Ќе ја одмаздам мајка ти, дете мое.
Затоа што Северот не заборава.
СУДНИОТ ДЕН
Хашарија!
Преубава моја ќерко!
Односно, кралице.
За еден татко, ова е најсреќниот момент во животот.
Добре дојде, татко.
Фала ти...
Што ме прими во Бонгомија. Во земјата во која припаѓам, кралице.
Од овој момент засекогаш сум во твоја служба.
Каде беше? Да погодам.
Сигурно не ни стекна нови непријатели, нели?
Кралице, да не зборуваме за непријатни работи.
Да се фокусираме на моментната среќа.
Гледам дека владееш со Бонгомија.
Не знам со кои зборови можам да ја изразам мојата среќа како татко.
Очај!
Да, очај.
Бараше земја затоа што беше очаен.
Никој не те сакаше?
Потоа сфати дека ќерка ти е кралица, па се врати ваму.
Па само што дојде!
Срам да ти е, кралице Хашарија.
Не можеше да ме убиеш со свеќникот во Венеција.
Си го наседна тој задник на тронот,
па макар и да ја замениш мајка ти!
Молчи!
Народот ѝ го даде тронот.
Ларг, не тропај глупости.
Кога народот некому му го дал тронот?
Тоа го нема ни во Рим.
Народот сака некого со кого се поистоветува.
Така ли? Се поистоветува со неа?
Ајде, те молам.
Јас ѝ купував градници
пред свадбата со покојниот Филип. Зарем не?
Престани да зборуваш!
Каде те одведе Ван Дајк?
Во Османлиското царство.
Навистина? -Да.
Ме повика нивниот цар.
Султанот Мехмед? -Да.
Сигурно не направи нешто.
Што да направам? Ајде.
Царот и јас сме блиски.
Слични умови.
Нашиот поглед на свет, филозофијата...
Се е идентично.
Пријатели сме, се гледаме.
Османлиите не спасија од унгарската окупација.
Мислеше дека ќе можам да ѝ го земам тронот на мајка ми во Венеција.
Тоа му беше добар план.
Не го разбрав и оплескав.
Се отиде надолу кога брат ми седна на тронот.
Само момент.
Мајка ти е кралица? -Да.
Мирин? -Да.
Само момент!
Тенио сега е дужд? -Да.
Само момент! Што се случува овде?
Леле, тој старее.
Тоа се премногу информации за него.
Морам да го фатам Влад. -Влад?
Стрико, ќе те удрам.
Зошто повторуваш? Прибери се.
Смири се. -Да се смирам?
Фала му на Небото! Ќерка ми се врати!
Што прави овде?
Народот ја избра за кралица.
Орион, мисли на татко ми.
Прекрасна моја ќерко.
На тронот си. Сега можам да умрам среќна.
Само момент! Што е тоа?
Круната на Калеш?
Ајде, те молам.
Земи ја оваа.
Леле, прекрасно!
Колку е прекрасна! И елегантна.
Достоинствена. Тронот првпат гледа ваква убавина.
Никој не е толку убав!
Поразговарај со татко ти, па повторно ќе го прогониме. Важи, душо?
Никој не оди никаде!
Нешто што е важно се однесува на сите.
Така е!
Кралицата има право.
Морам што побрзо да го фатам Влад. Му ветив на г. Освојувач.
Твојот збор е празен.
Јас ѝ ветив на унгарската кралица
дека ќе ѝ помогнеме во борбата против Османлиите.
Што?
Дали си луда? Зарем сакаш да ме убијат?
Никого веќе не следиме!
Така е! Мораме да го фатиме Влад.
Ѝ ветив на кралицата Марија!
Го грабнале Малиот Принц!
А што сега?
Такво нешто постојано се случува денес.
Некого грабнуваат, некого враќаат. Плаќаш...
Што?
Мојата дива гасеница?
Црно јагне, дојди!
За што
не можевме да разговараме на друго место, туку баш тука?
Каков тоа фетиш имате на маси?
Вака подобро ги гледаме завојуваните страни.
“Вака подобро ги гледаме...“ Има ли тука страни?
Има ли страни на оваа карта?
Дали ова е карта? Ако на оваа чистачка не ѝ кажеме дека е,
би ја измила и би ја обесила, нели?
Ова е карта?
Г. Освојувач има карта...
И тоа каква!
Да. Планини, ридови, долини, притоки, делти. Ма се!
Се може да покаже со стапот на неа.
На нашата карта уште ја има Швабија. Повеќе ја нема!
Повеќе не постои таа држава,
а кај нас уште е на картата!
Застарена е! Што ќе правиме со неа?
Швабија не е држава, туку војводство.
Војводство? Извинете.
Извини, стрико.
Во момент ја заменив картата на средновековна Европа.
Ме нервираат тие сини фигури.
Со години веќе ги имаме!
Ништо не се случува!
Ова се сливи? Јаболка? Што?
Јадевте пред состанокот?
Секоја претставува држава, господару.
Сливата е Франција, Сувата кајсија е Венеција.
Погачата е Унгарија, јаболкото е Османлиското царство.
Земи го јаболкото. Не нервирај ме.
Г. Освојувач стана јаболко?
Ништо не мораш да им кажеш.
Им ветивме на Унгарците.
Ти им вети, бивша кралице Сион.
Јасно? Јас не ветив ништо.
Човекот отвори нова ера! Кралице, да влеземе во неа!
Зошто љубовта кон Истокот?
Тој е болест на нашето време.
Да ја избереше моралноста на Истокот, а не неморалноста на Западот,
можеби би имала чесен став како Карен.
И тој чесен став ја чинеше живот.
Марија ја уби.
Карен е мртва? -Да.
Ја уби.
Да не застанев покрај неа, ќе завршев како Карен.
Ти не разбираш.
Марија не е шега.
Но г. Освојувач е духовит!
Го освои Константинопол!
Доста!
Наследникот е грабнат.
Ничија војна не е наша работа.
Впрочем, немаме непријатели.
Кралицата има право.
О, каква претстава!
Имам теорија.
Унгарскиот командант Мартон ни го грабна наследникот.
Можеби за да се одмазди за страсната афера со Сион.
Можеби тоа беше кралицата Изабела, љубовницата на бившиот крал.
Ларг, можеби го грабнала жена ти.
Сепак ѝ должиме.
Можеби го украла жена ти.
А можеби...
Знаете.
Да, ова...
Знаете.
Првпат немам некоја досетка!
Срам да ми е!
Па што е ова?
Робу. -Да, сега е русокос. Шок, нели?
Што?
Пак си валкан? Секако.
Бонгомија го крши секого. Што е?
Ја нема Жена.
Што бараш на состанокот?
Не можеш да дојдеш и да кажеш: “Ја нема Жена.“
Најди си жена како сите ние.
Ма не! Ја нема жената Жена.
Како, моќна личност?
Ма дадилката, идиот!
Робу, ја грабнале и неа и бебето.
- Зошто си овде? - О Сангу е овде.
Но Жена... -Надвор, мајсторе.
Надвор!
Сангу! -Зарем да се малтретираме со Жена?
Кралице Хашарија, секој пат си се поубава.
Сангу, имаш ли вести?
Имам.
Целиот свет се распаѓа.
Не патувајте никаде.
О отиде Франција.
Тоа е Венеција. Франција е...
Извинете. -Сангу, каква вест носиш?
Не за тебе, кралице. За принцот.
Порака од Влад.
Од Влад?
Што кажа? Што, што, што?
Па уште не ја отворив!
Имам добра и лоша вест.
Добрата е дека Влад го грабнал детето.
Тоа е добрата вест? -Да.
Барем знаеме кој е.
Што ако пишуваше:
“Јас сум Педро, го грабнав детето“. Кој е Педро?
Замислете.
Еден чекор поблиску.
А лошата вест?!
“Дојдете по малечкиот.“
Тоа нема смисла.
Зошто Влад би го грабнал?
Тоа е сигурно замка.
Не можеше да го поднесе поразот и потоа полудел.
Од Османлиите?
Не, од мене.
На Северот.
Лут е зашто мојата бивша, Карен, ме избра мене наместо него.
Ова е неговиот план.
Им кажал на Унгарците да ја убијат Карен.
Французите... -Ајде.
И точка на “и“ потоа беше грабнувањето на бебето.
И тоа е тоа?
Да те слушнам тебе, Сион?
Тоа прво ми падна на ум. Ајде!
Сангу?
Знаеш што треба да правиш.
Не знаеш? -Не.
Принцу, добро што ми кажа! Би направил нешто друго.
Кралице.
Каде те вика?
За жал, никогаш нема да дознаете.
Што правиш, идиоту?
Хашарија, ова го прават големите цареви.
Големите цареви како јас и Мехмед Освојувачот
никому не кажуваат дека одат во кампања.
Каде тогаш одиме?
Ќе те убијам! -Се шегувам! Секако дека знам.
Но ќе ти кажам само тебе.
Орион, Ларг.
Соберете ги сите кои сакаат и се способни да се борат крај мене.
Да, Ваше Височество!
Најважното прашање е дали имаме ресурси за ваков потфат?
Не грижи се, кралице.
Донеси!
Што е тоа? Пари?
Тоа сигурно го стекнал со работа. Сфаќате ли што направил?
Веројатно украл од некои луѓе.
Иако, кој им е виновен кога не внимаваат?
Скромен подарок за кралицата на Бонгомија.
Добро. И онака не се осмелувам да прашам од каде ти е тоа.
Брате, подготви не за војна со помош на тоа.
Да, кралице. Глупачка.
Првпат го гледам народот толку подготвен за војна.
Луѓето дури ми даваат ветер во грб.
Добро. Се е подготвено?
Да, кралице. Принцот лично го решава тоа.
Знам. Затоа и сум загрижена.
Не излегол од ковачницата. Мислам дека сите ги прекрил со оклопи.
Не знаев дека има толку луѓе во Бонгомија.
Има огромен метеж!
Сакам да им бидам добар водач.
Без грижа, кралице.
Поинаку не може да биде. -Татко?
Чест ми е да се борам за мојата кралица.
Чест ми е и мене, татко.
Леле, мојата ќеркичка порасна!
Стана голема, прекрасна кралица.
Целата земја е со неа и оди во војна.
Покажи ѝ на мама како се бориш!
Мамо, веќе се поздравивме во замокот.
Ма не, па одиме заедно.
Ќерка ми нема да оди сама во својата прва борба.
Што правиш? Ова не е матурска прослава!
Кралицата има право.
Кажи ѝ на мајката на кралицата дека не ни треба да ја спасуваме на фронтот.
Кажи му на таткото на кралицата дека мојата ќерка не е глупачка.
Нека мисли на себе.
Каде се?
Беа овде.
Ларг, кажи!
Да, кралице, се беше полно со луѓе.
Има некого таму.
Каде? -Држете го!
Ајде! -Застани!
Ајде! -Дојди ваму!
Не бегај!
Дојди! -Застани!
Ваму!
Дојди.
Пуштете ме, ве молам.
Бегај! -Кралице!
Простете ми, кралице.
Не згрешив ништо.
Ве молам! Се колнам.
Што се случува? Од каде ти е накитот?
Од мене!
Мене ми треба одмор.
Чекај, им го даде
воениот плен на луѓето?
Да.
Така е, стрико! Па што?
Не е важно.
Сакав да ги разведрам!
Идиот, па тоа беше за воена опрема!
Хашарија, навистина си наивна.
Биди стратег, малечка.
Замисли дека си Влад. Соочена си со војска
која е дотерана.
Прекриена со накит.
Со војска којашто се грижи за хигиена.
Сите се прекриени со накит. Од шок ќе помислиш:
“Сигурно ги победиле сите војски
и мораат да го носат пленот зашто веќе не знаат што со него.“
Ете! Во оваа војна влегуваме со голема предност.
Кралице. -Идиот!
Идиот еден! -Да, дојди.
Ќе завршам в затвор поради убиство на брат ми!
Кралице.
Не заморувај се без врска.
Ништо не чувствувам.
Имам најсилен оклоп на светот.
Ги растопив сите врати,
прозорци, рамки, оџаци, садови и мечеви во земјата.
Затоа цело утро беше во ковачницата?
Паметно. Нели, Ларг?
Туку, каде се сите?
Побегнаа со златото.
Што е, Хашарија?
Ти се поклонуваа овде.
Едвај чекаа да загинат за тебе.
Што се случи?
Побегнаа со по некој златник?
Луѓето се такви.
Ете, каде е оној тип?
Гледате?
Со причина не живеат во раскош.
Ќе научиш.
Принцот има право.
Без грижа, први денови на владеење се полни со проблеми.
Мене ме нападнаа Унгарците.
Така е.
Сетете се на моите први денови.
Унгарскиот принц дојде веднаш. Така ти е тоа, Хашарија.
Мисли на резултатот.
Бидејќи целата војска е овде, можеме да одиме.
Првата станица - шумата Ѓердап! Јас водам.
Небо, помогни.
Одмор!
Ти треба помош? -Ајде!
Ајде!
Доведете ги коњите.
“Една вечер во шумата Ѓердап“
“Пред војната...“
ШУМА ЃЕРДАП
Орион!
Орион?
Се онесвести.
Орион?
Дали си добро?
Орион?
Дали си добро, Орион?
Орион?
Како може да биде добро? Се онесвести од глад!
Веќе три дена не знаеме каде одиме
само затоа што овој идиот рече дека одиме во Ѓердап!
Каква кампања е оваа?
Зошто станав кралица?
Добро ти оди, како и се што правиш.
Се гордеам со тебе.
Мамо, знам што правиш.
Те почитувам, но престани. Само повеќе ме растажуваш.
Ништо од ова не би се случило ако принцот не го подареше пленот.
Оваа кампања е како одмор со родителите!
Немам ни војска!
Орион е мртов.
Што? -Што?
Само се шегувам.
Сите сме нервозни.
Се шегував за да не разведрам.
Не беше прикладно, извинете.
Иако, ни јас...
Ни јас не сум добро.
“Што ми се случи?“
Орион.
Не, ова нема да успее.
Ларг, стави го Орион зад себе.
Ќе го изедеме неговиот коњ.
Ќе му кажам на татко ми дека нема да јадам коњ.
Кажи ѝ на мајка ти тогаш да смисли подобра идеја.
Кажи му на татко ти дека не јадам коњи. Тој нека јаде.
Јас...
Мислам дека нема да преживеам.
Ларг.
Ако умрам,
изедете ме и продолжете.
Се за Бонгомија.
Фала ти, Орион.
Фала ти.
Срам да ви е!
Тебе да ти е срам! -Орион!
Сфаќаш ли што направи?
Тоа беше тест!
Тест!
Како можеш да јадеш луѓе?
Како?!
Не можете да ме изедете! Не можете!
Нема да ви дозволам!
Никој нема да го јаде Орион.
Главно... -Доста, Ларг!
Почна да се лигавиш!
Орион, ме навредуваш.
Супер.
Гладни сме.
Не знам каде сме.
И мораме да преноќиме во шумата Ѓердап.
Сега ни треба чудо.
Небото те слушна, татко.
“Хола, амигос!“
Можеш да патуваш наназад?
Ма, се навикнувам.
Да, се навикнуваш. Сега не ме ни гледаш.
Не лути ме. Гледаш тажно во далечина.
Како длабоко да размислуваш за нешто.
Жената ми е на ум.
О убаво.
Робу, љубовта е прекрасна. Јас не сум ја доживеал.
Навистина толку ја сакаш?
Имаш напад?
Се срамам, господару.
Не срами се веќе пред мене.
Но те разбирам.
Иако си роб, и натаму си донекаде човек.
Имаш чувства.
Ти недостасува?
Секако. Би го дал животот да ја видам повторно.
Така веројатно и ќе биде.
Зошто?
За толку глупави луѓе премногу пати ја измамивме смртта.
Насетувам дека овој пат ќе настрадаме.
Па што? Погледни не.
Ако.
За нејзината љубов се исплати да се умре.
Знаеш колку ме трогна тоа?
Патуваш со цел и со љубов во срцето.
Прекрасно.
Како вљубен витез си.
Но биди реален. Можеби ја убиле на ужасен начин.
Молам? -Да.
Влад е манијак.
Можеби ќе ни каже: “Жена? Ја барате? Ја убив.“
Подготви се за тоа. -Нема.
- Зошто би го сторил тоа? - Тоа е само можност.
Не реков дека ќе биде така!
Тргни ги тие негативни мисли од главата!
Не ни помислив на тоа додека вие не го спомнавте.
Што? И нашите идиоти се овде.
Еј, кочијашу!
Помогни ми.
Не можам да го извлечам стапалото, застани!
- Господару, зошто не... - Не го симнувам!
Ајде.
Не верувам.
Навистина не верувам. Го гледаш ли ова?
Моето бонгомиско семејство.
Не е ни чудо што велиме дека тие не го повредуваат семејството.
Ме немаше цели три дена! Зошто не се прашавте каде сум?
Каде беше три дена?
Половина ден одовде има гостилница. Таму преноќивме.
Јадевме месо од срна и пиевме вино.
Спиевме во топли кревети.
Сопственикот утрово ни повика кочија.
Кралицата те праша нешто. Одговори!
Одговорив, куче! Сакаш буква по буква?
Како мислиш? Од каде ти се пари?
Сангу му ги украде на Ван Дајк во Османлиското царство.
Ми ги даде.
Ти имаш пари, а ние гладуваме?
Гладувате, Хашарија?
Не гледате цело јагне пред вас?
И би ви го кажал тоа дома
да сакавте да ме слушате.
Главно, не чека војна.
Сакаат да се скараме. Немојте.
Да останеме мотивирани.
Ќе те убијам!
Дајте да го убијам
Тоа е најдобро за Бонгомија!
Не, чекај малку... -Мамо.
Пуштете ја.
Ајде, да те видам!
Мислиш дека ми можеш нешто во неуништливиот оклоп?
Принцу, ајде, се обидуваме да заспиеме.
Извини, стрико.
Денес си го запалив лицето.
Затоа стенкам.
Не паѓам секој ден во оган. Боли.
Јас заработувам со моето лице!
Никогаш ништо не си заработил зашто никогаш не си работел.
Досега.
Требаше да изгориш.
Да, требаше да го пуштиме убаво да се испече во оклопот.
Ларг веќе ќе го изедеше. -Орион.
Знам дека не спиете.
Зошто тогаш мижите?
Мислите дека може да ме измамите? Никој достоинствен не може да спие овде.
Ете. Ајде, имајте разбирање.
Се изгорев. Вие не се изгоревте, па не сочувствувате.
Хашарија се изгоре како дете.
Јас? -Да.
Се сеќавам.
И тоа со супа, кралице. Тоа ми беше прва година во војска.
Не нарекувај ги тие бедници војска.
Да, се сеќавам.
Како викаше, Хашарија!
Како се случи тоа?
Кралице, тој ден отиде во кујната.
Беше палаво дете.
Да.
Не беше доволно висока па ја стави раката во тенџерето.
Тенио многу плачеше. -Да.
Брат ми?
Да. -Поради мене?
Плачеше? Се распадна.
“Сестра ми ја изгуби раката!“ Ма, тешка драма.
Очигледно бев малечка.
Воопшто не се сеќавам на тоа.
Немам лузна.
Веднаш ти ставивме масло и шеќер.
Така лечеа некогаш.
Во добрите стари времиња.
Да, навистина беа добри.
Сион, да ставиме нешто на моето лице за да не ми остане лузна.
Важи, ќе ставиме утре.
Лицето ќе ти биде во ред.
Зошто? -Затоа што и онака немаш образ!
Добра досетка.
Како одговори кучката!
Да, досетлива е на татко ѝ.
Немам образ, вели!
Секој чест. -И јас сум таков.
Не верувам дека сум ѝ толку сличен на мојата братучетка.
Добра ноќ, луѓе. Бидете тивки.
Утре не чека војна.
Ги има барем...
Седум, осум.
Леле, стрико.
Врховниот математичар на Бонгомија!
И астроном си, можеби?
Дали сега е ден или ноќ?
Да имаме уште еден, би можеле да ги уништиме.
Ма, не би можеле.
Би било подобро да не има многу повеќе.
Тоа се очигледно добро обучени војници.
Впрочем, некои од нас не ни знаат да се борат.
Зборуваш за мене?
Не, господарке.
Никогаш! Јас...
Срам да ти е!
Но не сум изненаден.
Вчера сакаше да ме изеде. -Бегај!
Доста!
Никој нема да се бори.
Дојдовме за размена на заложници.
Но ние мораме нешто да им дадеме.
Што ќе им дадеме за бебето?
Моето срце.
Ќе му го дадам срцето на Влад.
Имам план, но прво морам да го земам син ми.
