NETFLIX PRZEDSTAWIA
Jeanne.
Panno Charrier.
Tak?
Yves jedzie do Nancy, więc podrzuci cię na stację.
Przetną linie kolejowe na Mozeli, by zablokować Niemców.
To ostatni pociąg, więc się nie spóźnij. Będę czekał na ciebie na placu.
Punktualnie o trzeciej.
Będę tam. Dziękuję.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Idź zjeść. Jesteś głodna.
Dziękuję, Yves.
KOBIETY NA WOJNIE ODCINEK 2
Co ty tutaj robisz?
Policja sądowa.
Przyjęliście wczoraj kobietę?
Tu kobiety to zakonnice, a ranni to żołnierze.
Mogę się rozejrzeć?
To szpital wojskowy. Nie można tu wchodzić.
Cywile nie mają wstępu. Chyba że masz pozwolenie. Nie?
W takim razie proszę wyjść.
Nie martw się. Opatrzę ci rany.
Usiądź.
Jak się nazywasz?
Nie pamiętasz?
Musiałeś wiele przejść…
Generał cię nie przyjmie.
Sprawdziliśmy i nie ma wniosku o zwolnienie dla twoich pracowników.
To niemożliwe.
Mój szwagier pracuje w resorcie w Paryżu.
Powiedział, że wniosek rozpatrzono pozytywnie.
Z uwagi na sytuację
nie sądzę.
Do widzenia pani.
Proszę pana.
Potrzebuję ich, by utrzymać fabrykę. Bez nich…
Kraj też ich potrzebuje, proszę pani!
Wiem.
Mąż wyjechał dwa dni temu.
Niemożliwe.
Przepraszam.
Nie mogę dać ci pozwolenia na śledztwo w szpitalu wojskowym.
Zapytaj przełożonych.
A ty?
Masz prawo wejść do szpitala, prawda?
Madeleine?
Tak.
Ale wyrosła.
- Przywitaj wujka. - Witaj.
Witaj kto?
Witaj, wujku.
- Ile masz lat? - Osiem.
Osiem!
Daj mi buziaka.
Jesteś taka słodka!
Charles?
Dzień dobry, Caroline.
Jechałem całą noc. Nie mogłem siedzieć bezczynnie.
Nasz wniosek przepadł w sztabie generalnym.
- Robotnicy nawet nie mogli się pożegnać. - Wiem. To okropne.
- Co się stało? - Nie wiem.
Dziękuję, Germaine.
Rząd przeniósł się do Bordeaux.
W ministerstwie panuje bałagan.
Wniosek o zwolnienie musiał zaginąć.
Co możemy zrobić?
Nic. Żołnierze zostali rozmieszczeni.
Nie wydają już zwolnień. Wojna dopiero się zaczyna.
Uzgodniłem z ministerstwem,
że wrócę, kiedy znajdę rozwiązanie.
Nie martwcie się.
Dziękuję ci.
Cieszę się, że tu jesteś.
Mamo, możesz przyjść?
Wybaczcie.
Wyjaśnisz mi to?
Nigdy nas nie odwiedzasz.
Matko, Victor właśnie wyruszył na front.
Będziecie mnie potrzebować.
Zaufaj mi.
Miej we mnie trochę wiary.
Bestia z apokalipsy Jana jest blisko.
Wyłoniła się z Zaświatów.
Jesteśmy oblężeni przez niemiecką armię.
Jak możemy głosić słowo Boże
pośród rządów nienawiści?
W walce z Bestią
liczy się każdy francuski żołnierz.
Postawcie dzieci Francji na nogi
i uwolnijcie nas od wroga!
Jesteście żołnierzami Boga.
A teraz…
otwórzmy nasze serca
i uczcijmy pamięć Lisette
oraz jej rodziny.
Ofiary niemieckiego barbarzyństwa.
Geneviève?
Z Bogiem, siostry.
Pospieszmy się!
Matko Agnès, co się dzieje?
Mamy więcej rannych.
Mogę pomóc!
Jestem pielęgniarką w Salpêtrière!
Chodź ze mną.
Okryj głowę.
Szybciej.
Mogę w czymś pomóc?
Nie.
Pamiętajcie, siostry, zielone karty czekają.
Żółte są dla Bruanda. Czerwone – dla mnie.
Powodzenia, siostry! Żwawo!
Idźcie!
Pomóżcie mi!
Przenieśmy go tam!
Trzymaj się!
- Załóż mu krępulec! - Tak, majorze!
- Moja noga! - Nie ruszaj się!
Moja noga!
Bruand!
Żółty! Dla ciebie.
Moja noga!
Nie żyje. Zostaw go.
Następny!
Hej!
Co z tobą?
Idź do diabła!
- To szwab! Nie powinien tu być! - Nie macie współczucia?
Zmasakrowali nas w górach!
Siostro!
Odsłoń mu ranę na nodze!
Wynocha! To rozkaz!
Mamy dbać o naszych rannych. Przysięgałyśmy przed Bogiem.
Przysięga Hipokratesa każe ratować każdego.
Zajmę się nim.
Rozedma płuc. Istnieje ryzyko zgorzeli gazowej.
- Kim jesteś? - Jeanne Charrier, pielęgniarka.
Najwyższy czas.
- Pomożesz zająć się rannymi? - Oczywiście.
- Czerwonych trzeba operować. - Wiem.
Bruand, pomóż mi. Zaczniemy od niego.
Przenieśmy go na bok, inaczej go zabiją.
Doktorze!
Idę.
Dogadałem się z ludźmi w ministerstwie.
Moglibyśmy ściągnąć pracowników z kolonii.
Trzeba będzie zaadaptować fabrykę.
Zaadaptować fabrykę?
Tak, do produkcji amunicji. Dla rządu.
Musimy wykorzystać tę szansę.
Produkcja wozów i amunicji to nie to samo.
Matko, jeśli tylko dzięki temu ocalimy fabrykę…
Victor byłby przeciwny.
Jestem pewna.
Tak, wolałabym robić to, co robiliśmy do tej pory.
Ale wiecie, jaka jest sytuacja.
Znajdź inne rozwiązanie.
Chętnie, ale innego nie widzę.
Pani Dewitt,
pan Delcour z banku chce z panią porozmawiać.
Nie mamy pieniędzy?
To chce pan powiedzieć?
Od pół roku nie otrzymujemy wpłat.
Myślałem, że wiecie.
Ależ skąd.
Victor nic nie mówił, Caroline?
Nie miałam pojęcia.
Panie Dewitt,
pański brat liczył na przyszłą sprzedaż.
Zwykle zaufalibyśmy pańskiej rodzinie, jak zawsze.
Tak było w czasach pańskiego ojca. Ale teraz…
Trwa wojna.
Nie macie pracowników do realizacji zamówień.
Za dużo niepewności.
- Bez brata w fabryce panuje stagnacja. - Ja tu jestem.
Pani Dewitt…
Nie ma pani kwalifikacji.
Co się teraz stanie? Zajmie pan fabrykę?
Będę musiał, jeśli nie opłacicie zaległości.
Wspierał pan męża, kiedy chciał unowocześnić fabrykę.
Nawet go pan zachęcał!
A teraz pan nas porzuca?
A co, jeśli możemy kontynuować produkcję i mamy klienta,
który nie będzie zalegał z zapłatą?
Ma pan kontrakt t z armią?
- Nie, ale pracuję nad tym. - To by nas uspokoiło.
Kompania, stać!
Rozejść się!
Hej!
Ty!
Co tu robisz?
Próbujesz się tu łajdaczyć?
Teraz wiem, czemu zadajesz te pytania.
Samochód przy drodze należy do ciebie?
- Tak. - Został skonfiskowany.
Bardziej przyda się wojsku niż dziwka.
Chodź ze mną. Porozmawiamy z twoim szefem.
Witaj, Marcel.
Co za niespodzianka…
Potrzebuję pieniędzy.
Musisz mi pomóc.
Ile?
Pięćdziesiąt tysięcy.
Pamiętasz szkołę?
Nie mieliśmy butów, a on się z nas śmiał.
A teraz nas prosi.
Zabawne.
Bardzo zabawne.
Po co ci pieniądze?
Chcę zmienić zakład w fabrykę amunicji.
Mój tępy brat zrujnował biznes.
Żartujesz? Myślisz, że dasz sobie radę z fabryką?
A co z Paryżem?
Zwolnili mnie z ministerstwa.
To wszystko wyjaśnia.
Próbujesz uniknąć poboru, przejmując fabrykę.
Nie każdy ma fart być ślepym na jedno oko.
Jeśli jej nie uruchomię, wyślą mnie na front.
Co na to twoja szwagierka?
Teraz ona kieruje fabryką.
Do diabła z nią.
Denise.
Mam propozycję.
Praca w fabryce nie jest trudna.
Przyjdźcie i zastąpcie
swoich mężczyzn.
Wisisz nam pieniądze.
Dostarczę ciężarówki i wam zapłacę.
Nie możemy ci już ufać.
Przez ciebie naszych mężczyzn uznano za dezerterów.
Proszę, Denise.
Przedyskutujcie to.
Potrzebuję cię.
Was wszystkich.
- Dajcie następnego! - Otwarta rana nogi.
Usunęłam fragmenty łuski, ale traci krew.
Pocisk rozerwał tętnicę udową.
Chloroform.
Oddychaj.
Otwórz ranę.
Spróbuję schwytać tętnicę.
Mam ją.
Zacisk.
Tak. Gotowe.
Dobra.
Tętnica nie jest rozerwana, tylko przebita. Zszyję ją.
Dobrze się czujesz?
Tak.
Zdejmę zacisk.
Zdezynfekuj ranę.
Prawie gotowe.
- Jesteś tu jedynym chirurgiem? - Tak.
Jak sobie poradzisz?
- Wszystkich… - Nie ocalisz?
Nie.
Część odsyłam do szpitala w Pont-à-Mousson.
Z resztą sobie poradzę.
Doktorze, czy mógłby pan pomóc? Nie daję rady.
Już idę.
Potrzymasz ranę?
Zaraz wrócę.
Moja głowa!
To też potrafisz?
Tak.
Ostrożnie.
Bardzo nam się tu przydasz.
To nieporozumienie.
Nie zostanę tutaj.
Jak to nie?
Mam pociąg do Szwajcarii. Jadę do rodziny.
Pociąg? Żartujesz? Widziałaś, co tam się dzieje?
- Nie mam wyboru. - Masz rację. Tam ci będzie lepiej.
Szkoda dla nich.
- Możesz odpowiedzieć? - Tak.
Nie zamykaj oczu.
- Długo jest nieprzytomny? - Piętnaście minut.
Cholera!
- Nawet nie spróbujesz? - Zajmie kilka godzin bez gwarancji.
Tych trzech da się uratować. Robię, co mogę!
- Dajcie go! - Nie!
Zabiorę ich ze sobą.
Podrzucę do szpitala, zanim złapię pociąg.
Zajmij się tym.
Śmiało. Powodzenia!
Tobie też.
Róbcie, co mówi sanitariuszka!
Wynieście ich na zewnątrz. Czeka na nas auto.
Pospieszcie się!
Idziemy!
- Zabierz go na górę. - Dalej. Idź.
Możemy iść.
Szybciej!
- Gdzie z nim? - Do wejścia.
- No i? - Jak mówiłem, sami żołnierze.
W ciągu ostatniej doby nie przyjęto żadnej kobiety.
A zakonnice? Przesłuchałeś je?
Po co?
Myślisz, że ukrywają morderczynię?
Posłuchaj,
dzwoniłem do Paryża.
Twoi przełożeni byli zaskoczeni, że tu jesteś.
Twoja żona nie żyje. Wiem.
Suzanne Faure zwiała do Szwajcarii.
Lepiej wróć do Paryża, zanim narobisz sobie kłopotów.
Pospieszcie się!
Trzymaj się.
Będzie dobrze.
Gdzie twój kierowca?
Jest!
Miałem już odjechać!
Zmiana planów.
Musimy podrzucić rannych do szpitala!
Spóźnisz się na pociąg.
Nie szkodzi.
- W górę. - Śmiało.
Powoli.
W porządku. Mam cię.
Jeszcze tamtych dwóch.
Pospieszcie się!
Otwórz usta.
Prawie doszedłem. Wystaw język.
Tak.
O tak!
Cholera…
Cholera!
Nie przejmuj się. Zaraz ci stanie.
Stul pysk.
Za dużo gadasz! Zamknij się!
Tak.
Nie ruszaj się…
Przestań!
I jak?
Zadowolony?
Tak, jest dobra.
Była niezła.
Trochę miękka.
Nie da ci się dogodzić.
Dostał, co najlepsze.
Moją prywatną dziwkę.
Prezent od firmy.
Nawet mi nie podziękował.
Niewdzięcznik!
Idź już, klient czeka.
Jutro dostaniesz pieniądze.
Nie zapomnij zapisać mi udziałów w fabryce.
Nie martw się. Będzie dobrze.
Ufam ci, przyjacielu…
Zdrowie!
Jeśli jeszcze raz zobaczę twoje dziwki w pobliżu obozu, zamknę ten burdel.
Dotarło?
Chodź ze mną. Gaston.
Nie sądzę, żebyś była dziwką, która dorabiałaby za moimi plecami.
Ale…
Po co ci opisane mapy Francji?
Tutaj…
To linia frontu.
Prawda?
A to pozycje żołnierzy. Nieprawdaż?
Pracujesz dla szwabów?
Bzdura. Nie jestem szpiegiem.
Więc kim jesteś?
- Przestań! - Kim jesteś?
- Po co to robisz? - Przestań!
Szukam kogoś.
- Kogo? - Nie twoja sprawa!
Dawaj to.
Wręcz przeciwnie.
Muszę dobrze znać swoich pracowników.
Jego szukasz? Żołnierza z Saint-Cyr?
Kim on jest?
To twój brat?
Twój facet?
Nie.
Jest za młody.
Kto to?
Może twój syn?
Wal się, dupku! Odchodzę!
Nie. Zostaniesz ze mną.
Przynosisz mi wysokie zyski.
Powinnaś być mi wdzięczna.
Gdyby armia to znalazła, byliby mniej pobłażliwi.
Oddaj mi zdjęcie!
Michel, spójrz na mnie, mów coś.
- Jak ma na imię twoja córka? - Rose.
Rose.
Ile ma lat?
- Osiem. - Osiem.
Co lubi robić?
Bawić się obręczą…
Daj znać, jak się obudzi.
Musisz jeść, żeby wyzdrowieć.
Otwórz buzię.
Co się dzieje?
Nie chce wracać na front. On i troje innych.
Pokaż mi ich.
Tu jest jeden.
Ten też.
I ostatni jest tam.
Doktor Bruand mówił, że są zdrowi.
Tego widzę pierwszy raz.
Znalazłam go w lesie.
Nic nie mówi. Ma traumę.
Jak my wszyscy.
Przepraszam. Nie możesz tu zostać.
Jutro wracacie na front.
Nie! Oni nie nadają się do walki.
Fizycznie wyzdrowieli.
Muszę robić miejsce dla rannych.
Ich dusze nie są uzdrowione.
Nie jest pan Bogiem, doktorze.
Rzeczywiście. Cudów nie czynię.
Ale ty też nie.
Źle postąpiłam, matko?
Boże dopomóż.
Wskaż mi drogę.
Ci ludzie nie mogą już walczyć.
Nie mogą wrócić na pole walki. Nie przeżyją tam.
Daj mi znak, błagam.
Pomóż mi.
Co mam zrobić?
BROWAR LAVEYRE
Raz, dwa, trzy.
Czekaj, nie jestem gotowa.
Zgodziły się ich zastąpić.
Dostawa wyjedzie jutro zgodnie z planem.
Firma Laveyre'a nam zapłaci.
To powinno zadowolić bank.
Nie trzeba zmieniać fabryki.
Świetnie, Caroline.
Będę mógł wrócić do Paryża.
Jeśli opłaciła zamówienie, jestem skończony...
Nie doceniasz kobiet.
Musisz mi pomóc.
Co to za klient?
Browar Laveyre'a.
Zajmę się tym. Za dodatkowe 5% do ustalonych dziesięciu.
Pospiesz się, bo za pięć dni wyląduję na froncie.
Gdyby wszyscy byli jak ty, już przegralibyśmy wojnę.
Spokojnie, załatwię to do końca dnia.
Dziękuję, Marcel.
Liczę na ciebie.
Weź to.
Leć.
To jej syn?
Kogo to obchodzi?
Nie można jej ufać. Ściągnie na nas kłopoty.
Mam się tym zająć?
Na razie nie.
Mam dostawę za cztery dni. Nie możemy się wychylać.
Jedźmy do obozu.
- Spróbujesz? - Tak.
Proszę.
Wkrótce wrócę z czymś nowym.
Z heroiną. Słyszałeś o niej?
Dzięki niej znikną wszystkie zmartwienia.
Powiedz mi.
Ten człowiek.
Gdzie go znajdę?
To Colin de Renier. Jest oficerem z Saint-Cyr.
Uważaj. Przyjaźni się z Léonem, synem generała.
To ten z gitarą.
Dziękuję.
- Witam panów! - Cześć.
- Tytoń? - Dzięki.
Tytoń!
Cześć. Tytoń.
Prezent od domu Dumontów!
- Podziel się, Augustin! - Mam!
Jest mój!
Co z jego urodzinami? Pójdziemy do burdelu?
Świętujmy z rozmachem.
Brawo!
Brawo, pani Dewitt!
Drogie panie.
Chcę wam podziękować i pogratulować.
Wspólnie dokonamy wielkich rzeczy.
Radzimy sobie tak dobrze jak mężczyźni!
Wyślemy ich do kuchni!
Jutro odbierają ciężarówki. Otrzymacie zapłatę.
Gratulacje, Caroline.
Zrealizowałaś zamówienie. To dość niespodziewane.
Dziękuję, Charles.
Za ciebie.
Za nas.
Halo?
Chwileczkę.
Proszę pani.
To pan Laveyre z browaru.
Tak?
Słucham?
Jak to nie może pan zapłacić?
Co mamy z nimi zrobić?
Halo?
Jakiś problem?
Anulowali zamówienie.
Usiądź.
Tutaj.
Będzie dobrze.
Nie odpowiadasz już przed państwem…
lecz przed Kościołem.
Nie martw się.
Twój żołnierz przeżył?
Tak, dzięki tobie.
A twoi ludzie?
Są w dobrych rękach.
Spóźniłaś się na pociąg?
Nie.
Nadal mnie potrzebujesz?
Tak.
Jeanne?
Postanowiła zostać i nam pomóc.
Jeśli pozwolisz.
Czy zechciałabyś ją przyjąć?
Oczywiście.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Wzmocnijcie blokady dróg.
Tu i tam.
Więcej żołnierzy. Zrozumiano?
Dwa razy więcej.
Dobrze.
Dobry wieczór.
Chodzi o rodzinę Porçon.
Co za tragedia.
Mała Lisette codziennie przynosiła nam mleko.
Była wspaniałym dzieckiem.
Czy pan lub armia rozważacie odesłanie ciał do kraju?
Zasługują na pogrzeb.
Rozumiem. Porozmawiam z generałem. Obiecuję, że się tym zajmę.
Dziękuję, adiutancie.
Matko?
Odwiedził nas inspektor z Paryża.
Szuka zbiega. Morderczyni.
Jak mogę pomóc?
Jej wspólniczka została znaleziona martwa na farmie Porçon.
- Coś to matce mówi? - Jak wyglądała?
Około 20, ładna, tak słyszałem.
Jak się nazywa?
Suzanne Faure.
Nie.
Przepraszam.
Cieszę się, że zostałaś.
Jesteś tu potrzebna.
To było słuszne.
Możesz spać tutaj.
Dziękuję.
Byłaś blisko z rodziną Lisette?
Nie. Nie znałam ich.
Co tam robiłaś?
Byłam w drodze. Usłyszałam strzały i krzyki.
Chciałam pomóc.
Klasztorne zasady są proste. Wstajemy o czwartej i jemy w ciszy.
- Dobranoc, Jeanne. - Dobranoc.
- Tak? - Poproszę z Salpêtrière w Paryżu.
Już łączę.
- Halo? - Siostra Pélagie?
Przy telefonie.
- Mówi matka Agnès z Saint-Paulin. - Witaj.
Potrzebuję informacji o jednej z pielęgniarek.
Tak. O której?
Jeanne Charrier.
Oddzwonię, jak tylko czegoś się dowiem.
Żegnaj, matko.
Dziękuję.
Masz klienta.
Patrz! Oto i ona.
Napisy: Mariusz Bansleben