NETFLIX PRZEDSTAWIA
Jest tu kto?
Pomocy!
Jest tu jakiś lekarz?
Pomocy!
- Tak. - Doktorze!
- Tak? - Proszę…
Proszę pomóc mojemu synowi!
- Szybko! - Co się stało?
Zmiażdżył sobie rękę.
Jak to się stało?
Obejrzę to. Proszę pokazać.
Nie. Nie dotykaj…
Wymaga operacji.
Proszę tu zaczekać.
Oddychaj.
Pokaż mi to.
Boli jak diabli.
Ma zmiażdżone wszystkie kości. Musimy ją amputować.
- Nie! - Uspokój się.
Nie, proszę. Błagam!
- Chloroform! - Nie!
Nie!
- Chloroform! - Nie!
Nie.
KOBIETY NA WOJNIE ODCINEK 6
Co to za dym?
Śmierdzi chlorem!
Odwrót!
Niemcy!
Odwrót! Chodźcie!
Święty Jan mówi: „Nie wypierajcie się miłości Boga.
Wręcz przeciwnie,
bądźcie dla niego domem, czystym i doskonałym”.
- Amen. - Amen.
Pomóżcie!
Zabierzcie ich na górę.
Doktorze!
Hej!
Gdzie boli?
Gaz…
Zagazowali nas.
- Ilu straciliśmy? - Tutaj!
Dwudziestu w niecałą godzinę.
Zaburzenia oddychania narastają z godziny na godzinę.
Padają jak muchy.
Jakby ten gaz zżerał ich od środka.
Mogę tylko łagodzić ich cierpienie za pomocą tlenu i atropiny.
Muszę pomówić z pani mężem.
Dlaczego?
Potrzebuję pilota do lotów zwiadowczych.
Nie jest w stanie latać.
Tylko jego mamy do dyspozycji.
Potrzebujemy go.
Idź po niego.
Widziałam cię z ojcem Vautrinem.
Wielebny zgodził się pomóc mi w przygotowaniach do ślubów.
O północy?
Tylko o to chodziło?
Możesz mi powiedzieć.
Jestem tu dla ciebie.
Wysłucham cię, moje dziecko.
Ojciec Vautrin wskazuje mi drogę do Pana.
Robi tak każdy sługa Boży.
Co robi?
Geneviève?
Geneviève!
Porozmawiaj ze mną.
To boski akt.
Tak ci powiedział?
- Zostaw mnie. - Nie mogę.
Geneviève, spójrz na mnie. To, co ci robi, jest zakazane.
To przestępstwo!
Jesteś zazdrosna?
- Bo to mną się interesuje? - Wcale nie.
Moje dziecko…
- Matko Agnès, co się stało? - Geneviève…
Powiedz mi.
Ojciec Vautrin ją molestuje.
Manipuluję nią za pomocą wiary.
Doniosę na niego
do diecezji.
Wyznała ci to? Masz dowód?
Bez jej zeznań niewiele zdziałasz.
Zmuś ją do mówienia.
Gdzie jest twój żołnierz?
Odszedł.
Boże,
byłam gotowa porzucić śluby,
ale wczoraj znów mnie wezwałeś.
Ujawnię infamię.
Żaden człowiek nie może krzywdzić Geneviève
i szargać wizerunku Kościoła.
Daj mi, proszę, siłę do walki.
Najpierw ewakuacja ofiar gazu!
- Jestem! Pomogę! - Szybko!
Ja też pomogę.
W ambulansie jest miejsce.
Pospieszcie się!
Tam!
Szybciej!
Cześć, Colin.
Wszystko gra?
To podłe, że szwabyużyli tego gówna.
Masz chwilę? Muszę ci coś powiedzieć. Chodź.
Wiesz, jaka jest różnica między synem kierującej ambulansem,
synem dziwki i absolwentem Saint-Cyr?
Nie ma żadnej.
Nie rozumiem.
Nie dziwi cię, że ruda się przy tobie kręci?
Marguerite?
Tak, Marguerite.
Proszę.
To numer pomocy publicznej.
Zadzwoń do nich. Powiedzą ci co nie co.
Niemcy stosują nieczyste zagrania.
Pierwszy raz użyli gazu, by nas odeprzeć.
Planujemy przeciw Niemcom wielką ofensywę.
Plany ataku są gotowe, ale gaz może wszystko zaprzepaścić.
Musimy się dowiedzieć, ile go mają i gdzie go składują.
Bez tej wiedzy nie uda nam się zaplanować kolejnej ofensywy.
Przeprowadzę lot zwiadowczy.
Jak najszybciej.
Wkrótce będą tu bataliony Poincarégo.
Tak jest, generale.
Jesteś sławna.
CZTERY KOBIETY W SŁUŻBIE FRANCJI
Gdyby wiedzieli, że nad jedną z bohaterek znęca się mąż…
Mylisz się.
Jeanne.
Jestem lekarzem.
To nie było omdlenie.
Pilnuj swoich spraw.
Zasługujesz na więcej.
Jeśli potrzebujesz pomocy, powiedz mi.
Geneviève.
Jak długo to już trwa?
Kiedy miałaś ostatni okres?
Ze trzy miesiące temu.
Jesteś w ciąży.
Zachowamy to w tajemnicy.
Będę cię wspierać, cokolwiek postanowisz.
Nie mów mu, że o tym wiem.
Pani Dewitt?
Dzień dobry.
Co z nim?
Amputowali mu rękę.
Dostałem telegram z Paryża.
Pani syn miał do wczoraj poświadczyć,
że jest dyrektorem fabryki broni,
albo zgłosić się do koszar.
Nie rozumiem.
Mój syn pracuje dla ministerstwa. Nie można go zwerbować.
Mam inne informacje.
Proszę się nie martwić. Z jedną ręką jest niezdolny do służby.
Co się stało?
Uległ wypadkowi podczas obsługi prasy.
Zwykle nie zajmuje się maszynami, prawda?
Czy wie pani,
że samookaleczenie jest karane więzieniem?
Mój syn produkuje ambulanse.
Ratuje żołnierzy.
Dlatego stracił rękę.
Rozumiem.
Co z twoją pracą w ministerstwie?
Zwolnili mnie.
Pół roku temu.
Mogłeś inaczej uniknąć wojny.
Twój brat zginął na froncie. Fabryka należy do ciebie.
Potrzebują łóżek. Dziś wypiszą cię ze szpitala.
Od teraz fabryką będzie zarządzał pan Dewitt.
Jak wyzdrowieje, przejmie moje obowiązki.
Ale pani Dewitt, fabryka należy do pani!
Nie jestem bezpośrednią dziedziczką.
- Charles Dewitt nie ma wiedzy. - To prawda.
Ma w dupie fabrykę. Zostawił ją za sobą i wyjechał.
Paryżanin nie będzie potrafił nią zarządzać.
Raz dotknął maszyny i już stracił rękę.
Co w ogóle robił tu w środku nocy?
Drogie panie, proszę.
Nie pozbędzie się nas?
Wasze miejsca pracy są bezpieczne.
Macie moje słowo.
Wracajcie na stanowiska.
Żołnierze potrzebują ambulansów.
Drogie panie. Na stanowiska.
Co z Charlesem?
Wrócił do domu.
Amputowano mu rękę.
Przykro mi.
Naprawdę?
Zataiłaś przede mną śmierć syna.
Ufałam ci, Caroline.
- Obawiałaś się utraty pozycji… - Nieprawda.
Chciałam ocalić to, co zbudował Victor.
Nie wyrzucę cię. Z uwagi na Madeleine.
Ale chętnie bym to zrobiła.
Mamo!
Czemu siedzisz na ziemi?
Boję się wujka Charlesa. Ciągle krzyczy.
Tak, wiem.
Przepraszam.
Zaopiekujemy się nim i przestanie krzyczeć.
Podnieś głowę.
Dobrze.
Mamo.
- Przestań. - Mamo.
- Przestań, to boli. - Mamo.
Przestań.
To boli, przestań!
Zostań ze mną.
Wybacz, mamo.
Potrzebuję cię.
Musisz odpocząć.
Zostań ze mną.
- Musisz odpoczywać. - Zostań.
Odpoczywaj!
Powinieneś zostać.
- Dostałbyś zwolnienie ze służby. - Tak. Ale muszę iść.
Jestem inżynierem i przydam im się.
Rozumiesz?
Bez obaw. Wrócę za miesiąc.
Obiecuję.
Zostań tutaj.
Tak, Denise?
To Florence.
Znaleziono nam dom…
Na wniosek sztabu.
Chcą, żebyśmy dziś go obejrzały.
Trochę się rozerwiemy.
Wszystkie tego potrzebujemy.
Chcemy, żebyś poszła z nami.
To miłe, ale podziękuję.
Marguerite ma problem. Marcel wygadał się Colinowi.
Poszła do niego do obozu.
Po powrocie może potrzebować wsparcia.
Szukam Colina. Gdzie jest?
- To kiepski moment. - Muszę z nim pomówić. To ważne.
Dobrze, chodź.
Colin.
Nie, zaczekaj.
Zaczekaj!
W wieku 17 lat zaszłam w ciążę. Kochałam twojego ojca.
Gdy się o tym dowiedział, zostawił mnie.
Mój ojciec oświadczył, że przyniosłam rodzinie hańbę
i mnie wyrzucił.
Urodziłam cię w służbówce. Sama jak palec.
Pierwsze miesiące spędziliśmy razem,
ale to było życie w niegodnych warunkach…
Ledwo starczało mi na jedzenie.
Potem zrobiło się jeszcze gorzej,
więc nie miałem wyboru.
Zaczęłam się sprzedawać.
Tak.
Bo nie mieliśmy nic, a chciałam, żebyś miał wszystko!
Żeby tobie jednemu się w życiu udało!
Nie mogłam dać ci życia, na które zasługujesz!
Ale rozłąka z tobą…
Nigdy się z tym nie pogodziłam.
Nigdy, słyszysz?
Nigdy nie przestałam cię kochać!
Cztery lata temu odnalazłam cię dzięki pomocy publicznej.
Przez cztery lata cię obserwowałam, obawiając się do ciebie odezwać.
- Kiedy wybuchła wojna… - Kiedy wybuchła to co?
Co?
Chciałaś mnie odnaleźć, żeby oczyścić swoje sumienie?
Chciałam cię poznać.
Nie chciałam, byś poznał prawdę.
Nie w taki sposób.
Wybacz, Colin…
Nie!
- Dzień dobry. - Dobry.
Chodź, Denise. Przyszła pani Dewitt.
Miło, że przyszłaś.
Wszystkie tu jesteśmy.
Napijesz się czegoś?
- Chętnie. - Chodź.
Zapomnisz o problemach.
- Dziękuję. - Dobrze ci zrobi.
- Twoje zdrowie. - Tak. Zdrowie.
- I nasze! - I nasze!
Irene, podasz mi ciasto?
Miło, że generał znalazł ci dom.
Przykro mi z powodu Colina. Nie tak powinien się dowiedzieć.
Nigdy mi nie wybaczy.
Daj mu czas.
Pewnego dnia zrozumie.
To zły pomysł.
Ja też przyszedłem się zabawić.
Chodź. Chodź ze mną.
Jak się masz, skarbie?
- Puść mnie! - Dawno cię nie widzieliśmy!
Co ty tu robisz?
Mam sprawę do Marcela.
Jest zajęty.
Chodzi o Marguerite.
- Dziękuję, Bernardzie. - Marcel, dam ci znać.
- Czego chcesz? - Chodzi o Marguerite.
Co z nią?
Widziałam, jak coś robiła z kobietą od Dewittów.
Nie wyglądało, jakby robiły to pierwszy raz.
Widać, że dobrze się znają.
Pani Dewitt mogła być kiedyś dziwką.
Z jej twarzą pokerzystki, pięknym domem i samochodem…
Można sprawdzić urzędowe wykazy.
Wpis zostaje na całe życie.
Czego?
Dzwoni pan Marcel Dumont.
- Halo? - Witaj, Charles.
Mam informacje.
Twoja szwagierka była dziwką.
Ktoś ją widział, jak zabawia się z rudą,
tą od ambulansu.
Trzeba było ją zabić, zamiast się okaleczać.
Przekaż matce moje kondolencje.
Niemcy mają tu magazyn z gazem.
Jest wypełniony po brzegi.
Wystarczy, by gazować nas przez kilka dni.
Pozwoliłem sobie podlecieć dalej
i zobaczyłem oddziały zmierzające do Saint-Paulin.
Niemcy mają pięć razy więcej pułków, niż szacowałeś.
Chcą nas osłabić gazem, czekając na posiłki,
i rozpocząć ofensywę na Saint-Paulin.
Są przygotowani. Trzeba zniszczyć magazyn.
Z całym szacunkiem, to samobójcza misja.
Przy tym gazie żołnierze nie mają szans dotrzeć do magazynu.
Nie mamy wyboru.
Rozpocząć operację.
Tak, generale.
Panie Charrier, proszę mi pokazać, gdzie są Niemcy.
Musimy przemyśleć naszą kolejną ofensywę.
Karl, to ja.
Mam informację o kolejnej ofensywie.
Obyś się tym razem nie pomylił.
Claudine bardzo chce zobaczyć ojca.
Spotkajmy się jutro o 15 w uzgodnionym miejscu.
Nie zawiedź mnie, Lucien.
Masz ostatnią szansę.
Jeanne.
Zaraz wrócę.
Przygotuj się. Wyjeżdżamy.
Nie teraz.
- Muszę zająć się rannymi. - Odlatujemy za pięć minut.
Jeśli się uda, nie będę cię potrzebował.
Dokończę opatrunek i przyjdę.
Oby.
Hej!
Nigdy więcej jej nie dotykaj, jasne?
Dobrze.
Nie dotykaj jej!
Idziemy.
Sztab generalny wysłał pilota.
Potwierdziliśmy lokalizację magazynu gazu.
Misja jest nieskomplikowana. Zniszczyć budynek i wrócić.
- Wszyscy zrozumieli? - Tak, kapitanie!
A co z gazem?
Właśnie dlatego zamierzamy zniszczyć ich magazyn.
Za chwilę wyruszamy.
Kompanio, bądźcie czujni!
Naprzód marsz!
To samobójstwo.
Ruszmy się.
Przed siebie.
Naprzód!
Kryć się!
Gus, granat. Gus, zostań ze mną!
Colin! Granat!
Chodźcie! Pomóżcie mi!
Szybciej!
Strzelajcie!
Naprzód!
- Idźcie naprzód! - Ruchy!
Wstawać!
Ruszcie się! Dawać! Naprzód!
Colin!
Puść mnie!
Wstawaj! To rozkaz, żołnierzu! Wstawaj!
Cholera! Gaz!
Gus!
Nie mogę!
Gus! Zostań tu!
Umrzemy! Chodźmy stąd!
Na pozycję!
Kontroluj swoich ludzi, na pozycje! Macie tu zostać!
Do szeregu, żołnierze!
Na litość boską, zastrzel ich!
Nie!
Utrzymać pozycję!
Wycofać się! Odwrót!
Dalej! Odwrót!
Ruszajmy się!
Pospieszcie się!
Idźcie!
Charles.
Powinieneś leżeć w łóżku.
Tak, ale zgłodniałem.
Germaine coś ci przyniesie.
Nie, dziękuję. Wolę zjeść tu.
Germaine.
Nakryj, proszę, dla mnie.
Tak, monsieur.
Jedz, bo wystygnie.
Dobry wieczór, Caroline.
Dobry wieczór.
Jak się trzymasz?
Jak znosisz śmierć mojego brata?
A jak tam imprezka z sanitariuszkami?
Fajnie było?
Czemu milczysz?
Jesteś prawdziwą wojowniczką.
Swoją drogą,
kim jest rudowłosa kobieta, która często cię odwiedza?
Co robicie razem?
Nic ważnego, Charles.
Mamo, wiedziałaś, że Caroline zdradzała Victora
z kobietą?
O czym ty mówisz?
Z byłą prostytutką.
Taką jak ona.
Była dziwka.
Zawodowa dziwka.
Była ostrożna, żebyśmy się nie dowiedzieli.
Czy to prawda?
Victor znał moją przeszłość.
Nigdy nie zdradziłam męża z mężczyzną ani z kobietą.
Czekałaś, aż umrze,
żeby przelecieć rudą.
To był przyjacielski pocałunek.
Wynoś się.
Rano raz na zawsze opuścisz ten dom.
Wynoś się, mówię!
Geneviève.
Dołącz do mnie.
Czekałem na ciebie rano.
Nie przyszłaś.
Co się dzieje, kochanie?
Nie chcę już tego robić.
Sądziłem, że chcesz złożyć śluby.
Powiedziałaś o tym komuś?
Jestem w ciąży.
Bóg mówi: „Weź swojego jedynego syna, którego miłujesz, Izaaka,
i złóż go w ofierze”.
Bóg czasem każe nam się poświęcać dla samozadowolenia.
Sprawdza nas.
Rozumiesz?
Chcesz poświęcić dziecko?
Bóg nas za to ukarze!
To dziecko zrodzone z grzechu, Geneviève.
Bóg wie, że nie oddałaś mi się w imię miłości, lecz z żądzy.
Jesteś zepsuta do szpiku kości.
Jesteś plugawą lisicą, która kusi mężczyzn.
Jedyny sposób, by ocalić cię przed potępieniem,
to zmazać twój błąd.
Jutro
ktoś zabierze cię do Pont-à-Mousson, a tam…
kobieta zajmie się twoim problemem.
Nic ci nie będzie!
Geneviève!
O co chodzi, dziecko?
Powiedz! Co się dzieje?
Przyszedł do mnie ojciec Vautrin.
Chce poświęcić moje dziecko, by ocalić moją duszę i…
Ocalić twoją duszę?
Chce pozbyć się dowodów.
Wiesz o tym!
Nie chodzi o poświęcenie.
Wykorzystał cię.
Zgwałcił.
Nie zrobiłaś nic złego.
Wiem, co zrobiłeś Geneviève.
Jak mogłeś?
Jesteś godny pogardy!
Tylko Bóg może nas osądzać.
Uważasz siebie za Boga?
Bóg już cię osądził.
Dopilnuję, by diecezja zrobiła to samo.
Na twoim miejscu bym tego nie robił.
Jak to w królestwie grzechów…
nikt nie jest bez winy.
Jeśli pójdziesz do diecezji…
nie zapomnij im wspomnieć, że złamałaś śluby…
z Niemcem.
Może ze szpiegiem?
Byłem wzruszony…
widząc twój pierwszy raz.
Pomyśl o tym.
Nie narażaj spokoju klasztoru.
Zachowajmy umiar…
skoro ani ty, ani ja
nie zrobiliśmy nic złego.
Pomocy!
Ratunku!
Pomocy!
Napisy: Mariusz Bansleben