawdę?
Wszyscy, z którymi rozmawiałem, bardzo mnie wspierali.
Ludzie często boją się szczerości twarzą w twarz.
Wysyłają pisma.
Dostaliśmy ich sporo.
Mogę je zobaczyć?
- Co? - Pisma. I obawy.
O nie. To nie byłoby właściwe.
A mogę poznać te obawy, żeby je załagodzić?
Nie chcę narazić prywatności nadawców,
ujawniając jakieś szczegóły.
To nie byłoby fair.
Wobec kogo?
Wobec zatroskanych obywateli.
A co ze mną?
Przykro mi.
- To niesprawiedliwe. - Nie rozumiem.
Nie daje mi pani prawa do odpowiedzi.
Jestem osądzany bez szansy na…
Nikt pana nie osądza, panie Petrus.
Po prostu taka jest procedura.
Oficjalna procedura,
- której musimy przestrzegać. - Ile pism?
Ile osób napisało przeciwko mnie?
Całkiem sporo.
A dokładnie?
Panie Petrus, w najbliższych dniach podejmiemy decyzję.
Ale biorąc pod uwagę ilość skarg,
chyba wiemy, jak to się skończy.
Widzę, co tu się dzieje.
Do widzenia, panie Petrus.
Radny Kyle Bedrosian został dziś ponownie przesłuchany
w związku z potrąceniem człowieka w Starling na początku tygodnia.
Według policji ofiara zdarzenia pozostaje w śpiączce,
a pan Bedrosian współpracuje
przy śledztwie.
Studenci z…
Zostaw mnie, zostaw mnie
Jesteś na osiedlu, kręcisz się po mieście
Możesz na tym stracić
Przy stole do pokera
Masz sprawne ręce
Możesz na tym stracić
W nocy na Brooklynie
Możesz na tym stracić
Dziewczyna mówi, że jej się podobasz
Możesz…
Kurwa.
- Śledzisz mnie? - Co?
- Puść mnie. - Śledzisz mnie
- Ja nie… - i moje dzieci.
- Czego, kurwa, chcesz? - Mylisz się.
Ja nie… Jezu! Nie.
Dobra, masz rację.
Proszę! Kurwa. Jestem detektywem. Prywatnym detektywem.
Mam cię śledzić.
Znaleźć na ciebie haka.
Detektyw?
PRYWATNY DETEKTYW
Kto cię wynajął?
Kurwa.
Kyle Bedrosian.
Bedrosian?
Dlaczego? Czego chce?
Nie wiem. Nie pytałem.
Zwykle to zemsta albo szantaż.
Pomyślałem, że pewnie bzykasz jego żonę?
Mogę cię zranić.
Będzie cię boleć codziennie
do końca życia.
Nie śledź mnie.
Zostaw mnie w spokoju.
- Dobrze? - Tak. Tak jest.
Kurwa.
O Boże.
WCZEŚNIEJ
Proszę.
Chyba działa.
Dziękuję, Phillipie. Ratujesz mi życie.
Mam zadzwonić do mojego mechanika?
Nie, to bardzo miłe, ale…
Już zapłaciłam za członkostwo, powinni opłacić szkody.
Dolać ci herbaty?
Właściwie…
to szkocka?
Wciąż jestem roztrzęsiona.
Oczywiście.
Nie trzeba.
Sama sobie naleję. Już tyle dla mnie zrobiłeś.
Przyłączysz się?
Czemu nie?
Masz piękny dom.
Długo tu mieszkasz?
Moja rodzina ma go od ponad 200 lat.
Boże.
Farciarz z ciebie.
Zdrówko.
To nowy rodzaj.
Idealna
na dziś.
Naprawdę.
Proszę bardzo.
Bez pomocy?
Jesteś mięśniakiem.
Mięśniaku.
Kim wy jesteście?
Wynocha z mojego domu.
Nie rób tego.
Odłóż to.
A teraz wstawaj.
Obaj.
Do garażu.
Ty też, Mięśniaku.
Proszę.
Wejdź na maskę samochodu.
Odwróć się, proszę.
Zrób krok do przodu.
Co? Nie, czekaj.
Kim ty, kurwa, jesteś?
To Specjalistka.
Jest z nami.
Chodź na górę.
Jeszcze nie skończyliśmy.
Wiesz, kto to jest, prawda?
- Specjalistka. - Chyba Psychopatka.
To Inga Beatrice. Jest sławna.
Zabija z zimną krwią.
Schrzaniłaś to.
Źle go otumaniłaś. Obudził się.
Nie schrzaniłam.
Zrobiłam to, co kazała Dianne.
Jesteś David.
Zgadza się?
Tak?
Miał się obudzić?
Dostał połowę dawki. Znowu mnie sprawdzasz?
Celowała do mnie, zabiła niewinnego człowieka.
Wierz mi, nie był taki niewinny.
Nie pisałem się na zabijanie cywilów.
Zawijam się.
Ostrożnie, Mięśniaku.
Wiesz, że nie możesz odejść.
Spróbuj.
Długo nie pożyjesz.
Nie zostawiam otwartych wątków.
Wiążę z tobą wielkie nadzieje, Davidzie.
Ale nigdy więcej we mnie nie wątp.
Zgoda?
Dobrze.
Wracaj do pracy.
TERAZ
Cześć, Taylorze.
Jest twój tata?
Tato?
Nie szukam kłopotów.
Pogadajmy.
Wejdź.
Po co przyszedłeś?
To przez ciebie Harry Metcalf odrzucił mój wniosek?
Nie było skarg.
Tylko ty.
Prawda?
Musisz wycofać zeznania, które złożyłeś na policji.
- Nie mogę. - Dlaczego?
Powiedziałem prawdę.
Coś ci powiem.
Wszyscy mają w dupie prawdę.
Ludzi obchodzi tylko waga głosu, który przemawia,
a w tym mieście…
Mam głos jest jak heavy metal prosto z nieba.
Jak pieprzony wybuch.
Twój głos nie ma znaczenia.
Ludzie mi wierzą.
Tobie nikt nie wierzy.
To czemu w ogóle o mnie myślisz?
Masz pojęcie, kim jestem?
Kim naprawdę jestem?
Kogo znam?
Ktoś taki jak ty powinien się bać kogoś takiego jak ja.
Przestań się wygłupiać.
Wycofaj zeznanie, weź to na siebie…
i zejdź mi z oczu.
To nie była twoja wina.
Prawda?
Ten wypadek.
Ta kobieta nie przez ciebie jest w śpiączce.
Rozmawiała przez komórkę. Przejechała na czerwonym. To jej wina.
Wjechałeś na skrzyżowanie, bo połamano znak stopu.
To wina miasta.
Nie twoja.
To nie twoja wina…
ale i tak uciekłeś.
Dlaczego?
Rozumiem to.
Jesteśmy ludźmi.
Robimy złe rzeczy i boimy się kłopotów.
Uciekamy…
i kłamiemy, żeby się chronić.
Robimy to od dziecka.
Opowiadamy kłamstwo za kłamstwem.
- Drążymy głębiej… - O co ci chodzi?
Możesz próbować wejść do mojego życia,
zrujnować moje plany, ale to cię nie uratuje.
Ze mną czy beze mnie,
twoje czyny się na tobie zemszczą.
Możesz uciekać, ale to i tak cię znajdzie.
Masz wielką przewagę.
Jesteś biały…
jesteś facetem i masz forsę.
Powiedz policji prawdę.
Spanikowałeś. Wiesz, że dałeś dupy.
Nawet nie pójdziesz siedzieć.
Bo tacy jak ty mają supermoc.
Jesteś poza prawem.
Ono cię chroni.
Nawet jeśli wpadniesz,
to za chwilę będziesz wolny.
Zaufaj systemowi.
Stworzono go dla takich jak ty.
Posłuchaj mnie.
Mógłbym cię zniszczyć bez najmniejszego wysiłku.
Przestałbyś istnieć.
Jestem kimś ważnym.
Wielkim człowiekiem.
A ty nie.
To chyba wszystko.
Wyjdź z mojego domu.
Gdzie byłeś?
Co się dzieje, Joe?
Martwiłem się o ciebie.
Nie muszę wiedzieć wszystkiego, ale nie miej przede mną tajemnic.
- Nie mam. - Ale…
dzwoń, jeśli zobaczysz wypadek.
Jeśli będziesz miał kłopoty, dzwoń. Tak to działa.
Dzielimy problemy. Razem je rozwiązujemy.
Jesteśmy zespołem.
Joe, wiem, że coś przede mną ukrywasz.
Nie jestem głupi.
Jest ktoś inny?
Co?
- Nie. - Jeśli to nie tego chcesz…
Chcę.
Naprawdę.
Wiele przeszliśmy, Joe.
Dzieci straciły matkę.
Ja straciłem żonę.
Musiałem się pozbierać.
Długo to trwało.
Jeśli nie jesteś tego pewny…
Jules!
Jestem.
Wiem, że o mnie mówią.
O nas.
Wiem, co mówią w szkole.
- Kogo to obchodzi? - Myślą, że to na pokaz.
A jeśli nie, to…
z Laurą byłem na pokaz.
Jules!
Nie byłem dość hetero dla Laury, jestem słabym gejem dla ciebie.
- To bzdura. - Czyżby?
Nie znamy innych gejów.
- Nie obchodzi mnie to. - Na razie.
A jeśli się pobierzemy, i za dwa lata zrozumiesz…
Jules. Przestań.
Chodź tu.
Tak nie będzie.
Chcę tego, co tu mamy.
Chcę nas.
Chcę ciebie.
Dobrze?
O co chodzi, Joe?
Czego mi nie mówisz?
Chyba odrzucą moją aplikację.
Podobno dostali…
jakieś pisma.
Nie.
- Żartujesz. - Nie.
Kurwa.
Chciałem pobyć sam…
żeby to przemyśleć.
Bałem się o tym mówić.
Nie chciałem…
Nie chciałem cię zawieść.
Chodź tu.
Przepraszam.
To wszystko?
Chodziło o podanie?
Mów mi o rzeczach,
zanim cię przycisnę.
Wiem, masz rację.
Po prostu nie jest mi łatwo.
Idziesz do łóżka?
Padasz z nóg.
Nie, ja…
Chyba…
Muszę jeszcze ochłonąć.
Dobrze.
Nie siedź za długo.
ŻADNYCH NOWYCH WIADOMOŚCI
Joe?
Cześć, kochanie.
Wszystko w porządku?
Oglądaliśmy Błękitną planetę i mieli tam diabła morskiego.
Teraz go widzę, gdy tylko zamknę oczy.
Nienawidzę ryb.
Nienawidzę oceanu.
- Wszystkiego się tam boję. - Już dobrze.
Dlaczego ja się wszystkiego boję?
Mogę ci coś powiedzieć?
Większość rzeczy na świecie
boi się ciebie bardziej niż ty ich.
Bo jesteśmy drapieżnikami alfa.
To znaczy, że zabijamy
wszystko.
Jesteś straszniejsza od diabła morskiego.
Odsuń tylko złe myśli.
Skup się na czymś miłym.
Dobrze?
Na przykład?
Czasem,
kiedy się czegoś boję, przypominam sobie dzieciństwo.
Byłem z mamą
na całodniowej wycieczce.
W końcu dotarliśmy do miejsca,
gdzie pośród drzew rosną dzikie kwiaty.
Kiedy szliśmy,
motyle nagle uniosły się wokół nas…
jak chmury.
To było niesamowite.
Tęsknisz za mamą?
Tak.
Tęsknię.
Dobrze. Wracaj do łóżka.
Pójdziesz ze mną?
Chodź.
Dobrze.
Dobranoc.
Kocham cię.
- Ja ciebie też. - Papa Joppa.
Dobranoc.
Myśl pozytywnie. Dobrze?
JOE, NASZA SALA WESELNA!
OGRÓD BOTANICZNY GRATULACJE
NIEZNANY NUMER
Davidzie.
- Kto mówi? - To ja, Oficerka.
Kierowca nie żyje.
Żołnierka nie żyje.
Doktorka nie żyje.
Ktoś nas zabija, Davidzie.
Ktoś nadchodzi.
To się dzieje.
Napisy: Joanna Goryszewska