Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Bedankt voor het kijken
En op een dag zal Bass de zesschots revolver neerleggen,
die in zijn hand een krachtig element is geweest om de gebieden uit de heerschappij van de wetteloze,
de paardendief en de smokkelaar, naar een groot gemenebest te brengen.
Vanaf het begin van de ontdekking van de Nieuwe Wereld,
hebben mensen van verschillende etniciteiten en nationaliteiten
geholpen om een wilde grens tot het land te vormen
dat we nu kennen als de Verenigde Staten van Amerika.
Onder deze ontdekkingsreizigers waren pioniers van Afrikaanse afkomst.
Een opvallend bewijs van dit feit
kwam van de Pueblo Indianen
die naar verluidt opmerkten:
'De eerste blanke man die ons volk zag, was een zwarte man.'
Deze zwarte man was Estevanico,
een Afrikaanse Spaanse slaaf van de westkust van Marokko,
die naar de Nieuwe Wereld reisde
samen met 400 andere ontdekkingsreizigers.
De groep landde voor de kust van Florida in 1528
en na een reeks rampen,
gestrand voor de kust van Texas,
overleefden alleen Estevanico,
zijn meester en twee metgezellen.
Ze werden ontdekt door inheemse Amerikanen
die hen zeven jaar lang tot slaaf maakten
voordat de kleine groep zichzelf bevrijdde
en verder westwaarts trok door Texas en Mexico,
verhalen verspreidend over de Zeven Steden van Goud.
Vermomd als medicijnman,
in staat tot het uitvoeren van kleine operaties
en snel de lokale taal lerend,
vervolgde Estevanico zijn ontdekkingstocht in de Nieuwe Wereld
totdat hij naar verluidt werd gedood door de Zuni's van Nieuw-Mexico in 1539.
Terwijl Europeanen bleven doordringen naar het binnenland van Amerika,
sloten steeds meer zwarten zich aan bij hun expedities.
- Onze samenleving is ongeveer vier eeuwen oud,
voor drie van die vier eeuwen,
hadden we een westwaartse beweging.
Er was een grens in South Carolina,
er was een grens, je kon westwaarts gaan in Massachusetts
en al die andere plaatsen.
- Een ding over het Amerikaanse Westen is dat het wijd open ligt.
Tenminste, het was veel meer open dan nu
en telkens wanneer je uitgestrekte open ruimtes hebt,
heb je jonge mannen
die avonturen willen beleven.
Iemand zal daarheen willen gaan en ontdekken
wat er aan de andere kant van de berg is.
Zwarte mannen waren geen uitzondering.
- Toen Meriwether Lewis en William Clark
de eerste officiële expeditie leidden
om het continent in 1804 te verkennen,
was een zwarte man,
William Clarks slaaf York,
vergezelde hen.
De zwarte grensverkenner James Pearson Beckworth werd geboren op 26 april 1798
in Frederick County, Virginia, als zoon van Sir Jennings Beckwith,
een blanke plantagehouder, en een van zijn zwarte slavinnen.
Jennings Beckwith vestigde zich uiteindelijk in Missouri,
waar hij zijn zoon leerde dieren te vangen,
te jagen en te handelen met Native Americans.
James Beckworth werd in 1826 vrijgelaten door zijn vader.
Hij zou een beroemde pelsjager worden
die nauw samenwerkte met de Crow Indianen.
Volgens Beckworth
werd hij een hoofd van de Crow.
- Veel van wat we weten over Beckworth
en zijn relatie met de Crow komt van Beckworth zelf.
Dus we nemen met een korreltje zout
dat hij daadwerkelijk een Indiaanse hoofdman bij de Crow was,
er is geen twijfel dat hij onder hen leefde
en dat hij hun taal sprak, en diende als gids,
en in het uitoefenen van zijn leven als bergman
dat hij veel relaties met hen had.
- Toen Beckworth in 1867 overleed,
werd zijn lichaam geplaatst op een begrafenissteiger
met zijn voeten naar het oosten
volgens de traditie van de Crow.
Edward Rose was een andere zwarte pelsjager
die nauw samenwerkte met de Crow Indianen.
Hij werd samen met Hugh Glass en Hilain Menard gedood
door Arikara Indianen in de winter van 1833,
toen ze werden aangevallen tijdens het oversteken van de bevroren Yellowstone Rivier
op weg naar Fort Union namens John Jacob Astors American Fur Company.
Sanders Jackson en Jacob Dodson
waren vrije zwarte mannen die vergezelden
John C. Fremont op zijn expeditie naar Californië in 1848.
Dodson zou later Fremont vergezellen
en Kit Carson op nog drie reizen.
In Californië, genoemd door de Spanjaarden naar de mythische zwarte koningin Calafia,
waren zwarten onder de eersten die Los Angeles vestigden.
Bridget Mason werd geboren in slavernij in Mississippi in 1818.
Ze werd als kind bij haar ouders weggehaald
en minstens tweemaal verkocht
waarbij ze vaardigheden opdeed in landbouw en geneeskunde
op elke plantage.
Bridget verkreeg haar vrijheid in 1856,
vestigde zich in Los Angeles
en werkte als vroedvrouw en verpleegster.
Ze spaarde uiteindelijk genoeg geld om land te kopen
in wat nu het hart van het centrum van Los Angeles is.
Gekweld door de dreiging van slavernij,
en geconfronteerd met ernstige vooroordelen,
Vrije zwarten trokken naar onontgonnen landen,
doorstonden tegenslagen, en verspreidden verhalen van belofte,
en lieten hun sporen na in het Amerikaanse Westen.
- De rollen die zwarten speelden bij de ontwikkeling van
het Amerikaanse Westen waren dezelfde als die van
andere mensen in de ontwikkeling van het Amerikaanse Westen.
In veel gevallen,
waren zij leiders,
hoewel in geringe aantallen,
zij vestigden zich,
zij waren dokters,
zij waren tandartsen,
zij leidden burgerorganisaties,
zij waren postmeesters en postmeesteressen.
Niet alleen waren zwarte mensen
betrokken bij elk aspect van de ontwikkeling
van het Amerikaanse Westen aar je aan kunt denken,
ik heb nog geen gebied kunnen vinden waar ze niet betrokken waren.
Niet alleen waren zij betrokken in die gebieden,
niet alleen waren zij er in grotere aantallen
dan we over het algemeen verwachten,
niet alleen droegen zij hun creatieve sappen bij
aan de algemene
ontwikkeling van wat wij het Amerikaanse Westen noemen
en de Amerikaanse samenleving in het algemeen.
Het belangrijkste dat ik heb meegenomen was
dat zij er waren.
En dat is het belangrijkste.
Zij waren er.
En wij hebben een verschrikkelijk goede job gedaan om hen uit onze geschiedenis en samenleving te wissen.
- De basis voor de vooruitgang van zwarten in het Westen
was al gelegd door baanbrekende pioniers
toen het verhaal van Bass Reeves begon hier in Crawford County,
een regio langs de ongetemde grens van Arkansas
omgeven door de Ozark Mountains in het noorden
en uitgestrekte landbouwgronden,
beboste heuvels en meren in het zuiden. In 1836,
werd Arkansas toegelaten tot de unie als slavenstaat;
twee jaar later,
in juli 1838,
werd Bass Reeves geboren.
Bass, zijn moeder
Paralee Steward,
en zijn zus Jane
leefden als slaven
onder het eigendom van William Steele Reeves.
William Reeves werd geboren
op 9 maart 1794 in Pendleton, South Carolina
in een familie van immigranten die vanuit Dorset, Engeland waren gemigreerd.
In zijn jeugd werd hij de pupil van een oom en verhuisde naar Tennessee.
Op achttienjarige leeftijd,
vocht William in de Oorlog van 1812
en hij zou later ook vechten in de Creek Indianenoorlog.
Net als velen voor hem,
gebruikte hij zijn militaire dienst om zich in de politiek te lanceren,
dienend in de staatswetgevers van Tennessee en Arkansas.
Bass' leven op de boerderij van William Reeves
was niet uitzonderlijk voor een zwarte jongen geboren in een slavenstaat
in het midden van de 19e eeuw.
Het was een tijd van grote verandering,
op een plaats die aan de voorzijde stond van een geografische
en culturele verschuiving.
In 1836, hetzelfde jaar dat Arkansas een staat werd,
won het Texaanse Leger
onder het bevel van Sam Houston
een hard bevochten onafhankelijkheidsoorlog
tegen de troepen van Mexico's Santa Anna
waarmee de Republiek Texas werd gevestigd.
Na de onafhankelijkheid,
zagen veel blanke Amerikanen, zoals William Reeves,
Texas als een nieuw land van mogelijkheden
en migreerden er in grote aantallen naartoe
waarbij ze slavenarbeid met zich meenamen.
Slavernij bestond al onder de politieke elite
voordat Texas in 1836 onafhankelijk werd van Mexico.
In tegenstelling tot andere westelijke staten toegelaten tot de Unie,
omarmde Texas de slavernij;
de economie van de staat was ervan afhankelijk.
In 1846, toen Bass 8 jaar oud was,
pakte William Reeves dertig wagens in,
zijn familie en zes slaven,
inclusief Bass en zijn familie,
en verhuisde naar het Preston District van Grayson County in Noord-Texas,
net over de grens van de Chickasaw
en Choctaw naties in Indian Territory.
In de vroege jaren 1850,
was de populatie van zwarte slaven in Texas explosief gestegen
waarbij veel mannelijke zwarte slaven
ook dienden als veehoeders.
In feite was Texas in het midden van de 19e eeuw
thuis voor meer zwarte cowboys
dan cowboys van welke andere etniciteit dan ook.
Tegen het einde van de 19e eeuw,
gaf deze manier van leven aanleiding tot beroemde zwarte cowboys
zoals Nat Love,
Ned Huddleston, ook bekend als Isom Dart,
en Bill Pickett.
Tegen 1860 waren er 182.000 zwarte slaven
en slechts 355 vrije zwarten in Texas.
Toen Bass opgroeide tot een jonge man in Texas,
begon hij meer verantwoordelijkheid te nemen.
Hij zorgde voor paarden,
muildieren en ander vee dat toebehoorde aan William Reeves.
Hij wilde een vak leren,
dus werd hij leerling bij een smid.
Na de verhuizing naar Texas,
werd William vergezeld door zijn vijfde zoon,
de 20-jarige George Robertson Reeves en zijn familie.
Bass trok al snel de aandacht van George
en werd uitgekozen om zijn persoonlijke bediende te worden.
Bass diende in meerdere rollen voor George,
waaronder butler,
kamerheer en koetsier.
Gezien zijn nieuwe status,
vroeg Bass naar verluidt
hem om toestemming om te leren lezen en schrijven.
George weigerde,
maar stond hem toe om te leren omgaan met een vuurwapen
en deel te nemen aan lokale schietwedstrijden
waarbij eventuele geldprijzen naar George gingen voor het privilege.
Georges snelle opkomst in Texas
stelde Bass in staat om ondergedompeld te worden in de blanke samenleving,
specifiek binnen de staatsregering en wetshandhaving.
In 1848 werd George
benoemd tot belastinginner voor Grayson County, voor twee jaar.
Later werd hij in 1850 de sheriff van Grayson County,
en bleef in die positie tot 1854.
Het volgende jaar werd hij verkozen tot het Texas Huis van Afgevaardigden,
waar hij bleef als wetgever tot het begin van de Burgeroorlog.
- Wat heel gebruikelijk was in de Zuidelijke samenleving was voor
mannen om te leren een heer te zijn.
En ik denk dat Bass, door een bediende van George te zijn,
hem leerde hoe hij zich moest gedragen,
hoe hij met mensen moest praten,
en hoe hij mensen moest beoordelen op wie ze waren,
en hoe hij hen moest behandelen.
Dus ik ben er zeker van dat hij die manieren
heeft geleerd als een bediende.
- Gedurende ten minste vijftien jaar,
vanaf de leeftijd van acht tot de leeftijd van drieëntwintig,
diende Bass als de rechterhand van George,
altijd aan zijn zijde,
stil observerend en lerend.
Bass maakte gebruik van zijn tijd in dienst van George
om sociale vaardigheden te leren
en de interne werking van wetshandhaving
die hem later in het leven goed van pas zouden komen.
- In 1861, minder dan een maand nadat de Zuidelijke soldaten
vuurden op Fort Sumter en scheurden de Unie uiteen,
verzamelde George Reeves gelijkgestemde Zuidelijke sympathisanten
en sloot zich aan bij het Elfde Texas Cavalerie Regiment
onder Kolonel William Young
en met hem,
bracht hij een terughoudende Bass Reeves mee naar de oorlog.
Decennia later, in 1901, gaf Bass een interview aan een krant in Muskogee, Oklahoma.
Hierin herinnerde hij zich zijn deelname aan de Burgeroorlog
aan de zijde van de Zuidelijken
en hoe dit hem opgedrongen was door George Reeves.
- Een van de eerste dingen aan het begin van de oorlog
die het Elfde Texas Cavalerie Regiment deed
was naar het Indianen Territorium gaan
en de Native Americans daar aangaan
die probeerden uit het Indianen Territorium te ontsnappen
omdat ze de Unie steunden.
En het Elfde Texas Cavalerie Regiment was betrokken bij die gevechten.
- Vermeend kreeg Bass op een nacht in het kamp
ruzie met George tijdens een kaartspel
waarbij Bass George bewusteloos sloeg.
Na de ruzie, vrezend voor zeker dood,
vluchtte Bass het angstaanjagende landschap van het Indianen Territorium in.
Land was specifiek toegewezen
voor het gebruik van Native Americans in 1763
toen Koning George III een koninklijke proclamatie uitvaardigde
waarin de Britten de vestiging
van Europeanen beperkten
tot landen ten oosten van de Appalachen.
Toen de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog eindigde in 1783,
en Amerika zijn onafhankelijkheid vestigde, negeerden kolonisten de proclamatie
die bleven uitbreiden naar westelijke Native American landen.
Native American stammen
hadden langdurige overeenkomsten met de Britse regering
en zeer weinig interactie met Europese-Amerikaanse kolonisten.
De instroom van Amerikaanse kolonisten na de Amerikaanse Revolutieoorlog
intensiveerde het gewapende conflict tussen Native Americans en kolonisten
dat al gaande was sinds de tijd van de vroege Europese vestiging in de 17e eeuw.
Deze conflicten werden bekend als de Indianenoorlogen.
In 1830, aangespoord door blanke kolonisten die zochten
naar toegang tot vruchtbare landen ten oosten van de Mississippi,
ondertekende Andrew Jackson de Indian Removal Act,
die meer dan 60.000 Native
Americans van hun land verdreef en naar door de overheid
aangewezen gebieden stuurde die nu de staten Oklahoma,
Kansas, Nebraska, en delen van Iowa omvatten.
- Het Indianen Territorium werd apart gezet voor de Native
Americans die oorspronkelijk uit het zuidoosten kwamen,
dus we hebben het over Florida, Georgia, Alabama, Mississippi, Tennessee,
North Carolina.
En deze Indianen waren de Cherokee,
de Choctaw,
de Chickasaw,
de Creek, en de Seminole.
- Deze stammen stonden bekend als de Vijf Geciviliseerde Stammen
vanwege hun adoptie van Europese gewoonten
en maatschappelijke structuren.
De gedwongen verhuizing,
berucht bekend als het Traanpad,
werd gekenmerkt door ontberingen,
lijden, en dood.
Het Indianen Territorium,
vaak onbekend en onherbergzaam,
vormde een grote uitdaging voor de stammen.
Ondanks deze tegenslagen,
integreerden zij hun culturele tradities
in de nieuwe omgeving.
In een complex
en vaak over het hoofd gezien hoofdstuk van de Amerikaanse geschiedenis,
was de slavernij van zwarten wijdverspreid
onder de Vijf Geciviliseerde Stammen.
- Ze hadden plantages in het Zuiden voordat ze naar het Indianen Territorium verhuisden
en omarmden voornamelijk chattel slavernij.
Dus, toen ze gedwongen werden om naar het Indianen Territorium te gaan
namen ze hun Afrikaans-Amerikaanse slaven mee naar het Indianen Territorium.
- Geslaafde zwarten in het Indianen Territorium werkten op velden, in huizen, en bedrijven,
hun leven vertoonde een angstaanjagende gelijkenis met slaven
op de plantages van het Diepe Zuiden.
Native American slavenhouders
zoals Principal Chief van de Cherokee Natie John Ross
Seminole Chief John Jumper,
en Cherokee Chief,
later geconfedereerde generaal, Stand Watie
tonen de nauwe banden tussen de Native American
leiderschap van de Vijf Geciviliseerde Stammen
en de slavenhoudende plantersklasse van het Zuiden.
Geboren in 1800, Choctaw Chief Greenwood LeFlore
was de zoon van een hooggeplaatste Choctaw moeder en een Franse bontkoopman.
Hij was een prominente figuur van de Mississippi plantage-elite vóór de oorlog.
Op zijn uitgestrekte landgoederen, leefden meer dan 400 geslaafde Afrikanen
in slavernij.
In 1830 ondertekende LeFlore het Verdrag van Dancing Rabbit Creek,
een belangrijke daad die zou
leiden tot het verlies van hun voorouderlijke grondgebieden,
waardoor velen op het Traanpad terechtkwamen.
Toen de Choctaw van hun landen werden verdreven
om een onzekere toekomst in het Westen tegemoet te gaan,
bleef LeFlore in Mississippi op zijn plantage Malmaison.
Hij koos de kant van de Unie tegen afscheiding
en stierf enkele maanden na het einde van de oorlog in 1865.
Hij werd begraven op zijn landgoed in Mississippi,
zijn lichaam gewikkeld in de Amerikaanse vlag.
- Het Indianen Territorium was een
belangrijk strijdtoneel tijdens de Burgeroorlog,
met cruciale gevechten zoals de Slag bij Pea Ridge
en de Slag bij Honey Springs
die het belang van de regio onderstreepten.
Stammentrouw was verdeeld;
sommige stammen sloten zich aan bij de Confederatie
vanwege hun economische en slavernijbanden met het Zuiden,
terwijl anderen de kant van de Unie kozen.
Deze interne conflicten en externe oorlogvoering
leidden tot wijdverspreide verwoesting,
resulterend in sterfgevallen,
verplaatsing,
en diepgaande maatschappelijke omwenteling.
De details van Bass' korte
verblijf in de oorlog zijn onbekend,
evenals zijn bewegingen in het Territorium
tussen de jaren 1862
tot hij in 1870 weer pduikt in de archieven.
In zijn memoires,
vermeldde George Reeves Bass niet,
noch werden slaven die hun Confederatie-eigenaren vergezelden
vermeld in officiële documenten.
- Het is zeer waarschijnlijk dat Bass
vocht met de Creeks en Seminoles
die streden
tegen de Confederatie Indianen in het Indianen Territorium.
- De nasleep van de Burgeroorlog
zag de afschaffing van slavernij in het Indianen Territorium
en de herstructurering van tribale overheden
onder nieuwe verdragen met de Amerikaanse overheid.
Deze verdragen
vereisten dat de stammen hun slaven bevrijdden
en hen volledig stam-burgerschap aanboden,
wat leidde tot de vorming binnen de stamnaties
van unieke gemeenschappen van ‘Vrijgelatenen’,
de voormalige slaven van de stammen.
Tegen het einde van de oorlog,
had Bass Muskogee geleerd,
de taal van de Creeks en Seminoles
en sprak hij de talen
van de andere stammen.
Hij beheerste vuurwapens,
en leerde zowel pistool als geweer te gebruiken
nagenoeg perfect met elke hand.
Hij was zeer vertrouwd geraakt met het Indianen Territorium,
mogelijk werkend
als een verkenner en gids voor hulpsheriffs.
Bass was nog geen wetshandhaver,
maar de vaardigheden die hij nu bezat
maakten hem meer dan geschikt voor de baan.
Na de Burgeroorlog
kreeg de westwaartse beweging een impuls
en toen de kolonisten kwamen,
werden nieuwe, wetteloze steden opgericht.
- In de dertig jaar na de Burgeroorlog,
werden meer dan een miljoen nieuwe boerderijen opgericht in het Westen
en een groot deel daarvan was te danken aan de Homestead Act
en andere overheidsacties
die het gemakkelijk maakten om federaal land te verkrijgen.
Dus, de boeren gingen die kant op.
Als de boeren daar in grote getalen gaan zijn,
dan zullen de handelaren in de stad,
zie, boeren waren niet de enige pioniers,
de bergmannen waren niet de enige pioniers,
de cowboys waren niet de enige pioniers,
er waren ook stedelijke pioniers.
En stedelijke pioniers
waren de mannen die wilden deelnemen aan het avontuur,
maar hun talent
lag misschien als handelaren.
En zij zouden naar
deze nieuwe plaatsen komen
en de eerste algemene winkel openen,
de eerste smidse,
het eerste kleine hotel,
en andere dingen.
En plotseling,
neemt een stad vorm aan.
Een predikant kan een stedelijke pionier zijn
en hij zou komen en de eerste kerk openen.
Zeker gold dit voor schoolonderwijzers.
Een professor of schooljuffrouw
zou komen en de eerste school openen.
En plotseling,
heb je een school, een paar winkels,
een smidse, en een kerk,
en al dat, je hebt een klein stadje groeiend
en dienend voor de boeren en ranchers van het gebied.
- Tegen 1870 was Bass teruggekeerd van het Indianen Territorium
naar het graafschap van zijn geboorte.
Hij vestigde zich in Van Buren,
Crawford County,
Arkansas en bracht zijn vrouw Jennie,
hun vier kinderen -
Sarah, zes jaar,
Robert, vier jaar,
Harriet, twee jaar,
en George, zes maanden oud
evenals zijn moeder en zus.
- Bass Reeves is zo dynamisch
omdat hij als slaaf werd geboren,
zichzelf bevrijdde van zijn slavernij,
ontsnapte, werd op veel manieren een zelfgemaakt persoon, 456 - Left intentionlly blank
volgens verschillende bronnen,
heeft hij geleefd onder
verschillende stammen in het Indianen Territorium,
hun talen geleerd,
hun vaardigheden en capaciteiten geleerd
en na de oorlog
vond hij de vrouw die
zijn vrouw zou worden,
keerde terug naar het gebied van Fort Smith,
woonde in Van Buren,
richtte een succesvolle,
volgens alle bronnen,
succesvolle boerderij op,
fokte paarden en was daarvoor bekend.
- Van Buren was de locatie van het federale gerechtshof
voor het Indianen Territorium,
dus het was een zeer belangrijke locatie.
Dus voor Bass was het aantrekkelijk om daar te vestigen
om samen te werken met de plaatsvervangende
U.S. Marshals voor het gerechtshof van Van Buren.
- Wat begon als een landeis aan de rivier de Arkansas in 1849,
werd Van Buren een bruisende haven
en handelscentrum langs de rivier
en het cruciale vertrekpunt voor de hoopvolle
goudzoekers van de Gold Rush van 1849.
Gelegen aan de grens van het Indianen Territorium,
was de stad een broeinest van activiteit,
gedreven door de constant stroom van rivierverkeer,
het ritmische gechug van spoorweghandel,
en een robuuste handel
die stond
als het centrale punt van Van Buren's bloeiende economie.
Op 9 oktober 1850,
petitoneerden de inwoners van Van Buren
om het federale gerechtshof
in hun stad te vestigen.
Op 3 maart 1851,
werd het federale gerechtshof van het westelijk district van Arkansas
daar gevestigd.
In de eerste tien jaar van het gerechtshof,
bracht rechter Daniel Ringo wet en orde in het gebied,
en veroordeelde blanke, Native, en zwarte mannen tot gevangenisstraf of de galg.
Hij nam ontslag in 1860.
en er zijn geen gegevens van een federale rechtbank
die vanuit Van Buren in de volgende tien jaar opereerde.
Op 3 maart 1871,
werd het gerechtshof verplaatst van Van Buren naar Fort Smith.
- Fort Smith was een van de grootste steden,
ik bedoel het was de grootste stad
na Little Rock in Arkansas.
En het lag aan de grens van het Indianen Territorium
en was voor de Burgeroorlog een cruciale militaire
basis geweest.
En dus lag het op een prima locatie voor de overheid
om met de Vijf Geciviliseerde Stammen om te gaan.
- Fort Smith, gelegen vijf mijl ten zuidwesten van Van Buren,
werd vernoemd naar Generaal Thomas Adam Smith,
een slavenhoudende Georgiër
die in 1817 het United States Army Rifle Regiment commandeerde.
Het werd in datzelfde jaar opgericht als een militaire
post door de Amerikaanse overheid.
Nadat de officiersverblijven
in 1870 door brand werden verwoest,
overwoog de Amerikaanse overheid om het land te verkopen.
In plaats daarvan werd het federale Gerechtshof er in 1871 naartoe verplaatst.
De stad was een drukke riviergemeenschap
met een grote populatie bandieten die
vertier vonden in de bordelen en saloons die langs de zandstraten lagen.
Het gerechtshof van Fort Smith was geen gewoon federaal gerechtshof,
en het Indianen Territorium was geen gewone jurisdictie.
Met 74.000 vierkante mijl aan niet in kaart gebrachte paden, schuilplaatsen,
woestijnen en uitgestrekte ongetemde wildernis,
was het westelijk district van Arkansas destijds
het grootste in de Amerikaanse geschiedenis.
- Er waren geen uitleveringsverdragen
met omliggende staten,
met Kansas, of Arkansas, of Texas,
dus als een bandiet het Indianen Territorium binnenkwam
hoefde hij zich geen zorgen te maken over uitlevering
als hij bijvoorbeeld werd gelokaliseerd,
je kon worden uitgeleverd als je bekend stond als een illegale bewoner,
maar je zou niet worden gearresteerd daarvoor.
Dus, weet je,
het werd een
geweldige plek om je te verbergen.
Na verloop van tijd echter,
werden er misdaden gepleegd.
Het voornaamste misdrijf voor de plaatsvervangende
U.S. Marshals was smokkelwhiskey,
whiskey was illegaal in het Indianen Territorium.
- In 1875 benoemde het Congres Isaac C. Parker
als de nieuwe rechter van het gerechtshof van Fort Smith.
Een voormalig advocaat,
een veteraan en congreslid, de 35-jarige Parker
was een Republikein
die ontslag had genomen uit de Democratische Partij
toen hij steeds meer ontdaan raakte door hun tolerantie
en passie voor slavernij.
Kort nadat Parker van partij wisselde,
vroeg president Ulysses S. Grant
hem te benoemen tot rechter van het westelijk
district.
Als zijn baljuw,
een functie die orde in de rechtszaal hield,
jury's begeleidde en rechters assisteerde,
benoemde Isaac Parker een zwarte man genaamd George S. Winston.
Daniel P. Upham,
een voormalig officier van het Unie-leger
die de Arkansas
militie had geleid om de Ku Klux Klan te onderdrukken,
werd benoemd als de U.S. Marshal van het gerechtshof van rechter Parker,
en samen
benoemden zij meer dan vijftig plaatsvervangende U.S. Marshals
om de wetten te handhaven in het Indianen Territorium
en West-Arkansas.
In de ongetemde landschappen van het Wilde Westen,
was wetgeving schaars.
Toch was orde essentieel voor de kolonisten,
mijnwerkers, ranchers,
en ondernemers die hun leven op de grens smeedden.
De belichaming van die orde kwam vaak te paard,
een badge glinsterend in de zon,
rijdend onder het gezag van de federale overheid.
De U.S. Marshal,
een figuur omgeven met evenveel vrees als respect,
had een positie van grote macht en zware verantwoordelijkheid.
Benoemd door de president zelf,
was elke marshal belast met het handhaven van federale
wetten in een specifiek district binnen een staat.
Hun taken waren veelzijdig--
het beschermen van de federale rechterlijke macht,
het oppakken van federale voortvluchtigen,
het beheren van in beslag genomen activa,
het vervoeren van gevangenen,
het onderdrukken van rellen,
en het handhaven van de vrede.
Maar de uitgestrektheid van het Wilde Westen
vereiste meer laarzen op de grond,
meer ogen op de horizon.
Toen rechter Parker begon,
had hij het soort plaatsvervanger nodig
waarvan hij wist dat hij kon vertrouwen,
en iemand waarvan hij wist dat die kon sporen.
- Plaatsvervangende U.S. Marshals waren vaak lokale bewoners
die het terrein goed kenden.
Zij deelden veel van dezelfde verantwoordelijkheden
als hun aanstellers,
deputies brachten
rechtshandhaving naar de verste uiteinden van de territoria.
Zij waren de badge en het pistool in steden
waar de naam van de marshal slechts een fluistering
op de wind was.
Hoewel het onderscheid ons nu misschien triviaal lijkt,
in het Oude Westen,
waren de rollen van de U.S. Marshal,
de plaatsvervangende U.S. Marshal,
en hun possemannen integraal voor de vestiging
en behoud van wet en orde.
Hun inspanningen droegen aanzienlijk bij aan
het transformeren van het Amerikaanse Westen
in een regio synoniem met kansen.
Door hun inspanningen om de wet te handhaven
en bandieten voor het gerecht te brengen,
speelden zij een sleutelrol in het vestigen van gemeenschappen
en infrastructuur
in een land rijk aan potentieel en diversiteit.
Plaatsvervangende marshals,
plaatsvervangende U.S. Marshals
en possemannen verzamelden zich rond de federale gerechtsgebouwen
in de hoop een baan te krijgen,
een bevel om te dienen,
of in een posse te dienen,
of wat dan ook.
Bovendien,
mochten zij beloningen verdelen
en dus gingen zij achter de slechteriken aan
die beloningen hadden uitstaan.
Als er een kerel was met $100 op zijn hoofd
of $500 op zijn hoofd
dan kun je je
voorstellen dat er U.S.
plaatsvervangende Marshals en possemannen achter hem aan zouden zijn,
maar zelden een U.S. Marshal
omdat zijn taak administratief was.
Het werk was gevaarlijk
en vereiste een behoorlijke hoeveelheid moed
omdat de bandieten van het Territorium
elk pad en schuilplaats kenden
en bijna zeker verzet boden bij arrestatie
want de straf daarvoor
was slechts één extra jaar opsluiting.
Deze bandieten waren geen kleine overtreders,
de meesten van hen waren moordenaars,
veedieven,
of paardendieven
en de straf voor deze misdaden was de dood.
Maar, de bevoegdheden van de marshals en hun deputies
hadden beperkingen.
De federale regering
had geen controle over wat de Native Americans deden
behalve als er misdaden werden gepleegd tegen blanke mannen
of zwarte mannen die geen burgers van Indianen naties waren
of andersom,
dan kwam de Amerikaanse regering tussenbeide
en die zaken werden berecht
in het gerechtshof van Fort Smith.
Dus plaatsvervangende marshals moesten aanvankelijk
werken vanuit het gerechtshof van Fort Smith
en moesten Fort Smith verlaten
en ze moesten naar het Indianen Territorium gaan
helemaal naar Fort Sill,
Fort Reno, en soms naar Fort Supply,
en terugkomen naar Fort Smith,
het was als een rondreis van meer dan 500 mijl.
En zij hadden bevelen voor bepaalde personages
of zij kregen open bevelen
waar ze met de mensen konden praten
die in het Territorium woonden
en uitzoeken wie misdaden had gepleegd.
Nu konden de Indianen deze niet-burgers niet arresteren,
maar zij konden ze vasthouden voor de plaatsvervangende U.S. Marshals
en dat gebeurde vaak
waar ze misdadigers vasthielden voor de plaatsvervangende
U.S. Marshals om ze op te halen.
- Rechter Parker's reputatie hielp de deputies niet
die hij het veld in stuurde,
want hij kreeg snel de bijnaam "Ophangrechter".
Gedurende zijn carrière,
stuurde Parker negenenzeventig veroordeelden naar de galg.
Parker's gerechtshof was synoniem
met de strengste straf toelaatbaar onder de wet.
Dit maakte het gevaar
nog meer uitgesproken voor plaatsvervangende U.S. Marshals.
Vastbesloten om te ontkomen aan een datum met het schavot,
waren bandieten in het Indianen Territorium en West-Arkansas
wanhopig om te ontsnappen
aan de bijna zekere dood die hen wachtte
in de rechtszaal,
zouden zo'n honderd deputies
koelbloedig vermoorden.
In geen enkel ander territorium of staat in de Amerikaanse geschiedenis
werden meer plaatsvervangende U.S. Marshals gedood in de lijn van hun plicht
dan in het Indianen Territorium.
- Om het kort te houden, het zou een straal van vijftig mijl zijn
rond de stad Muskogee
waar het merendeel van de plaatsvervangende
U.S. Marshals werden gedood in het Indianen Territorium.
Dus, het was erg gevaarlijk.
Tegenwoordig kunnen wetshandhavers hun radio gebruiken om versterking te roepen,
in het Indianen Territorium,
kon je geen versterking roepen.
Je was daar op je eigen initiatief
qua hoe je in leven kon blijven
en jij en je posse moesten dat doen
en dan weet je
de taak van
het arresteren van die mensen waar je naar op zoek was,
en dan veilig terug naar Fort Smith komen.
Het was een erg,
erg gevaarlijke baan.
- Bass Reeves begon zijn aanstelling als plaatsvervangend U.S. Marshal
op 28 mei 1875.
- Rechter Isaac Parker is aan de macht in Fort Smith, Arkansas
in het westelijk district van Arkansas
en dat betekent dat hij verantwoordelijk is voor de U.S. Marshals,
en een van zijn eerste aanstellingen is Bass Reeves.
Het is niet precies duidelijk waarom
behalve dat deze man al een reputatie had opgebouwd
voor eerlijkheid,
voor discipline,
hij was een grote man,
hij was 1 meter 88,
in een tijd waarin de meeste mensen 1 meter 73 waren,
dus hij was groot,
hij was sterk.
Naar verluidt was hij tweehandig en
een uitstekend schutter,
dit was het soort man dat rechter Parker wilde.
En het feit dat hij zwart was
wat hem waarschijnlijk, waarschijnlijk
zou hebben weerhouden van het krijgen van een aantal posities,
maakte hem nog aantrekkelijker voor rechter Parker.
Hij wilde mensen van kleur
in de U.S. Marshals Service
omdat er mensen van kleur waren
in het Indianen Territorium,
er waren mensen daar
die zich niet konden identificeren met een blanke officier,
maar die zich misschien wel konden identificeren met een zwarte man.
Zelfs sommige Indianen zouden zich beter kunnen identificeren
met een zwarte man dan met een blanke.
Hoewel verreweg
de beroemdste zwarte plaatsvervangende U.S. Marshal in de geschiedenis,
Bass Reeves was echter niet de eerste.
In 1867, acht jaar voordat Bass zijn benoeming kreeg,
publiceerden de 'Indian Pioneer Papers' een verhaal
waarin een zwarte man bekend als "Negro Smith"
een posse leidde om een moorddadige overvaller van een postkoets
in de buurt van Atoka in de Choctaw Nation te achtervolgen.
En er was ten minste één andere zwarte plaatsvervangende U.S. Marshal
die voor Bass werd aangesteld.
Bynum Colbert
die een veteraan van de Burgeroorlog en een voormalige
Buffalo Soldier in het Tiende Cavalerieregiment was,
kreeg een benoeming in 1872
drie jaar voordat Bass Reeves.
Colbert diende tot 1895
en was dus een lange tijd in dienst
en was een zeer goede wetshandhaver.
- Bass leidde een aparte klasse van zwarte plaatsvervangende U.S. Marshals.
Bob Fortune werd geboren in Bowling Green, Virginia
op 15 juni 1865
en diende als plaatsvervangende U.S. Marshal vanaf 1895
tot zijn ontslag in 1907.
- Hij reed vaak samen met andere zwarte plaatsvervangende U.S. Marshals
Neely Factor en Zeke Miller.
De ouders van Grant Johnson waren slaven geweest
bij Native Americans.
Hij diende als plaatsvervangende U.S. Marshal van 1888 tot 1906.
Hij en Bass waren levenslange vrienden.
Er was ook John Garrett
die een van de vele plaatsvervangende U.S. Marshals werd
die hun leven verloren in het Territorium.
Hij werd drie keer neergeschoten door de Rufus Buck Gang
in een hinderlaag op 30 juli 1895.
Voordat Garrett overleed aan zijn verwondingen,
identificeerde hij de man die de schoten vuurde als Rufus Buck.
De bende werd gevangen
en tweemaal ter dood veroordeeld door rechter Parker.
Zij werden allen opgehangen voor de moord op John Garrett
op 1 juli 1896.
Deze zwarte plaatsvervangende U.S. Marshals
waren leden van een cohort van voormalige slaven die wetshandhavers werden
en zij werden met weerstand ontvangen
zoals Bass ontdekte
kort na zijn benoeming.
In juli 1875,
slechts twee maanden na zijn aanstelling,
werd Bass gearresteerd voor aanval met de intentie om te doden.
Geen details van de zaak
bekend als "De Staat van Arkansas v. Bass Reeves"
zijn bewaard gebleven.
De "Van Buren Press" meldde dat een jury Bass
niet schuldig bevonden in september van dat jaar.
Wat de details van het incident ook waren,
noch rechter Parker noch zijn U.S. Marshal Daniel P. Upham
konden een reden vinden om Bass te ontslaan.
En zo begon zijn carrière als plaatsvervangende U.S. Marshal.
- In de nasleep van de Burgeroorlog,
markeerde het Reconstructietijdperk
een cruciale periode in de geschiedenis van de natie,
gekenmerkt door pogingen om
de Verenigde Staten te herbouwen
en opnieuw te definiëren.
Gedreven door dit mandaat,
op 17 maart 1877,
twee jaar nadat Bass Reeves begon met zijn benoeming
als plaatsvervangende U.S. Marshal in Arkansas,
in een baanbrekende zet,
benoemde president Rutherford B. Hayes
Frederick Douglass
als de eerste zwarte U.S. Marshal voor Washington D.C..
Deze belangrijke beslissing van de federale overheid
symboliseerde niet alleen een toewijding om zwarten te integreren
in prominente posities van gezag,
maar zette ook een precedent voor toekomstige benoemingen.
- Douglass was de... hij was een fascinerend individu,
zoals u wel weet,
we noemden hem de
persoon van de 19e eeuw,
hij was de man in
de schijnwerpers
en hij wilde graag een kabinetsfunctie worden
in een van de presidentiële benoemingen,
maar hij heeft dat nooit gekregen.
Douglass was officieel de eerste zwarte CEO in wetshandhaving.
Zijn nominatie werd tegengewerkt
en er waren gekke
redenen waarom zijn nominatie werd tegengewerkt:
nummer één, hij zou de rechtbanken afrikaniseren,
alle juryleden zouden zwart zijn,
alle gerechtsdienaren zouden zwart zijn.
Dus, met Douglass was die tegenstand er.
- Alhoewel Frederick Douglass en Bass Reeves
waarschijnlijk nooit paden kruisten,
de benoeming van Douglass
was een vluchtig baken van progressieve verandering
en een indicatie
van de evoluerende rollen van zwarte mannen in wetshandhaving
tijdens de Reconstructie.
Echter, het mandaat van de federale overheid voor
transformatie en integratie
na de Burgeroorlog kwam tot een einde in datzelfde jaar.
met het compromis van 1877,
wat effectief het einde van de Reconstructie betekende
door het terugtrekken van federale troepen uit het Zuiden
en een verschuiving markeerde in de nationale benadering van burgerrechten
en raciale gelijkheid.
Ondanks het officiële einde van de Reconstructie,
in het Oude Westen,
zouden zwarte mannen nog steeds blijven dienen als plaatsvervangende U.S. Marshals
voor nog eens twee decennia,
een bewijs van hun doeltreffendheid
en de loyaliteit van hun collega's.
- De eerste jaren van Bass' carrière
dienden als een opleidingsperiode
waarin hij de kneepjes van het vak leerde.
In juni 1877,
dienstde hij
als posseman voor plaatsvervangende U.S. Marshal Robert J. Topping
toen ze een man arresteerden die ossen had gestolen,
en opnieuw met plaatsvervangende U.S. Marshal James H. Mershon
in 1880
toen ze twee mannen arresteerden voor het verkopen van illegale whisky
in het Indian Territory.
In december 1878,
dienstde Bass als bewaker tijdens de executie
van James Diggs en John Postoak.
Hij fungeerde ook als bewaker
samen met andere plaatsvervangende U.S. Marshals en George Maledon,
de beul van rechter Parker,
tijdens het transport van gevangenen
van de federale gevangenis van Fort Smith
naar het Huis van Correcties in Detroit, Michigan.
Bass deed het financieel vrij goed.
Een plaatsvervangende U.S. Marshal kon rekenen op een salaris van $500.
Daarnaast,
verdiende hij ongeveer 75%
van de premie op de gevangenen die hij naar de rechtbank bracht,
het andere kwart ging naar de marshal zelf.
Het is een bewijs van Bass' drive,
vastberadenheid,
en intense toewijding om criminelen te leveren
dat hij ongeveer $3,000 tot $4,000 per jaar verdiende,
wat hem een van de best verdienende plaatsvervangers
maakte in Fort Smith.
Hij bouwde een huisje met acht kamers in Van Buren,
tegenover de schatmeester van Crawford County,
een blanke man genaamd August J. Ward.
Hij ontving regelmatig gasten in zijn huis
zoals advocaten William H. H. Clayton,
een aanklager,
en William M. Craves,
een advocaat voor de verdediging
die de trein nam van Fort Smith naar Van Buren
om zaken te bespreken met Bass tijdens het diner.
Naarmate Bass meer ervaring kreeg,
ging hij achter gevaarlijkere criminelen aan,
vaak alleen
en andere keren met andere plaatsvervangende U.S. Marshals
of met zijn oudste zonen die zijn bemanning vormden.
Hij moest een kok inhuren,
hij moest een bewaker inhuren,
en ten minste één posseman.
Meestal huurde Bass
niet veel possemen in,
je kon vier of vijf inhuren als je wilde,
maar Bass nam meestal slechts één mee
en je had één of twee wagens.
- Voorbereidingen om het Indian Territory binnen te gaan
op zoek naar criminelen konden dagen
en soms weken duren
en zodra de plaatsvervangende U.S. Marshals uiteindelijk vertrokken,
waren er verdere overwegingen.
De Deadline,
een term die vaak werd gebruikt in het Oude Westen,
verwees naar een aangewezen grens
waarbuiten U.S. Marshals beperkte jurisdictie hadden.
Voor plaatsvervangende U.S. Marshals die werkten vanuit Fort Smith,
werden de sporen van de Missouri Kansas Texas Railroad
gelegen op ongeveer zestig mijl ten westen van Fort Smith,
beschouwd als hun Deadline.
De MKT sporen dienden als een geografisch referentiepunt
en een symbolische scheiding
tussen het gebied onder federale jurisdictie
en het Indian Territory,
dat zijn eigen rechtssysteem had.
Hoewel hun jurisdictie typisch
eindigde bij de MKT sporen,
gingen plaatsvervangende U.S. Marshals soms
over de Deadline in achtervolging van criminelen
of om lokale inheemse wetshandhaving te helpen.
- Je kon op die reis één tot twee maanden zijn.
Vaak was het twee maanden afhankelijk van
als het water hoog was en de kreken en rivieren.
Dus het zal een lange tijd zijn weg van huis, weg van je familie.
- Bass bewees al snel zijn vaardigheid
in het brengen van criminelen voor de rechtbank.
- Hij had zeker een reputatie van
met verschillende arrestatiebevelen in zijn zak te gaan
en kwam terug met meerdere mensen in zijn kielzog.
Dat is hoe goed hij was,
niet gewoon "ik ga erop uit en pak één kerel",
ik ga erop uit en pak tegelijkertijd meerdere mensen.
Bass was analfabeet,
hij kon niet lezen en schrijven.
Hij zou de arrestatiebevelen uit het hoofd leren
en ze meenemen naar het
Indian Territory om de bevelen te dienen.
Hij had geen specifiek idee
wat er op die bevelen stond,
maar voordat hij vertrok,
zou hij iemand laten
soms was het iemand in zijn eigen familie,
deze bevelen aan hem voorlezen,
hij zou ze uit het hoofd leren,
inclusief beschrijvingen van de persoon,
waarvoor ze gezocht werden,
waar ze op dat moment vermoedelijk waren,
en hij ging erop uit en deed zijn werk.
En hij deed het zo, zo goed.
- Hij werd zo goed in het omgaan met de bevelen die hij had,
dat de federale rechtbank hem begon te geven
dagvaardingen om uit te delen
zodat mensen voor de rechtbank moesten verschijnen
en dus zou hij
niet alleen zijn bevelen hebben,
hij zou dagvaardingen hebben om uit te delen
om mee terug te brengen.
En hij zou de persoon moeten vinden
en hen vertellen dat ze moeten verschijnen,
weet je, verschijnen in de rechtbank
om getuigenis af te leggen.
En hij deed dat allemaal
zonder te kunnen lezen en schrijven,
en deed het goed.
De legende van Bass Reeves
is niet enkel gebouwd op zijn status als een zwarte Deputy Marshal,
hij toonde ook een opperste
beheersing van wetshandhavingstactieken
decennia vooruit op hun tijd.
Zijn intelligentie en waarneming als een wetshandhaver
waren net zo legendarisch
als zijn schietvaardigheden.
Tijdens zijn jaren onder de Native Americans,
had Bass de kunsten van bedrog en vermomming onder de knie.
In plaats van zijn prijspaarden te berijden in het Indian Territory,
zou hij in plaats daarvan rijden op gewoon gekleurde, langzamere paarden
om zich in zijn omgeving in te mengen
en zijn identiteit als wetshandhaver te verbergen.
Zich vermommen werd een vaste gewoonte
in Bass' vaardigheden voor misdaadbestrijding
gedurende zijn carrière.
Deze tactieken,
voorlopers van undercoverwerk,
dat lokale en federale politie
de volgende eeuw zouden gebruiken,
zouden Bass' nalatenschap versterken
niet alleen als federale agent,
maar als een meesterdetective.
- Hij was in staat om persoonlijkheden aan te nemen
om mensen te laten denken dat hij iemand anders was
net voordat hij de handboeien omdeed.
Hij was in staat slimmer te zijn dan de mensen met wie hij was,
maar op veel manieren,
en ik denk dat een deel ervan de tijd was.
Net na de Burgeroorlog,
als een zwarte man in dit deel van het land,
kon hij vrijwel onopgemerkt rondlopen
omdat hij gewoon een andere zwarte man was
in dit deel van het land
en hij kon op plaatsen komen waar geen enkele blanke adjunct
ooit zou kunnen komen.
- Bass was een vaardige en beslissende schutter.
Gedurende zijn drie decennia dienst,
bracht hij snel
grensgerechtigheid aan bandieten
die dachten dat het wijs was om hun gevangenneming te bevechten
in plaats van zich over te geven en voor rechter Parker's rechtbank te verschijnen.
Hij verwierf een reputatie
gedurende zijn tijd bij de Marshals Service,
eigenlijk gedurende zijn hele tijd
als wetshandhaver,
en hij was eigenlijk zijn hele leven wetshandhaver,
als een van de beste die er was.
Hij had enkele zware opdrachten.
We weten dat
het tenminste wordt gemeld
dat hij 14 mannen doodde.
- Terwijl Bass betrokken was bij een aantal schietpartijen
die zijn tegenstanders dood achterlieten,
wist hij dat koelbloedige
executies niet getolereerd zouden worden.
Rechter Parker zou net zo snel een adjunct aanklagen
voor ongerechtvaardigde moord als hij dat zou doen bij een bandiet.
Ondanks zijn vele talenten,
zijn standvastigheid,
zijn loyal iteit,
moest Bass voortdurend kritiek verduren
in de rechtbanken en de publieke opinie
en in de pers.
De "Fort Smith Weekly Elevator" merkte op,
'Het lijkt erop dat Bass
de gewoonte had een gevangene te laten ontsnappen
wanneer er meer te verdienen was dan door hem vast te houden'.
Een beschuldiging die ongegrond was.
Bass werd vaak onterecht afgeschilderd als een luie,
moordlustige moordenaar
die liever zijn gevangenen doodde
dan ze naar de rechtbank te brengen.
Hij was geen man van geweld,
hij had nooit die reputatie.
Maar zeker, wanneer je in de territoria was,
sommige mensen daar zouden zich niet overgeven.
Ze zouden vechten,
omdat ze misschien de doodstraf onder ogen zagen,
of zelfs erger
voor sommigen van hen,
ze stonden voor jaren gevangenisstraf
en ze konden het idee daarvan niet verdragen.
Ze zouden vechten,
hij was de verkeerde man om mee te vechten.
Op 9 april 1884,
op weg naar Fort Smith met vijf gevangenen in sleep,
Bass en zijn posse,
waaronder zijn neef John Brady
die het paardenteam bestuurde, en een kok,
een zwarte man genaamd William Leach,
sloegen kamp op in de buurt van Cherokee town
in het Chickasaw Nation van Indian Territory.
Een heftige ruzie brak uit tussen Bass en William Leach.
Later die nacht in het kamp,
volgens het getuigenis van Bass,
hij verwisselde de kogels in zijn geweer
toen hij per ongeluk Leach neerschoot.
Hij zocht naar een dokter,
maar kon niet op tijd iemand vinden om Leach's leven te redden.
Ondanks zijn betrokkenheid bij de dood van talrijke bandieten,
was het deze ongelukkige schietpartij
die veel van Bass' carrière zou overschaduwen.
De terughoudendheid van zijn collega adjunct-marskalken
en rechter Parker om aanklachten in te dienen
blijkt uit het feit dat het drie jaar duurde
voordat hij terechtstond voor de dood van Leach.
Tijdelijk vrij van vervolging,
ging Bass door met zijn taken als adjunct-marskalk
en richtte zijn aandacht op de arrestatie
en gevangenneming van Jim Webb,
een Texaanse cowboy
die naar het Chickasaw Nation was afgedwaald
in Indian Territory in 1883.
Jim Webb was de voorman van de McLeish-Washington Ranch.
Toen een naburige boer,
een zwarte predikant,
per ongeluk een deel van de ranch verbrandde,
schoot Webb hem dood.
Bass kreeg het arrestatiebevel
en Webb werd gearresteerd en vrijgelaten op borgtocht,
maar kwam niet opdagen voor de rechtszaak.
Bass werd opnieuw achter hem aan gestuurd.
Hij vond hem bij Bywater Store,
een stagecoach stop in het Chickasaw Nation
en ze raakten betrokken in een schietgevecht.
Webb, terwijl hij probeerde te ontsnappen van
Bass, schoot op hem met zijn geweer.
Hij schoot de rand van Bass' hoed af,
sneed een knoop van zijn jas af,
hij schoot zijn teugels door zodat Bass zijn paard niet kon houden.
Dus Bass moest van zijn paard afstappen en deed dat,
hij greep zijn geweer.
Volgens D.C. Gideon,
een schrijver uit die tijd,
vuurde Bass het eerste schot af met zijn Winchester, en raakte Webb.
En voordat het lichaam van de bandiet de grond raakte,
trof Bass hem met een tweede schot uit zijn geweer.
Toen Bass en zijn posse de stervende Webb naderden,
waren zijn laatste woorden voor Bass,
hij zei tegen hem:
'Je bent een moedige man.
Ik wil dat je mijn revolver
en holster als een geschenk accepteert
en je moet ze accepteren.
Neem het, want daarmee
heb ik elf mannen gedood,
vier van hen in Indian Territory
en ik had verwacht dat jij de twaalfde zou zijn.'
Bass accepteerde het geschenk. In een interview dat hij gaf in 1901,
herinnerde Bass zich:
'De dapperste man die ik ooit zag was Jim Webb,
een Mexicaan die ik doodde in 1884
bij Sacred Heart Mission.
Hij was een moordenaar,
ik kwam tussen hem en zijn paard.
Hij stapte in het open veld 500 meter verderop
en begon te schieten met zijn Winchester.
Hij was 500 meter van mij verwijderd toen ik hem doodde.'
- Dat was een van Bass' grootste vuurgevechten
vooral op die afstand, want
500 yards is een kwart mijl en dus
was het een hele prestatie om iemand op die
afstand te schieten en te raken.
Maar Bass was erg goed met een geweer en pistool.
Bass kwam opnieuw in conflict
met de wet in oktober 1884,
toen hij tijdelijk van zijn taken was ontheven
als adjunct door het U.S. Marshal's Office in Fort Smith
terwijl beschuldigingen van het aannemen van steekpenningen werden onderzocht.
Na twee maanden,
bepaalde Marshal Thom Bowles
dat er niet genoeg bewijs was om zijn schuld te bewijzen
en hij werd met Kerstmis 1884 weer aangesteld.
Bass ging door met het opsporen
en gevangennemen van bandieten in het Indian Territory gedurende 1885.
Het volgende jaar,
sloot hij een verrassende vriendschap met Belle Starr,
de beruch te bandiet
die hij moest arresteren met een bevel
voor paardendiefstal.
Op het eerste gezicht,
Belle Starr arresteren,
een dochter van de Confederatie,
met een arrestatiebevel
was een bijzonder moeilijke en gevaarlijke opdracht
voor een zwarte adjunct-marskalk van de VS.
- Belle Starr was een van de meest beroemde figuren
van het Indian Territory
en zij stond bekend om hulp
te bieden aan bandieten en soms zelf betrokken te zijn
bij het stelen van paarden.
Ze was een voormalige sympathisant van de Confederatie.
Ze was gecharmeerd van Bass Reeves.
Ze zei dat ze hem moedig en dapper vond
en dat hij een man van zijn woord was,
dus ze hadden een vriendschap.
En eigenlijk, in 1886,
kreeg Bass het arrestatiebevel voor haar.
Hij arresteerde haar niet,
maar liet haar zichzelf aangeven.
- Deze onwaarschijnlijke vriendschap tussen Bass Reeves en Belle Starr,
een zwarte voormalige slaaf die wetshandhaver werd
en een blanke Confederatie-sympathisant
die bandiet werd,
belicht de complexiteit van het Oude Westen.
In een tijd van scherpe raciale en sociale scheidslijnen,
Belle Starr's respect voor hem
is een bewijs van Bass' eerlijke
en onpartijdige benadering bij het handhaven van gerechtigheid,
en van de veelzijdige realiteit van het leven aan de grens.
Op 21 januari 1886,
ervaarde Bass de impact van de wet van dichtbij
toen hij werd gearresteerd
en beschuldigd van de moord op zijn kok
William Leach.
Zonder speciale behandeling,
werd hij in de gevangenis van Fort Smith geplaatst.
- De Democraten hadden de macht overgenomen in Washington,
we hadden een nieuwe,
een nieuwe federale aanklager
en ze wilden eigenlijk af van alle
overblijfselen van de Wederopbouw
en deze zwarte adjunct-marskalken en andere benoemden
waren dat zeker.
- De U.S. Marshal voor Fort Smith in 1886 was John Carroll,
een van de slechts twee voormalige Confederatie-soldaten
die de post bekleedden tijdens Bass' ambtstermijn.
De pers was niet aan de kant van Bass.
Toen ze berichtten over Bass' arrestatie,
publiceerde de editie van 22 januari 1886 van de "Arkansas Gazette",
uitgegeven in de hoofdstad Little Rock het volgende:
'Reeves is al jaren constant
bij de Marshals hier,
en ondanks geruchten die hier regelmatig binnenkwamen
dat hij in verbinding stond met sommige van de ergste bandieten
en outlaws in het Indian country,
slaagde hij erin om zijn sporen zo effectief te verbergen
dat hij zijn commissie behield
tot de recente Marshal aantrad,
toen hij werd verwijderd.'
De negatieve berichtgeving tegen Bass
ging verder in zijn thuisstadpers.
In de editie van 23 januari 1886
van de "Van Buren Press",
stond het volgende:
'Bass Reeves heeft een reputatie door heel westelijk
Arkansas en het Indian Territory die niemand zou benijden.
Er wordt gezegd dat toen hij als adjunct reed,
hij gewend was om "kangoeroegerechtshof" te houden in het kamp
en kleine bedragen af te persen van gevangenen
door ze te beboeten voor kleine
denkbeeldige overtred ingen
en zou het geld gebruiken om tabak, enz. te kopen.'
Hoewel hij met deze beschuldigingen werd geconfronteerd,
werd Bass nooit schuldig bevonden aan omkoping.
De mate van vooringenomenheid die de "Van Buren Press"
tegen hem had, werd benadrukt toen
in de krant stond
een gevaarlijke beschuldiging
die had kunnen leiden tot een vreselijke dood door lynching
voor elke zwarte man in de 19e eeuw.
De "Van Buren Press" schreef:
'Er werd op een gegeven moment Beweerd dat hij een beledigend
voorstel deed aan een blanke vrouw in het Territory
en zijn gedrag werd onderzocht door de grand jury
en zijn ontslag werd door die instantie
aanbevolen,
maar om een of andere reden
werd hij niet ontslagen
maar mocht doorgaan met geschiedenis maken,
al hetgeen op zijn tijd aan het licht zal komen.'
Geen van deze beschuldigingen
tegen Bass zijn ooit bewezen
noch is hij ooit schuldig bevonden aan deze aanklachten.
Wat onbetwistbaar is
is dat Bass William Leach doodschoot.
Na vijf maanden in de gevangenis te hebben gezeten,
werd hij in juni 1886 vrijgelaten op een borgtocht van $3.000.
Vier maanden later,
begon het proces.
Rechter Isaac Parker leidde het proces
en Bass had de beste verdedigingsadvocaten in Fort Smith:
William H.H. Clayton,
William M. Cravens, en Thomas Markham.
Elke opluchting die Bass mogelijk voelde met rechter Parker
als voorzitter zou bijna zeker gematigd zijn geweest
door Parker's reputatie als de "Hangrechter".
- Hij werd vrijgesproken, na een weeklang proces
en ging terug aan het werk.
En dat is wat hem in mijn ogen onderscheidt.
In plaats van te zeggen, nou, bekijk het maar.
Dat hij zijn badge weer opspeldde en zijn pistool
en hij stapte op zijn paard en nam
een handvol arrestatiebevelen
nadat hij ongeveer vijf maanden in de federale gevangenis had gezeten,
wat niet prettig was,
en ging weer aan het werk.
- Hij verloor zijn boerderij in Van Buren,
hij verloor zijn
mogelijkheid om voor zijn familie hier in de omgeving te zorgen.
Hij was in de schulden geraakt,
woonde in een gehuurd huis in Fort Smith.
Zelfs al had Bass
nog meer dan twee decennia werk voor de boeg,
hij zou financieel nooit herstellen.
- Tegen 1888 werd Bass opnieuw Benoemd als adjunct-marskalk van de VS.
Het was een tijd van verandering in het Indian Territory.
De Dawes Severalty Act van 1887
verdeelde het Indian Territory in percelen,
waardoor kolonisten overtollige landen konden claimen.
In 1889 opende het Congres het westelijke deel van het Territory
voor vestiging door blanke en zwarte kolonisten.
Op 2 mei 1890,
keurde het Congres een wet goed die het Territory of Oklahoma creëerde,
dat alle gebieden omvatte die voorheen bekend stonden als het Indian Territory
en die niet bezet waren door de Vijf Beschaafde Stammen.
De oprichting van het Territory of Oklahoma
leidde tot de snelle oprichting van nieuwe steden,
zoals Guthrie,
wat resulteerde in het ontstaan van een nieuwe klasse criminelen.
- In het Indian Territory waren geen saloons
en dus was whisky illegaal.
In het Oklahoma Territory,
was whisky legaal,
dus hadden ze saloons.
En dus deden sommige ondernemende mensen het volgende:
ze besloten dat aangezien het zo'n grote aantrekkingskracht was
voor veel van deze mensen
die in het Indian Territory woonden,
ze saloons zouden opzetten aan de grens.
- Deze "whiskey towns" werden bevolkt door gokkers,
smokkelaars, moordenaars,
en veel andere bandieten die op de vlucht waren voor de wet.
In feite kwam de term "bootlegging" in het lexicon
van de drovers en cowboys
die whisky in hun laarzen verborgen
om het het droge Indian Territory binnen te smokkelen.
Whiskey towns
waren ook de oorsprong van "last chance" saloons,
als in de laatste kans om drank te krijgen
voordat men het Indian Territory binnenging.
- The Corner was de gevaarlijkste van allemaal
er waren zoveel vuurgevechten
dat men zei dat
kogelhulzen op de grond lagen als kiezels of stenen.
Het waren echt slechte plekken.
En dus waren die saloons plaatsen waar Bass
af en toe moest ingaan en omgaan met klanten
die echt, echt
ruwe kerels waren.
Maar Bass was een van de weinige adjunct
U.S. Marshals die bekend staan om
deze beruchte saloons binnen te gaan.
- Terwijl mensen van alle etniciteiten
de kans zochten op een nieuw leven in deze westelijke landen,
was er een prominente migratie van zwarte kolonisten.
Onder de nieuwe bewoners van het Oklahoma Territory
waren er 10.000 zwarten
die voornamelijk uit de zuidelijke staten kwamen.
Oklahoma en de Indian Territories
werden de thuisbasis van meer dan dertig zwarte steden en nederzettingen,
de hoogste concentratie in de VS op dat moment.
Tullahassee,
de oudste zwarte stad,
herbergde een handarbeidschool voor vrijgelaten Creeks
en werd later de thuisbasis van Flipper Davis College,
de enige particuliere instelling voor zwarte studenten
in de vroege 20e eeuw in Oklahoma.
Boley, de grootste zwarte stad,
had een bloeiend zakendistrict en bank.
Booker T. Washington omschreef Boley als de meest ondernemende
en fascinerende zwarte stad in de Verenigde Staten.
Langston werd opgericht door Edward P. McCabe,
de hoogste verkozen zwarte ambtenaar in het Westen.
Langston werd uiteindelijk
de thuisbasis van Langston University,
de enige historisch zwarte universiteit in Oklahoma.
McCabe pleitte
voor meer zwarte steden in de Territories,
met als visie Oklahoma als een overwegend zwarte staat
met zichzelf als gouverneur.
Ondanks intense bedreigingen en tegenstand
van gewapende blanke cowboys en ranchers,
steeg McCabe op tot adjunct-auditeur van Oklahoma
Territory van 1897 tot 1907
voordat hij in armoede overleed.
Hoewel zijn dromen voor Oklahoma niet werden gerealiseerd,
bleven zwarte kolonisten een
belangrijke rol spelen in de toekomst van de regio.
Het jaar 1890
vond Bass nog steeds werkzaam in het Indian Territory,
en het zou zijn meest
productieve jaar worden
sinds het einde van zijn moordproces in 1887.
Een van de eerste bandieten die hij achtervolgde was Tosalonah,
bekend als "Greenleaf",
een Seminole Indiaan
die al bijna twee decennia voortvluchtig was.
Greenleaf werd ervan verdacht drie blanken
en vier Indianen te hebben vermoord,
waaronder een federale postmedewerker,
evenals gewapende overval en whiskeysmokkel.
Bass trok het Seminole-gebied in
op zoek naar de beruchte bandiet.
Hoewel vele wetshandhavers destijds
waren gestuurd om hem te vangen,
waren ze allemaal onsuccesvol.
Het lot was echter gunstig,
want Bass werd begunstigd
omdat hij toevallig in de buurt was
toen Greenleaf illegaal whisky smokkelde
naar het Indiase grondgebied voor de laatste keer.
- Bass ontdekte waar hij woonde
en besloot dat de veiligste optie was
om hem 's ochtends vroeg te proberen te vangen
voordat hij wakker werd.
Dus had Bass zijn posse
de hut vroeg in de ochtend laten bestormen,
sprong op Greenleaf
en arresteerden hem voordat hij besefte
wat er aan de hand was.
In juni,
werd Greenleaf veroordeeld voor de mindere aanklacht van het verkopen
van whisky in het Indiase grondgebied en beboet met $100.
Hij werd op de trein gezet naar het Detroit
House of Corrections,
veroordeeld om 18 maanden te dienen.
Er was niet genoeg
bewijs om hem te veroordelen voor de moordaanklacht.
- Bass was geen vreemdeling voor de vooroordelen van mensen
die niet gewend waren
om zwarte mannen de autoriteit van de federale overheid te zien uitoefenen.
Vanaf zijn jeugd,
zou Bass zich herinnerd hebben hoe de Fugitive
Slave Act van 1850 had vereist dat U.S. Marshals
en hun plaatsvervangers
ontsnapte slaven terugbrachten naar hun eigenaars,
ongeacht of de vluchtelingen
een vrijstaat hadden bereikt.
Hoewel racisme zijn taak bemoeilijkte,
had het hem er niet van weerhouden om een van de meest
succesvolle en effectieve Deputy U.S. Marshals in het Westen te worden.
Maar de tijden veranderden
en de verworvenheden
van zwarte mensen na de Burgeroorlog stonden onder druk.
Vanaf 1890 zouden ras steeds vaker
een dagelijkse zorg worden voor Bass bij de uitvoering van zijn taken.
En overlevend bewijs
suggereert dat de nieuwe druk van de veranderende wereld
en de onzekerheid over zijn toekomst bij de federale
overheid hem begonnen te raken.
In mei 1891,
bracht hij twee blanke mannen binnen--
William McDaniel en Ben Card--
voor de moord op John Irvin,
een zwarte man.
Bass had geen arrestatiebevelen.
Gedurende twee maanden
reed Bass de mannen rond in zijn wagen.
Toen hij terugkeerde naar Fort Smith,
moest Bass de mannen zonder aanklacht laten gaan.
Hij werd waarschijnlijk berispt voor het maken van arrestaties
zonder een schriftelijk bevel of genoeg bewijs om er een te ondersteunen.
Misschien vond hij kort daarna kracht in aantallen,
vormde Bass een kleine posse met zijn vriend
en mede-Deputy U.S. Marshal Grant Johnson.
In mei 1893
werd George Crump benoemd
als de nieuwe U.S. Marshal voor de rechtbank van Fort Smith.
Crump was een voormalige Confederate soldaat en een Democraat.
Bass's carrière in Fort Smith zou enkele maanden later ten einde komen.
Crump's veteranenstatus en politieke
gezindheid waren niet de reden voor het vertrek van Bass uit Fort Smith,
de voormalige Confederate bleef doorgaan met andere zwarte plaatsvervangers
zoals Rufus Cannon,
Grant Johnson,
en Bynum Colbert.
Bass's vertrek uit Fort Smith
was om persoonlijke redenen.
In juli 1893,
twee maanden na de benoeming van Crump,
werd Bass's oudste zoon
Robert gedood terwijl hij aan het werk was
als rangeerder bij de Central Arkansas & Houston Railway.
Hij liet een vrouw en twee kinderen achter.
In zijn jeugd
had Robert af en toe gediend als possemannetje
terwijl hij met zijn vader outlaws opjoeg.
Bass zocht afstand.
Nu 45 jaar oud,
werd hij overgeplaatst naar de
Oostelijke Districtsrechtbank van Texas in Paris, Texas.
Hij had een langdurige
vriendschappelijke relatie met Rechter Isaac Parker
die zich uitstrekte tot de familie Reeves.
Nadat Bass Fort Smith verliet,
stond zijn zoon Newland
vermeld in de Fort Smith Business Directory
als werkzaam voor en wonend bij Rechter Parker
voor de jaren 1894 en 1895.
Bass's verdriet om het verlies van zijn oudste zoon
lijkt aanzienlijk te zijn geweest
en lijkt spanning te hebben veroorzaakt in zijn huwelijk.
Toen hij zijn nieuwe positie voor de rechtbank in Texas aanvaardde,
liet hij zijn vrouw
Jennie en zijn kinderen achter.
- In het Senaatsrapport van de Eerste Zitting van het 48ste Congres
op 26 mei 1884,
wet H.R. 6074
herstelde het graafschap Lamar, en andere
samen met een deel van het Indiase grondgebied,
van het Noordelijke Juridische District van Texas
naar het Oostelijke District.
Het bepaalde verder
dat de termijnen van de circuit- en districtsrechtbanken
tweemaal per jaar gehouden zouden worden in de stad Paris,
Lamar County, Texas.
Paris werd gesticht in 1844 door de koopman George W. Wright.
Nadat de inwoners van Lamar County
hadden gestemd om van Paris de graafschapszetel te maken,
doneerde Wright 50 acres land om de stad te stichten.
Het werd opgenomen door het
Congres van de Republiek Texas op 3 februari 1845.
Een spoorwegknooppunt met tal van restaurants,
hotels en kerken,
was Paris welvarend.
In 1893, het jaar dat Bass werd toegewezen aan het
Oostelijke District van Texas,
was Paris het toneel van een gruwelijke daad van geweld
die de geboorte zou geven aan de uitdrukking "Spectacle Lynching".
Een zwarte man,
Henry Smith,
werd beschuldigd van de brute moord op Myrtle Vance,
de 4-jarige dochter van Deputy Henry Vance,
een plaatselijke wetshandhaver.
Enkele dagen daarvoor,
waren Vance en Smith betrokken bij een confrontatie
nadat Vance was gestuurd om Smith te arresteren voor dronkenschap en wanordelijk gedrag.
Op de dag van haar verdwijning,
werd Smith gezien met het kleine meisje.
Toen zijn vrouw hem vroeg
naar de verblijfplaats van het kind,
vluchtte Smith uit Parijs.
Een paar dagen later,
werd hij opgespoord en teruggebracht naar de stad
waar hij voor een menigte van duizenden werd gelyncht door vuur.
Raciale spanningen in de stad waren hoog toen Bass
zijn dienst begon voor het Eastern District.
Onder U.S. Marshal J. Shelby Williams,
kreeg Bass de opdracht om de gevaarlijke saloonsteden te patrouilleren
van Potawatomie County in Indian Territory
en hij vestigde zich 120 mijl ten noorden van Parijs
in het stadje Calvin
gelegen langs de Canadian River in de Choctaw Nation.
Historisch gezien,
had de rechtbank van Paris, Texas
de leiding over de Chickasaw-en Choctaw Nation
tegen 1890, dus de jurisdictie van de rechtbank van Fort Smith
werd verkleind.
- De archieven van het Oostelijke Rechtbankdistrict van Texas werden vernietigd
in een brand in 1916, dus er is weinig bekend
over de activiteiten van Bass tijdens zijn tijd daar.
Er bestaat tenminste één verslag van Bass' werk in Texas
buiten de rechtbankarchieven om.
Een Texaanse pionier genaamd J. B. Sparks schreef,
'Bass Reeves was een neger,
maar hij was een U.S. Marshal en een dappere officier.
Hij werd gestuurd om twee misdadigers bij Atwood te vangen.
Hij ving en arresteerde hen
en die nacht
ging hij naar het huis van Frank Casey
en liet bedden in de tuin klaarmaken
zodat hij kon slapen met beide gevangenen aan hem vastgeketend.'
De jaren van afwezigheid
brachten meer persoonlijke tragedies voor Bass
Terwijl zijn familie uiteenviel in zijn afwezigheid.
In juni 1895, werden zijn zoons Newland en Edgar
gearresteerd en veroordeeld tot meerdere jaren gevangenisstraf.
Edgar werd uiteindelijk
gepardonneerd door de gouverneur van Arkansas
in ruil voor zijn getuigenis tegen zijn broer.
De arrestatie en veroordeling van zijn zoons
waren een grote teleurstelling voor Bass,
maar hij zette zijn dienst voort voor de federale rechtbank.
Op 19 maart 1896
overleed Bass' vervreemde vrouw Jennie in Fort Smith
na een tweejarige strijd tegen kanker.
Ze was 56 jaar oud.
Een paar maanden later,
op 18 mei 1896,
hoorde het Amerikaanse Hooggerechtshof de zaak van Homer
Plessy tegen Ferguson,
een directe uitdaging tegen segregatiewetten.
Het hof oordeelde dat aparte faciliteiten
voor zwarten en blanken grondwettelijk waren
zolang de faciliteiten 'gelijkwaardig' waren.
Dit sneeuwbaleffect breidde snel uit naar restaurants,
badkamers, scholen,
theaters en andere facetten van het openbare leven.
- Na Plessy tegen Ferguson in 1896,
en het was een
het racisme bereikte een nieuw hoogtepunt
in een fase van gescheiden, maar gelijk.
De beperkingen tegen zwarte hulpsheriffs
begonnen in werking te treden.
- Het is waarschijnlijk dat Bass
een gevoel van verraad had bij deze uitspraak.
De overheid zelf,
waar hij twee decennia lang voor werkte,
had bepaald dat hoewel hij een man was
die gelijke faciliteiten als blanken verdiende,
hij niet het recht had op
toegang tot dezelfde faciliteiten als blanken.
Bass had de saloons ontdaan van bandieten,
maar werd nu verteld dat hij er niet kon drinken.
De federale overheid was begonnen
aan een ambitieu ze missie om grensjustitie te verzekeren
die werd uitgevoerd door mannen van alle rassen.
Bass belichaamde deze inspanning.
Toch kon niemand de beweging van de natie
naar segregatie,
gesanctioneerd door het Hooggerechtshof, stoppen.
Op 1 september 1896,
kwam het hof van rechter Isaac C. Parker
in Fort Smith officieel tot een einde.
Twee maanden later,
overleed rechter Parker,
die een eerlijk en rechtvaardig hof voorzat
en wie Bass beschouwde als een vriend,
na een lange ziekte op achtenvijftigjarige leeftijd.
Bass' carrière was wederom in beweging
toen in september 1897,
president William McKinley Leo E. Bennett benoemde
als U.S. Marshal voor het Noordelijke
District van het Indian Territory.
- In '97 werd hij overgeplaatst naar het
gerechtshof in Muskogee
omdat er toen
drie gerechtshoven waren geopend in Indian Territory:
één was in Ardmore,
één was in McCallister,
en de andere was in Muskogee.
Marshal Bennett benoemde Bass en zijn vriend
Grant Johnson
als plaatsvervangende U.S. Marshals
toegewezen aan het federale gerechtshof in Muskogee.
Ze zouden voornamelijk werken in de Creek
en Cherokee naties onder rechter John Robert Thomas.
Dit was het laatste federale gerechtshof waar Bass diende.
Bass en Grant voegden zich bij een indrukwekkende
groep ervaren plaatsvervangende U.S. Marshals
werkend voor Bennett in het gerechtshof van Muskogee.
Tegen 1898 kwam een toenemend aantal blanke kolonisten
naar het Indian Territory,
met de vooroordelen van het tijdperk.
Dit leidde tot raciaal geweld.
Twee van de meest gruwelijke gebeurtenissen
vonden plaats begin 1898
in het Noordelijke District van het Indian Territory.
Het eerste incident,
bekend als de Seminole-verbrandingen,
vond plaats in januari 1898.
Een blanke vrouw en haar jonge baby werden gevonden
dood in de Seminole Nation,
met moord als vermoedelijke oorzaak.
In plaats van te wachten op de rechtsgang,
werden twee jonge Native
Amerikanen ten onrechte aangewezen als de daders.
Ze werden gelyncht door vuur.
De daders,
allemaal blanke mannen,
werden gearresteerd en berecht.
Zes van de mannen werden veroordeeld door een jury
bestaande uit blanke,
zwarte en Native American mannen,
waardoor de zaak de eerste succesvolle vervolging
en veroordeling voor lynchen in het zuidwesten werd.
- Later die lente, in hetzelfde gebied,
eiste nog een daad van menigtegeweld drie levens,
toen een zwarte man en een blanke vrouw
die samenwoonden als man en vrouw
werden aangevallen door een menigte en vermoord.
De misdaad stond bekend als de Wybark Tragedie.
Vanwege Bass' werk,
werden verschillende mannen gearresteerd als verdachten. Echter,
ondanks de inspanningen van het kantoor van de Officier van Justitie,
werd niemand ooit veroordeeld voor de moorden.
In mei 1898,
werd Bass toegewezen om te werken binnen de stad Muskogee
met de opdracht om te help en bij het beteugelen van de ondeugden die
overliepen vanuit de gokholen en bordelen.
De dagen van het opsporen van bandieten
en het rijden op zijn prachtige paarden
over de prairie voor weken of maanden achter elkaar
waren nu voorbij.
Bass was 60 jaar oud,
en hij gebruikte vaker een koets met één paard
of liep te voet
dan dat hij tijd doorbracht in het zadel.
De enige constante van zijn dagen in het veld
was zijn toewijding om criminelen te vangen.
Op 27 mei 1902,
verdeelde het Amerikaanse Congres het Noordelijke
District van Indian Territory in tweeën,
waarbij een Westelijk District werd gecreëerd.
Het Westelijke District
bestond uit de Creek en Seminole naties
en had zijn hoofdkwartier in Muskogee.
Bass, samen met Grant Johnson,
waren de enige twee zwarte plaatsvervangende U.S. Marshals
toegewezen aan het nieuwe district.
Tegen de jaren 1890,
overschreed de bevolking van Indian en Oklahoma Territory
de 200.000,
een sprong van 60.000 in 1875.
In 1893 stond het Congres onderhandelingen toe over inheems land,
en de Curtis Act van 1898 paste federale wet toe op allen,
wat het verval van het Territory aangaf.
Toewijzingen verdeeld voor Amerikaanse nederzetting
beëindigden de inheemse soevereiniteit en versnelden de staatvorming van Oklahoma.
Opgericht in 1898,
omvatte de kiezers van Muskogee 1.088 zwarten,
74 blanken en 406 Native Americans.
De bevolking van Muskogee bleef snel stijgen
van 4.300 in 1900 tot 15.000 in 1906,
maar ondanks hun aantal,
bleven de stemmen van zwarten secundair
in de politiek.
Zwarten, blanken,
en Native Americans leefden samen in relatieve vrede,
zonder gesegregeerde gemeenschappen.
In feite, aan het begin van de eeuw,
had Muskogee een van de meest vooruitstrevende zwarte zakelijke
gemeenschappen in niet alleen het Indian Territory,
maar in de gehele Verenigde Staten.
- Dit was een tijd van persoonlijke tevredenheid voor Bass
en een tweede kans op huwelijksgeluk.
In januari 1900,
trouwde hij met Winnie J. Sumner,
een voormalige Cherokee slavin
met twee kinderen uit een eerder huwelijk.
Nieuw getrouwd zijn vertraagde Bass niet.
Op 8 mei 1900,
arresteerde hij Lee Peters voor de diefstal van vijf
varkens en een zeug,
ter waarde van zestig dollar.
Peters werd veroordeeld
en kreeg een straf van één jaar en één dag
in de gevangenis van Fort Leavenworth, Kansas.
Het volgende jaar
zou Bass het verlies van nog een zoon lijden.
toen zijn jongste zoon,
Bass Reeves Jr.,
stierf aan longontsteking in Muskogee op veertienjarige leeftijd.
Bass had het verlies van drie kinderen geleden
en zag twee andere zonen naar de gevangenis gaan,
tragedies die de vastberadenheid van de
sterkste mannen zouden testen.
Maar het was de arrestatie van zijn zoon Benjamin
een jaar later in 1902
die zou staan als een getuigenis van zijn onwankelbare
toewijding aan de wet en zijn kracht van karakter.
In zijn bekentenis,
beschreef Benjamin Reeves de omstandigheden
van de misdaad die hij beging:
'Op de ochtend van 7 juni,
1902 rond 11:00 uur,
bezocht ik mijn vrouw bij haar nicht's huis in Muskogee
en vroeg haar of het waar was dat zij
of had gehad ongepaste relaties met John Wadley,
ze antwoordde me dat ze dacht
meer van zijn kleine vinger dan van mijn hele lichaam.
Door constante zorgen over haar gedrag
en de ondergang van mijn thuis
en zo'n antwoord ontvangen,
verloor ik alle controle en schoot haar neer.'
Verderop de pagina naast de vraag
'Waar en door wie ben je gearresteerd?'
schreef Benjamin Reeves: 'Muskogee door Bass Reeves,
mijn vader die plaatsvervangend marshal was.'
Naar verluidt, kort na de moord,
toen het nieuws zich door de stad verspreidde,
liep Bass
het kantoor van Marshal Bennett binnen en zei eenvoudig,
'Geef me het bevel'.
- Bass nam zelf het bevel op zich,
hij was vernederd,
een lid van zijn eigen familie die dit deed,
vernederd tot op het bot.
Maar hij zei
dit is mijn verantwoordelijkheid en ik zal het doen
en hoeveel mannen zouden dat doen?
Zouden de moed hebben,
de kracht,
wat dan ook om uit te gaan en hun eigen zoon te arresteren voor moord
in de eerste graad?
En dat is wat hij deed.
Bass ging naar het huis
in het noordelijke gedeelte van Muskogee
waar hij wist dat Benny was
en vertelde Benny zich over te geven,
Ik wil je niet moeten neerschieten,
kom gewoon naar buiten.
En de mensen die Bass volgden
toen hij naar het huis ging vertelden Benny
doe niets doms of Bass zal je doden.
Hij bracht hem binnen
en zorgde ervoor dat hij verzorgd werd,
maar hij liet ook toe dat het gerechtelijk systeem zijn gang ging
zoals het zou gaan.
Zijn zoon overtrad de wet,
hij moest boeten.
- Bass droeg zijn zoon over aan Marshal Bennett voor de rechtzaak.
Benjamin werd schuldig bevonden op 22 januari 1903,
veroordeeld tot levenslang
en overgebracht naar de federale gevangenis in Leavenworth
in februari.
In Leavenworth was Benjamin een modelgevangene.
Op 13 november 1914
na elf jaar van zijn straf te hebben uitgezeten,
werd hij gratie verleend en vrijgelaten uit hechtenis.
Ondanks de zware last die de arrestatie en
veroordeling van zijn zoon moet hebben gelegd op de 64-jarige
wetsdienaar, Bass
vervolgde zijn taken als adjunct-marshal van de VS,
dienend de gemeenschap van Muskogee.
Hij jaagde op
bandieten met de energie van een man van halve zijn leeftijd
en in lijn met de tijden,
waren zijn arrestaties nu over het algemeen
beperkt tot zwarte criminelen.
Op 11 november,
arresteerde hij Jameson Brown
die gezocht werd voor diefstal in de Creek Natie.
Brown stal een paard, zadel,
hoofdstel en deken ter waarde van $117.
Hij werd veroordeeld en kreeg vijf jaar
in Leavenworth.
Hij arresteerde Dick Lucky,
een inwoner van de Creek Natie,
op 11 maart 1904
voor het verkopen van vee dat hij niet bezat.
Lucky werd veroordeeld tot zestien
maanden gevangenisstraf in Leavenworth.
Later dat jaar,
arresteerde Bass J.A. Tatnull
voor inbraak en diefstal in Muskogee.
Tatnull werd beschuldigd van het stelen van twintig paar schoenen,
twaalf hoeden en een broek
ter waarde van $94 aan goederen
van de Barbee en Company warenhuis.
Hij bekende schuldig
en werd veroordeeld tot vier jaar in Leavenworth.
Het jaar 1905 vond Bass zo actief als hij ooit was.
Op 4 maart 1905
arresteerde hij Alfred Barnett
voor het proberen te vermoorden van Edward King,
door hem meerdere keren te schieten met zijn pistool.
Barnett werd door een jury veroordeeld op 28 mei 1906
en veroordeeld tot ach tien maanden dwangarbeid
in Leavenworth.
Bass bleef een doelwit voor mogelijke huurmoordenaars.
In 1906,
toen hij in zijn koets reed in de buurt van Wybark,
plaats van de beruchte Wybark Tragedie,
werd er meerdere keren op hem geschoten.
Altijd kalm,
verschoof Bass snel op zijn stoel en schoot terug.
Het schot van de huurmoordenaar
mistte hem op slechts centimeters.
Zijn carrière als adjunct-marshal van de VS
zou die van Grant Johnson overleven,
zijn vriend en collega.
In februari 1906,
werd Johnson ontslagen uit dienst door Marshal Bennett.
Johnson was vijftien jaar Marshal geweest,
maar een persoonlijk geschil met een andere beroemde marshal
en vriend van Bass,
Bud Ledbetter,
zou Johnsons ondergang worden.
Bud Ledbetter
had verschillende drogisterijen overvallen in Eufaula,
een stad die beschouwd werd als het territorium van Johnson.
Johnson was boos over deze inbreuk.
Op dezelfde middag
dat Ledbetter zijn overvallen uitvoerde,
nam Johnson een trein naar Muskogee,
het territorium van Ledbetter,
en arresteerde in zijn eentje twaalf mannen.
Johnson beschouwde de zaak als afgehandeld.
Echter, Marshal Bennett vond van niet
en Johnson werd ontheven van zijn taken.
Hoewel zijn carrière als adjunct-marshal van de VS voorbij was,
bleef Johnson actief in rechtshandhaving,
als een gekleurde politieagent na de staatsvorming van Oklahoma.
Maar zijn bevoegdheden in rechtshandhaving waren beperkt
tot het dienen van alleen de zwarte gemeenschappen van Eufaula.
Het was ook rond deze tijd
in 1907 dat Bass nogmaals een persoonlijke arrestatie verrichtte.
- Bass had een predikant genaamd Hobson
die illegale whisky verkocht,
de kerk had schulden
en de kerkgemeenschap zei tegen de dominee
dat ze hem goedkeuring gaven om whisky te verkopen
om wat geld te verdienen om hun schulden af te lossen.
Bass kwam erachter
en hij arresteerde dominee Hobson
die dezelfde dominee was die hem doopte.
Op 16 november 1907
kwam er een einde aan de territoriale periode van Oklahoma
en werd de staat Oklahoma geboren.
Op die dag,
lieten Bass en vele andere adjunct-marshal van de VS
hun foto nemen.
De kranten noemden hen de 'Eerste Federale Familie'.
Dit was hun laatste officiële daad als adjunct-marshal van de VS.
Het is eerlijk om te zeggen dat Bass een legende was in zijn tijd.
Uit een groep van vele adjunct-marshal van de VS,
was het Bass die werd uitgekozen als onderwerp
van een artikel in de Oklahoma City 'Weekly Times Journal'
op vrijdag 8 maart 1907.
Toen hij door de verslaggever werd gevraagd over zijn carrière,
zei Bass eenvoudig:
'Al eenendertig jaar, op weg naar tweeëndertig,
heb ik gediend als adjunct-marshal, meneer.
En als Marshal Bennett het ambt verlaat,
ga ik boeren voor de kost.'
Ondanks de staatsvorming en zijn leeftijd,
hoopte Bass door te gaan in zijn rol als adjunct-marshal van de VS,
maar dat mocht niet zo zijn.
De dag na de staatsvorming,
werden veel taken van de adjunct-marshal van de VS
overgedragen aan gemeenten
en provincies in heel Oklahoma.
Het was het einde van een tijdperk voor Bass in meer dan één opzicht.
- Jim Crow-wetten van segregatie
waren vernoemd naar een populaire vaudeville-act
gecreëerd door Thomas Dartmouth Rice,
die de act al sinds 1832 in blackface opvoerde.
Ze waren in de Verenigde Staten ingevoerd
sinds de Compromis
van 1877 toen federale troepen
naar het zuiden gestuurd waren om de burgerrechten van bevrijde zwarten
te handhaven, werden teruggetrokken uit
de zuidelijke staten
en brachten zo een einde aan de Reconstructie.
Hoewel president Theodore Roosevelt
weigerde de grondwet van Oklahoma te ondertekenen
als het Jim Crow-wetten bevatte,
zodra Oklahoma een staat werd,
was de eerste wet die werd aangenomen door de Senaat van de staat Oklahoma
was Senaatswetsvoorstel Nr. 1,
die Jim Crow-wetten legaal maakte in de hele staat.
Na de staatsvorming,
konden zwarte mannen alleen 'Negro Police' worden,
met de opdracht alleen andere zwarten te arresteren
in steden met een grote zwarte bevolking.
Bass zat niet lang zonder werk.
Nu meer dan 70 jaar oud, lopend met een stok,
kreeg hij een wijk in het centrum van Muskogee.
Bass werd bedlegerig tijdens de zomer van 1909.
In zijn laatste dagen, werd hij dagelijks bezocht door Bud Ledbetter.
Op 12 januari 1910 om 3 uur 's middags,
overleed Bass Reeves aan complicaties van Bright's ziekte.
Hij was 71 jaar oud.
- Bass Reeves was in staat om al dat te doorstaan
en de persoon te zijn die hij was
en de carrière te hebben die hij had
tegenover verblindend racisme,
tegenover de dodelijkste
baan die je in die tijd in de Verenigde Staten kon hebben.
Hij zou zijn werk doen dat hij moest doen
omdat het de baan was die hij moest doen
als een adjunct-marshal van de VS.
Zijn overlijdensbericht werd in kranten
door het hele land gepubliceerd,
het werd gepubliceerd in New York,
het werd gepubliceerd in Chicago,
het werd gepubliceerd in Los Angeles.
Bass Reeves,
voor een korte periode,
was een van de bekendste personen in rechtshandhaving.
Hij baande de weg,
hij sneed dat pad
zodat andere adjunct-marshal,
en ik heb een paar andere adjunct-marshal ontmoet,
maar tijdens de westerse tijd
is er geen vergelijking.
Er is geen vergelijking met hem,
omdat er verder niets is
geschreven over een andere
persoon die je met Bass Reeves kunt vergelijken.
Dus, hij staat alleen.
- Bass Reeves, een van de opmerkelijkste wetshandhavers,
het maakt niet uit of het een adjunct-marshal of lokale wetshandhavers zijn,
waarschijnlijk een van de opmerkelijkste wetshandhavers in de geschiedenis van de VS.
wetshandhavers in de geschiedenis van de VS.
- Toen er over Bass' begrafenis werd gerapporteerd,
prees de "Muskogee Phoenix" hem
op een manier die alleen gewaardeerd werd door hen
die niet onder slavernij en onderdrukking hadden geleefd.
De krant schrijft:
'Bass Reeves,
een neger, werd gisteren begraven
en de begrafenis werd bijgewoond
door een groot aantal blanken.
Zwart van huid,
analfabeet, nakomeling van slaven
wiens voorouders wilden waren,
het eenvoudige leven van deze oude man staat wit en zuiver
naast dat van sommige van onze hedendaagse ambtenaren.
Zijn eenvoudige, eerlijke geloof in de rechtvaardigheid van de wet
tolereerde geen gebrek aan respect voor haar bevelen.
Bass is dood.
Hij werd met hoge eer begraven,
en zijn naam zal worden opgenomen
in de archieven van de rechtbank
als een trouwe dienaar van de wet en een dappere officier.
Het is passend dat, zwart of wit,
onze mensen de mannelijkheid hebben om
karakter en trouw aan plicht te erkennen.
En het is betreurenswaardig dat wij
als blanke mensen naar deze arme,
eenvoudige oude neger moeten gaan om een les
te leren in moed, eerlijkheid en trouw aan ambtelijke plicht.'
Het waren mannen zoals Bass en tal van andere zwarte wetshandhavers,
wetgevers, vaklieden
en vrouwen die de belofte vertegenwoordigden van wat Amerika
had kunnen zijn na de Burgeroorlog.
Succesvolle voormalige slaven
die floreerden tijdens de Reconstructie
en wellicht generaties lang rijkdom hadden kunnen opbouwen.
In plaats daarvan,
werden hun belofte en dromen verpletterd
onder de onderdrukking van Jim Crow
voor nog drie generaties.
- In de jaren 1910, 1920 kwamen
en buiten het gebied van Fort Smith/Muskogee
zijn naam begon langzaam vergeten te worden.
Er zijn verhalen uit de jaren '50 en '60
toen mensen begonnen terug te keren naar
het meer leren over Bass Reeves. Door deze verhalen,
begonnen ze zich af te vragen zoals
'Wat bedoel je er was een zwarte adjunct-marshal?'.
Dit was een tijd waarin
elke film met rechtshandhaving erin,
adjunct-marshal van de VS
allen blank waren,
allemaal blanke
rechtshandhavers in een blanke gemeenschap.
en af en toe
waren er zwarte personages in de film
of in de tv-show,
maar die waren niet in die positie,
in die rol. En dus,
waren mensen geïntrigeerd door het karakter van Bass Reeves.
- Zijn hele leven was gewijd aan
rechtshandhaving.
En volgens alle verslagen,
was hij een eerlijke en rechtvaardige
en moedige man
die de wet handhaafde en het beste deed wat hij kon.
Wat kun je nog meer vragen van een man?
In mijn ogen,
de grootste
grensheld in de geschiedenis van de Verenigde Staten.
Het feit dat hij meer dan 3.000 criminelen arresteerde,
gedurende een dertigjarige carrière,
ongeveer twintig mensen doodde die hij moest doden,
werd hij behoorlijk bedreven met pistool en geweer,
waarschijnlijk de grootste pistoolvechter in het Wilde Westen.
Hij was de echte deal
en hij leefde dat elke dag van zijn leven.
Hij liep dagelijks in de vallei des doods gedurende dertig jaar
en kwam eruit. Een ware Amerikaanse held.
Bass ontsnapte aan slavernij,
besteedde decennia aan het handhaven van de wet,
en beschermde levens en levensonderhoud in Indian Territory,
maar kon nooit ontsnappen aan de
racisme dat hem volgde
en getuige was van slechts een korte periode van vooruitgang
voordat segregatie greep kreeg.
Hij was een wetshandhaver
tot vlak voor zijn dood.
Hij heeft zijn badge nooit opgehangen,
hij heeft nooit opgegeven
om te genieten van het gemak van pensioen
op die boerderij waar hij zo liefdevol over sprak. In werkelijkheid,
kan men zich moeilijk voorstellen dat Bass ooit
zou hebben genoten van een pensioen
dat niet betrokken was bij het brengen van criminelen voor het gerecht.
En hoewel we niet weten waar Bass is begraven,
hoeven we geen graf te hebben om ons zijn
belangrijke bijdrage te herinneren aan het brengen van wet,
orde en gerechtigheid naar het Wilde Westen.
Voor mijn vader, James Robinson
altijd en voor altijd mijn kemo sabe,
bedankt voor alles.