Жено!
Дојдов по тебе!
Робу, знаев
дека ќе дојдеш по мене!
Секако!
И животот би го дал!
Секоја ноќ се молев
да не умрам пред да те видам!
Жено!
Се за љубов!
Дали тој полудел?
Реков нешто лошо?
Дали си готов?
Да.
Во ред, доаѓаш со мене.
Погледни ме.
Без оглед на се, никој од вас нека не доаѓа.
Ќе чекате овде.
Зошто?
Ми треба Влад насамо...
Идиот! А што мислиш?
Да не загинете!
Баш сега ве гледам.
Никој од вас нема оклоп од дури 87 мечови.
Никој...
Никој нема да ми го украде синот.
Но...
Господару!
Паднав преку камен?
Дали долу има камен? -Да.
Во ред.
Врати се на местото.
Види, види, види...
Мојот стар другар, Влад од Влашка.
Проклетство...
Дали си добро?
Фала.
Неуништливиот оклоп си има свои маани.
Така и бесмртноста си има своја цена, Влад.
Вистина.
Сега сум неуништлив.
Нескршлив.
Не можеш да ме скршиш...
Да ме искинеш...
Не можеш да ме... Но добро!
Што ти е со лицето?
Се борев против змеј.
Паднав в оган. Неважно.
Дојдов по син ми.
Да, знам дека ќе се бориме.
Сфаќам. Сакаш војна.
Повели. -И ќе ја добиеш.
Еве.
Земи.
Земете ја и неа.
Што се случува?
Тоа е тоа? -Тоа е тоа.
Влад, глупав си како трупец!
Зошто ме повика ако мислеше веднаш да ми го дадеш
од страв?
Можеше да ми го пратиш со придружба.
Поминав далечен пат!
Знам дека се плашиш од неуништливиот оклоп. Ти гледам во очите.
Ококорени ти се. Разбирам.
Но не можам да не го употребам. Толку сум лут на тебе што би...
Господару, ако ова навистина се случи, може ли да одиме?
Дали си ти моден дизајнер?
Мислиш дека не би му кажал на мојот ковач
дека сакам неуништлив оклоп со длабоко деколте?
- Зошто го направи тоа? - Па го распара железото!
Можеме ли да одиме?!
Што беше тоа?
Знаеш што, Влад?
Веројатно последното што некогаш ќе го слушнеш.
Што значи тоа?
Те прашав нешто кога се запознавме.
Се сеќаваш ли?
Време е да ми одговориш.
Ова е крајот на патот. Влад Дракула.
Како дете слушнав убава поговорка во османлиската палата.
Колку трикови и да има ловецот, мечката знае за излез од секој.
Но кој на крајот се извлекува?
Принцу, фала ти што ми го донесе.
Дали знаеше?
Што, султане?
Дека Влад ќе доведе војска?
Па тоа ме навредува!
После пораката на Влад, го пратив Сангу кај вас.
Играш за двете страни?
Не, јас не знам да играм ни за една.
Заборавам кому што ветувам.
Ова не е добро.
Воопшто.
Типот ме отвори како писмо.
Дали тој јаде камења? Молам?
Што?
Ништо. Не сакам да ви пречам.
Утре в зори,
на лош терен,
ќе водам битка
против силна војска за која не знам колкава е.
Поради тебе сум во оваа положба.
А што ќе правиме сега?
Можеме да им пратиме порака.
“Ајде да се бориме следниот месец.“
Можеме да им побегнеме додека спијат.
Нема да не слушнат ако бидеме тивки. Уморни се.
Ќе одиш кај нив.
Ќе им доставиш порака.
Кој? Јас?
Кажи им
дека им давам една шанса да му се предадат на Османлиското царство.
Во ред.
Размислувам на глас.
Ако овој план не успее, што тогаш?
Тогаш веројатно нема да се вратиш со порака.
Ако не се согласат, ќе те убијат.
Кој дел од планот не го разбираш?
Ма, разбирам се.
Ќе одам јас полека.
Извинете.
Султане, ако загинам и не се вратам како што кажавте,
знајте дека ми беше чест да запознам голем владетел како вас.
Каде?
Само право? Како да...
Ќе прашам некого.
Султанот Мехмед сака да се предадеме.
