NETFLIX PRZEDSTAWIA
Suzanne.
Suzanne!
Lucien!
Nie!
Lucien!
Suzanne!
Pomóżcie mi!
Zaczekajcie!
Czekajcie!
Suzanne!
Pomocy!
- Co się dzieje? - Szpieg!
- Co? - To niemiecki szpieg!
- Cofnij się! - Stój!
Nie!
Ostrzegałem cię.
Zobacz, do czego mnie zmusiłaś.
Jeśli nie będziesz mnie słuchać,
doktorek będzie następny.
KOBIETY NA WOJNIE ODCINEK 5
Ten?
- Zostało dwóch. - Chodźmy.
Co u ciebie? Zaraz wrócę. Nie wygląda źle.
Chloroform.
Przeżyjesz.
Nie martw się.
Zastąpię cię.
Zacisk.
Wiesz, ile mieliśmy rannych?
Gdzie byłaś?
Mąż mnie potrzebował.
Ostatni raz.
Masz talent do medycyny.
Ale co mi po nim, jeśli cię nie ma.
Oczekuje cię mój ojciec.
Wiesz dlaczego?
Dowiesz się od niego.
Spowiadam się Bogu…
że bardzo zgrzeszyłam…
myślą,
słowem, uczynkiem i zaniedbaniem.
Przeto błagam Najświętszą Maryję,
wszystkich Aniołów i Świętych
o modlitwę za mnie do Pana Boga naszego.
- Razem 750. - Proszę bardzo.
To 50% mniej.
Nie wyżyjemy z dziewięciu dziewczyn.
Zwłaszcza że twoja Marguerite nic wczoraj nie zarobiła.
Pogadam z nią.
Rozmowa to za mało.
Musi cię szanować.
Marguerite!
- Chodź tu. - O co chodzi?
Gdzie wczoraj byłaś?
Na linii frontu, w ambulansie,
ratując stu żołnierzy.
Myślisz, że możesz pracować, kiedy chcesz?
Co ty byś zrobiła?
Rozłożyła nogi i pozwoliła im umrzeć?
To twój problem.
Mam gdzieś, że jeździsz ambulansem.
Dość tego, Yvonne!
A ty dokąd?
- Wezwano mnie do sztabu. - Po co?
Nie wiem.
Informuj nas.
No proszę,
ma u ciebie autorytet!
Kłaniasz się jej.
Przyniesie same kłopoty.
Coś sobie obiecaliśmy, pamiętasz?
Dosyć tracenia rozumu dla kobiet.
Nie chcę, żebyś przez nie cierpiał.
Nie godzę się na to.
Rozumiesz?
Tak.
Daj mi spokój, Yvonne.
- Rozumiesz, że… - Daj mi spokój!
O świcie Niemcy cofnęli się o kilka kilometrów.
Sądzimy, że obecnie są tutaj.
Powinniśmy ruszyć dalej?
To może być zasadzka.
Pamiętacie Morhange?
Wycofali się, by udaremnić atak.
Zaczekamy.
Wieczorem zdajcie mi raport.
- Tak, generale. - Generale.
Przyszły.
Dajcie mi chwilę.
Dziękuję, że przyszłyście.
Zwłaszcza pani, pani Dewitt,
pomimo sytuacji.
Prezydent Republiki Raymond Poincaré
szuka symboli, by podnieść morale narodu.
Wczoraj do mnie dzwonił
i pomyślałem o pracy waszych ambulansów.
To nowość, ale świetna inicjatywa.
Może zainspirować inne kobiety.
Dlatego postanowił przyznać wam nagrodę
za wasze zasługi dla kraju.
Jutro tu przyjedzie. Ceremonia odbędzie się o 14.
Przyjedzie prasa, by zaprezentować tych, którzy służą Francji.
Generale, uprzejmie proszę
o znalezienie zakwaterowania dla dziewcząt.
Od czasu inspekcji nie mają już domu.
- Zobaczę, co da się zrobić. - Dziękuję.
- Dziękuję.
Pani Dewitt, możemy zamienić słowo?
Dostałem zamówienie z ministerstwa na kolejne dziesięć pojazdów.
Dziękuję.
Mam nadzieję, że mimo okoliczności
przyjmie pani zaproszenie prezydenta.
Przyjdę.
Pani ambulanse uratują życie wielu naszych żołnierzy.
Musi pani być silna w tych mrocznych czasach.
Dziękuję.
Caroline.
Victor.
Przykro mi.
Bardzo mi przykro.
Jestem tutaj.
Słyszysz? Jestem przy tobie.
Nikt jeszcze nie wie.
Madeleine…
To złamie jej serce.
Charles przejmie fabrykę.
Zrujnuje dzieło Victora.
Nic mi nie zostało.
Nie, Caroline, ambulanse to twój pomysł. Jasne?
Pracownicy ci ufają i znasz fabrykę.
Nie mam żadnej władzy.
Oczywiście, że masz władzę.
Jutro dostaniesz medal od prezydenta.
Po czymś takim Dewittowie cię nie tkną.
Jak by to wyglądało?
Nie mów im tego przed wizytą Poincarégo.
Był niezwykłym człowiekiem.
Chciałbym złożyć ci
swoje najszczersze kondolencje.
Wiedz, że jesteśmy poruszeni jego śmiercią.
Na froncie zginął nasz pracownik.
Alphonse Schmitt.
Biedna Nathalie została samotną matką.
Dlaczego wezwali cię do sztabu?
Generał Duvernet zamówił następne dziesięć pojazdów.
Dzięki niemu otrzymamy nagrodę
za służbę pogotowia. Ja i trzy inne kobiety.
Nagrodę?
Od samego prezydenta Poincarégo. Jutro odwiedzi Saint-Paulin.
Wreszcie dobre wieści.
To dobre wieści również dla ciebie. Czeka na ciebie ministerstwo.
Jestem trupem, Marcel.
Suka nie szwagierka. Udało jej się przekonać generała.
Tak, wiem o tym.
Co z…
moim udziałem? Jesteś mi winny kasę.
Za 24 godziny będę na froncie.
Chyba że twojej szwagierce coś się stanie.
Chodź ze mną.
Drzwi, Gaston.
Proszę.
To luger.
Używa go niemiecka armia.
Jeśli nie masz jaj, znajdę kogoś.
Co robiłaś w sztabie?
Wezwał mnie generał Duvernet.
Po co?
Jutro przyjedzie tu prezydent.
Chce nas nagrodzić za pracę ambulansów. Nie idę.
Pójdziesz.
- Oboje pójdziemy. - To niebezpieczne.
Chyba postawiłem sprawę jasno.
Robisz, co ci każę, a ja nie pisnę o tobie ani słowa.
Poincaré chce cię poznać. Pójdziemy tam jako para.
Będą fotografowie.
Mogą mnie rozpoznać.
Jeśli pójdę na dno,
pociągnę cię za sobą.
Spójrz na tę dziewczynę.
Przyjrzyj jej się.
To Claudine. Moja córka.
Tydzień temu zabrali ją Niemcy.
Dlaczego?
Pracowaliśmy z Jeanne dla francuskiego wywiadu.
Jako para dostaliśmy fałszywą tożsamość.
Ktoś mnie wydał.
Wtargnęli do nas Niemcy,
zabili mi żonę
i uprowadzili córkę.
Jeśli nie przekażę im informacji o kolejnej ofensywie Francji,
już nigdy jej nie zobaczę.
Więc będziesz robić, co ci każę.
Muszę zdobyć zaufanie Poincarégo.
Matko Agnès?
Zaraz przyjdę.
Chciałem matce pogratulować.
Podobno otrzymasz odznaczenie od Republiki.
To zaszczyt dla Kościoła.
Coś nie tak?
Spóźniłaś się na poranną mszę.
Nie zdarzyło ci się od 20 lat.
Przepraszam.
Zauważyłem też, że od dawna nie byłaś u spowiedzi.
Okropności, z którymi codziennie się zmagasz,
są próbą wiary.
Pamiętaj, że spowiedź pozwala odnaleźć drogę do Boga.
Chciałabyś się wyspowiadać?
Innym razem. Oczekują mnie w szpitalu.
No dobrze.
- Powodzenia, panowie. - Dzięki.
Cześć.
Dzień dobry.
- Wszystko dobrze? - Tak.
A u ciebie?
- Co u twoich ludzi? Jak się masz? - Dobrze, dzięki.
Mamy dziś wolne.
Wasze ambulansy są niesamowite.
Pomogłyście uratować dziesiątki ludzi.
- Dostaniesz nagrodę od prezydenta. - Tak.
Zaproszono nas na uroczystość.
Zjesz z nami?
- To nie wykwintna kuchnia. - Tak.
Z przyjemnością.
Papierosa?
Dziękuję.
Mogę o coś zapytać?
Oczywiście.
Jak kobieta taka jak ty stała się…
No wiesz…
Prostytutką? Tak?
Stać cię na więcej.
To długa historia.
Fernand!
Na pomoc!
Pomocy!
- Fernand! - Co się dzieje?
Co ty odpierdoliłeś?
- Co się dzieje? - Odsuńcie się!
Fernand!
Obudź się!
Przedawkował.
- Skąd to macie? - Nie wiem.
- Co to? Kto wam to dał? - Nie wiem.
- Pokaż ręce! - Nic nie biorę.
Nic nie biorę, poruczniku!
Żołnierze!
Kiedy to gówno trafiło do obozu?
Odebrało wam mowę?
Gdy będziecie tym nafaszerowani, Niemcy zastrzelą was jak psy!
Jeśli kogoś złapię z tym gównem, będzie miał ze mną do czynienia!
- Czy to jasne? - Tak.
Czy to jasne?
Tak, poruczniku!
Dziękuję.
Jesteś tu nowa? Pokażesz mi, gdzie śpisz?
Przed wojną kręciliście się pod szkołą?
Chodź ze mną. Rusz się!
Chcę tu zostać!
Dobrze płacą, a ja potrzebuję forsy.
Nie masz żadnych granic!
Gdyby nie inspekcja, nie zwolnilibyśmy połowy dziewczyn.
Jesteś nieletnia. Ryzykujesz więzieniem.
Oni niczego nie ryzykują i dużo na tobie zarabiają.
Nie wchodź tam. Gwarantuję, że będziesz tego żałować.
Chodź ze mną.
- Marcel nie będzie zachwycony. - Przeboleje to.
Skoro tak mówisz, Yvonne.
Powinnaś trochę mu odpuścić.
Pilnuj swoich spraw.
No dalej!
Fru, fru
Kobieta w halce
Fru, fru
Śpiewaj!
Fru, fru
Z pewnością kobieta
Spróbuje cię uwieść
Lecz uważaj
Na jej słodkie fru, fru
Za nasze nowe życie!
Żyjemy jak włóczędzy!
Zamknij się!
Ale jesteśmy wolne,
a to jest bezcenne.
Nigdy więcej Yvonne i Marcela!
Rozłóżmy nogi, by mężczyźni uwierzyli, że ich kochamy.
Kocham rozkładać nogi!
- Bo jesteś dziwką! - Nie, byłam dziwką!
Musimy porozmawiać.
Yvonne mi powtórzyła.
Popełniła błąd. Dziewczyna była za młoda.
Jakby ci to przeszkadzało.
Marguerite.
Zasługujesz na więcej.
Moglibyśmy rozpocząć inną współpracę.
Zasługujesz na lepszą pozycję. Werbowanie dziewczyn,
może nawet w Paryżu.
Na pewno kogoś znasz.
Dam ci niezły procent.
Co sugerujesz?
Będziemy partnerami?
Ty i ja?
Właśnie.
A twoja siostra? Co ona na to?
Mam ją w dupie.
Nie jestem tego pewna.
Całe życie pracowałam dla drani takich jak ty.
Rżnęli mnie.
Ty nie.
Dziwne, prawda?
Nigdy mnie nie dotknąłeś.
Dlaczego?
Onieśmielam cię? Tak?
Nie mów, że się zakochałeś.
Przestań pieprzyć.
Mogłeś mnie wykorzystać, kiedy miałeś okazję.
Nie podejmę z tobą współpracy.
Słyszysz?
Nigdy.
Zapomnij o mnie.
Zapomnij.
Zawsze będziesz dziwką.
Szefie, musisz odzyskać rudą.
Cholera, suce się podobało.
Widać było, że nie udaje.
Niektóre tylko rozstawiały nogi, ona złapała mnie za fiuta, suka…
Marcel, przestań! Zabijesz go!
Agnès?
Wiem, że tam jesteś.
Musimy porozmawiać.
To, co zaszło między nami…
dla mnie coś znaczy.
Bez przerwy o tobie myślę.
Wiem, że jest ci ciężko.
Agnès.
Kocham cię.
Proszę,
wpuść mnie, ucieknijmy.
Z dala od tych okropności.
Niemożliwe.
To niemożliwe.
Matko, chciałyśmy wyrazić nasz podziw.
Wasz podziw?
Jesteśmy dumne z tej nagrody.
Jesteś wzorem dla nas wszystkich.
Jeanne również.
Dziękuję.
Mogę jakoś pomóc?
Zostaw mnie!
Ten żołnierz to nie jest zwykły pacjent.
Byłam szczęśliwa,
poślubiona Bogu.
Tylko on się dla mnie liczył.
Nie znam takiej miłości.
Miłość do mężczyzny to nie zbrodnia.
Nieważne, czy jest Niemcem.
Są nią przyjemności cielesne.
Złożyłam śluby czystości.
Zdradziłam Słowo Boże.
I Kościół!
Nie mogę tu zostać.
Potrzebujemy cię.
Potrzebują cię setki rannych. Trwa wojna!
Bóg ci to wybaczy.
Nie dam rady.
Nie mogę codziennie go widywać.
Nie dam rady.
Boże…
Prezentuj broń!
Drodzy rodacy,
duch dominacji
zagraża wolności naszych ludzi.
Od wielu lat
staramy się zapewnić pokój
ciężko wypracowaną demokracją.
Musimy docenić
odwagę i poświęcenie
kobiet, które pod nieobecność mężczyzn wyszły przed szereg
i każdego dnia troszczyły się
o dzielnych żołnierzy.
Chciałbym szczególnie podziękować pani Caroline Dewitt,
która zarządza nową fabryką ambulansów w Saint-Paulin.
Pani Jeanne Charrier,
pielęgniarce ze szpitala w Saint-Paulin.
Matce przełożonej Agnès, która stojąc na czele klasztoru,
obecnie szpitala wojskowego, przyjmuje rannych,
przynosząc zaszczyt Kościołowi.
Pani Marguerite de Lancastel,
jeżdżącej ambulansem.
Gratuluję odwagi.
Dziękuję.
Brawo!
Moje gratulacje.
Dziękuję. Przynosisz dumę Francji.
Dziękuję w imieniu Republiki.
Drogie panie?
Nie ruszać się.
Zaraz wrócę.
Zaczekam.
Gratuluję.
Dziękuję.
Myślałam o naszej rozmowie.
- Często plotę trzy po trzy… - Nie zawsze.
I…
Chcę ci podziękować.
Opuściłam burdel.
Wszystko dzięki tobie.
Więc…
Nie wiem, jak wszystko się potoczy.
To dla mnie nowa przygoda…
Poradzisz sobie.
To słuszna decyzja.
Colin…
Chciałam ci powiedzieć…
Nie, czekaj!
- Co? - Tak nie można.
Marguerite! Czekaj!
Zostaw mnie. Idź precz!
Pospieszcie się!
Marguerite!
Marguerite.
Zakochał się we mnie.
Mój syn się we mnie zakochał!
Nie może odkryć, kim jestem! Nigdy!
- Czekaj… - Daj mi spokój!
Zniknij jak dekadę temu!
Wracaj do mieszczańskiego życia, o którym tak marzyłaś!
Nie musisz nawet się zmuszać, by zerżnąć męża!
Nigdy się nie zmuszałam.
Moje uszanowanie, panie prezydencie. Kapral Charrier.
Chciałem podziękować za docenienie mojej żony.
W pełni zasłużyła.
- Pilot? - Niestety zostałem ranny.
I zwolniony ze służby.
Wyzdrowiałem i chcę dalej służyć ojczyźnie.
Należy ci się pochwała.
Napij się z nami i wszystko nam opowiedz.
Pani Charrier, proszę przodem.
Z przyjemnością. Dziękuję panu.
Co z tobą?
Źle się pani czuje?
Nie mogę oddychać. Źle się czuję.
Możemy już iść? Przepraszam.
Zaopiekuj się swoją żoną.
- Przepraszam. - Proszę.
Proszę.
Jak się czujesz? Pomóc wam?
Nic jej nie jest.
W co ty pogrywasz?
Nie zdradzę kraju.
Zaczniesz traktować mnie poważnie?
Zrobię wszystko dla córki.
Skończ to przedstawienie i wracajmy.
Zrozumiano?
- Zrozumiano? - Jeanne?
Jeanne?
- Co się stało? - Zasłabłam i upadłam.
- Chodź, zbadam cię. - Nic mi nie jest.
Już mi przeszło.
Prezydent na nas czeka.
Jesteśmy z ciebie dumne, matko.
Miło, że poznałaś prezydenta.
Siostra Clarence ma rację.
Poszło ci doskonale.
Wydałem rozkaz, by kilka pułków wzmocniło waszą ofensywę.
Odeprzecie Niemców jak Joffre nad Marną.
Mam nadzieję, że wytrwamy.
Jeśli Saint-Paulin padnie, pogrąży wschodni front.
Albo Paryż.
Może wykorzystasz lotnika do lotów zwiadowczych nad liniami wroga?
Lekarz uznał go za niezdolnego do latania.
Wiem.
Ale mówi, że nic mu nie jest.
Potrzebujemy specjalistów, zwłaszcza teraz.
A skoro zrobiłby to z dobrej woli…
Jak się pani czuje?
Znacznie lepiej. Dziękuję.
To tylko zawroty głowy.
A więc chciałby pan wrócić do służby?
Jak najszybciej, panie prezydencie.
Cholera!
Halo?
Dzień dobry, pani Dewitt, mówi burmistrz.
Dzień dobry panu.
Jak się pan ma?
Dobrze.
Dzwonię, by zapytać.
Słyszałem o Victorze.
Victorze?
Nie słyszała pani?
Zginął trzy dni temu.
Nie żyje?
Szczere wyrazy współczucia, madame.
Jak mogłaś to przede mną ukrywać?
Chciałam ci powiedzieć…
Jesteś potworem.
Potworem!
Kto nie żyje?
Twój tata, skarbie.
To prawda, mamo?
Agnès,
nie mogę znieść myśli, że przeze mnie cierpisz.
Więc odchodzę.
Spróbuję dołączyć do rodziny w Szwajcarii.
Mój los jest w rękach Boga.
Pewnego dnia ta wojna się skończy
i może znów się spotkamy.
Będę na ciebie czekał.
Twój kochany,
Till von Hofstatten.
Mocniej!
Geneviève…
nie możesz wątpić.
Idź w pokoju, dziecko.
Napisy: Mariusz Bansleben