NETFLIX PRZEDSTAWIA
12 września 1914 roku. Francja od miesiąca jest w stanie wojny.
Wojna miała być krótka,
ale do tej pory zginęło 300 000 żołnierzy.
W Saint-Paulin, w Wogezach,
armia francuska odpiera niemiecką inwazję,
starając się nie dopuścić wrogów do Paryża.
Gdy mężczyźni wyruszyli na front,
kobiety zajęły ich miejsce na polach, w fabrykach, szpitalach…
Oto historia czterech z nich.
KOBIETY NA WOJNIE ODCINEK 1
Co ty wyprawiasz!
Śpieszę się! Każ mu przestać!
Puść go. To ojciec Louis. Znam go. Ma pola po drugiej stronie.
Czego on szuka?
Mordercy.
- Witam. - Dzień dobry.
Dokumenty, proszę.
- Skąd jedziesz? - Z Paryża.
Czego szukasz na linii frontu w Saint-Paulin?
Mam tu pracę. Jestem na liście.
W porządku, jest dziwką.
To i tak nie ona.
Możesz jechać.
Witam! Policja.
Poproszę dokumenty.
Jeanne Charrier.
Dokąd jedziesz?
Do Pont-à-Mousson po moją matkę.
Jest sama i nie jest tu bezpieczna.
Co przewozisz?
Puste kufry na rzeczy mojej matki.
- Suzanne Faure, coś ci to mówi? - Nie.
- Czego konkretnie szukacie? - Ja?
Nikogo.
Przysłano go z Paryża. Szuka kobiety.
Morderczyni.
- Dokąd idziesz? - Do klasztoru w Saint-Paulin.
Wskakuj. Podwiozę cię.
Nie bój się.
Nosze!
ŻANDARMERIA NARODOWA
Nosze!
Mamy rannych!
Pomóżcie mi!
Nosze!
Dziękuję pani.
Mamy rannych!
Ranni!
- Uważaj na siebie. - Dobrze.
Pośpieszcie się!
Szybciej, na litość boską!
Ruszcie się! Szybciej!
Trzymajcie się, żołnierze!
Mamy rannych!
Ranni!
Pomóżcie mi!
Siostra Geneviève!
- Gdzie matka Agnès? - W kościele.
Dziękuję.
Chroń nas.
Kończy się miejsce. Chciałem przenieść ich do szpitala,
ale walka toczy się tutaj.
Tu trzeba ich leczyć. Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Cierpiący są mile widziani w domu Boga. Zdaj się na nas.
Dziękuję, matko.
Bądź silny, majorze!
Szybciej, połóżcie go na łóżku!
- Ilu ich jest? - Pojęcia nie mam. Wielu!
Niemcy zajęli Saint-Amand. Wkrótce mogą zająć Saint-Paulin.
Doktorze Bruand! Oceń rannych!
Idziemy!
Nie możesz tu być.
Chodź ze mną.
Wszystko dobrze?
Tak.
Przyniosłam ser, mleko i maliny.
Nie możecie tam zostać.
Trzy kobiety, same, na linii frontu… To szaleństwo!
- Mama mówi, że musimy wnieść siano… - Zawsze ma wymówkę.
Nigdy nie opuści farmy.
Nie możecie dłużej zwlekać.
Schronicie się w tutaj. Będziecie bezpieczne.
- Ale… - Żadnego ale!
Jeśli rano tu nie wrócisz, przyjdę po ciebie.
Lisette.
Przekaż to mamie.
Przybywam w miejsce pełne tajemnic
By zawrzeć umowę moim ciałem…
Dziewczyna mnie pieści Piękna kurtyzana
Wdzięczy się O właśnie tak
Pójdę prosto do nieba…
No chodź!
Chodź zatańczyć!
Pięknie!
O co chodzi?
Szukam pracy.
Mamy komplet.
Nie. Mamy pokój.
Zdrowie!
Maria od nas odchodzi.
Daj mi butelkę.
Jak się nazywasz?
Marguerite de Lancastel.
Jesteś na liście?
Tak.
Nie chcemy kłopotów z armią.
Przymykają oko, ale po co ryzykować.
Skarbie, dasz nam kolejną kolejkę?
Mamy 20 klientów dziennie.
Jeśli nie pasuje, wynocha. Nie lubię damulek.
Jestem w tej branży od ponad 20 lat. Pracuję szybko.
Nie sprawię ci kłopotów. Zależy mi na pracy.
W Paryżu brakuje klientów. A tutaj…
Tutaj są żołnierze.
Juliette! Pokaż Marii jej pokój.
- Zmykaj. - Szybko!
Co komu podać?
Zobacz, co potrafię!
Nie bijcie się o moją cipkę. Coś wymyślimy.
Dostosuję się.
Ruchy, Maria!
Słyszałaś szefa. Musisz stąd iść!
Wasz szef się nie patyczkuje…
Za barem stoi jego żona?
Siostra.
- Wiesz, jak działają żetony? - Wiem, jak działają.
Potrącają nam wydatki z pensji?
Pokój, pościel, posiłki…
Prowadzenie burdelu kosztuje.
- Tak. - Jest nas tu 15.
Nie sprawiaj kłopotów.
Ostatnia, która próbowała…
Nie wróci. Wiem.
To nie mój pierwszy burdel.
Musimy ruszać dalej, Suzanne. Detektyw nam nie odpuści.
Dlaczego mi pomagasz?
Nie znoszę niesprawiedliwości.
Nie wiem, jak się nazywasz.
Jeanne.
Jeanne Charrier.
Dziękuję, Jeanne.
Wyruszymy w drogę i będzie dobrze.
Jutro dojdziemy do Pont-à-Mousson. Potem Szwajcaria.
To Compoing!
- Słyszysz? To Compoing! - Gdzie?
Jeanne!
Jeanne! Jesteś cała?
Jeanne! Jesteś ranna?
Nie ciebie ścigam.
Gdzie ona jest?
Chodź!
Chodźmy.
Sytuacja nie jest idealna,
ale idę na front i liczę na ciebie.
Przepraszam.
Zajmiemy się fabryką, ale nie dostaliśmy zwolnienia.
Powinniśmy być w armii!
Ryzykujemy pluton egzekucyjny. Uznają nas za dezerterów!
Dostaniecie je.
Doniesiono mi, że ministerstwo zatwierdziło nasz wniosek.
- Czemu to tyle trwa? - Zaufajcie mi.
To kwestia czasu.
Wojna będzie krótka.
Będziecie w dobrych rękach.
Żona zna dokumentację, klientów i procedury.
Zna was wszystkich.
Ufam jej.
Kobieta na czele firmy nieco nimi wstrząśnie.
I dobrze.
Znam cię.
Zjednasz ich sobie w mgnieniu oka.
Co?
Mógłbyś zostać.
- Zwolniliby cię z poboru. - Tak. Ale muszę jechać.
Jestem inżynierem i mogę pomóc Francji. Rozumiesz?
Spokojnie, za miesiąc wrócę.
Hej.
Obiecuję.
Ufam jej, matko.
Dziesięć lat małżeństwa.
Powierzyłeś jej remont fabryki i zapłaciłeś fortunę.
By wprowadzić fabrykę w dwudziesty wiek.
Nawet nie wie, czym jest oś!
Caroline nie ma smykałki do interesów.
Mamo.
Mamo, proszę cię.
Obiecaj, że spróbujesz.
Dobrze.
Wróć do mnie.
Myślisz, że Niemcy wkrótce odejdą?
Mam nadzieję.
Chciałabym wrócić do domu.
Nie możemy, skarbie.
Myślisz, że ktoś śpi w moim pokoju?
Niemożliwe.
- Zamknęłyśmy drzwi. - Może weszli przez okno.
Oby nie zniszczyli mi zabawek.
Mam dla ciebie prezent.
Ładna?
- Hej, Madeleine! - Puść mnie!
- Uspokój się. - Puść mnie!
- Madeleine.
Puść mnie!
- Proszę. - Puść mnie!
Uspokój się, Madeleine!
Puść mnie!
Madeleine, proszę.
Proszę.
Uspokój się.
Porozmawiajmy.
Nie chcę, żebyś jechał.
Rozmawialiśmy o tym.
Zróbmy tak. Posłuchaj.
Jak się stęsknisz,
weź swoją lalkę
i bardzo mocno ją przytul.
Aż poczujesz bicie mojego serca.
Dobrze?
Nie chcę twojej lalki!
Kocham cię.
Tato!
Zaczekaj!
Zaczekaj na mnie!
Aubert.
Legrand.
Husson.
Bonnet.
Pition.
Aliex.
André.
Guillet. Twoja kolej. Jedziesz następnym konwojem.
Zabierasz się z inżynierami. Kapitan Dewitt!
Major Dupont.
Saper Aubert.
Saper Jacquet.
Kapitan Dewitt!
FABRYKA DEWITTA
Wróciłam.
Prawie się spóźniliśmy.
Gdzie Madeleine?
W swoim pokoju.
- Posłuchaj, Éléonore… - Nie musisz.
Jesteś tu, bo twój dom jest na terenie Niemiec.
Victor odszedł.
Nie ma potrzeby udawać.
Spróbujmy żyć w pokoju.
Lubię w domu ciszę,
a posiłki jemy o ustalonej porze.
Jeśli chodzi o fabrykę…
daj z siebie wszystko.
Jednak…
nie był pan aż taki zmęczony, kapitanie.
Nie musisz już mi schlebiać.
To jest wliczone w cenę?
Powiedzmy, że…
jeśli ktoś mi się spodoba, czas nie gra roli.
- Chciałbym, ale nie mam czasu. - Oczywiście.
Musisz wrócić do obozu.
Tak sobie myślę, że…
mogłabym odwiedzić obóz, jeśli powiesz mi, gdzie jest.
Co ty na to?
Jego lokalizacja jest tajna. Przecież wiesz.
To mój przyjaciel, Lucien.
- Dobry wieczór! - Hej!
- Masz ogień? - Tak.
Dzięki.
Chcesz drinka?
Tylko jednego?
- Czego się napijesz? - Szampana.
Opowiem o tobie w obozie. Będą do ciebie walili drzwiami i oknami!
Moglibyśmy zabawić się w obozie.
- Jeśli powiesz mi, gdzie jest. - To niemożliwe.
Cywile nie mają wstępu.
Szkoda…
Chyba że… byłabyś dyskretna.
Zobacz, jaka dyskretna jestem.
Tuż za przełęczą Madeleine.
Pół godziny od Saint-Paulin, jeśli idziesz szybko.
Dziękuję.
Pójdziemy do Jaskini Niedźwiedzia?
Nie możemy tam chodzić.
To teraz terytorium Niemiec.
Pobawisz się ze mną lalkami?
Już ci tłumaczyłam, groszku, że muszę chodzić do pracy.
Matka nie ma dla ciebie czasu.
Mam.
Będziemy się dobrze bawić.
Ty też musisz pracować.
Za dwa tygodnie zaczyna się szkoła.
Znajdźcie ich!
- Gdzie jest wejście do fabryki? - Tam, kapitanie!
- Dzień dobry! - Dobry!
Odłóżcie narzędzia!
Gdy was wyczytam, stańcie za mną.
- Chalandon. - Tutaj.
Przejdź tam.
- Dubois. - Tutaj.
- Hermé - To ja.
- Jacquotin. - Tu.
Mauvignier.
- Tu. - Perrot?
- Tutaj. - Queneau.
- Ricoeur. - Dzień dobry.
- Sabatier. Schmit. - O co chodzi?
- Degaux. - Co tu się dzieje?
Są aresztowani.
- Pod zarzutem? - Dezercji.
Nie jesteśmy dezerterami!
To jakaś pomyłka.
Czekają na dokumenty. Zadzwońcie do ministerstwa.
To rozkaz ministerstwa.
Dajcie mi jeden dzień, żeby to wyjaśnić…
Wykonuję rozkazy. Zabieram ich.
- Co z nimi będzie? - Pójdą na front.
- Idziemy. - Nie.
Nie martw się.
Będzie dobrze.
Proszę pana, idziemy.
Wystarczy.
Idziemy!
Chodźmy.
Mamo.
Pomocy!
Zostań tu, Lisette!
Trzeba ją opatrzyć.
Lisette, wróć do środka.
Dziękuję.
Zdezynfekujemy i zszyjemy ranę.
Nie mamy czym. W Saint-Paulin jest szpital.
- W klasztorze. - Nie możemy tam iść.
Przyniesiesz mi czystej wody?
Dziękuję.
Nie stój tak, Pauline! Chodź.
Tylko nie szpital. To zbyt niebezpieczne!
Ratuj się!
Pójdę sama.
Jestem pielęgniarką, przyniosę opatrunki.
A jeśli cię złapią?
Wezmę twoje papiery.
Zostawię ci swoje. Będę udawać, że jestem tobą.
Jak masz na nazwisko?
Charrier.
Jeanne Charrier.
- Proszę. - Dziękuję.
Uciskaj tutaj, dobrze?
- Gdzie jest Saint-Paulin? - Na końcu drogi. Pokażę ci.
Trzymaj się.
Niemcy zajęli wzgórze obok ich farmy!
Jeśli Lisette się nie zjawi, pójdę po nią.
- Tak, matko Agnès. - Tam!
- Szybciej! - Bądź odważny!
No dalej, trochę się wysilcie!
Szybciej!
Szybciej, trzymajcie się!
Ostrożnie!
Powoli!
Spokojnie.
Jesteśmy.
- Tu. Dobrze. - Bruand!
- Tak?
- Ilu mamy? - Kolejnych 20.
Oceń ich. Wezmę ciężkie przypadki.
Morfina, szybko!
Szybko!
Pomóżcie mi!
Za nogi…
Szybko!
Straciliśmy wzgórze Saint-Anne.
Jeśli stracimy Saint-Paulin, Niemcy zajmą Paryż.
A posiłki z Czerwonego Krzyża?
Nieprędko do nas dotrą. Utknęli w Marne.
Co mam zrobić? Jestem tu jedynym chirurgiem.
Zastąpią ich zakonnice i znachorzy nieumiejący opatrywać ran?
Dawaj następnego!
Jutro przyjeżdża twój brat. Dołączy do mojego dywizjonu.
- Wyślesz Léona na front? - Studiuje w Saint-Cyr.
Nie z wyboru. Chciał ci się przypodobać.
Przepraszam, generale.
Wchodźcie!
Na mój stół.
Na trzy! Raz, dwa, trzy!
Generale!
Potrzebujemy pana!
Spokojnie.
Dasz radę! Prawie jesteśmy.
Lisette, uciekaj do domu!
Niemcy!
- Do domu! - Lisette!
Do domu!
- Szybciej! - Mamo!
Schowaj się, Lisette!
Mamo!
Schowaj się!
Mamo, nie!
- Zostań tam! - Chodź!
- Mamo! - Nie!
Zostań tam!
Mamo!
Ukryj się!
Nie zbliżaj się!
Zostań tam!
Cofnijcie się!
Nie podchodźcie!
Przepraszam.
Tak mi przykro!
Lisette!
Dlaczego mi to zrobiłeś?
Ktoś jeszcze ocalał?
Odejdź w pokoju, najdroższa.
Musimy iść. Mogą tu wrócić.
Panienko?
Jak się nazywasz?
Panienko?
Jak się nazywasz?
Jeanne.
Jeanne Charrier.
Chodźmy.
Nie zapomnij reszty!
Co tu robisz?
Szukałam cię tyle czasu…
Wmawiałam sobie, że nie żyjesz.
Mamo! Nie było bagietek, więc wzięłam bochenek chleba.
Nie szkodzi, kochanie. Chodź tutaj.
To moja córka.
Madeleine.
Może porozmawiamy innym razem?
Wiesz, gdzie mnie szukać.
Kim jest ta pani? Jest piękna.
Wiesz, która jest godzina? To nie hotel.
Nie martw się. Nadrobię.
Jej papiery?
SUZANNE ALICE FAURE
- Gdzie ciało? - W środku.
To nie ona.
To jej szmuglerka.
Suzanne Faure jest niezamężna.
- Są inne ciała? - Tylko mała w pokoju obok.
Co ty wyprawiasz?
Masz obsesję. Co takiego zrobiła?
Suzanne Faure zabiła moją żonę,
więc też musi umrzeć.
Proszę pana?
Napisy: Mariusz Bansleben