И ти си го загрози животот за да ја доставиш таа порака?
Покрај тоа, го фативме
во ситуација во којашто веројатно не сака да биде.
Сте го извежбале ова?
Демек: “Ти ќе го кажеш ова, а јас ова.“
Го научивте тоа на памет?
А овој идиот само седи и молчи.
Не испробувај си ја среќата.
Да не е кралицата Мирин, веднаш би те скратил за глава.
Па и на Север скрати некого за глава.
Фала, инаку.
Ти си ужасна мајка, но паметна кралица.
Принцу, не заблагодарувај ми мене.
Туку кому?
Аха! Тенио, секако.
Твојот омилен син, Тенио.
Честитам, брате. Сега владееш со Венеција.
Мило ми е.
Зошто ти е мило?
Конечно имаш трон поради кој се исплати да го предадеш семејството.
Затоа ми е мило.
Јас го предадов семејството? -Да.
Ете, се по старо.
Што ќе направиш?
Ќе го убиеш своето семејство?
Имам само едно семејство и тоа е овде.
Впрочем, тоа не е твоја работа.
Не сме овде само поради безначајна земја како Бонгомија.
Затоа земи си го своето скапоцено семејство и одете си.
Ти давам една шанса.
Или?
Или утре ќе те сметам за непријател на боиштето.
Ќе ти го направам она што им го правам на непријателите.
Леле.
Навистина?
Навистина.
Ќе ме убиеш, брате?
Принцу, оди си.
Послушај ме една во животот и земи ги сите со себе.
Принцу мој, те молам.
Послушај го Тенио.
Не ми е гајле за другите, но барем ти оди си.
Ако си заборавил...
Ние сме Бонгомијци.
Не го повредуваме семејството.
Се гледаме утре наутро на боиштето.
Ги собрал сите и се фали. Идиот.
Го вели ова, па она. Кој те прашува, будало?
Што ќе му кажам сега на султанот?
Барем да ми ги скрати маките!
Султане, се потрудив.
Не сакаа да ме послушаат.
Принцу, мило ми е што те гледам.
Капетан Ван Дајк.
Султане, Северот е со вас до последна капка крв.
Бидејќи се врати жив,
претпоставувам дека прифатија?
Не баш, султане.
Бог знае дека желбите на моето срце секогаш се исполнуваат.
Нека победата биде наша
и нека утре ги снајде гневот Божји.
Боже, благослови ја нашата битка.
Во ред.
Време е.
Стрико?
Не одиш ли?
Добро ми е овде.
Аха, ти си главен? Супер.
Така е, господару. Без грижа.
Кукавицо! Секогаш се плашиш од нешто!
Пак ќе се скриеш како стаорец и ќе исфрлаш стрели?
Каде е Сион?
Без грижа, таа и наследникот се на безбедно.
Сакаш ли да кажеш нешто?
На француската кралица?
Не сакам.
Па, можам да ѝ кажам:
“Се врати кај жена му и детето. Не ги остави во солзи.“
“Пушти го, кучко!“
Ти си злобна личност, знаеш?
Идиот.
Хашарија!
Ќерко, не плеткај се. Возрасните нека го решат тоа.
Леле, тато!
Важи, ќерко?
Султан Мехмед.
Значи, тоа е тоа?
Се надевам.
Што значи тоа?
Дека се надевам дека нема повторно да побегнеш како стаорец, Влад.
Не си се променил.
Кога сакаш нешто, одиш по него.
Само бори се како маж.
Останатото препушти ми го мене.
Гледате?
Дали така ќе се смешкаш
кога ќе те давам на боиштето?
Ќе му кажам на г. Освојувач за тебе.
Тенио, предавнику!
Кретен! Лајнар!
Ларг, фала ти за тоа слободно изразување.
Сите горе-долу се согласуваме со тебе.
Одиме. -Гаду!
Кукавицо!
Крал кој го продаде семејството!
Ларг.
Да тргнеме. -Ваше Височество, гневен сум!
- И тоа многу! - Сфаќам. Имаш право.
Но ќе бидам посреќен
ако го насочиш гневот на противниците на боиштето.
Да! -А сега...
Смрдеж!
Орион, води го Ларг и чекајте ме, ебате!
Доста ми е од ова, ајде!
Леле, зошто јас?
Орион!
Им се извинувам на сите.
Како прво, честитам за нашата војна.
Би сакал пред почетокот да провериме
кој кому му е непријател.
Сето ова станува компликувано. Не сакам непотребна расправија.
Ќе ти олесниме.
Ајде. -Принцу, сите сме скарани со тебе.
Затоа молчи.
Пирату Ван Дајк, жал ми е за она во Унгарското кралство.
Знај дека повеќе пати ја предупредив Карен.
Знаеше што следи.
Погледни добро, кралице.
Ова ѝ го стави на Карен на глава пред бесењето.
После војната, твојата глава во ова ќе патува на Север.
Многу лаеш.
Забораваш дека јас сум овде.
Пирату.
Извини, Мартон. Имаш право.
Ќе ја собере и твојата.
Сите забораваме.
Сите освен Северот.
Ќе видиме.
Што ќе правиме?
Каков е планот? Кажи, можеби можеме да ти помогнеме.
Твојата војска ќе ги нападне нив
кога ќе викнеш: “Напад?“
Што ќе направиш? Кажи, но не сега.
Не сега, ме гледаат.
Не разоткрија. Откажи го планот.
Ми читаат од усни. -Брате.
Тој е сериозен.
Ќе се бори против нас.
Нема, Хашарија.
Брат ни е. Бонгомијци сме.
Зарем ќе ги убиеш брат ти и сестра ти?
Кажи: “Нема да биде така, Хашарија. Имам план.“
Не сме веќе деца.
Не сме во бонгомиското лозје, во коешто си игравме некогаш.
Порасни.
Ти порасна, брате?
Дали си голем како што сакаше да бидеш?
Наскоро ќе се судриме.
Ќе го подигнеш мечот
и ќе ја убиеш помладата сестра поради која си плачел кога се изгорела?
Хашарија, немој сега.
Само еднаш во животот сакав некого освен вас двајца.
И ми го зедоа.
Зарем јас ќе бидам таа која ќе ми те одземе тебе, брате?
Добро сфатив?
Немаш план?
Каков план?
Немам ни причина за живот.
Дојдов да загинам!
Се надевам дека телото спокојно ќе ми почива овде.
Секој што го сакав во животот ми заби нож во грб.
Не можам повеќе.
Зарем и јас?
Ти не, Хашарија. Ти...
Што воопшто правиш овде? Оди!
Се надевам дека моето тело ќе лежи покрај твоето, брате.
Ќе ми биде чест да загинам со тебе.
Хашарија...
Повторно?
Што повторно?
Повторно ќе ме оставиш?
Сигурен си?
Таа овој пат ќе те земе со себе?
Мамо!
Деца.
Оди си од Бонгомија пред зори.
Кога се враќаш?
Не се враќам.
Сега сте возрасни. Вам ви ја препуштам одлуката.
Сакате ли да дојдете со мене?
Јас не одам. Немој ни ти, мамо.
Ние сме Бонгомијци. Ние не...
Јас одам.
Брате, зарем ќе ме оставиш?
Принцу, извини. Не можам да ја оставам мама сама.
Тенио, тогаш во зори биди кај јужната порта.
Гледаш...
Ова не е првпат што си ме оставил, брате.
Можеби овој пат ќе успееш.
Среќен сум што имам син како тебе.
Извини што не ти дадов син.
Брате, татко ми го убија!
Да живее! -Дојде нашето време.
Ако одлуката е тешка...
Брате, без оглед на се,
ти си мој херој.
- Тоа е тежок товар. - Зарем ќе го убиеш принцот?
Една носи бебе...
Знам што правам.
...а другата голема тајна.
Се надевам дека ќе го најдеш она што го бараш.
Мора да се ослободиш од товарот.
Вие сте само сиромашки деца кои исклучиво мислат на себе.
Посебен си, Тенио.
Што и да заслужувам...
Тенио и јас ја чувавме Бонгомија...
За морал ќе ни кажува жена без морал?
Секогаш го правиш тоа кога ќе ги замешаш работите.
Брате, веќе еднаш ме остави.
Ќе ме убиеш? Можеби и ќе успееш.
Ќе ме убиеш?
Принцу!
Брате, што направи?
Хашарија, погледни ме! Те молам!
Хашарија?
Напад!
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС