ความฝันจบลงแล้ว
(อิงจากหนังสือ "1971 - Never a Dull Moment: Rock's Golden Year")
- ในปี 1971… - ดนตรีสื่อสารบางอย่างได้
โลกกำลังเปลี่ยนแปลงไป
เรากำลังสร้างศตวรรษที่ 21 ในปี 1971
(ดาวเด่น)
ในอังกฤษสมัยนั้น ไม่มีใครพูดเวลาที่เมากัญชา
(เสียงของ: โรเบิร์ต กรีนฟีลด์ นิตยสาร Rolling Stone)
คุณอาจนั่งอยู่ในห้องกับคนอีก 12 คน นานสามชั่วโมง ฟังเพลงกัน
พอพวกเขากลับ คุณก็ไม่รู้เลยว่าคนพวกนั้นเป็นใคร
(Gong "Tried So Hard" ปล่อยในปี 1971)
ผมจำตอนที่ผมไปยังแฟลต ในแบตเทอร์ซีได้
และหนึ่งในนั้นพาเพื่อนของเขามาด้วย
เป็นผู้ชายไว้ผมยาว ที่ดูเหมือนลอเรน บาคอลล์
ที่ม้วนแท่งกัญชาด้วยกระดาษห้าแผ่น เนี้ยบที่สุดที่ผมเคยเห็นมาทั้งชีวิต
ผมเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง เพราะคนนั้นคือโบวี โอเค…
และตอนนั้นผมไม่รู้ว่าเขาคือใคร
ในปี 1971 ที่ลอนดอน ผมคิดว่าโบวียังไม่ดัง… เหมือนตอนนี้
ผมไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็น นักร้องเพลงร็อกหรือร็อกสตาร์อะไรเลย
(เสียงของ: เดวิด โบวี)
ในยุคนั้นมันมีความรู้สึก ถึงความขาดหายอย่างแท้จริง
แต่ผมมุ่งมั่น กับการทำสิ่งที่ผมอยากทำ
และมันคือการมองหาสิ่งใหม่ๆ
ผมอยากเห็นอะไรบนเวที ที่จะทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นจริงๆ
และตอนนั้นมันก็น่าสนใจทีเดียว
ที่จะพยายามคิดค้นอะไรบางอย่าง ที่แตกต่างอย่างสุดโต่ง
เพราะมันมีการต่อต้าน เกิดขึ้นในอังกฤษ
ฉันอยากรักประเทศนี้ เพราะนี่คือประเทศของสามีฉัน
และฉันคิดว่า มันเป็นประเทศที่น่าสนใจมาก
แต่ฉันก็คิดถึงบ้านมาก และมักพูดถึงอดีตอยู่บ่อยๆ
แต่เราต้องอยู่กับปัจจุบัน
แล้วทิ้งอดีตไปซะ
ขอโทษครับ รัฐมนตรีเศรษฐกิจ ของเยอรมนีตะวันตกบอกว่า…
- อ๊ะ ขอโทษ ไม่เอา - รีบไปเหรอครับ
ขอโทษครับ รัฐมนตรีเศรษฐกิจของเยอรมนีตะวันตก
บอกว่านักธุรกิจชาวอังกฤษ ที่สวมหมวกโบว์เลอร์
มักจะยึดติดกับธรรมเนียมดั้งเดิม ในวิธีการทำธุรกิจ คุณเห็นด้วยไหม
ผมว่าไม่นะ ไม่
คุณว่าถ้าเราเป็นส่วนหนึ่ง ของตลาดร่วมยุโรป
เราต้องสละภาพลักษณ์ การสวมหมวกโบว์เลอร์ไหม
ไม่ ผมไม่คิดงั้นเลย
เขาบอกว่านักธุรกิจอังกฤษ ที่สวมหมวกโบว์เลอร์…
แล้วมันเกี่ยวบ้าอะไรกับคุณ ไปให้พ้น
เปิดกล่องของเธอ
(โยโกะ โอโนะ "Open Your Box" ด้านบี อัลบั้ม Power to the People)
(ปล่อยในสหราชอาณาจักร ปี 1971)
เปิดกล่องของเธอ
ถอดกางเกงออกมา
แยกขาอ่อน
กางแข้งขา
ผมขออธิบายให้ฟัง ถึงช่วงที่มีความคิดสร้างสรรค์
ที่คุณสองคนเจอในปัจจุบันได้ไหม
ผมคิดว่าคุณต้องยอมรับ โดยเฉพาะคุณ จอห์น
ว่ามันทำให้คุณเหินห่างจากผู้คน ที่รักคุณเป็นทุนเดิมในประเทศนี้
- หลายคนเหรอ - ใช่
ผมคิดว่าพวกเขาไม่เข้าใจคุณอีกต่อไป
(โยโกะ: เพลงนี้ถูกแบนและ ฉันเชื่อว่าเป็นเพราะฉันคือผู้หญิง)
(เสียงของ: แอนนี่ ไนติงเกล ดีเจ BBC Radio 1)
คนมองว่าจอห์นกับโยโกะคือตัวประหลาด
ผู้คนสงสัยในตัวพวกเขาอย่างมาก
มันคือส่วนหนึ่งของความรู้สึกที่ วัฒนธรรมต่อต้านทั้งหมดถูกนำมาพินิจ
สิ่งที่ฉันกลัวคือสถาบันนี้ จะทำให้วัฒนธรรมของเยาวชน
กลับมาเป็นเหมือน ตอนก่อนมี The Beatles
และเราจะกลับไปสู่ช่วงที่ทุกอย่างดี ปลอดภัย และไม่แบ่งฝักฝ่าย
ฉันต้องปลุกใจผู้คนไม่ให้รู้สึก คิดถึงบ้านและโหยหายุค 60
แบบนั้นมันไม่ดีเลย คุณต้องทำปัจจุบันให้เป็นจริง
(ตื่นซะที พวกไม่หือไม่อือ)
(ลอเรล เอตกิน "Slow Rock" ปล่อยในปี 1971)
ตอนนั้นผมอายุ 15 ปี
(เสียงของ: ดอน เล็ตส์ ผู้กำกับภาพยนตร์และดีเจ)
ผมกำลังค้นหาตัวเองว่าเหมาะกับอะไร
นี่คือพรรคแนวร่วมแห่งชาติ
(หยุดการอพยพ คนอังกฤษต้องมาก่อน ทั้งงานและบ้าน)
พรรคที่กล่าวว่า "ให้ความสำคัญ แก่บริเตนและคนอังกฤษเป็นอันดับแรก"
ผมเป็นเยาวชนคนดำรุ่นแรก ที่เกิดในบริเตน
กราฟฟิตี้ในสมัยนั้น จะเป็นตัวอักษรสีขาวขนาดหกฟุต
"ให้บริเตนมีแต่คนขาว"
(อีนอชพูดถูก)
และเราเดินผ่านอะไรพวกนี้ทุกวัน
(ให้บริเตนมีแต่คนขาว)
ผมเติบโตมาพร้อมกับสิทธิพลเมือง ในอเมริกา
แต่แน่นอนว่าเราไม่ใช่คนอเมริกัน
ผมอยู่ในวัยที่ดนตรีและสไตล์ คือสิ่งที่สำคัญอย่างมาก
เราจึงมองหาตัวตนของเราเอง ผ่านทางดนตรีที่เราเข้าถึงได้
และเราคาดหวังจากประเทศของพ่อแม่เรา
(การเคลื่อนไหวของแบล็กแพนเธอร์)
สิ่งหนึ่งที่ดีของดนตรี
(Bob Marley and the Wailers "Trench Town Rock" บันทึกในปี 1971)
- เมื่อโดนใจเรา - ไม่รู้สึกเจ็บปวด
ฉันว่า
สิ่งหนึ่งที่ดีของดนตรี เมื่อโดนใจเรา
ไม่รู้สึกเจ็บปวด
ให้ฉันฟังดนตรี เย่ ให้ฉันฟังดนตรีที
- นี่คือ - เพลงร็อกแห่งเทรนช์ทาวน์
อย่าดู
เพลงร็อกแห่งเทรนช์ทาวน์
ปลาใหญ่หรือปลาเล็ก
- เพลงร็อกแห่งเทรนช์ทาวน์ - ทำยังไงได้ยังงั้น
- เพลงร็อกแห่งเทรนช์ทาวน์ - มีเพียงพระยาห์เวห์ที่รู้
- เพลงร็อกแห่งเทรนช์ทาวน์ - ฉันไม่เคยละเลย
- เพลงร็อกแห่งเทรนช์ทาวน์ - ฉันให้โอกาสสลัมนี้ดู
มันคือดนตรีที่เกิดขึ้น จากความทุกข์แสนสาหัสของมนุษย์
ในประเทศอื่น ท่ามกลางผู้คนที่อยู่ฝ่ายปฏิวัติ
- เป็นจังหวะ - ที่คิงสตัน 12
ดนตรีคือสิ่งที่ดีนะ รู้ไหม ดนตรีช่วยปลอบประโลมจิตใจ แต่ว่า…
(เสียงของ: บ็อบ มาร์เลย์)
ตอนนี้ที่เราทำกันคือดนตรีเร็กเก ดนตรีราสตา
ดนตรีนี้คือดนตรีที่อันตราย
เธออยากทำฝันฉันพังทลาย
สกา-บา-ดิบบี-ดิป สกา-บา-ดูป สกา-บา-ดูป
ผมไม่เห็นว่ามีดนตรีไหน ที่ต่อสู้ได้เหมือนดนตรีเร็กเกเลย
เหตุผลที่พวกเขาไม่ชอบเล่นเพราะว่า มันสอนให้ผู้คนเป็นตัวของตัวเอง
เร็กเกคือดนตรี ที่ต่อสู้เพื่อผู้ที่ถูกกดขี่
ทุกที่ทั่วโลก
มันแสดงอิสรภาพให้พวกเขาเห็น
ไม่รู้สึกเจ็บปวด
ให้ฉันฟังดนตรีที โอ้ ให้ฉันฟังดนตรีที
ช่วงปลายยุค 60 ต้นยุค 70…
(เสียงของ: ดอน เล็ตส์ ผู้กำกับภาพยนตร์และดีเจ)
ไม่ค่อยมีดนตรีจาเมกันทางวิทยุมากนัก
คุณตระหนักได้ว่าสถาบันนี้พยายาม ทำลายสิทธิ์เสียงอื่นๆ เหล่านี้
ผู้คนมักพูดว่ามันยากแค่ไหน
ที่จะทำให้วิทยุเปิดเพลงเร็กเกได้
แต่คุณว่ามันมีความไม่เป็นมิตร ต่อดนตรีนั้นแน่ๆ ไหม
บอกตามตรง มันยากที่จะให้ BBC เปิดเพลงใดๆ ก็ตาม…
(แกรห์ม วอล์กเกอร์ ค่าย Trojan Records)
อย่าว่าแต่เร็กเกหรือดนตรีอื่นเลย
ดนตรีรูปแบบอื่นๆ ทั้งหมด มีรายการของตัวเอง
ในขณะที่เร็กเก ไม่มีรายการของตัวเองทางวิทยุ
คุณไม่มีโอกาสได้เล่นสักสามสี่เพลง…
(ลี กอปธัล ค่าย Trojan Records)
แล้วให้คนตัดสินใจเอง ว่าพวกเขาต้องการมันไหม
ถ้าดนตรีของเราสามารถเข้าถึงได้ง่าย…
(บ็อบ แอนดี้ - ศิลปินเร็กเก)
สมมติว่าใครๆ ก็เข้าถึงได้ เราคงเป็นที่นิยมไปทั่วทุกมุมโลกแล้ว
เพราะเราคือของดี ดนตรีเรามีคุณภาพ
(จากอัลบั้ม Soul Revolution ปล่อยในปี 1971)
ทำให้เธออยากขยับเท้าเต้นรำ
เร็กเกเป็นดนตรีชายขอบ
แต่มันเริ่มทำให้เรารู้สึกเสมอภาค กับเพื่อนคนขาวของเรา
แสดงให้เราเห็นถึงหนทางข้างหน้า
อยากให้เธอได้รู้
ผมเติบโตมาในโลกคู่ขนานแปลกๆ นี้
การได้เติบโตในชุมชนคนดำอย่างผม คุณจะไม่ได้ฟังดนตรีร็อก
แต่ผมไม่เคยคิดจริงๆ ว่าทำไม ผมถึงชอบดนตรีนั้นแบบเฉพาะเจาะจง
สิ่งเดียวที่ผมรู้ คือมันตรงกับชีวิตผม
พออยู่บ้าน ผมก็ฟังเร็กเก
แต่พอไปโรงเรียน ผมก็ฟัง The Stones The Kinks และ The Beatles
และในปี 1971 ตอนอายุ 15 ปี ผมได้ไปดูวง The Who
มันคือประสบการณ์เหนือเสียงที่ต่างไป จากที่ผมฟังจนชิน แบบนี้ไม่สนุกได้ไง
ผมอยู่ห่างจากเวทีแค่ 15 ฟุต
ผมเห็นบรรยากาศตื่นตาตื่นใจต่อหน้าผม และมันก็เปลี่ยนชีวิตผมไป
The Who คือใคร The Who คือ The Who นั่นคือสิ่งที่พวกเขาเป็น
The Who ยืนหยัดเพื่อคนรุ่นใหม่
พวกเขายืนหยัดเพื่อการกบฏ เพื่อสิทธิ์เสียง
และเพื่อความจริงจังเกี่ยวกับสิ่ง ที่พวกเขาเอาจริง นั่นคือดนตรีร็อก
พีต ทาวน์เชนด์ เขาเป็นนักแต่งเพลง เขาแต่งเพลง Tommy
มันยากที่จะสร้างผลงานต่อจาก Tommy
(เสียงของ: พีต ทาวน์เชนด์ The Who)
มันคือผลงานชิ้นเด่น
มันเปลี่ยนเราไป แต่มันก็ทำให้เรามีภาระที่ใหญ่ขึ้น
นั่นก็คือ "เราจะทำไงต่อไป"
คุณได้ทำอะไรที่พิเศษมากๆ
กับเงินที่คุณได้รับมาจนถึงตอนนี้ไหม
จริงๆ แล้ว สิ่งดีๆ สิ่งเดียวที่ผมทำ
คือการสร้างสตูดิโอให้ตัวเอง
ซึ่งถือเป็นความสำเร็จครั้งใหญ่ ในชีวิตของผมจริงๆ
นอกจากวงแล้ว รู้ไหม
มันช่วยให้ผมถ่ายทอดไอเดียส่วนตัว ที่ดีที่สุดทั้งหมดออกมาได้
ก็เหมือนคนที่มีหัวสร้างสรรค์ ทุกคนที่ประสบความสำเร็จ
(เสียงของ: กลิน จอห์นส์ โปรดิวเซอร์บันทึกเสียง)
เมื่อทำสำเร็จถึงขั้นนั้น ก็คิดว่า "จะทำต่อยังไงดี
ตอนนี้ต้องทำยังไง"
ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ในขั้นตอนการบันทึกเสียงในปี 1971
ทำให้คุณมีความยืดหยุ่น ในวิธีการที่คุณบันทึกเสียงมากขึ้น
และพีตก็ใช้ประโยชน์จากมัน
ผมรู้สึกเสมอว่า ผมอาจจริงจังกับดนตรีร็อกมากไป
แต่มันยากที่จะหาคำตอบให้ได้ ว่าทำไมผมถึงรู้สึกแรงกล้าแบบนั้น
ทำไมผมถึงรู้สึกหมกมุ่นมาก
และตั้งใจทำกับดนตรีร็อก ราวกับว่ามันเป็น
สิ่งที่เปลี่ยนแปลงสังคม จะว่างั้นก็ได้
ผมได้ยินเรื่องซินธิไซเซอร์ ผมได้ยินเรื่องคอมพิวเตอร์ทำเพลง
และผมมองเห็น ว่าการปฏิวัตินี้กำลังจะมาถึง
คุณแต่งเพลงถึงโลก แห่งอิเล็กทรอนิกส์ที่เกิดพร้อมกัน
หมู่บ้านโลกที่ทุกคนมารวมตัวกันได้
ด้วยการดูโทรทัศน์ หรือสื่ออิเล็กทรอนิกส์ใหม่ๆ
(Weather Report "Milky Way" จากอัลบั้ม Weather Report)
วิธีการทำงานของเครื่องนี้คือ…
คุณตั้งค่าสวิตช์เล็กๆ พวกนี้ ตามรูปแบบ แล้วเปิดเครื่อง
(เอ็ดเวิร์ด เฟร็ดกิน นักวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์, MIT)
และมันจะเล่นเสียง ตามรูปแบบที่คุณตั้งค่าไว้
ทุกบ้านจะต้องมีคอมพิวเตอร์…
(มาร์แชลล์ แมคลูฮาน นักปรัชญา)
คุณจะสามารถเข้าถึงหนัง และสื่อบันเทิงทั้งหมดได้
รวมทั้งข้อมูลทั้งหมดที่เคยมี
อิเล็กทรอนิกส์ คือเครื่องมือเทคโนโลยี…
(เสียงของ: โรเบิร์ต มู้ก ผู้บุกเบิกดนตรีอิเล็กทรอนิกส์)
ที่เหมาะสมที่สุดในศตวรรษที่ 20
และไม่มีเหตุผลเลย ว่าทำไมนักดนตรีในศตวรรษที่ 20
ถึงไม่ควรใช้ เครื่องดนตรีอิเล็กทรอนิกส์
(พอล เบลย์ นักดนตรี)
ผมเชื่อว่าการใช้งานอิเล็กทรอนิกส์ ของนักดนตรีที่ชอบด้นสด
คือคลื่นแห่งอนาคต น่าจะเป็นดนตรีของยุค 70 ด้วยซ้ำไป
(พีต ทาวน์เชนด์ พูดถึงอนาคตของร็อก)
ตอนนั้นผมกำลังทำเพลง ที่ต้องใช้ความพยายามอย่างสูง…
(เสียงของ: พีต ทาวน์เชนด์ The Who)
ที่ชื่อว่า Lifehouse ซึ่งจะเป็นภาพยนตร์
มันคือไอเดียที่เลวร้ายเกี่ยวกับ วิธีที่สื่อ อิเล็กทรอนิกส์…
(พีต ทาวน์เชนด์ "O'Riley 2nd Movement" บันทึกเสียงในปี 1971)
และเทคโนโลยีจะเปลี่ยนแปลงสังคมไป
ผมจินตนาการถึงโลก ที่มีมลภาวะมหาศาล
มีความยากลำบากเหลือหลาย ในการใช้ชีวิตในโลกที่แปลกแยก
และสิ่งที่รัฐบาลทำ คือบังคับให้เราอยู่ในบ้าน
แล้วป้อนสื่อบันเทิงให้เรามีความสุข
ระหว่างที่พวกเขาทำให้อากาศสะอาด
ฉันเริ่มดูโทรทัศน์ ตอน 4,30 น. จนถึงประมาณเที่ยงคืน
แล้วก็เข้านอน
มันคือสิ่งบันเทิงสิ่งเดียวของฉัน มันคือสิ่งเดียวที่ฉันมี
ผมเรียกมันว่า "ลูกกรงเหล็ก"
ระบบการสื่อสารสากลที่ทุกคน ถูกป้อนด้วยข้อมูลแบบเดียวกัน…
สมองของมนุษย์ คือเครื่องจักรที่ใช้ไฟฟ้า
ซึ่งจะถูกลอบควบคุมและเซ็นเซอร์ไว้
คลังข้อมูล ที่มีประวัติการรักษาทั้งหมดของคุณ
ประวัติการใช้เงินทั้งหมดของคุณ ใบสั่งจราจรของคุณ มีทุกอย่างเลย
นี่เป็นสิ่งที่ค่อนข้างน่าตกใจ ที่ต้องไตร่ตรอง
เมื่อพวกเขาควบคุมเรา และป้อนรายการต่างๆ ให้เรา
เราจะจินตนาการว่า เราสามารถเข้าถึงได้ทุกอย่าง
เพราะความมากมายของมัน ความสามารถในการชักจูง และความงดงาม
โลกตะวันตกทั้งหมดที่กำลังเมายา
มีเพียงครั้งนี้ที่รู้สึกสร่าง
เราทุกคนต่างมัวเมาไปกับเทคโนโลยีแทน
มันคือความคิดที่คาดหวังว่า
ทุกอย่างอาจเปลี่ยนไปในทางที่ผิด แต่ดนตรีจะยังคงอยู่
เขาส่งเดโม และสคริปต์จำนวนมากมาให้ผม…
(เสียงของ: กลิน จอห์นส์ โปรดิวเซอร์บันทึกเสียง)
สำหรับหนังเรื่อง Lifehouse ที่เขาอยากทำ
ผมอ่านสคริปต์ และผมไม่เข้าใจมันเลยจริงๆ
ปรากฏว่าทุกคนในห้องนั้น ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
หลายคนพูดว่า "นี่มันไร้สาระ เขาเป็นบ้าไปแล้ว"
ผมทำให้วงเชื่อในไอเดียนี้ไม่ได้
ดนตรีที่เขาแต่งนั้นแปลกใหม่สุดๆ
โดยใช้ซินธิไซเซอร์ในการแต่งเพลงด้วย
ผมคิดว่ายังไงเราก็ควรทำอัลบั้มกัน
มันมีความยากลำบากในการแปล สิ่งที่พีตใส่ไว้ในเดโมของเขา
และ The Who ต้องทำให้เป็นแบบ The Who
คนในวง โดยเฉพาะคีธกับโรเจอร์
อยากแต่งเพลงแบบที่วงอื่นๆ แต่ง
"เรามานั่งรวมกันนะพวก และเราเล่นแจมกัน"
ผมเอาเทปแปดแทร็กมา และขโมยซินธิไซเซอร์ของเขามาอัดเสียง
แล้วผมก็ตัดต่อ และเริ่มเปลี่ยนมันให้เป็นเพลง
ผมใช้เครื่องมือตัดต่อมันออกมา
จากนั้นกลิน จอห์นส์ ก็จะตัดต่ออีกครั้ง
เราเพิ่มเสียงกลองกับกีตาร์ แล้วผมก็แต่งเนื้อเพลง
(สเตอริโอคู่)
แล้วเราก็ทำให้มัน เข้าใกล้อะไรบางอย่าง
ที่เริ่มรู้สึกเหมือนเป็นเพลงร็อก ยาวสี่นาที
ผมเปิดให้วงฟังผ่านทางหูฟัง
วงเล่นคลอไปกับซินธิไซเซอร์ ที่อัดเสียงไว้แล้ว
(The Who "Baba O'Riley" จากอัลบั้ม Who's Next)
(ปล่อยในปี 1971)
อยู่ข้างนอกกลางทุ่งกว้าง
ฉันต่อสู้หาเช้ากินค่ำ
หลังสู้ฟ้าเพื่อหาเลี้ยงชีพ
ฉันไม่ต้องสู้กับใคร
เพื่อพิสูจน์ว่าฉันคิดถูก
ฉันไม่ต้องการการให้อภัย
เย้ๆ เย้ๆ เย่
อย่าร้องไห้
อย่าช้อนตา
มันเป็นเพียงความจืดชืดในวัยรุ่น
มันเริ่มยากขึ้นเรื่อยๆ
ที่จะสร้างผลงานต้นฉบับ ด้วยกีตาร์ เบส และกลอง…
(เสียงของ: แอนนี่ ไนติงเกล ดีเจ BBC Radio 1)
เครื่องดนตรีแบบดั้งเดิม
คนที่มีวิสัยทัศน์และเทคโนโลยี
คือคนที่จะกลายเป็นผู้บุกเบิก ที่มีความคิดสร้างสรรค์ในยุคนั้นๆ
คุณอาจสร้างเสียงดนตรี ที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน
(เดวิด แอกเซิลร็อด "Overture")
คุณกำลังฟัง BBC Radio ลอนดอน
ในวันอังคารที่ 29 มิถุนายน อีก 20 นาทีจะหกโมงแล้ว
มีการพิจารณาคดีเกิดขึ้น ซึ่งหลายคนถูกข่มขู่
ด้วยโทษจำคุกที่ปล่อยให้ เด็กๆ จำนวนหนึ่งแสดงออก
นี่คือการตอบโต้ของพวกหัวโบราณใช่ไหม
มันคือยุควิกตอเรียน หลังจากยุครีเจนซี
เราอาจมาถึงจุดสิ้นสุด ของการตอบโต้จากพวกหัวโบราณแล้ว
เพราะคุณกระเสือกกระสน ทำสิ่งต่างๆ มากเกินไปหน่อย
บรรยากาศเสรีเริ่มสัมผัสได้ถึงปัญหา
(The Old Bailey ศาลอาญากลาง ลอนดอน)
คดีนิตยสาร Oz คือคดีแห่งยุค 60
(เสียงของ: จอฟฟรีย์ โรเบิร์ตสัน QC ผู้ช่วยทนายฝ่ายจำเลย คดี Oz)
เรื่องเลวร้ายทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้น
ทั้งกัญชา ดนตรีร็อกแอนด์โรล และการร่วมเพศบนท้องถนน
มันคือคำกล่าวอ้างในการฟ้องดำเนินคดี
ที่นิตยสาร Oz เป็นตัวตั้งตัวตี
พยายามชักจูงให้คนหนุ่มสาวในพื้นที่ กระทำสิ่งที่ผิดศีลธรรม
(เส้นทางของรูเพิร์ต ขึ้นศาล)
มันเป็นข้อหาที่ร้ายแรงมาก
(ฉันต้องอึ้งแน่ๆ เธอยังซิง!! สุดยอด!)
(หมีน้อยรูเพิร์ตกับยิปซีพรหมจรรย์)
(คณะลูกขุนนิตยสาร Oz ไต่สวนความบริสุทธิ์ที่หายไป)
Oz ทำให้ธรรมเนียมอังกฤษ ที่อ่อนหวานและบริสุทธิ์เสื่อมเสีย
พวกเขาเปลี่ยนหมีน้อยรูเพิร์ต ให้กลายเป็นนักล่าพรหมจรรย์
ด้วยเหตุนี้เอง พวกเขาจึงต้องถูกลงโทษ
มันค่อนข้างอลังการทีเดียว ที่ต้องไป Old Bailey ทุกวัน
มันช่างดูสมเกียรติ และแน่นอนว่าพวกเขาใส่วิกผมด้วย
คำพูดคำจาของทุกคนฟังดูสูงส่ง
ไม่ว่าพวกเขาจะพูดอะไร มันจะฟังดู เหมือนคำเชิญไปจิบน้ำชายามบ่าย
เราทุกคนจะไปถึงศาล และหลุยส์กับฉันจะนั่งอยู่ด้านหลัง
(เสียงของ: มาร์ชา โรว์ ผู้สื่อข่าวและนักเขียน)
ที่นั่นมีแกลเลอรีสาธารณะ คนแน่นตลอดเวลา
และหลายครั้งที่บรรยากาศ เข้มข้นและตึงเครียดมากๆ
แต่ก็มีบางช่วงเวลาที่ครื้นเครง
มีแต่เรื่องแปลกๆ เกิดขึ้น
โฆษณาชิ้นเล็กๆ ชิ้นหนึ่ง ได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก
ซึ่งฉันไม่เคยสังเกตเห็น หนังสือพิมพ์ที่ชื่อ Suck เลย
มันมีคำอธิบายถึงการใช้ปาก กับอวัยวะเพศหญิง มีผู้หญิงบอกว่าชอบ
ผู้พิพากษาอาร์กายล์ ถามผู้เชี่ยวชาญด้านสังคมวิทยาว่า…
(เสียงของ: จอฟฟรีย์ โรเบิร์ตสัน QC ผู้ช่วยทนายฝ่ายจำเลย คดี Oz)
"คำว่า 'ใช้ปาดอวัยวะเพศหญิง' หมายความว่าไง"
เขาสะกดผิดจนฟังดูน่ากลัวไปเลย
และเขาบอกว่า "ศาลที่เคารพครับ มันคือการดูดหรือการเลียขึ้นลง
สมัยผมยังอยู่ทัพเรือ เราใช้วลีว่า 'ร้องโยเดลในหุบเขา' ศาลที่เคารพ"
การพิจารณาคดี ดำเนินไปเรื่อยๆ ไม่สิ้นสุด
(เสียงของ: จิม แอนเดอร์สัน นิตยสาร Oz)
ผมคิดว่าทุกคนบอกให้ตัวเองอยู่นิ่งๆ
แล้วก็ถึงตอนจบพร้อมคำกล่าวสรุป
นับจากตอนที่ผู้พิพากษาเริ่มพิพากษา เขาปฏิบัติกับพยานของเราอย่างดูแคลน
ไม่แจ้งหลักฐานที่พวกเขาได้รับ ให้คณะลูกขุนทราบได้อย่างถูกต้อง
มันดำเนินไปไม่จบสิ้นซะที
เห็นได้ชัดว่าทุกคน ที่นั่งอยู่ในห้องพิจารณาคดี…
(เสียงของ: โรเบิร์ต กรีนฟีลด์ นิตยสาร Rolling Stone)
และผู้พิพากษาคนนั้น เขาเกลียดทุกคน
มีการเคลื่อนไหวเพื่อรากฐานดั้งเดิม
เพื่อนำค่านิยมตามธรรมเนียม กลับมาสู่ความบริสุทธิ์สะอาดอีกครั้ง
และกำจัดนิตยสาร Oz ให้พ้นทาง
และเขาพยายามบีบให้พวกเขาเข้าคุก ด้วยทุกวิถีทางที่เขาทำได้
(Black Sabbath "Children of the Grave" อัลบั้ม Master of Reality)
(อิสรภาพขัดต่อกฎหมาย)
จุดจบของการพิจารณาคดี นานห้าสัปดาห์นี้
นับเป็นการพิจารณาคดีลามกอนาจาร ที่นานที่สุดในประวัติศาสตร์อังกฤษ
สถาบันโห่ร้องยินดีกับคำตัดสิน อันเป็นชัยชนะที่รอคอยมายาวนาน
เพื่อพลังแห่งความดี
สำหรับคนหนุ่มสาว มันคือหายนะ
พวกเขาได้แสดงความโกรธ และหงุดหงิดใจออกมา
ด้วยวิถีของคนนอกศาสนา ที่ใช้เสียงและเปลวไฟ
การปฏิวัติในจิตใจ
เด็กรุ่นใหม่เริ่มเดินขบวน
ต่อต้านโลกที่พวกเขาจำต้องอยู่
และความเกลียดชัง ที่อยู่ในใจพวกเขาทั้งมวล
พวกเขาเบื่อหน่ายที่ถูกผลักไส
และถูกสั่งให้ทำอะไร
พวกเขาจะสู้กับโลกนี้ จนกว่าจะกำชัย
และมีความรักไหลบ่ามามากมาย เย่!
ผมไม่เคยคิดเลยแม้แต่นาทีเดียว…
(เสียงของ: จิม แอนเดอร์สัน นิตยสาร Oz)
ว่าเราจะต้องติดคุกเพราะสิ่งที่เราทำ
และผู้พิพากษาอาร์กายล์ ได้สั่งให้พัศดี
ตัดผมเราให้สั้นกุด
มันคือการกระทำที่ร้ายแรงมาก
เราตระหนักได้ว่า เรากำลังทำสิ่งที่จริงจังมาก
และเรามีเงินเพียงน้อยนิด
ดังนั้นการมีเส้นสายกับจอห์น เลนนอน จึงมีประโยชน์
(คนของ Oz รอคำตัดสินขอประกันตัวอยู่ในคุก)
เขาแนะนำว่า เขาจะแต่งเพลงเกี่ยวกับ Oz
เราคิดว่า มันคือลัทธิฟาสซิสต์ที่น่ารังเกียจ
(เสียงของ: จอห์น เลนนอน)
และ "God Save Us" จะหาทุนมาช่วยพวกเขา
หรืออาหารเลี้ยงปากท้องพวกเขา
ผมคิดว่าเราจะหาได้หลายพันปอนด์ จากเพลงนั้น
เพราะงั้น ซื้อกันหน่อยนะทุกคน เพื่อช่วย Oz
และเก็บไว้ให้น้องสาวคุณ อะไรประมาณนั้น
หรือเก็บไว้เป็นของที่ระลึก แบบลูกไม้เก่าๆ ก็ได้
(Elastic Oz Band "Do the Oz" ด้านบีของอัลบั้ม God Save Us)
(ปล่อยเมื่อกรกฎาคม 1971)
ช่วย Oz กัน
ช่วย Oz กัน ที่รัก
ช่วย Oz กัน
ทำไมคุณคิดว่าพวกเขาควรถูกลงโทษ
ฉันว่ามันเป็นตัวอย่างให้คนอื่นเห็น
ทุกอย่างเริ่มทำตามใจตัวเองมากไปแล้ว มันไม่มีความเป็นส่วนตัวเลย
คุณคิดยังไงกับคำตัดสิน
ผมว่าพวกเขาสมควรโดนแล้ว
ผมว่าพวกเขาควรถูกจับเข้าคุก แล้วขังลืมไปเลย
สถานการณ์บานปลายไปใหญ่
จอห์น เลนนอนกับโยโกะ โอโนะ ออกมาประท้วงคำตัดสิน
ไม่เคยมีใครถูกจับเข้าคุก เพราะความผิดเล็กๆ แบบนี้เลย
เรายื่นอุทธรณ์ทันที
นี่เป็นจุดหักเหของอังกฤษ อย่างแท้จริง
คุณไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่พวกเขาทำได้ แต่คุณอยากให้พวกเขาติดคุก
คุณพยายามปราบปราม สิ่งที่คุณไม่สามารถควบคุมได้
นี่คือการปฏิวัติทางวัฒนธรรม
คุณไม่ตระหนักว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วมันก็ดำเนินต่อไป เห็นไหม
เมื่อปัญหาเกิดขึ้นแล้ว คุณไม่มีทางหยุดยั้งมันได้
(เบอร์ลิน เยอรมนีตะวันตก)
(NEU! "Weissensee" บันทึกเสียงในปี 1971)
เมื่อคุณอยู่ในเบอร์ลิน คุณต้องชินกับสถานการณ์ไม่ปกติ
การยืนอยู่ที่กำแพงนี้ คือตัวอย่างที่ดี
ทุกสัปดาห์จะมีคนจากเยอรมนีตะวันออก พยายามหลบหนี
บางคนก็ถูกยิง
แต่ถ้าคุณอาศัยอยู่ในเบอร์ลินตะวันตก
คุณต้องทำตัวให้ชินกับมัน และพยายามใช้ชีวิตอยู่ที่นี่
ในเยอรมนี ผู้คนหวังอยากมีชีวิตที่สงบสุข
(เสียงของ: ไมเคิล โรเธอร์ NEU!)
ทำให้ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุม
และใช่เลย อย่าเสี่ยงทำอะไรดีกว่า
อย่าเปลี่ยนแปลงอะไร แค่มีชีวิตที่มั่นคงพอ
ในเบอร์ลินตะวันตกตอนนี้
ประชากรมากกว่าหนึ่งในสี่ อายุเกิน 65 ปี
เมืองตอนนี้เงียบสงบและน่าอยู่ มากกว่าเมื่อสิบปีก่อน
ผมเข้าใจว่า จากมุมมองทางด้านจิตวิทยา
หลายคนมีส่วนเกี่ยวข้องกับนาซีในอดีต
ผมหมายถึงความรู้สึกผิด แน่นอนว่ามันเหลือเชื่อ
แต่ก็ยังมีมุมมองของคนรุ่นใหม่เสมอ
และผมกำลังค้นหาอัตลักษณ์ของผมเอง
ในปี 1971 มือกีตาร์ที่ได้รับเชิญ ให้ไปร่วมแสดงในช่วงหนึ่ง
ถามผมว่าผมอยากไปด้วยไหม
และเพราะผมไม่เคยได้ยินชื่อวงนั้นเลย
ตอนแรกผมก็คิดว่า "ผมกลับบ้านไปหาแฟนดีไหม"
โชคดีที่ผมเลือกไปกับเขา เพราะวงนั้นคือวง Kraftwerk
มันน่าอัศจรรย์สำหรับผมมาก
ผมแปลกใจสุดๆ เพราะวิธีการสร้างงานดนตรีของพวกเขา
คือทำให้มันมีเสียงที่แตกต่าง จากทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา พวกเขาก็ชวนผมไปเล่นกับวง
(ฟลอเรียน ชไนเดอร์-เอสลีเบน หัวหน้า เคลาส์ ดิงเงอร์ มือกลอง)
(ไมเคิล โรเธอร์ มือกีตาร์)
เราคือคนรุ่นใหม่
(เสียงของ: ราล์ฟ ฮุทเทอร์ Kraftwerk)
เราเป็นคนยุคอุตสาหกรรมมากกว่า
ดนตรีมักมีส่วนเชื่อมโยงกับยุคสมัย
และตอนนี้เรากำลังอยู่ในยุค ที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง
วงดนตรีอเมริกันและอังกฤษ ต่างก็แต่งเนื้อเพลงใหม่ๆ
มีเสียงดนตรีแบบใหม่
แต่มันยังอยู่ภายใต้ธรรมเนียม ของดนตรีที่เป็นที่นิยมของอเมริกา
ส่วนดนตรีร็อก เราอยากให้มันแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง
ผมไม่คิดว่า คุณจะค้นพบอะไรใหม่ๆ ได้จริงๆ
จนกว่าคุณจะได้ดนตรีใหม่ๆ ผมหมายถึงว่า…
ในขณะที่คุณยังให้ตัวเอง ยึดชัค เบอร์รีเป็นหลัก
คุณก็เป็นเหมือนเดิม แย่หน่อยนะ
ผมต้องการอะไรอย่างอื่น แบบว่า… ผมไม่อยากอิงกับชัค เบอร์รีไปจนตาย
เราต้องทำอะไรใหม่ๆ สิพวก
เป็นครึ่งปีที่ตื่นเต้นมาก ที่ได้เล่นกับ Kraftwerk
เราได้เล่นออกรายการทีวี ได้เล่นคอนเสิร์ตที่สนุกมากๆ
บางคอนเสิร์ตก็ไม่ค่อยดีเท่าไร
แต่พอเราพยายามบันทึก อัลบั้มที่สองของ Kraftwerk
ดนตรีที่เราคิดไว้ในใจ พออยู่ในสตูดิโอแล้วมันไม่เวิร์ก
แถมยังมีความตึงเครียดระหว่าง เคลาส์ ดิงเงอร์กับฟลอเรียน ชไนเดอร์
ปัญหาใหญ่ที่สุด มักเป็นปัญหากับมือกลอง
(เสียงของ: ราล์ฟ ฮุทเทอร์ Kraftwerk)
เพราะพวกเขา ชอบใช้เครื่องดนตรีจริงๆ มากกว่า
และพวกเขาจะไม่อยู่กับเราต่อ เพราะเราขอให้เขาสังเคราะห์เสียง…
เพื่อให้ได้เสียงสังเคราะห์ขึ้นมา
พวกเขาไม่ยอมทำ จนวันนึง เราก็พบว่าเรายืนอยู่ในจุดนั้น
อยู่ด้วยกัน มีแค่เราสองคน…
และผมบังเอิญมีเครื่องสร้างจังหวะ เครื่องเก่าอยู่ด้วย
เราจึงเริ่มอัดเสียงเพลงนั้นกัน ในปี 1971
และจากวันนั้นมา ก็ไม่มีทางหันหลังกลับได้อีกเลย
(Kraftwerk "Klingklang" บันทึกเสียงกันยายน 1971)
มันไม่แตกต่างกันเลย ต่อให้คุณหมุนปุ่มหรือเปิดปิดปุ่มไหน
หรือเสียบสายอะไรก็ตาม มันต่างกันตรงไหน
ไม่ต่างกันเลย
ใครบอกได้ว่าดนตรีคืออะไร
เขามานิวยอร์กในเดือนกันยายน
(เสียงของ: โทนี่ ซาเนตตา ผู้จัดการทัวร์ของโบวี 1972-1974)
พร้อมกับผู้จัดการ ภรรยา และพวกเขา อยากเซ็นสัญญากับค่าย RCA Records
ในสัปดาห์นั้นเอง ผมจึงได้ใช้เวลากับเขาบ่อยมาก
(เสียงของ: โทนี่ เดอฟรีส์ ผู้จัดการของเดวิด โบวี 1970-1975)
คนรุ่นเก่าๆ ที่ RCA ไม่รู้เลย
แต่พวกเขาวางใจ ให้แผนกแมวมองรุ่นเยาว์ของพวกเขา
มาบอกเราว่าสิ่งใดใหม่และน่าสนใจบ้าง เพราะเราไม่รู้เลย
พวกเขารู้ว่าถ้าไม่ได้ตัวโบวีมาละก็ พวกเขาจะพลาดโอกาสสำคัญ
สำหรับเดวิด มันคือความรู้สึกถึงอิสรภาพครั้งใหญ่
จู่ๆ เขาก็มีความเป็นไปได้ ที่จะทำอะไรก็ตามที่เขาอยากทำ
ไอเดียสำคัญคือ การสร้างชุดความเป็นไปได้ใหม่ๆ
ผมพาพวกเขาไปพบแอนดี้ที่ร้าน Factory
(เสียงของ: โทนี่ ซาเนตตา ผู้จัดการทัวร์ของโบวี 1972-1974)
(เดวิด โบวี "Andy Warhol" บันทึกเสียงในฤดูร้อนปี 1971)
ชอบใช้ซีเมนต์ เป็นโรงภาพยนตร์ที่ยืนยง
คุณอย่าลืมว่า ตอนนี้เขายังไม่ใช่เดวิด โบวี
เขายังไม่ใช่ดารา เขาก็แค่หนุ่มคนนึง และมันออกจะเก้ๆ กังๆ หน่อย
เพราะเขาทำท่า เหมือนเล่นละครใบ้อยู่นาน
ซึ่งมันไม่ได้ดูเท่ตรงไหนเลย
จ่ายสองเพนนีก็เข้าไปได้
ฉันอยากเป็นห้องแสดงภาพ
จับเธอใส่ไว้ในการแสดงของฉัน
แอนดี้ วอร์ฮอลดูช่างน่าขัน
แขวนเขาไว้บนผนังฉันสิ
แอนดี้ชอบอะไรบันเทิงอยู่เสมอ
เขาจึงมีปฏิกิริยาต่อคนที่มีสีสัน และโดดเด่นมากกว่าใคร
เดวิดอาจจะแต่งตัวแบบนี้ หรือแต่งหน้านิดหน่อย
แต่เขาไม่ใช่คนที่โดดเด่นอะไรเลย
เขามีเสน่ห์มาก แต่เขาไม่ใช่คนประเภทที่
เดินเข้ามาในห้อง แล้วทุกคนต้องตกอยู่ในภวังค์
บางทีเวลาเราอัดเสียง ผมพยายามจะ…
จริงๆ แล้ว ผมเป็นคนร้องเพลง และเราบอกเขา… แบบนั้น
เขาเป็นดีไซเนอร์ และเขาใช้เวลาเดินทางไปอิตาลีบ่อยๆ
และนำไอเดียกับแฟชั่นกลับมา ผมว่าคุณน่าจะรู้อยู่แล้ว
แต่มันก็โอเคแหละ พวกเขาไม่ได้ทิ้งเรา
และเขาได้อยู่ในจุดศูนย์กลาง ของที่ที่เขาอยากไป
วอร์ฮอลกับผู้ติดตามของเขา
ไม่คิดหรือใช้ชีวิต ตามธรรมเนียมปฏิบัติ
บางคนอาจมองว่าผลงานหรือวิถีชีวิต ของเขาใจจืดใจดำหรือน่ารังเกียจ
บางทีมันยากที่จะหาคำตอบว่าความจริง จบที่ไหนและจินตนาการเริ่มต้นตรงไหน
(เดวิด โบวี "Queen Bitch" จากอัลบั้ม Hunky Dory)
(บันทึกเสียงในฤดูร้อนปี 1971)
เขาอยู่บนถนน พยายามฉุดกระชากน้องสาวที่ชื่อโฟล
มันคือโลกอีกใบเลยรู้ไหม
(เสียงของ: เดวิด โบวี)
และสำหรับผมแล้ว แน่นอนว่าผมต้องการโลกอีกใบนี้
ผมหมายถึงว่าผมแค่ชอบมันเข้าเต็มเปา
และนี่คือโลกอีกใบที่ผมพูดถึง
(การปลดปล่อยทางเพศของผู้หญิง)
มันมีทั้งความรุนแรง ความแปลก และความประหลาด
และมันเกิดขึ้นแล้วจริงๆ
เธอโฉบเฉี่ยวในชุดซาตินและรอยสัก
สวมเสื้อโค้ตหลวมๆ และหมวกมีปีก
โอ้ ให้ตาย ฉันทำได้ดีกว่านั้น
มีโรงละครล้ำสมัย เกิดขึ้นมากมายทั่วนิวยอร์ก
เพราะทุกคนพยายามสร้างรูปแบบใหม่ๆ
หลายอย่างนั้นก็ดุเดือดและดูพิลึก
มันไม่เข้ากับสังคมกระแสหลัก เรียกแบบนี้ดีกว่า
มีเรื่องอันตรายอย่างนึงที่เดวิดสนใจ
นั่นคือเป็นคนผิดกฎหมายทางเพศ
ครั้งแรกที่ผมเจอลู รี้ด…
(เสียงของ: เดวิด โบวี)
คือในห้องหลังร้าน Max's Kansas City
ที่โต๊ะนั้นไม่ได้มีแค่ลู รี้ด แต่อิกกี้ก็อยู่ด้วยเช่นกัน
มีทั้งอิกกี้และลู
พวกเขาเป็นตัวแทนด้านที่บ้าบิ่น ของนักอัตถิภาวนิยมในอเมริกา
มันคือการผสมผสาน ระหว่างดนตรีร็อกกับความล้ำยุค
นั่นคือทุกสิ่งที่ผมคิด ว่าเราควรมีที่อังกฤษ
ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าที่อังกฤษมีไหม
เขาศึกษาจากอิกกี้กับลู…
(เสียงของ: โทนี่ ซาเนตตา ผู้จัดการทัวร์ของโบวี 1972-1974)
และซึมซับคุณลักษณะเฉพาะที่ดีๆ ที่พวกเขามี
การแสดงบนเวทีแบบเฉพาะของพวกเขา
ความกำกวมทางเพศ ความเด่นชัด
ผมคิดว่ามีส่วนประกอบที่ขาดหายไป ในสิ่งที่เขาทำอยู่
และแค่นั้นเอง นั่นคือเส้นทางของเขา
สิ่งที่น่าสนใจเกี่ยวกับเดวิด คือเขาไม่ใช่คนมีพรสวรรค์โดยกำเนิด
แต่เดวิดเป็นนักแสดง
เขามีความสามารถในการเล่นบทบาทต่างๆ
ซึ่งเขาตั้งใจทำ และทำมันเต็มที่
เริ่มมีคนให้ความสนใจในตัวเดฟ บางอย่างเริ่มมีชีวิตชีวา
คิดว่าเราจะรับมืออันนี้ไหวไหม
ในอังกฤษ เดวิดเริ่มสร้างความแตกต่างให้ตัวเอง
(เสียงของ: โทนี่ เดอฟรีส์ ผู้จัดการของเดวิด โบวี 1970-1975)
ตอนนี้เลยพวก
เราต้องการเพลงแรงๆ ใหม่ๆ จากโบวีคนใหม่ที่แข็งแกร่งและแตกต่าง
เล่นแบบเมื่อกี๊อีกที แล้วเราจะทำได้สำเร็จแน่นอน
สำหรับเดวิดที่กลายเป็น ศิลปินที่ผู้คนอยากดูเหลือเกิน
เขาจึงต้องสร้างอัตลักษณ์ใหม่
ได้เวลาสนุกแล้ว สนุกกัน
ร็อกสตาร์คนใหม่
หนึ่ง สอง สาม สี่
(เดวิด โบวี "Sweet Head (Take 4)" บันทึกเสียงพฤศจิกายน 1971)
ฉันพยายามตีตัวออกห่างจากเธอ
จากคนสเปน คนดำ และหมากฝรั่งที่เธอเคี้ยว
ที่ที่โปสเตอร์ถูกแก๊งโจรฉีกขาด
และสวนสาธารณะตุ๊ดแต๋ว กับรถตู้ที่จอดตายแล้ว
ผมว่าผมจะโทษทุกอย่างนี้ไปที่คูบริก
เพราะสิ่งที่ผมอยากทำ คือสร้างวัฒนธรรม
ด้วยดนตรีที่ผมแต่ง
มันเป็นอะไรที่น่าทึ่ง เกี่ยวกับการปฏิเสธสุญนิยมในอนาคต
ซึ่งเป็นวัฒนธรรมของหนัง เรื่อง Clockwork Orange
ไม่มีหนังเกี่ยวกับแก๊งหรือ เยาวชนเรื่องใดที่เหมือนเรื่องนี้เลย
ไม่ว่าจะเป็นการตีความ สไตล์ที่แตกต่างกันหรือพลังพลวัต
ระหว่างระบอบ กับเยาวชนในชนชั้นแรงงาน…
(เสียงของ: ดอน เล็ตส์ ผู้กำกับภาพยนตร์และดีเจ)
มันอธิบายถึงอะไรหลายๆ อย่าง ที่เกิดขึ้นเป็นผลพวง
เพราะคุณต้องเข้าใจว่า
การเคลื่อนไหวของเยาวชนวัฒนธรรมย่อย ครั้งใหญ่ในตอนนั้นคือกลุ่มสกินเฮด
กลุ่มสกินเฮด อย่างแก๊ง Scotswood Aggro Boys
ที่มีสไตล์เป็นหนึ่งเดียว และสวมเสื้อเชิ้ตลายตาราง
รองเท้าบู๊ตขัดเงา และทรงผมที่ไถจนเตียน
หลายคนภูมิใจในชื่อเสียง ที่เป็นข่าวด้านการใช้ความรุนแรง
นี่คือทัศนคติ ที่เคร่งครัดเกือบถึงที่สุด
และพวกเขาค้านหัวชนฝาที่จะใช้ยา ลูกปัด หรือของประดับแบบฮิปปี้
แต่พวกเขาก็มีดนตรีในแบบของตัวเอง
(The Slickers "Johnny Too Bad" ปล่อยในสหราชอาณาจักรปี 1971)
เดินไปตามท้องถนน พกปืนสั้นไว้ข้างเอว
จอห์นนี่ นายมันเลวเกินไป
โวๆ โว้ว!
พวกสกินเฮด ไปคอนเสิร์ตดนตรีร็อกบ้างไหม
ไม่ๆ ผมคิดว่าพวกสกินเฮด…
(เสียงของ: พีต ทาวน์เชนด์ The Who)
รู้สึกว่าพวกเขาควรมีดนตรีของตัวเอง
แล้วเร็กเกล่ะ
พวกเขาควรมีสิทธิ์เสียง นี่คือดนตรีจาเมกัน
นายออกปล้น นายแทงคนอื่น
นายปล้นสะดม และยิงไม่เว้น
- พวก นายมันเลวเกินไป - เลวเกินไป
พวกเขานำไปใช้ แต่มันไม่ได้เกิดขึ้นจากภายใน
เข้าใจที่ผมสื่อใช่ไหม
คุณเข้ากับอินเดียตะวันตกได้ไหม
อินเดียตะวันตกเหรอ ก็ดีนะ เหมือนพวกเขาเป็นคนอังกฤษ
ทำไมคนขาวที่ต่อต้านสังคม จึงไม่โจมตีอินเดียตะวันตก
เพราะพวกเขามีจังหวะดนตรีดีๆ
อีกเรื่องคือ… พวกเขาชอบเสียงเพลง
แต่เร็กเกคือดนตรีจาเมกันของแท้
นายจะหนีไปไหนได้
โวๆ โว้ว!
นายจะวิ่งหนีไปขอความช่วยเหลือ แต่ไม่มีใครยอมช่วย
เพื่อนคนขาวของผมหลายคนก็สกินเฮด
สำหรับผม นี่คือหลักฐานชิ้นสำคัญ ของพลังแห่งวัฒนธรรม
ที่ทำให้ผู้คนมารวมตัวกัน
ดนตรีทำแบบนั้นได้
- ขอโทษครับ - ครับ
ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม
อ้อ ได้สิ ได้แน่นอน
เร็กเกมัน… มันคือดนตรีโปรดของคุณใช่ไหม
แน่อยู่แล้ว
- เร็กเก - ใช่ ดนตรีโปรดของคุณใช่ไหม
- ใช่ - ครับ
ตอนแรกมีกลุ่มม็อดกับกลุ่มร็อกเกอร์
ต่อมามีกลุ่มทร็อกกับธันเดอร์เบิร์ด และตอนนี้ก็มีสกินเฮดกับกรีสเซอร์
แต่สำหรับคนในเมืองนี้ พวกเขาเรียก กลุ่มคนพวกนี้รวมกันว่าตัวสร้างปัญหา
ถ้าสื่อเขียนพาดหัวข่าว
ว่า "เด็กผิวดำและผิวขาว อยู่ร่วมกันได้ด้วยดนตรีและสไตล์"
หนังสือพิมพ์นั้นก็คงขายไม่ได้ เข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม
พวกเขามักมองหา ปีศาจร้ายตัวใหม่ๆ เสมอ
แต่คนทุกรุ่น ต้องการมีอัตลักษณ์ของตนเอง
สิ่งใหม่ๆ ที่แตกต่างมากพอ จนถึงขั้นทำให้คุณหลงใหลได้
ทุกอย่างช่างดูขัดแย้งกันไปหมด
เซ็กส์และความตาย กับดนตรีร็อก
ทั้งหมดนี้มันอะไรกัน
เราคือสิ่งที่อเมริกา แสดงให้เห็นในตอนนี้
(เสียงของ: อลิซ คูเปอร์)
เราเป็นส่วนที่พวกเขาไม่อยากเห็น เราแค่นำมันออกมาเผยแพร่
เพราะมันมีอยู่จริง และเราสนุกที่ได้ทำแบบนั้น
เราไม่ได้เป็นแค่วงร็อก แต่เราเป็นศิลปะที่มีการเคลื่อนไหว
มันเหมือนกับการนำหนัง A Clockwork Orange
มาแสดงบนเวที
เดวิดไปดูอลิซ ที่โรงละครเรนโบว์ในลอนดอน
ผมคิดว่า สิ่งที่ปลุกจินตนาการของเดวิดได้
คือ โอเคละ คุณทั้งเล่นดนตรี และแสดงบนเวทีได้จริงๆ…
(เสียงของ: โทนี่ เดอฟรีส์ ผู้จัดการของเดวิด โบวี 1970-1975)
และทำให้ดนตรีดำเนินคลอไป
นี่คือสิ่งที่ผมอยากเป็น เวลาอยู่บนเวที
อลิซขึ้นเวทีไปและอยากเป็นแบบนี้
ผมเลยปล่อยให้อลิซทำทุกอย่าง ตามที่เขาอยากทำ
ซึ่งมันน่ากลัวมาก และผู้คนก็ชอบเวลารู้สึกกลัว
พ่อแม่ไม่ชอบรู้สึกกลัวหรอก แต่เด็กๆ ชอบรู้สึกกลัว
(เดวิด โบวี "Life on Mars" จากอัลบั้ม Hunky Dory)
มันยังคงยากมากๆ ที่ทุกคนจะตระหนักได้
ว่าศิลปินร็อกสามารถขึ้นไปบนเวที
และเปลี่ยนไปเป็นอีกคน ในทุกๆ ครั้งที่ขึ้นเวที
คุณไม่จำเป็นต้องมีบุคลิกเดิมตลอด
และผมแค่เชื่อในความคิดของผม
ตอนนั้น ได้ปล่อยอัลบั้ม Hunky Dory พอดี
แต่เดวิดก็เริ่มทำอัลบั้มใหม่แล้ว
เขามีความทะเยอทะยานสูงมาก โทนี่ก็เช่นกัน พวกเขาอยากครองโลก
(14 พฤศจิกายน 1971)
(มารีเนอร์ 9 เป็นยานอวกาศลำแรก ที่ได้โคจรรอบดาวเคราะห์ดวงอื่น)
จากจุดแรกเริ่ม ของประวัติศาสตร์มนุษยชาติ
จะมีจุดแสงสีแดงขนาดใหญ่ อยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน
ผมได้เข้าใกล้ สิ่งที่ผมอยากทำขึ้นเรื่อยๆ
(17 ธันวาคม 1971 ปล่อยอัลบั้ม Hunky Dory)
Hunky Dory แตกต่าง จากสิ่งที่มีอยู่อย่างสิ้นเชิง
(มารีเนอร์ 9 ถ่ายภาพภูเขาไฟ ท่ามกลางพายุฝุ่นบนดาวอังคารได้)
สิ่งต่างๆ บนดาวอังคาร กำลังเปลี่ยนไปต่อหน้าต่อตาเรา
Hunky Dory ทั้งอัลบั้มสะท้อน ถึงความกระตือรือร้นที่ผมเพิ่งค้นพบ
สำหรับพื้นที่ใหม่ๆ นี้ที่เปิดรับผม
ตัดไปที่เวสมินสเตอร์ เพื่อดูผลที่ยอดเยี่ยม
เสียงส่วนใหญ่คือ 112
เป็นจำนวนที่มากกว่า ที่ผู้คนคาดคิดไว้เยอะเลย
(ตลาดร่วมยุโรป)
เราไม่ได้แค่สิ่งที่เราต้องได้ จากยุโรปเท่านั้น…
(สมาชิกรัฐสภา จอฟฟรีย์ ริปปอน หัวหน้าผู้เจรจาของยุโรป)
แต่ผมคิดว่าเราได้เสนอ ข้อตกลงที่ยอดเยี่ยมด้วยเช่นกัน
สำหรับผมแล้ว ผมรู้สึกว่า ยุคใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นในตอนนั้น
คุณคิดไหมว่าจะถูกปล่อยตัวแบบนี้
(บก. Oz ถูกปล่อยตัวพร้อมตักเตือน)
ผมว่าเราก็คอยหวังและสวดภาวนาอยู่
เราทุกคนดีใจมากๆ ที่เรา… ไม่ต้องกลับเข้าคุกอีก
มีการพูดคุยอย่างหนาหู ว่าการพิจารณาคดี Oz
คือชัยชนะสำหรับสถาบัน เหนืออิสรภาพของเยาวชน
- คุณเห็นตรงกันกับข้อความนี้ไหม - ไม่เลยครับ ผม…
ผมว่าสิ่งแรกที่ผมอยากพูดคือ การต่อสู้นี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
ถ้าบนดาวอังคารมีสิ่งมีชีวิต
มุมมองที่มี ก็คงขยับขยายไปไกลมากขึ้น…
(คาร์ล เซแกน - นักดาราศาสตร์)
เพราะอินทรีย์ทั้งหมดบนโลก แม้ว่ามันจะดูแตกต่างกัน
แต่โดยพื้นฐานแล้วมันเหมือนกัน
เคมีของพวกมันเหมือนกันทั้งหมด
และมันแค่มีรูปลักษณ์ภายนอก ที่ต่างกัน
เมื่อโอกาสวนมาถึงวันคริสต์มาส
และวันขึ้นปีใหม่อีกครั้ง
บางทีเราอาจลืมไปว่า โลกของเราเปลี่ยนแปลงไปมากแค่ไหน
พร้อมด้วยสิ่งมหัศจรรย์ทางเทคโนโลยี ในยุคสมัยนี้
มันทำให้ข้าพเจ้าสงสัยว่า ในอนาคตอาจมีการเปลี่ยนแปลงใดๆ อีก
เราไม่อาจบอกได้แน่ชัด
(Compost "Bwaata" บันทึกเสียงในปี 1971)
เด็กๆ พวกนี้ ที่ไม่ได้สนใจอะไรทั้งสิ้นเลย
นอกจากการได้ทักทายในวันขึ้นปีใหม่
ซึ่งอาจหมายถึงความหวัง และพันธสัญญาใหม่เพื่อเราทุกคน
อีกไม่กี่วินาที แค่ไม่กี่วินาที ก่อนที่ลูกบอลจะตกถึงพื้น
และนับห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง
เรียบร้อย
สวัสดีปี 1972 สุขสันต์วันปีใหม่แด่ทุกคน
(เดวิด โบวี "Ziggy Stardust" บันทึกเสียงพฤศจิกายน 1971)
โอ้ เย่
ซิกกี้เล่นกีตาร์
เล่นแจมกับวง Weird and Gilly
และวง Spiders from Mars
เขาเล่นดนตรีด้วยมือซ้าย
แต่ไปได้ไกลเกินกว่า
กลายมาเป็นคนพิเศษ จนเราได้ชื่อว่า Ziggy's Band
ผมตระหนักได้ว่า สิ่งที่ผมทำนั้น จริงๆ แล้ว
มันคือขั้นตอนถัดไปของสิ่งต่างๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้น
เหมือนแมวจากญี่ปุ่น
เขาเลียได้ด้วยการยิ้ม
ให้ตายสิ เราทำอะไรลงไป
บ้าเอ๊ย เราทำให้คนชอบยุค 60
มันเหมือนว่ามันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ
เราคืออนาคต
พวกแมงมุมอยู่ไหน
ตอนที่แมลงวันมาบินกวนใจฉัน
แค่เบียร์เบาๆ ที่คอยนำทางเรา
เราบ่นเรื่องแฟนๆ ของเขา เราควรบีบมือนุ่มๆ ของเขาไหม
คำบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี