ฮาร์เลม
ในยุค 1920
มันคือวิหารคนดำสำหรับนิโกรใหม่
ในการอพยพครั้งใหญ่
ชาวใต้ผิวดำหนีจากเงื้อมมือของจิม โครว์
และตอนนี้ได้กำหนดเส้นทาง ของพวกเขาสู่อิสรภาพ
อิสระที่จะจินตนาการ
อิสระที่จะเป็นคนผิวดำ
หรือเป็นตัวเองอย่างแท้จริง
ทุกคนที่เคยเป็นคนสำคัญ คุณย้ายมาที่นี่
การมาถึงของพวกเขา เป็นตัวกระตุ้นยุคฟื้นฟูศิลปะฮาร์เลม
ศูนย์กลางของวัฒนธรรมคนผิวดำที่เฟื่องฟู
ดนตรี วรรณกรรม ศิลปะ
การเคลื่อนไหว และอาหาร
จิตวิญญาณชาวใต้ของพวกเขา นิยามอาหารฮาร์เลม
และมันก็ต่อเนื่องมาจนถึงทุกวันนี้
ในตัวพ่อค้าแม่ค้าริมทาง ร้านอาหาร และบาร์ค็อกเทลในย่านนี้
ล้วนเป็นมรดกที่ยังมีชีวิตอยู่ในยุคฟื้นฟูศิลปะ
ตอนที่เราวาดภาพนั้น
ตอนที่เราร้องเพลงนั้นสุดเสียง
มันยังไม่เสร็จจนกว่าเราจะกินอาหาร
(High on the Hog)
(อาหารแอฟริกันอเมริกันพลิกโฉมอเมริกา)
(วิหารคนดำ)
ฉันก็เป็นส่วนหนึ่งของอเมริกา
ฉันคือคนดำในครอบครัวอเมริกัน
พวกเขาให้ฉันไปกินอาหารในครัวเมื่อมีผู้มาเยือน
แต่ฉันหัวเราะ กินดี และแข็งแรง
พรุ่งนี้ฉันจะอยู่ที่โต๊ะเมื่อมีผู้มาเยือน
และจะไม่มีใครกล้าพูดกับฉันว่า "ไปกินในครัว"
อีกอย่าง พวกเขาจะได้เห็นว่าฉันสวยแค่ไหน
ฉันสวยแค่ไหน
และละอายใจ
ฉันก็เป็นส่วนหนึ่งของอเมริกา
(นิวยอร์ก)
ขณะที่ชาวแอฟริกันอเมริกัน ทิ้งความสะดวกสบายของคนที่รักมาจากทางใต้
พวกเขานำบ้านมากับพวกเขาด้วย
พวกเขาสืบทอดประเพณีและงานฝีมือ
ที่จะสร้างสายสัมพันธ์และธุรกิจใหม่ๆ
(ชาลส์แพนฟรายด์ชิกเก้น)
- ยินดีต้อนรับค่ะ - ขอต้อนรับสู่ชาลส์แพนฟรายด์ชิกเก้นค่ะ
หลายปีมานี้ ผมได้ยินเรื่องราวของ ชาลส์ เกเบรียลตำนานแห่งฮาร์เลม
เชฟผู้เข้าชิงรางวัลเจมส์ เบียร์ด และอพยพมาจากทางใต้โดยตรง
ที่ยังทอดไก่ในกระทะเหล็กเช่นเดิม
วันนี้เชฟชาลส์ และเชฟควีผู้อยู่ในอุปถัมภ์ของเขา
เชิญผมมากินอาหารนอกเมนูทั้งคาวและหวาน ที่เป็นอาหารหลักของฮาร์เลม
เชฟชาลส์ เชฟควี
- เป็นไงบ้าง ด้วยความยินดี - เป็นไงบ้าง
เป็นเกียรติมากที่ได้พบคุณ
- ขอบคุณมากครับ - เป็นไงบ้าง
นั่งตรงนี้เลยครับ ที่ที่เราวางจาน
เราทอดไก่นี่แล้ว ผมจะเสิร์ฟให้คุณนะครับ
เชฟชาลส์ นั่งสิ ผมจะดูแลคุณเอง
เยี่ยมเลย
ผมอยากเห็นคนเสิร์ฟอาหารให้คุณ
- ขอบคุณ - คุณสมควรได้รับสิ่งนั้น
ดีใจมากเลยที่ได้อยู่ที่นี่กับคุณ
ขอบคุณครับ
และผมก็เสียใจที่ต้องบอกว่า
ผมใช้เวลานานมากกว่าจะมากินอาหารของคุณ
แต่ผมดีใจที่มันเกิดขึ้นแล้ว
ดูจานสวยๆ นี่สิ
- นี่ครับ - ขอบคุณครับ
- ยินดีครับ - ขอบคุณครับ
นี่คือสิ่งที่สร้างสรรค์จากความฝัน
หวังว่าคุณคงจะรู้นะว่านี่คืออะไร
ผมรู้ว่านี่คืออะไร
- ไก่กับวาฟเฟิลใช่ไหม - ใช่ครับ
- ผมรู้… - คุณเข้าใจผิด
มันคือชาลส์แพนฟรายชิกเก้นแอนด์วาฟเฟิล
- ขอโทษครับ ใช่ - ในร้านนี้นั่นคือสิ่งที่ต่างกัน
- ใส่น้ำผึ้งหน่อยไหม - ใส่ครับ
- แน่นอนที่สุด - คุณใส่มันแบบนั้นเหรอ
- เราใส่มันแบบนี้ - ได้ครับ ใส่เลย
- ต้องราดแบบนี้ นี่คือสิ่งสำคัญ - ครับ
แค่นิดเดียว
ดูดีครับ
เยี่ยม
คุณคิดว่าไง ใช้มือหยิบเลย คุณอยู่ที่บ้าน
ผมจะใช้มือ โอเค ดีครับ
โอ้โฮ
- ใช่ครับ ใช่ - ว้าว
- พระเจ้าช่วย - คุณกำลังลิ้มรสความรักของชาลส์
มันจะพาคุณย้อนกลับไปตอนที่คุณเล่น
ออกไปข้างนอก ไม่รู้จะกินอะไร ไม่มีอะไรกิน
มันดึกเกินไปสำหรับมื้อค่ำ
เช้าเกินไปสำหรับมื้อเช้า
วาฟเฟิลกับไก่เหมาะกับช่วงเวลาระหว่างนั้น
นี่มันไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ
ขอบคุณครับ
คุณไม่มีทางทอดได้กรอบแบบนี้
ถ้าไม่มีกระทะทอด
ผมต้องสั่งทำกระทะที่โรงงานเหล็กทางใต้
พวกเขาเคยทำกระทะให้ผม ที่ผมเคยเอามาที่นิวยอร์ก
นานแค่ไหนแล้วครับ
นั่นมัน…
คิดว่าเมื่อ 40 ปีก่อนนะ
กระทะอายุ 40 ปี
- ใช่ - ครับ
ฉันเคยมีแต่กระทะธรรมดา มันเล็กเกินไป
ผมสั่งทำกระทะที่ใหญ่พอสำหรับพวกมันสี่ใบบนเตา
และก็ไม่ได้ใช้พวกมันแล้ว
และพวกมันก็… ใช่ครับ
แล้วหลังจากนั้น ผมก็มีรถ
ตอนนั้นมีแต่ผมคนเดียวที่มีรถขายอาหาร
- เหรอครับ เราพูดถึงต้นยุค 80 เหรอ - ใช่
- ยุค 80 ใช่ - ใช่
- พวกเขาขับรถพยายามตามผมให้ทัน - ใช่
แต่ก็ตามไม่ทัน
- ไล่ตามรถคุณเหรอ - ใช่
มันเยอะมาก ผมพูดว่า "ว้าว ฉันว่าฉันต้องเปิดร้านอาหารแล้วละ"
นั่นคือตอนที่ผมเปิดร้านอาหารแห่งแรก
- เรื่องราวของคุณย้อนกลับไปที่นอร์ทแคโรไลนา - ใช่ครับ
เล่าเกี่ยวกับวัยเด็กของคุณหน่อยครับ
ผมมีพี่น้องผู้ชาย 12 คน ผู้หญิงแปดคน
- พี่น้องผู้ชาย 12 คน ผู้หญิงแปดคน - ใช่ครับ
ผมอยากทำให้แน่ใจว่าผู้ชมทางบ้านเข้าใจน่ะครับ
ใช่ครับ พี่น้องผู้ชาย 12 คน ผู้หญิงแปดคนในครอบครัวผม
เราจ่ายค่าเช่าที่ดินด้วยผลผลิต
บางครั้งเราต้องเดินห้าไมล์ไปที่ไร่ฝ้าย
เราออกจากบ้านตอนหกโมงเช้า
แล้วก็กลับบ้านตอนหกโมงเย็น
เรากลับถึงบ้าน แล้วเราก็ต้องฆ่าไก่
ทุกคนมีงานบ้านต้องทำ
งานบ้านของผมคือพลิกไก่ในกระทะ นั่นแหละงานบ้านที่ผมต้องทำ
เราไม่มีเตาแบบนี้ เรามีแต่เตาฟืน เข้าใจไหม
แม่ผมบอกว่าต้องทำยังไง
เธอบอกว่า "แม่อยากให้ลูกพลิกไก่นี่
ทุกสองสามนาที" นั่นคือสิ่งที่ผมทำ
เธอบอกว่า "ฟังนะ สับไก่
ปรุงรสไก่ หมักทิ้งไว้แปดชั่วโมง"
"หลังจากแปดชั่วโมง เราก็ทอด"
ดังนั้นทุกวันที่เรากลับมา
เราจะเตรียมไก่ให้พร้อมสำหรับวันถัดไป
คุณไม่ได้แช่อาหารในน้ำเกลือ
ไม่มีพวกบัตเตอร์มิลค์
- ไม่มีเลยเหรอ - ไม่ ผมใช้นมธรรมดากับไข่
- แค่นั้น นมกับไข่ แค่นั้น - นมกับไข่
และเครื่องปรุงรสพิเศษของแม่ที่แม่ให้ผมใส่ลงไป
และคุณโตมากับสูตรอาหารเดียวกันหรือเปล่า
- สูตรเดียวกัน - ว้าว
แม่ผมให้สูตรนี้มาและผมก็อยากแบ่งปันมัน
พวกคุณทุกคนจะได้เห็นว่ามันคืออะไร
รักษามรดกและสูตรอาหารของแม่ไว้
คุณเคยคิดถึงแดนใต้ไหม
ไม่เคย
ตอนผมอยู่ทางใต้ ผมทำงานที่ฟาร์มโคนมแห่งหนึ่ง
วันหนึ่งผมไปกำลังรีดนมวัว แล้วชนถังนมล้ม
แล้วผู้ชายคนนั้นก็เข้ามาเตะผม
เพราะผมทำนมหก
แล้วก็ด่าผม ไล่ให้ผมกลับบ้าน
ผมกลับบ้าน บอกแม่
แต่ผมก็ยังกลับไปที่นั่น
ผมไม่มีทางเลือก ผมกลับไปที่นั่นเพราะต้องการเงิน
คุณต้องกลับไป
ผมกลับไป ใช่
เขาใจดีที่บอกว่าโดนเตะ เขาไม่ใช่แค่โดนเตะ
เขาโดนเตะแล้วเดินขาเป๋กลับบ้าน
จริงๆ แล้วพวกนั้นซ้อมเขา เพราะทำนมหกโดยบังเอิญ
ใช่
นั่นคือเหตุผลที่พอผมมานิวยอร์ก
มันทำให้ผมมีความสุขมาก เพราะผมทำสิ่งที่ผมอยากทำได้
ไม่ใช่สิ่งที่คนอื่นอยากให้ผมทำ
ผมรู้สึกเหมือนเป็นอิสระ
ใช่
แล้วเชฟควี
คุณเจอกับเชฟชาลส์ได้ยังไงครับ
ผมเคารพนับถือผู้ชายคนนี้มาทั้งชีวิต เขาเคยทำงานที่โคปแลนด์
ผมเคยไปที่นั่นกับครอบครัวทุกวันอาทิตย์ ตอนที่เรามีเงินเก็บ
- ใช่ - ผมขอทำงานกับเขาในครัว
และครั้งแรกที่ผมอยู่กับเขาในครัว
คือทำงานกับโบสถ์ ที่เลี้ยงอาหารคนไร้บ้านในช่วงโควิด
สุดยอดมาก
และเมื่อคุณกลับไปหาคนที่คุณเคารพนับถือคนหนึ่ง
ในช่วงเวลาที่ยากลำบาก
ซึ่งร้านอาหารกำลังจะเลิกกิจการ
แล้วก็พูดว่า "ผมช่วยคุณเอง"
นั่นเป็นสิ่งที่ผมสนใจด้วยเช่นกัน
ส่วนหนึ่งในประสบการณ์ของคนผิวดำ
คือคุณเอาชนะสิ่งที่ควรจะชนะคุณ
และมันก็กลายเป็นมรดกใหม่ของมันเอง
นั่นคือสิ่งที่เยี่ยมที่สุดของคนผิวดำที่ผมนึกภาพออก
นั่นคือจิตวิญญาณของยุคฟื้นฟูศิลปะที่คงอยู่ต่อไป
ร้านอาหารฮาร์เลมของเราถึงได้สำคัญมาก นี่คือประวัติศาสตร์
เดินหน้าต่อไป
การพูดคุยกับคุณสองคนครั้งนี้
เป็นสิ่งที่ผมจะไม่มีวันลืม
และผมก็รู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้เรียนรู้จากคุณ
และผมก็ขอบคุณคุณเช่นกัน พี่ชาย
เพราะคุณสอนเราทุกคน
ว่าเราต้องออกมาปกป้อง
ตำนานในชุมชนของเรายังไง
- ขอบคุณมาก - เชฟควี ขอบคุณสำหรับเรื่องนั้น
และเชฟชาลส์
- ผมชื่นชมคุณจริงๆ ขอบคุณทุกคนครับ - ขอบคุณครับ
เชฟชาลส์เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มคนที่มีชื่อเสียง
ของธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ ของคนผิวดำในฮาร์เลม
ซึ่งเกิดจากมรดกของยุคฟื้นฟูศิลปะฮาร์เลม
ช่วงเวลาที่ศิลปะของเชฟผิวดำและศิลปินแจ๊ส
หลอมรวมกัน
ผมกำลังไปพบเจ้าของร้านอาหารชื่อดัง
อเล็กซานเดอร์ สมอลส์
เป็นรู้จักมากที่สุดในการเปิดร้านใหม่ ที่มีชื่อเสียงในยุคฟื้นฟูศิลปะ
มินตันส์ เพลย์เฮาส์
และร้านอาหารในเครือ ซีซิล
หลายปีแล้วตั้งแต่ที่ผมมีโอกาสได้นั่งโต๊ะนี้
สถานที่ที่ศิลปินและบุคคลสำคัญมากินอาหาร
สวัสดี เพื่อน สบายดีไหม
- ดีใจที่ได้เจอครับ - สบายดี ดีใจที่ได้เจอครับ
- คุณไม่ได้มาที่นี่นานมากเลย - ใช่ครับ
สวัสดีครับ
- คุณสูงขึ้นนิ้วหรือสองนิ้วนะตั้งแต่มาครั้งที่แล้ว - ไม่หรอก
คนเราลืมได้น่ะ คนเราลืมได้
ขอต้อนรับกลับสู่ฮาร์เลม
ขอบคุณมากครับ รู้สึกดีที่ได้กลับมา
- โดยเฉพาะการได้กลับมาที่นี่ - ผมรู้ ขอบคุณครับ ซาบซึ้งใจจริงๆ
และนี่คือจุดแวะที่เหมาะสม
เพราะนี่เป็นโต๊ะอาหาร ที่คนอยากมานั่งกินมากที่สุดในฮาร์เลม
ถ้าคุณอยากระลึกถึงความทรงจำที่ดีๆ ในอดีต
และคุณได้อ่าน
เรื่องราวและนิยายของนักเขียนในฮาร์เลม
ถ้าคุณมองเพลงหลายๆ เพลงให้ดีๆ
"กิมมีอะพิกฟุตแอนด์อะบอตเทิลออฟเบียร์"
เอาขาหมูมาให้ฉัน
กับเบียร์สักขวด
อาหารมักจะ…
ผสมผสานเข้ากับ
วิถีชีวิตของคนผิวดำและคนผิวสี
ผมชอบคิดว่า
เราคงไม่มี
ยุคฟื้นฟูศิลปะจริงๆ ถ้าไม่มีอาหารของเรา
อาหารไม่ได้ถูกพิจารณาว่า
อยู่ในระดับเดียวกับศิลปะและวรรณกรรม
แต่จริงๆ แล้ว นี่คือต้นกำเนิดของสิ่งเหล่านั้นทั้งหมด
ตอนที่เราวาดภาพนั้น ตอนที่เราร้องเพลงนั้นสุดเสียง
เมื่อเราได้ทำสิ่งสร้างสรรค์เหล่านี้ทั้งหมด
มันไม่เสร็จจนกว่าเราจะกินอาหาร
คุณจะข้ามมันไปไม่ได้
จุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์มันอยู่ตรงนั้น
สำหรับคนจำนวนมากที่อพยพมาจากทางใต้
พวกเขาจัดปาร์ตี้หาเงินค่าเช่า
พวกเขาจะมารวมตัวกันที่บ้านของกันและกัน
และก็ขายอาหารที่พวกเขาทำ
- และอาหารคือสิ่งสำคัญ - อาหารคือสิ่งสำคัญ
พวกเขาสร้างพลวัตทางสังคม
ในอะพาร์ตเมนต์ส่วนตัว หรือที่อยู่อาศัยของพวกเขา
และเมื่อผมอ่านเกี่ยวกับยุคฟื้นฟูศิลปะของฮาร์เลม
และผมอ่านเกี่ยวกับปาร์ตี้ที่พวกเขาจัด
มันสร้างแรงบันดาลใจให้ผม
มันคือส่วนที่สำคัญมากของมรดกฮาร์เลม
ที่คุณเก็บรักษาไว้
มันคือเหตุผลที่ผมทำสิ่งที่ผมทำ
ผมเลยเตรียมของเยี่ยมๆ ไว้ หวังว่านะ
ว้าว
พระเจ้าช่วย
"ว้าว" เพราะปริมาณ หรือ "ว้าว" เพราะอาหาร
- มีอาหารให้กินเยอะมาก - มีให้กินเยอะมาก
บอกผมทุกอย่างเลยครับ
โอเค ที่เรามีอยู่ตรงนี้คือ
สตูขาหมูถั่วลิม่าเขียว
กับแอร์ลูมแคร์รอต ข้าวโพด
และตอนนี้ข้าวโพดก็หวานแล้ว
มะเขือเทศบด เสจ ไธม์ โรสแมรี่
หมูสามชั้นรมควันเพื่อเพิ่มรสชาติ
ครับ
- ผมว่าคุณต้องชอบแน่ - ผมว่าผมต้องชอบมากแน่
และเราก็มีข้าวดำ
เพราะมันเป็นหนึ่งในของโปรดของผม
ญาติของข้าวแดง ซึ่งเป็นเมล็ดข้าวแอฟริกัน
ที่ถูกนำมายังเซาท์แคโรไลนา เหมือนทองแคโรไลนา
ทานกันเถอะครับ
เป็นเกียรติมากที่ได้กลับมานั่งอยู่ที่นี่กับคุณ
- ผมดีใจที่คุณกลับมาฮาร์เลม - กินอาหารของคุณ
- กลับมาที่ฮาร์เลม - ใช่
ถั่วลิม่า ขาหมู
คุณต้องตักไปทั้งอันเลย มันใหญ่…
กำลังตักครับ ผมพยายามตักทั้งอัน เรากำลังสู้กันอยู่
- ผมต้องตักอีกอันที่มันตักง่ายกว่าหน่อย - ใช่
- ดูขนาดของมันสิ
ต้องตักมันทั้งอันเพราะมันมีเนื้อไม่เยอะ
- ใช่ครับ - แต่ชิ้นมันใหญ่
ใหญ่มาก
หลังจากที่ผมแช่มันไว้หนึ่งวันและผึ่งให้แห้ง
แล้วผมก็อบมันในเตาอบ
นานสองชั่วโมง และมันก็กรอบมาก
มันหดลง
จากนั้นผมก็ใส่มันลงไป
ในน้ำสต๊อกแฮมที่ผมทำไว้
หัวหอมกับขึ้นฉ่ายและกระเทียม
แล้วผมก็ใส่มันลงไป ผัด และตุ๋นอีกสองชั่วโมง
แล้วก็ปิดท้ายด้วยไวน์แดง
- แล้วเราก็มีบางอย่างที่พิเศษ - มันไม่ใช่อาหารสำหรับคืนวันธรรมดา
ดูนี่สิ
ผมอยากให้คนได้กลิ่นที่น่าทึ่งนี่มากเลย
ผมรู้
- แต่นี่คือแดนใต้บนจาน - จริงด้วย
ชอบไหมครับ
เนื้อนุ่มอย่างกับเนย จริงๆ นะ
ผมได้กลับไปทำ
อาหารโปรดสองอย่างของผมในวัยเด็ก
หมูกับถั่ว
ซึ่งเป็นรากฐานในวัฒนธรรมของเรา
อีกอย่างคือซัคโคทาช
เพราะนั่นคือการตีความ ความคลาสสิกใหม่อีกครั้งของผม
เราตีความความคลาสสิกใหม่อีกครั้งได้
แน่นอน และไม่ว่าการตีความนี้คืออะไร
มันได้ผลจริงๆ ฉะนั้น…
โดยเฉพาะเรื่องราวของคุณ
เป็นสะพานเชื่อมที่มีเอกลักษณ์และสำคัญ จากการอพยพในยุค 1900
สู่ฮาร์เลมวันนี้
จากเซาท์แคโรไลนา การตัดสินใจมาฮาร์เลม
และสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตคุณช่วงนั้น
ป้ากับลุงของผมเป็นทุกอย่างของผม
พวกเขาเป็นที่ปรึกษาของผม เธอเป็นนักเปียโนคลาสสิก
เธอสอนดนตรีคลาสสิกและเปียโนคลาสสิกให้ผม
ลุงผมเป็นเชฟที่สอนให้ผมฝันผ่านอาหาร
เขาสอนผมว่าอาหารคือภาษา
และผมก็เรียนรู้ภาษานั้นและแสดงออกได้
แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือใครมีอำนาจ
ซึ่งก็คือคนที่ใช้ช้อน
คนที่ทำอาหาร มีอำนาจ
และความเคารพ
ผมรู้มาตลอดว่าผมต้องการแบบนั้น
ครับ
สำหรับคุณ มีช่วงกลาง
ที่คุณอยู่ในแมนฮัตตัน แต่คุณไม่ได้อยู่ในฮาร์เลม
ผมอยากรู้ว่าช่วงเวลานั้นเป็นยังไงสำหรับคุณ ขณะที่คุณพยายาม
หาที่ที่เป็นของคุณในโลกนี้
ก่อนที่คุณจะเจอที่นี่ในที่สุด
ตอนผมมานิวยอร์ก ผมมาในฐานะนักร้องโอเปร่ารุ่นเยาว์
ผมได้เซ็นสัญญากับฮิวสตันแกรนด์โอเปร่า
ที่สร้างพอร์กี้แอนด์เบสส์
ผมไล่ตามความฝันวัยเด็ก
ที่จะได้เป็นนักร้องโอเปร่าชาย ชาวแอฟริกันอเมริกันคนแรก
ที่เดินทางทั่วโลกในฐานะดาราระดับนานาชาติ
มันคือสิ่งที่ผมต้องการ
สิ่งที่ผมไม่เข้าใจที่จะเกิดขึ้นกับผม คืออุปสรรคที่มองไม่เห็น
ที่คนที่ดูเหมือนผมไม่ได้รับอนุญาต
และผมก็รู้ว่าผมต้องเปลี่ยนแปลง
ที่หลักๆ แล้ว
ไม่เพียงแต่ผมมีที่นั่งที่โต๊ะ
แต่ผมต้องเป็นเจ้าของโต๊ะ
ผมเป็นเจ้าของโรงละครโอเปร่าไม่ได้ แต่ผมเป็นเจ้าของร้านอาหารได้
และผมก็เปิดร้านอาหารแอฟริกันอเมริกันชั้นดี แห่งแรกในนิวยอร์ก
ชื่อคาเฟ่ บิวลาห์ และมันก็เปลี่ยนแปลงชีวิตผม
อาหารคือทางรอด
สำหรับวิธีที่ผมจะสนองความพอใจ
ในสิ่งที่ผมต้องการพูดในฐานะคนแอฟริกันอเมริกัน
ครีเอทีฟ ศิลปิน
ผมชอบสิ่งที่คุณพูดเกี่ยวกับว่า
อาหารเป็นภาษา
ที่เราต้องเรียนรู้และใช้ประโยชน์จากภาษานั้น
เพื่อความก้าวหน้าของเรา
คุณรวมกลุ่มกับคนผิวดำไม่ได้ถ้าคุณไม่มีอาหาร
นั่นคือความจริง
เพราะเราผูกพันกับคำพูดนั้น
สิ่งพิเศษที่ผู้คนไม่เข้าใจ
เกี่ยวกับวัฒนธรรมแอฟริกันอเมริกัน
ก็คืออาหารคือเงิน
สูตรที่ไม่เหมือนใคร
คือวิธีที่เราสร้างมูลค่าเมื่อเราไม่ได้เป็นเจ้าของ
- เราเป็นเจ้าของอาหารจานนั้น - ใช่
และอาหารจานนั้น ไม่เพียงแต่ให้เกียรติและความเคารพแก่เรา
มันคือเงินด้วย
คนผิวดำในฮาร์เลมใช้ประโยชน์ จากต้นกำเนิดการทำอาหารของพวกเขา
เพื่อสร้างโอกาสที่จะทำให้ร่ำรวย
อย่างลิลเลียน แฮร์ริส ดีน ที่รู้จักกันในชื่อพิกฟุตแมรี่
แม่ค้าริมทางที่ขายขาหมู
ให้กับผู้ที่คิดถึงรสชาติของบ้านที่พวกเขาทิ้งมา
ธุรกิจที่ทำให้เธอเป็นเศรษฐีในที่สุด
เรื่องราวอย่างพิกฟุตแมรี่ ตำรับอาหารแห่งยุคฟื้นฟูศิลปะ
และส่วนอื่นๆ มากมาย ในประวัติศาสตร์ของเราถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี
ที่ศูนย์วิจัยวัฒนธรรมคนผิวดำฮาร์เลมชอมเบิร์ก
นำโดยภัณฑารักษ์จอย บิวินส์
ผู้หญิงคนแรกที่ได้เป็น ผู้อำนวยการศูนย์ชอมเบิร์กในรอบ 40 ปี
เมื่อฉันคิดถึงยุคฟื้นฟูศิลปะของฮาร์เลม
อย่างแรก ฉันคิดถึงขบวนการนิโกรใหม่
และช่วงเวลานี้
ตอนต้นศตวรรษที่ 20 หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
หลังการเลิกทาส หลังการฟื่นฟู
นี่คือพื้นที่ใหม่ พื้นที่ในเมือง
ที่คนผิวดำอยากมองตัวเองและพูดว่า
"วัฒนธรรมของเราคืออะไร สุนทรียะของเราคืออะไร "
เราเป็นห้องสมุดวิจัย
และผู้เก็บเอกสารก็นำบางอย่างมาให้คุณดู
เราจะไปที่ห้องเก็บเอกสารต้นฉบับ
และห้องอ่านหนังสือหายาก
เยี่ยมเลย รอไม่ไหวแล้วครับ
ฉันก็เหมือนกันค่ะ
- เมนูพวกนี้และหนังสือหายาก - น่าทึ่งจริงๆ
และตำราอาหารและสิ่งต่างๆ ในลักษณะนั้น ที่สะท้อนถึงวัฒนธรรมด้วยเช่นกัน
เราเลยรวบรวมบางอย่างไว้ให้คุณ
โอเค
บนโต๊ะนี้มีเรื่องดีๆ ให้เรียนรู้เยอะเลย
ใช่ค่ะ
จริงๆ แล้วทุกอย่างนี้เป็นความดีความชอบ
ของคนหลายรุ่นอย่างคุณ
ที่ก้าวเข้ามาทำหน้าที่ดูแล
ผมขอขอบคุณสำหรับเรื่องนั้น และที่ทำให้การศึกษานี้เป็นไปได้สำหรับเรา
ขอบคุณค่ะ
เริ่มจากสิ่งที่อยู่ข้างหน้าเราก่อนเลยครับ
เรามีสูตรทำขาหมูของพิกฟุตแมรี่
นี่เป็นสูตรที่มีค่ามาก
เห็นชัดว่านี่คือสิ่งที่ทำให้เธอมีชื่อเสียง
ใช่ค่ะ มันดู…
- ตอนนี้ฉันหิวแล้วละค่ะ - ใช่ ผมชอบมากเลย
เธอจึงสร้างเอเจนซี่ของตัวเอง
โอกาสของเธอเอง และความมั่งคั่งมากมายให้ตัวเอง
ผู้หญิงผิวดำที่เกิดมาเป็นทาส
มาที่ฮาร์เลมและไม่มีโครงสร้างพื้นฐานอะไร
สามารถเริ่มขาย
ส่วนของหมูที่เราเข้าถึงได้
ซึ่งเป็นสิ่งที่เราและลิ้นของเราคุ้นเคย
ผมชอบคิดอยู่เสมอว่า
เรื่องราวของเธอ
เป็นโลกใบเล็กๆ สำหรับผู้หญิงผิวดำ
- ที่ใช้ครัวและทักษะการทำอาหารของพวกเธอ - ใช่ค่ะ
เป็นวิธีสร้างเอเจนซี่
ใช่ค่ะ
การลงทุนของเธอในอสังหาริมทรัพย์ ประสบความสำเร็จมาก
จนถึงจุดหนึ่ง มูลค่าทรัพย์สินทั้งหมดของเธอ อยู่ที่ประมาณ 375,000 ดอลลาร์
จากขาหมู
หมูไม่ได้ทำผิดกับเราใช่ไหม
ส่วนที่ดีที่สุดคือสามคำสุดท้ายของสูตรนี้
- มันเขียนว่า "ส่งซอสเผ็ดมา" - "ส่งซอสเผ็ดมา"
- เพราะคุณต้องทำมันใช่ไหม - ผมชอบนะ
กว่าหนึ่งศตวรรษต่อมา
ถนนในฮาร์เลม ยังคงบอกเล่าเรื่องราวอาหารของเรา
การย้ายไปทางเหนือ ทำให้เกิดการระเบิดทางวัฒนธรรม
ที่เปิดทางให้ผู้ประกอบการชาวแอฟริกันอเมริกัน
และชนชั้นกลางใหม่
ชา แมคคอย เป็นชาวฮาร์เลม และเป็นซอมเมอลิเยร์รุ่นที่สาม
ที่ทำงานทั่วโลก
เพื่อให้อุตสาหกรรมเครื่องดื่มและการบริการ
เข้าถึงได้ง่ายขึ้น มีความรับผิดชอบ และมีความหมาย
เราอยู่บนถนนสายประวัติศาสตร์ ที่ผมรู้เกี่ยวกับมันน้อยมาก
แต่อธิบายเพิ่มเติมให้เราฟังหน่อยครับ
ค่ะ ยินดีต้อนรับสู่ฮาร์เลม
นี่คือสไตรเวอร์สโรว์
และฉันคิดว่าส่วนส่วนสำคัญของที่นี่ คือการถูกกักบริเวณ
อยู่ในความเป็นเลิศของคนผิวดำในฮาร์เลม
ฉะนั้นถ้าคุณเป็นนักการเมือง
นักดนตรีในยุคฟื้นฟูศิลปะ
ทุกคนที่เป็นคนสำคัญ คุณย้ายมาที่นี่
และทฤษฎีการเลื่อนลำดับชั้นนั่น
มันไม่ได้เกี่ยวกับการเข้าเมือง
สำหรับเรามันแค่มาให้ถึงสไตรเวอร์สโรว์
- ผมหวังอยู่ว่าเราจะมีศิลปินแสดงบนระเบียง - แน่นอนค่ะ
ทำไมคนจากฮาร์เลม
ถึงได้แสดงออกถึงความเป็นฮาร์เลมมากนัก
ที่นี่มีอะไร เกิดอะไรขึ้นในฮาร์เลม
มันคือจิตวิญญาณของนักธุรกิจ
- มันอยู่ในดีเอ็นเออย่างที่แม่ฉันบอก - ใช่ครับ
ไม่ว่าฉันจะไปที่ไหนในโลก
ฉันก็ยังคงไปทุกที่ในฐานะคนฮาร์เลม
ผมอยากไปดูสถานที่เหล่านี้บางแห่ง ในชุมชนของคุณ
ได้ค่ะ ไปกันเลย
(ตลาดฮาร์เลม)
เราใกล้ถึงละแวกบ้านฉันแล้ว เราอยู่ที่ถนนสาย 139
และเราก็อยากกินแตงโม
- ผมเห็นแตงโม - จากเพื่อนฉันคนหนึ่ง
เราเรียนมัธยมที่เดียวกัน
- เอาละ มาดูแตงโมกัน - เป็นไงบ้าง
เป็นไงบ้าง เราต้องเจอคุณ มาแสดงความรักน่ะ เพื่อน
เป็นไงบ้าง นี่สตีเฟ่น
ยินดีที่ได้รู้จักครับ
ฉันบอกเขาแล้ว ฮาร์เลมเป็นทางการ เมื่อคุณอยู่ที่ร้านขายแตงโม
นั่นหมายถึงฤดูร้อนด้วย
- จริงครับ - บอกหน่อยว่านี่คืออะไร
- นี่มาจากจอร์เจีย - เยี่ยม
- เราไปที่นั่น… - ผมด้วย
คุณมาจากจอร์เจียเหรอ
- ฉันด้วย - เยี่ยมเลย ผมไปอยู่ที่นั่นมาพักหนึ่ง
เราทำทุกอย่าง เราทำน้ำแตงโม เราใส่ชามกินเป็นชิ้น พวกเขาใช้มันทำสลัด
พวกเขาเริ่มทำเปลือกเจลโอ มันเหมือนขนม แต่มันดีต่อสุขภาพ
และเปลือกแตงโมก็มีสารอาหารมากที่สุด
- รู้ไหม ส่วนที่เป็นสีเขียว - ฉันรู้ค่ะ
มันมีอะไรๆ เยอะมาก มันคือซูเปอร์ฟู้ด
คุณมาลงเอยด้วยการขายแตงโมอยู่ที่นี่ได้ยังไง
มันเริ่มจากการหาเงินผิดๆ เราไม่ได้อยากอยู่ตามถนน
เราพูดว่า "รู้อะไรไหม ฉันชอบแตงโม "
เราพูดว่า "เยี่ยมเลย" แล้วเราก็เรียนรู้เรื่องแตงโม
มันพาเราย้อนกลับไปทางใต้
เรามาอยู่ตามถนน เพื่อที่จะได้มีบางสิ่ง
ที่จะเป็นหนทางให้ครอบครัวเรา
หนทางเพื่อให้เด็กๆ เหล่านี้ไม่ต้องมาอยู่ตามถนน
มีความรุนแรงจากปืนเยอะมาก เราจึงพยายามลดปัญหานั้น
- ครับ - มานี่สิ
มาโยนแตงโม ฉันจะจ่ายให้สองสามดอลลาร์ ไม่ต้องห่วง
แตงโมให้สิ่งนั้น แล้วผมก็มองดูทาส
ที่เคยขายแตงโมตอนที่พวกเขาเลิกเป็นทาส
- ใช่เลย - คุณคือหนูน้อยแตงโม
ผมคือราชาแตงโม
ทุกครั้งที่คุณเห็นคนผิวดำ สร้างความมั่งคั่งให้ตัวเอง
คุณรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาล้อเลียนเรา
พวกเขาพยายามชิงมันไป พวกเขาพยายามทำลาย
ด้อยค่าสิ่งที่เป็นตัวแทนของเรา
เมื่อเราหาเลี้ยงตัวเองได้
ฉะนั้นสำหรับผมแล้ว การได้เห็นคุณที่นี่
จริงๆ แล้วนี่คือวิธีที่เราควรพูดถึง
เรื่องเล่านี้ในแบบของเรา เข้าใจนะ
- เห็นด้วย - ครับ
นี่อะไรคะ ดูดีจัง
นี่คือสลัดแตงโม เรามีแตงโมสีแดง แตงโมสีเหลือง
หัวหอมแดง แตงกวา เฟต้าชีสนิดหน่อย
และก็มีน้ำสลัดราสเบอร์รี
เราไม่ได้ลืมคุณ
- ขอบคุณ - กลิ่นหอมน่ากินจัง
- ขอบคุณค่ะ ทานให้อร่อยนะ - ขอบคุณครับ
คุณกำลังกินแตงโมสีเหลือง สตรอว์เบอร์รี
เรามีแตงโมสีเหลืองเมล็ดดำ
- โอเค - มีจูบิลี
จูบิลี
และก็มีชูการ์เบบี้
และก็มีเนื้อสีเหลือง
ผมชอบซังเกรียมากกว่า
- ซังเกรีย โอเค - ใช่ ซังเกรีย
พวกนี้คือซังเกรียใช่ไหม ฉันอยากกินซังเกรีย
จูบิลีครับ คุณจะคุณจะเห็นเป็นแถบยาวๆ
นั่นคือจูบิลี
- ชูการ์เบบี้ลูกเล็กๆ กลมสีเข้ม - เข้าใจแล้วค่ะ โอเค
ชาวไร่เป็นคนสอนคุณ
เกี่ยวกับพันธุ์ต่างๆ เหรอ
ใช่ ตอนนี้ผมกำลังเรียนรู้ ผมเรียนรู้ตลอดเพราะผมเป็นเด็กในเมือง
ทางใต้เรียกพวกเขาว่าพาหะถ่ายเรณู เราติดต่อกับชาวไร่ผิวดำ
เราไปที่นั่นกับชาวไร่ผิวดำ แล้วผมก็ถามพวกเขา
และเราก็แสดงความสนับสนุนพวกเขา
พวกเขากำลังจะตายที่นั่น
ที่ดินของพวกเขาจะถูกประมูล แล้วก็มีคนอื่นมาซื้อมัน
นั่นคือเป้าหมายของการรณรงค์นี้
มันย้อนกลับไป เชื่อมโยงกับชาวไร่ผิวดำอีกครั้ง
ผมขับรถบรรทุกไปที่นั่น เราช่วยพวกเขาปลูก
ตอนนี้เรามีที่ดิน 100 เอเคอร์ ที่เราได้เพาะปลูกจริงๆ
ตอนคุณเติบโตมาคุณรู้ไหมว่า
พ่อค้าแม่ค้าข้างถนน
เป็นส่วนหนึ่งของยุคฟื้นฟูศิลปะของฮาร์เลม
คุณเชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์ที่ยาวนาน ของคนขายอาหารข้างถนนไหม
ไม่ครับ ผมอยู่ตามถนน
ผมไม่ได้อยู่ในที่ที่มีการค้าขายข้างถนน
เราขายบางอย่างที่เราไม่ควรจะขาย
น่าจะมีใครแนะนำให้เราทำมันตั้งนานมาแล้ว
ผมถึงได้ทำสิ่งที่ผมทำอยู่
ผมต้องเข้าคุกสามสี่ครั้ง
กว่าจะกลับมาคิดได้ว่า "เราไม่ต้องการแบบนั้นอีกแล้ว"
ผมรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้มาอยู่ตรงนี้กับคุณ
และผมก็ชอบงานของคุณมาก
คุณสอนผมแบบเรียลไทม์
คุณกำลังสอนคนอื่นๆ อีกมากมาย ผมเลยอยากบอก
ให้คุณรู้ว่าผมชื่นชมงานของคุณ จริงๆ นะ
- ใช่ ชื่นชมคุณนะ - ชื่นชมคุณเช่นกัน ขอบคุณครับ
- ตั้งใจทำงานต่อไปนะ - ขอบคุณนะ เพื่อน
ขอบคุณครับ ชา ได้เลย ขอบคุณครับ
มันเป็นความสุขที่ได้เห็นเมืองนี้ ผ่านสายตาของชาวฮาร์เลม
สังเกตและได้ชื่นชม จิตวิญญาณกิจการของคนผิวดำ
ยังคงเจริญรุ่งเรืองในฮาร์เลมวันนี้
ยุคฟื้นฟูศิลปะของฮาร์เลมเป็นช่วงเวลา แห่งการแสดงออกทางศิลปะและวัฒนธรรม
ในฐานะที่ผมเองก็เคยเป็นซอมเมอลิเยร์
ผมรู้ว่าสิ่งที่อยู่ในแก้ว
สอนเราได้มากมาย เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของเรา
ตลอดช่วงทศวรรษ 1920
ร้านเหล้า คลับ และห้องเต้นรำ
ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมย่อยของฮาร์เลม
มรดกนั้นตกทอดมาถึงทุกวันนี้
ที่ 67 ออร์เรนจ์สตรีท บาร์ในฮาร์เลมที่คนผิวดำเป็นเจ้าของ
กับร้านลับใต้ดิน ที่คล้ายๆ ร้านเหล้าในยุคฟื้นฟูศิลปะ
ผมคุยกับเจ้าของชื่อคาร์ล ฟรานซ์ วิลเลียมส์
และมิกโซโลจิสต์ยอดฝีมือ ทิฟฟานี บาร์ริเยร์
ผู้ที่ได้รับรางวัลเกียรติยศสูงสุด ของวงการเครื่องดื่ม
เกี่ยวกับบทบาทของ เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในเรื่องราวของเรา
เราเข้ามาในฮาร์เลมตรงจุดไหน
ตามธรรมเนียม เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของคนผิวดำ
การห้ามผลิตและขายสุรา มีขึ้นในยุคฟื้นฟูศิลปะของฮาร์เลม
นั่นคือช่วงเวลาที่พลังความสร้างสรรค์
ระเบิดออกมาจากพื้นที่นี้ครั้งใหญ่
นักเขียนการ์ตูน อี.ซิมส์ แคมป์เบลล์ เป็นนักเขียนการ์ตูนผิวดำคนแรก
เขาทำแผนที่นี้ เรียกว่าแผนที่สถานบันเทิงยามราตรีของฮาร์เลม
เขาบรรยายละเอียดมาก เขาแบบว่า "คนขายกัญชาอยู่ตรงนี้"
"ไนต์คลับอยู่ตรงนี้ ไนต์คลับนี้เปิดตอนตีสอง"
สิ่งที่ไม่อยู่ในแผนที่คือร้านเหล้า
เหตุผลที่มันไม่ได้อยู่ในแผนที่นี้ ก็เพราะมีมากกว่า 500 แห่ง
ฉะนั้นยังไงคุณก็หามันเจอแน่
ในฮาร์เลมมีร้านเหล้ามากกว่าที่อื่นๆ ในเมือง
การห้ามผลิตและขายสุราเป็นฉากหลังของสิ่งที่… เป็นแสง เป็นไฟ
หลังยุคฟื้นฟูศิลปะของฮาร์เลม เพราะตอนนี้ไม่มี
ที่เยี่ยมๆ ให้ไปหาความบันเทิงอีกแล้ว
ส่วนที่เหลือของเมืองถูกปิดตาย ในเมืองเลิกกิจการกันหมด
ในฮาร์เลม สถานบันเทิงยามราตรียังมีอยู่
และคุณก็มีศิลปินชั้นนำและปัญญาชน
ที่อยู่ที่นี่อยู่แล้ว
ในเวลานี้ที่มันกำลังเกิดขึ้น
ทางใต้มีเมืองคนผิวดำที่สวยงามมากมาย
ที่ขึ้นชื่อเรื่องการทำเหล้าเถื่อน หรือการปลูกข้าวโอ๊ต
หรือปลูกข้าวไรย์หรือข้าวโพด เพื่อทำเหล้าเถื่อนที่ดีที่สุด
และอาจขนมันขึ้นมาทางเหนือ
ตอนนี้เราไม่ได้เป็นทาสอีกต่อไปแล้ว
มันเป็นเรื่องของสิ่งที่ ชุมชนคนผิวดำทำได้เพื่อหาเงิน
เมื่อใส่ขวดขาย คุณก็ทำเงินได้มากที่สุดเท่าที่เคยทำมา
เราทำแบบนี้มาตั้งแต่…
ใช่ เราทำเบียร์ที่ยอดเยี่ยมในแอฟริกา
เราเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนั่นอยู่แล้ว
เราทำไร่อ้อย และหนึ่งในผลพลอยได้
จากการผลิตน้ำตาลจากอ้อย คือกากน้ำตาล ใช่ไหม
นั่นคือจุดเริ่มต้นของเหล้ารัม
ฉันคิดว่ามันมีความภูมิใจที่ได้นำบ้านมาสู่บ้านนี้
- ใช่ - และอยู่รอด
ผู้หญิงชาวใต้ในตัวฉันต้องทำพันช์
- ถูกต้อง - ฉันต้องทำ
พันช์คือสิ่งที่ฉันเลือกทำเป็นประจำ
"พวกคุณมาที่บ้านฉัน" ฉลองกัน "ฉันมีบางอย่างให้คุณ"
เป็นชามแห่งความยิ่งใหญ่มานานมาก
และในชุมชนคนผิวดำ เราเคยเห็นมันที่โบสถ์
มันอยู่ในวิทยาลัย มันอยู่ที่บ้านคุณยาย
ครอบครัวผมมาจากคาริบเบียน
และแพลนเตอร์สพันช์
เบจันรัมพันช์ พวกนั้นคือส่วนสำคัญในวัฒนธรรมของเรา
แน่นอน
- ที่นี่มีประวัติศาสตร์มากมาย - ใช่
ทอม บูลล็อคซึ่งเป็น
หนึ่งในนักวิชาการผิวดำ ผู้เชี่ยวชาญด้านค็อกเทลที่สำคัญที่สุด
เขาเขียนหนังสือค็อกเทลเล่มแรก โดยชาวแอฟริกันอเมริกัน
เราไม่ค่อยรู้เรื่องราวของบูลล็อค
เราคิดว่าเขามาจากทางใต้
และเขาเดินทางโดยรถไฟไปยังมิดเวสต์ แต่…
และหนังสือเล่มนี้ชื่อ บาร์เทนเดอร์ในอุดมคติ
ซึ่งหมายความว่าคุณกำลังทำค็อกเทลที่ดีที่สุด
ทำได้ง่ายๆ และความนับถือแบบนั้น
ที่มีให้เห็นทั่วบาร์ ทำให้ฉันถ่อมตัวที่เป็นบาร์เทนเดอร์
และทำเครื่องดื่มของเขา และก็ดื่มเครื่องดื่มของเขา
พันช์ของทอม บูลล็อคที่ฉันกำลังทำอยู่นี้ ฉันกำลังมอบสุคนธบำบัดให้คุณนิดหน่อย
ไม่ใช่แค่บาร์เทนเดอร์หลังบาร์
แต่ผู้ให้บริการด้านอาหาร มีส่วนผสมอย่างเช่นซิตรัสและผลไม้
อะไรก็ตามที่สดใหม่
และเอามารวมกัน เพราะเรามีงานต้องทำอีกมาก
ก่อนที่ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง ประธานาธิบดี ผู้ปราศรัย หรือนักเขียนจะมาถึง
พิเศษสุดๆ ที่จะมีอะไรให้อวด
ไม่ใช่แค่สไตล์และมารยาทของคุณ แต่ของจากสวนของคุณสดแค่ไหนด้วย
ทางใต้เสิร์ฟสิ่งที่ส่งเข้ามาจากท่าเรือ
ฉันถึงได้จะใส่ไวน์มาเดราลงไปด้วย
ผมพยายามชิมส่วนประกอบแต่ละอย่าง
ในขณะที่ชื่นชมความจริงที่ว่ามันผสมกันอย่างลงตัว
เรามีผลไม้สดที่มีน้ำผลไม้ที่ดีเยี่ยม
ซิตรัสจะทำให้ความหวานสมดุล
แต่นี่เป็นวิธีที่เรารู้ว่ามาจากบ้าน
เรารู้หวานรู้เปรี้ยวทันที
เรารู้ว่าจะพูดยังไงว่ามันต้องสมดุลกัน
เรารู้วิธีเสิร์ฟอย่างถูกต้องด้วยเช่นกัน
เราสามารถผสมส่วนผสมเหล่านี้ เข้าด้วยกันได้อย่างไม่มีปัญหา
และปล่อยทิ้งมันไว้ให้ทุกอย่างเปื่อยยุ่ย
ทิฟฟานี คุณเพิ่งพูดอะไรบางอย่าง
ที่มันเกี่ยวข้องมากกว่าที่คุณคิด
ตอนที่คุณเริ่มพูดถึงว่าเราเป็น…
ขอบคุณครับ ลูกหลานของคนขายเหล้าเถื่อน
ผมไม่เคยมีโอกาสได้เจอปู่ของผมเลย
เขาเกิดในปี 1907
หนึ่งในหลายๆ สิ่งที่ทำให้ผมสนใจ
คือที่เขาไม่เพียงแต่
ทำธุรกิจขนเหล้า
ให้คาโปน
นี่เป็นเรื่องที่บ้ามากเลย
มีครั้งหนึ่งที่เขากำลังหาทาง
ทำมาหากินในที่แห่งใหม่ทางเหนือ
เขาติดต่อกับ "มาเฟีย"
และเป็นคนขับรถให้คาโปน
แล้วก็มีรถบรรทุกคันหนึ่งเข้ามาจอดขวาง
มีการยิงกัน เขารอดชีวิตออกมาได้
- เล่าต่อ - โอเค
แล้วเขาก็ตัดสินใจว่าอยากถอนตัว
ออกจากธุรกิจจัดจำหน่าย
และนั่นทำให้เขากลายเป็นพนักงานยกกระเป๋า
แต่เขาก็ทำเหล้าเถื่อนในห้องใต้ดินด้วย
ให้พวกผู้บังคับใช้กฎหมาย เพื่อปกป้องครอบครัวของเขา
พอผมรู้เรื่องนี้ มันทำให้ผมนึกถึงช่วงเวลานั้น
มรดกที่มีสีสันมาก
แต่มันเกี่ยวข้องกับสิ่งที่คุณพูดถึงอย่างมาก
ซึ่งก็คือเราทำงานนี้มาตลอด
แม้แต่ตอนที่ทำงานใต้ดิน
และร้านเหล้าที่นี่ก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน
มันเป็นที่ที่เราแบ่งปันข้อมูล
แบ่งปันความคิด สร้างสายสัมพันธ์
นั่นเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรม
ในยุคนี้ที่ผมอยากรู้มาก
ใช่ค่ะ บาร์คือที่ที่เราอยากให้เป็น
ที่สบายๆ ของชุมชน โดยเฉพาะสำหรับชุมชนคนผิวดำ
ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงนั่งอยู่ในบาร์หรือไม่
ซึ่งเราไม่เห็นผู้หญิงนั่งอยู่ที่บาร์
จนกระทั่งยุค 40 และ 50
จากนั้น แม้แต่ในชุมชนเกย์ผิวดำ
ที่เผยตัวตนและคนที่แต่งงานกับ
เพศตรงข้ามในขณะที่คบกับคนเพศเดียวกันด้วย
เราเห็นมันเยอะมากในในวรรณกรรม และแม้แต่ในบทกวี
ที่ปิดบังเรื่องราวของคนที่คุณเป็นได้
มันเกิดขึ้นที่บาร์
แต่บางครั้งมันก็เป็นที่ที่ปลอดภัยและสนุก
- ใช่ - ใช่ค่ะ
- ดื่มให้กับมันหน่อย - ดื่มค่ะ
ดื่มให้กับมัน
ดื่ม
ดื่มค่ะ
พอๆ กับที่ยุคฟื้นฟูศิลปะของฮาร์เลม ได้รับการยกย่องอย่างมาก
สำหรับการแสดงออกทางศิลปะของคนผิวดำ
มันเป็นช่วงเวลาที่เราหันเข้าหากัน
และสร้างพื้นที่ปลอดภัย
เพื่อสร้างและรักษาชุมชนไว้
ห่างจากฮาร์เลมไปทางเหนือราวๆ หนึ่งชั่วโมง คือคฤหาสน์ของมาดามซี.เจ. วอล์คเกอร์
หญิงผิวดำคนแรกในสหรัฐ ที่กลายเป็นเศรษฐีที่สร้างฐานะมาด้วยตัวเอง
ซึ่งเธอทำมันด้วยการสร้างสรรค์ ผลิตภัณฑ์สำหรับเส้นผม
ขายให้และขายโดยผู้หญิงผิวดำทั่วประเทศ
คฤหาสต์หลังนี้ชื่อวิลลา เลวาโร
คือโอเอซิสที่เธอกับลูกสาวของเธอ อลีเลีย วอล์คเกอร์
สร้างมรดกและสถานที่พักผ่อนหย่อนใจแห่งใหม่ สำหรับคนผิวดำผู้ประสบความสำเร็จ
อลีเลีย วอล์คเกอร์ จัดงานพบปะสังสรรค์ กับศิลปินอย่างโซรา นีล เฮอร์สตัน
เจมส์ เวลดอน จอห์นสัน
ดับเบิลยู.อี.บี. ดู บอยส์ และแลงสตัน ฮิวส์
การพบปะสังสรรค์นี้เป็นแรงบันดาลใจ ให้กับความคิดสร้างสรรค์และชุมชน
บ่ายวันหนึ่งในฤดูร้อน อลีเลีย บันเดิลส์
ลูกของเหลนของอลีเลีย วอล์คเกอร์ เชิญผม
อเล็กซานเดอร์ สมอลส์ ชา แมคคอย
และผู้ประกาศข่าววิทยุที่เกษียณแล้ว ดีน ชอมเบิร์ก
หลานชายของอาร์ทูโร ชอมเบิร์ก
บุรุษผู้สะสมงานศิลปะและสิ่งประดิษฐ์ของคนผิวดำ
ที่กลายเป็นพื้นฐานของศูนย์ชอมเบิร์ก
มันพิเศษมากเลยที่มีคุณอยู่ในห้องนี้
ตอนที่อลีเลีย วอล์คเกอร์ จัดปาร์ตี้วันชาติอเมริกา
ให้ประธานาธิบดีไลบีเรีย ในเดือนกรกฎาคมปี 1921
จุดพลุบนระเบียง
ดนตรีสดกับฟอร์ด แด็บนีย์
ซึ่งเป็นหนึ่งในวงออร์เคสตราที่ยิ่งใหญ่แห่งยุค
เขาไม่ได้รับเชิญไปทำเนียบขาว
แต่เขาได้รับเชิญมาที่วิลลา เลวาโร
ฉะนั้นนี่คือทำเนียบขาวของเรา
- ผมชอบนะ - ผมชอบ
รู้สึกเหมือนเราอยู่ในทำเนียบขาวของคนผิวดำ
โคมระย้าที่นี่คล้ายกับ โคมระย้าในห้องตะวันออกที่ทำเนียบขาวมาก
ใช่ครับ
เธอจัดปาร์ตี้ในช่วงที่มีการห้ามผลิตและขายสุรา
แต่เธอมีคนขายเหล้าเถื่อนที่เยี่ยมๆ และเธอก็มีแชมเปญชั้นเลิศเสมอ
และฉันจะบอกว่าด้วยมนตร์เสน่ห์ของหญิงผิวดำ
ที่เรากำลังฉลองกันที่บ้านของ มาดามซี.เจ. วอล์คเกอร์ในวันนี้
มันมีความหมายมาก ที่จะทำให้แน่ใจว่าเรารินแชมเปญ
ใช่ครับ คุณบอกอะไรเราอีกได้ไหม
เกี่ยวกับมรดกการทำอาหารของอลีเลีย
มาดามซี.เจ. วอล์คเกอร์
มีชื่อจริงว่าซาราห์ บรีดเลิฟตอนเกิดในไร่
ที่เดลตา รัฐลุยเซียนา ในปี 1867
มีเส้นทางชีวิตของเธอที่เปลี่ยนจาก
หญิงรับจ้างซักผ้าที่ไม่มีการศึกษา
กลายมาเป็นแม่ครัว แล้วก็เปิดบริษัทดูแลเส้นผม
และจ้างผู้หญิงหลายพันคนแล้วก็กลายเป็นเศรษฐี
แต่ส่วนที่สำคัญคือแม่ครัว
เพราะเธอหารายได้เสริมด้วยวิธีนั้น
ตอนที่เธอเริ่มธุรกิจของเธอ
และพอเธอเริ่มมีเงิน
เธอก็จ้างแม่ครัว และเมื่อเธอจัดปาร์ตี้ได้
เธอก็จ้างผู้จัดเตรียมอาหารที่เป็นคนผิวดำ
หลังจากนั้น อลีเลีย วอล์คเกอร์ ก็เปิดร้านชื่อเดอะดาร์กทาวเวอร์
มันเป็นที่ที่เป็น สัญลักษณ์แห่งยุคฟื้นฟูศิลปะของฮาร์เลม
มันอยู่ในทาวน์เฮาส์ของเธอบนถนนสาย 136
เธอสิ่งที่ขึ้นชื่อก็คือเธอเสิร์ฟสปาเกตตี
ตอนที่เธอมีการประชุมครั้งแรก
ของกลุ่มนักเขียนรุ่นใหม่ ที่มีเคาน์ตี้ คัลเลน
แลงสตัน ฮิวส์และวอลลี่ เธอร์แมน
ตอนที่พวกเขาพูดถึง การสร้างดาร์กทาวเวอร์และสิ่งที่มันจะเป็น
พวกเขามีลูกค้าที่บริจาคเงิน
และศิลปินก็เข้าร่วมได้ด้วยเงินหนึ่งดอลลาร์ต่อปี
และกินอาหารทุกอย่าง
จริงๆ แล้วนั่นคือแนวคิด
คุณสองคนมาจากมรดก
ที่มีประวัติครอบครัวของคุณเองในแง่ของ การลงรายการบรรณานุกรมวัฒนธรรมคนผิวดำ
อาร์ทูโร ชอมเบิร์กเป็นปู่ของผม
เขาเป็นนักสะสมทุกอย่าง ที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมคนผิวดำ
เขาอยากให้ทำให้แน่ใจว่าทุกคนเข้าใจ
ว่าเราในฐานะคนคนหนึ่งได้มอบ
สิ่งที่สำคัญมากๆ ให้กับประชาสังคม
และในบรรดาสิ่งที่เขาเสนอคือตำราอาหาร
แน่นอนว่ามีสูตรอาหารที่ถูกส่งต่อมา
ฉันมีจดหมายที่ มาดามวอล์คเกอร์บรรยายถึงสตูบรันสวิก
วิธีทำไอศกรีม และมีรายละเอียดเยอะมาก
อาหารสำคัญกับเธอมาก และมันก็สำคัญกับแม่ของเธอด้วย
ตอนที่พวกเขามีการประมูลทาส
จุดขายอย่างหนึ่งคือ "คุณทำอาหารเป็นไหม"
เจ้าของทาสจะตอบคำถามนั้น
พวกเขาไม่ใช่คนจริงๆ พวกเขาเป็นปศุสัตว์
นายหน้าค้าทาสที่ขายพวกเขา
จะบอกคุณว่าพวกเขาทำอะไรได้บ้าง
- "เธอทำอาหารเก่ง" - นั่นจะเพิ่มมูลค่าให้พวกเขา
- ใช่ครับ - ใช่
ขณะที่เรานั่งอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่นี้
และเราอยู่ในบ้านของผู้หญิงผิวดำคนแรก
ที่เป็นเศรษฐีในประเทศนี้
ผมอยากรู้วิธีต่างๆ ที่อาหาร
ถูกใช้เพื่อสื่อสารกับคนผิวดำ
ใน่แง่ของชนชั้นและการเข้าถึง
รวมทั้งอภิสิทธิ์ ความมั่งคั่งและสิ่งอื่นๆ ด้วยครับ
มันเยี่ยมมากที่เรากินล็อบสเตอร์กันอยู่ตอนนี้
ครับ
เพราะล็อบสเตอร์เป็นหนึ่งในอาหารโปรด ของอลีเลีย วอล์คเกอร์
เธอชอบกินอาหารทะเลเป็นมื้อค่ำ
แต่ล็อบสเตอร์กับแชมเปญ
การรวมกันนี้ สำคัญมากในเรื่องราวของเธอโดยเฉพาะ
เธอไปงานวันเกิดในเดือนสิงหาคม ปี 1931
ที่ชายหาดในลองแบรนช์
มันเป็นหนึ่งในรีสอร์ตพวกนั้น
มันเหมือนมาร์ธาส์วินยาร์ดตอนนี้ นั่นคือที่ที่ประธานาธิบดีไปพักผ่อนในฤดูร้อน
และเมื่อไหร่ที่มีคนผิวขาวที่ร่ำรวย
ในช่วงศตวรรษนั้น ก็จะมีชุมชนคนผิวดำอยู่เสมอ
มันควบคู่กันเพราะต้องมีคนทำอาหารให้พวกเขา
ต้องมีคนทำความสะอาดให้ ต้องมีคนให้ความบันเทิงกับพวกเขา
เธอไปงานวันเกิด
พวกเขาอยู่บนชายหาด กินล็อบสเตอร์
กับเค้กช็อกโกแลตและแชมเปญ
ทีนี้ เธอเป็นโรคความดันโลหิตสูง เธอเส้นเลือดสมองแตกเมื่อหลายปีก่อน
แต่เธอหายดีแล้ว
แต่หลังจากวันที่แสนวิเศษ ของการกินล็อบสเตอร์และดื่มแชมเปญ
เธอกลับไปที่บ้านพัก
ตื่นขึ้นมากลางดึก เส้นเลือดสมองแตกแล้วก็ตาย
มันน่าเศร้าที่เธอตาย
แต่เธอทำสิ่งที่เธอรักจนถึงนาทีสุดท้าย
เธอไม่ได้ปล่อยเวลาให้ผ่านไป
งานศพเธอยิ่งใหญ่อลังการมาก มีคนหลายพันคน
ที่เดินผ่านสถานจัดงานศพฮาเวลล์
บนถนนสาย 138 ตัดถนนสาย 7
ขบวนรถตามออกไปที่สุสานวูดลอว์น
มีนักบินผิวดำชื่อฮูเบิร์ต จูเลียน
ที่บินเหนือหลุมศพและโปรยดอกไม้โปรดของเธอ
- ลงบนหลุมศพเช่นเดียวกับคนที่ยืนอยู่รอบๆ - เยี่ยมเลย
แต่ล็อบสเตอร์กับแชมเปญ คืออาหารมื้อสุดท้ายของเธอ
ล็อบสเตอร์เป็นอาหารธรรมดาหากินง่าย ของชาวแอฟริกันอเมริกัน
มันราคาถูก และคนผิวขาวก็ไม่สนใจมัน
พวกเขากินล็อบสเตอร์และหอยนางรม
เพราะคุณทอดแหออกไป
ได้กุ้ง ได้ทุกอย่างที่เราจ่ายเงินแพงๆ ซื้อมัน
เพราะสถานประกอบการค้นพบมัน
กุ้งกับข้าวก็เลยเปลี่ยนจาก จานละห้าเหรียญเป็น 30 เหรียญ
นี่คือปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรม ที่เป็นส่วนหนึ่งของตัวตนเรา
ในฐานะคนที่เรียนโรงเรียนสอนทำอาหาร
ภายใต้การศึกษาตามลำดับชั้น
ด้วยภาษาฝรั่งเศสที่เข้มงวดมากที่บอกผมว่า
"อันนี้ใช้กับอันนั้น อันนั้นใช้กับอันนี้"
ผมอดที่จะแยกแยะไม่ได้
จากที่พวกคุณพยายามจะบอกผม
ว่าตอนนี้นี่เป็นของคนที่รำรวยไปแล้ว
แต่ตอนที่เราเกี่ยวข้องกับ ล็อบสเตอร์และหอยนางรม
มันธรรมดาหากินง่าย
แล้วเราก็ซึมซับมัน
ในฐานะชุมชนและคิดว่านั่นไม่ใช่สำหรับเรา
ในเมื่อจริงๆ แล้วเราคือคนที่สร้างสรรค์มันขึ้นมา
เรื่องราวของเราถูกปิดบังไว้มากมาย
แต่คนเราจะรู้ได้ยังไงว่าตัวเองเป็นใคร
ถ้าพวกเขาไม่รู้ว่าตัวเองเคยเป็นใคร
มันขึ้นอยู่กับเราที่จะพูดถึง เรื่องราวของบรรพบุรุษในแบบของเราอีกครั้ง
- แด่บรรพบุรุษ - แด่บรรพบุรุษ
ดื่ม
แม้จะมีวัฒนธรรมที่มีชีวิตชีวา เกิดขึ้นในยุคฟื้นฟูศิลปะ
แต่คนผิวดำหลายล้านคน ก็ยังคงกลับจากสงครามโลกครั้งที่สอง
สู่การแบ่งแยกที่รุนแรง
นี่เป็นช่วงเวลาที่จะต้องต่อสู้เชิงกลยุทธ์ เพื่ออิสรภาพของเรา
(วิทยาลัยมอร์เฮาส์ ก่อตั้งปี 1867 รุ่นจบการศึกษาปี 1951)
ตั้งแต่การประชุมวางแผน ไปจนถึงการประท้วงที่ดำเนินการอย่างดี
การเคลื่อนไหวเพื่อความรับผิดชอบกำลังก่อตัวขึ้น
ในแอตแลนตา มีการนั่งประท้วง ที่เคาน์เตอร์อาหารเที่ยงที่ไม่ค่อยมีใครรู้จัก
นำโดยกลุ่มนิสิตนักเคลื่อนไหวของเฮชบีซียู
ซึ่งผมยังไม่รู้เรื่องราวของพวกเขาจนถึงตอนนี้
ความพยายามของพวกเขา
เปลี่ยนเส้นทางของ ประวัติศาสตร์ในประเทศนี้ไปตลอดกาล
คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง