NETFLIX PRZEDSTAWIA
No dalej!
Wybraliśmy ci ślicznotkę. Miłej zabawy!
Do dzieła!
Przystojny, co?
Chwila!
Jesteś w pracy. Do roboty!
Mam pieniądze. Chodź ze mną.
- Dziś nie pracuję. Puść mnie! - Chodź, skarbeńku.
Puść ją!
Uspokój się, Colin.
Dość! Przestań!
Mówiłem, że nie chcę tu przychodzić!
- Już dobrze. - To tylko dziwka!
Colin, uważaj!
Rozkręćmy tę imprezę!
Dostanę jednego?
Dziękuję.
Dzięki za obronę.
To nic takiego.
Może powinnaś odejść.
Bez urazy, ale do niczego by nie doszło.
Takie dziewczyny jak ty
nie są w moim guście.
To prezent urodzinowy od chłopaków.
Wszystkiego najlepszego, Colin.
Dziękuję.
Skąd znasz moje imię?
Przyjaciele cię tak nazywają.
Może się napijemy?
Idziemy?
Chodźmy!
Żegnaj.
Do zobaczenia.
Syn dziwki w Saint-Cyr…
Nic mnie już nie zdziwi.
Świnia z ciebie.
O co chodzi z twoim synem?
Nie zna swojej matki?
To będzie nasz mały sekret.
KOBIETY NA WOJNIE ODCINEK 3
Idzie.
Czemu nie zabrano ciężarówek?
Jest jakiś problem?
Tak. Mamy problem.
Pan Laveyre wycofał się.
Co to znaczy?
Muszę znaleźć nowego kupca.
Nie zapłacisz nam.
Mam rację?
To masz na myśli?
Przyjmij to.
Jest wart więcej niż jesteś nam winna.
Wy się poświęciłyście, więc też ja też muszę.
Potraktujcie to jako zaliczkę za kolejny miesiąc.
Zaufajcie mi, zajmę się fabryką i zamówieniami.
Dziękujemy.
Marcel cię wzywa.
Czego chcesz?
Zostaw nas, Juliette.
Leć.
Zamknij drzwi.
Proszę.
Twój syn wychodząc zgubił odznakę.
Z radością ją odzyska.
Jeśli chcesz go znaleźć,
przeprowadza kontrolę graniczną przy Lac de la Maix.
Musisz być ostrożna…
Czemu to robisz?
Powiedzmy, że poruszyło mnie wasze spotkanie po latach.
Nie zbliżaj się do niego.
OFICER
Co ty kombinujesz?
Marcel jest mój, więc zostaw go w spokoju.
Mam gdzieś Marcela. Ty też powinnaś.
To tylko alfons.
Bez niego jestem niczym.
Ale ty jesteś dla niego nikim!
Maszynką do zarabiania.
Masz przed sobą całe życie. Odejdź stąd!
Odejdź.
Znajdź kogoś, kto cię szanuje.
Musimy porozmawiać.
- Mam niewiele czasu. - Ja też.
Nadal ją masz?
Tak.
Tak mi przykro.
Przykro ci?
Porzuciłaś mnie i tylko tyle masz mi do powiedzenia?
Tyle przeszłam, żeby cię odnaleźć.
Myślałem, że nie żyjesz. Oglądałam ciała w kostnicy!
Nie wytrzymałam.
- Bycie dziwką nie jest dla mnie. - Miałaś być w tym ze mną!
Miałyśmy robić to razem!
Obiecałaś, ale nic z tym nie zrobiłaś.
Wcale nie chciałaś.
Miałam stałego klienta.
Victora.
Był przystojny,
troskliwy, miał do mnie szacunek.
Nawet gdy się nie pieprzyliśmy.
Zakochał się we mnie, a ja mu uległam.
Poprosił mnie o rękę. Zgodziłam się.
Ale ukryłaś to przede mną.
Wyjechałaś bez słowa.
Nie miałam odwagi się pożegnać.
Kochałam cię, Marguerite.
Ale dokonałem wyboru.
Muszę lecieć.
Spokojnie!
Moje dziecko, popatrz na mnie.
Puść go!
Popatrz na mnie!
Wracaj do łóżka. Siostro Genevieve, pomóż mi. Połóż go do łóżka.
Siostro Clarence, połóż go do łóżka.
Co tu się dzieje?
Właśnie tak.
Podasz mi koc?
- Będzie dobrze. - Co oni tu robią?
Dr Duvernet chce wysłać ich na front.
Umieściłam ich tutaj.
Przez wojnę wpadli w obłęd.
- On o tym nie wie? - Nie.
Wezmę odpowiedzialność.
Tak jak ja za przyjęcie cię do klasztoru.
Pomóżcie mi!
Jak zamierzasz prowadzić fabrykę amunicji?
Wszystkich twoich pracowników wysłano na front.
Z pomocą ich żon.
Nie są tak silne, ale mają szczupłe palce.
Przydatne przy wygładzaniu wnętrza nabojów.
A co ze sprzętem?
Przestawienie produkcji wymaga czasu.
Dzwoniłem do inżyniera. Przygotuje kosztorys.
Optymistycznie ocenia możliwości.
Państwo za to nie zapłaci.
Mam fundusze. Jesteśmy gotowi.
Zaufaj mi. Moje pociski pomogą Francji unicestwić Niemców.
Zapewniam cię, w Salpêtrière mieliśmy podobne przypadki
straumatyzowanych kobiet odcinających się od świata.
Myślałaś, że ich ukryjesz?
Matka Agnès postąpiła słusznie.
Robiąc z nich dezerterów?
Przez ciebie czeka ich sąd wojskowy.
Tak samo jak i ciebie.
- My mamy ich leczyć… - Żeby umarli na polu walki.
- Taka jest twoja motywacja? - Nie wiesz nic o mojej motywacji.
Czy pod jaką żyję presją.
Nic.
Wykonujesz rozkazy, z którymi się nie zgadzasz?
Ci żołnierze idą dziś na front.
Przykro mi, matko.
Nie spodziewałam się tego.
Pilnuj swoich spraw,
albo zainteresuję się twoimi.
Panie Jezu.
Dlaczego zadajesz mi taki ból?
Zesłałeś mi go, bym mogła go chronić.
Zabrałeś już Lisette.
Błagam, nie zabieraj mi kolejnej duszy.
Ochroń go.
Niech wyjdzie z tego cało.
Wybacz, że cię o to proszę, panie.
Już czas.
Muszę lecieć.
Kiedy następna przepustka?
Za tydzień.
Widzimy się za tydzień.
Żegnaj, ojcze.
Żegnaj, Léon.
Kto wie, może kiedyś wyląduje na moim stole.
Toczymy wojnę.
Dlaczego wysyłasz go na front?
Dlaczego?
Generał chyba ma jakieś wpływy?
Niech przydzielą go tutaj, do wydziału komunikacji.
Gdzieś, skąd nie wróci w kawałkach!
Prosisz, bym dał mu wolną rękę. Twój brat studiował w Saint-Cyr.
Jest przerażony.
Ty tego nie dostrzegasz.
Wiesz, czym się interesuje?
Nic o nas nie wiesz.
Nic a nic.
Generale.
Pospieszcie się.
Skończę z nim i spotkamy się przy wejściu.
Przykro mi.
Zrobiłam, co mogłam.
Na pewno jesteś dobrą duszą.
Nazywam się Till.
Till von Hofstatten.
Pochodzę z północnych Niemiec.
Jesteś Niemcem?
Chciałem ci powiedzieć, ale nie było okazji.
Bałem się.
Będziesz po francuskiej stronie.
Strona nie ma znaczenia.
Nie będę walczył.
Ta wojna to absurd.
Jest bez znaczenia.
Bóg zdecyduje o moim losie na polu bitwy.
Dziękuję, Agnès.
Przywróciłaś mi wiarę w ludzkość.
Babciu, dlaczego zabijamy Niemców?
Bo trwa wojna.
Dlaczego musimy iść na wojnę?
Nie wiem.
To skomplikowane.
Niemcy zabijają też Francuzów?
Owszem.
Ale nie martw się o tatę. Nie ma go na polu bitwy.
Jest inżynierem.
Odpowiada za infrastrukturę.
Babci chodzi o to, że tata buduje mosty.
I drogi. Wiesz o tym!
Tata jest bezpieczny.
Wróćmy do nauki.
Osiem razy jeden?
Skończyliśmy na osiem razy cztery.
- Osiem razy cztery? - Trzydzieści dwa.
- Osiem razy pięć? - Czterdzieści.
Osiem razy sześć?
Czterdzieści osiem.
Osiem razy siedem?
Pięćdziesiąt sześć.
Wyjdziesz na chwilę?
Szybciutko.
Idź do ogrodu.
Problem rozwiązany.
Wojsko przyjęło naszą propozycję.
Jaką propozycję?
- Przebudowy fabryki. - Poszedłeś do armii bez mojej wiedzy?
Koniec z ciężarówkami. Będziemy robić amunicję.
Mają plany do zrealizowania.
Nie jesteśmy jedynymi dostawcami.
Przynajmniej mogliście mnie poinformować.
Bez urazy, Caroline. Armia nie negocjuje z kobietami.
Zapytajmy o zdanie Victora.
Nadal oficjalnie kieruje fabryką.
Nie ma czasu czekać na jego decyzję.
Nie pozwól, by zniszczono wszystko, co zbudowali twój mąż i syn!
Jeśli nic nie zrobimy, bank zajmie fabrykę i nasz dom.
Tego chcesz?
Stójcie prosto, ręce po bokach!
Teraz płaszcz. No dalej.
Zapnij płaszcz.
Kepi, włóż na głowę!
Uspokój się.
- Wracaj! - Zajmę się nim.
Zostaw go, do cholery!
- Do kolejki! - Spójrz na mnie.
Spójrz na mnie!
- Widziałaś doktora? - Nie.
Żołnierz pluje krwią.
- Co robić? - Nie guzdrać się!
Potrzymaj go. Zabieracie go, więc go trzymaj!
Ruchy.
- Pokaż mi go. - Rusz się!
Opanujesz się podczas walki.
Ty z tyłu, też się rusz!
Naprzód.
Ruszać się!
Szybciej!
Nie ruszaj się!
- Gdzie Bruand? - Nie wiem.
Oczyśćcie mu szyję!
Z drogi!
- Co z nim? - Zakrzep blokuje drogi oddechowe.
Jeanne, co robisz?
Jeanne! Zaczekajmy na doktora Duverneta.
Oddychaj.
Dzięki niej wyjdziesz z tego.
Oddychaj.
Matko, telefon do ciebie. Siostra Pélagie ze szpitala Salpêtrière.
Ma dla matki informację o pielęgniarce.
Sprawdziłam. Nie ma tu żadnej Jeanne Charrier.
- A Suzanne Faure? - Suzanne Faure?
Tak. Pracowała dla nas i zniknęła.
- Zniknęła? - Przeprowadzała nielegalne aborcje.
Ostatnia poszła źle i pacjentka zmarła.
Była żoną inspektora policji.
Halo?
- Halo? - Przepraszam. Dziękuję za pomoc.
- Niech Bóg ma cię w opiece. - Ciebie też, matko.
Słucham?
Proszę z komisariatem w Saint-Paulin.
Proszę zaczekać. Łączę.
Nauczono cię tego w Salpêtrière?
Nie nauczono mnie.
Obserwowałam, jak się to robi.
Nie żartowałaś, mówiąc, że chciałbyś praktykować chirurgię.
Czemu miałbym żartować?
Dziwi cię, że kobieta potrafi więcej niż zszywać rany?
Nie. Nie powinienem był tak do ciebie mówić.
Przepraszam.
Będą ich tysiące.
Sprawnych mężczyzn, którzy cierpią.
Nikt nie pojmie ich cierpienia, nie mówiąc o leczeniu.
Przez wojnę popadli w obłęd.
Nie mogą wrócić do walki. Wiesz, że nie są w stanie.
Komisariat, słucham?
Chcę rozmawiać z adiutantem Bergeretem.
- Zaraz go poproszę. - Dziękuję.
Matko Agnès.
Dr Duvernet pozwoli nam zatrzymać żołnierzy.
Biorę za nich odpowiedzialność. Nie wrócą na front.
Możesz się nimi zaopiekować.
Muszę lecieć.
Sprowadzimy ich, zanim wrócą na front.
Mówi adiutant Bergeret.
Halo?
Niezłe auto.
Tak. Jest moje.
Zostało zarekwirowane.
- Przez miłego pana z waszego obozu. - Chcesz je odzyskać?
Nie. Chcę tylko oddać to waszemu przyjacielowi.
Przekażę mu.
Wolałabym oddać mu osobiście.
- Obóz jest niedostępny dla cywilów. - Wiem, ale…
Chciałabym przeprosić za to, co się stało wczoraj.
Rozumiesz?
Proszę.
- Chodź. Ale zrób to szybko. - Dziękuję.
Nie przejmuj się nimi.
Nie przywykli do widoku…
Sama wiesz.
Graj głośniej, Léon!
Patrzcie, kto tu jest!
To ta dziwka z burdelu!
Poruczniku, zmienił pan zdanie?
Ty diable!
Poruczniku, załaduj strzelbę. No dalej!
Za Francję!
Baczność!
Jak się pani miewa?
- Co tu robisz? - Znalazłem to dziś rano.
Dziękuję.
- Wiesz, czemu to służy? - Tak.
To identyfikator.
Identyfikuje ciało. Prawda?
Tak!
Cóż, chłopaki,
zanim umrę,
pójdę popływać.
- Woda jest zimna! - Mam to gdzieś!
Skurczy mu się strzelba!
- Pomóc ci? - Jasne, dzięki.
Chłopaki, chodźcie. Jest super!
Kryć się!
Jules!
Léon, nie. Wracaj! Léon!
Jules! Już dobrze. Zostań z nią.
- Osłaniajcie mnie! - Kryć się!
Osłaniajcie mnie!
Osłońcie go! Strzelajcie bez rozkazu!
Osłońcie porucznika!
Osłońcie go! Strzelajcie!
Léon! Zostań ze mną.
- Klasztor! - Léon!
Zabierzemy go do klasztoru! Chodźmy!
Dalej!
Na miejscu zapytaj o jego brata, Josepha Duverneta.
To chirurg!
- Dokąd idziesz? - Dołączyć do moich ludzi.
Myślałaś, że nie zauważę?
Dzwonił pan Morel.
Zaprojektował ten naszyjnik.
Kupił go od Denise za grosze.
Musiałam zapłacić robotnicom.
Biznes to nie twoja mocna strona.
Nie możemy czekać.
Charles przejmie fabrykę.
Nie rób tego, Éléonore.
Proszę pani.
Madeleine wybrała się sama do klasztoru,
by sprawdzić, czy jej ojciec jest wśród rannych.
Nic jej nie jest. Siostry się nią zajęły.
Zawiedziona?
Teraz pracuję dla ciebie?
Jeśli nie masz nic przeciwko.
Tak będzie lepiej.
Pomożesz matce prowadzić dom. Ma tylko jedną pokojówkę.
Uważasz, że bycie gosposią to coś dla mnie?
Na pewno sobie poradzisz.
Matka nienawidzi gotować.
Mam ochotę na smaczną jagnięcinę.
Przepraszam.
Przyjechałam po córkę. Matka Agnès powiedziała, że tu jest.
Tak, śpiewa z siostrami.
Martwiła się o ojca na froncie.
Pomocy!
Doszło do ataku! Jest wielu rannych.
Léon, jesteśmy na miejscu. Zajmiemy się tobą.
Musimy wrócić do obozu! Jest wielu rannych! Weźcie mój samochód!
Mój też weźcie. Stoi przy wjeździe! Spokojnie.
Trzymaj się. Będzie dobrze.
- Już dobrze. - Wezwijcie chirurga! To jego brat!
Léon Duvernet!
Sanitariusz!
Jesteśmy na miejscu!
Sanitariusz!
Co się dzieje?
Połóżcie go na noszach!
To brat Josepha.
Zabierzmy go. Raz, dwa, trzy!
Dalej!
Chodźmy.
Połóżmy go tutaj!
Dalej!
Na lewo!
Sprowadź Josepha.
Idź po niego!
Przytrzymajcie.
Będzie dobrze.
To przyniesie ci ulgę.
Mamo!
Nie zostawiaj mnie!
Zostań, proszę.
Bądź przy mnie.
- Tęskniłem. - Jestem przy tobie.
Wybacz mi!
- Jestem. - Wybacz!
Już dobrze. Zostanę z tobą.
Będzie dobrze.
Kocham cię, bracie.
Nożyczki.
Zimno mi.
No dalej.
Rozsuń.
Joseph.
Jodyna.
Umrę?
Mamo.
Zaśpiewasz ze mną? Zaśpiewasz…
Tak.
Sprowadź mojego ojca!
Dlaczego mnie nie posłuchałeś? Dlaczego?
Co z ciebie za ojciec?
Coś ty zrobił?
Co się stało?
Tyle okropności…
Tyle śmierci…
Dłużej tego nie zniosę.
- Szybko! - Nosze!
Zabierzcie go!
Idę!
Pomocy!
Żwawo!
Tędy!
Nie ruszaj się!
Pospieszcie się!
Proszę pana?
Pomożemy panu.
Jest tu Jeanne Charrier?
Tak, a co?
Jestem jej mężem.
Proszę tu zaczekać. Pójdę po żonę.
Jeanne?
Jest tu twój mąż!
Napisy: Mariusz Bansleben