NETFLIX PRZEDSTAWIA
Nie masz prawa, matko.
Twe słowa nic nie znaczą.
Rozumiem twój ból, ale dobrze wiesz,
że Pan potępia tych, którzy decydują o swojej śmierci
w imieniu Najwyższego.
To nie ją Bóg potępi.
Jeśli tu zostaniecie,
pochwalicie jej grzech.
Staniecie się wspólnikami.
Nie będzie mogły złożyć ślubów ani przyjąć święceń.
Spłoniecie w piekle razem z nią,
chyba że wrócicie na właściwą ścieżkę.
Panowie,
zabierzcie ciało do masowego grobu.
KOBIETY NA WOJNIE ODCINEK 7
- Skończyłaś, skarbie? - Tak.
Załóż płaszcz. Wychodzimy.
Madeleine zostaje.
Nie skończy tak jak ty.
Cudzołóstwo jest karalne.
Nie masz ani grosza.
Jak zapewnisz byt Madeleine?
Bez słowa powierzą mi nad nią opiekę.
- Ma rację. - Puść!
- Grzeszysz z kobietą! - Puść!
Jesteś złą matką!
- Przepuść mnie! - Tak nie czyni dobra matka!
- Jean! - Nie!
- Mamo! - Madeleine! Puść mnie!
- Nie! Madeleine! - Tak nie można!
- Nie! - Mamo!
Puść mnie, Jean!
- Madeleine! - Proszę stąd iść!
- Zostaw mnie! - Mamo!
- Idź! - Mamo!
- Madeleine!
- Mamo! - Éléonore! Puść ją!
Zostaw ją!
Madeleine!
Wynoś się stąd.
Tak będzie lepiej dla córki.
Uzyskaj pomoc.
Potem możesz tu wrócić.
Idź już!
- Puść mnie! - Uspokój się!
Masz mnie puścić! Puść mnie!
Puść mnie!
Nie zostanę z tobą! Mama na pewno po mnie wróci!
Madeleine!
Nie miałam wyboru.
Czasem matki robią rzeczy,
które krzywdzą dzieci.
Wtedy trzeba im je odbierać.
Rozumiesz?
Będzie nam razem dobrze, obiecuję.
Kocham cię.
Tylko ciebie mam.
Tylko ty mi zostałaś.
Słyszysz?
- Szukam Marguerite. - Już jej nie ma.
Wszystko w porządku?
Mogę tu zostać?
Czuj się jak u siebie.
Chodź!
Rusz się!
No rusz się!
Szybciej!
W górę!
- Dobrze! - Szybciej!
Ruchy.
Właź!
W porządku. Jedziemy.
Co się stało?
Colin uderzył kapitana Delille.
Będzie sądzony w sztabie.
Czemu to zrobił?
Uratował nam życie.
Co go czeka?
Pluton egzekucyjny.
Oddziały się buntują.
Z gazem czy bez, tak być nie może.
Twierdzisz, że zrobił to ktoś z Saint-Cyr?
Potwierdzam.
Porucznik de Rénier, którego aresztowałem
wraz z jego pięcioma podwładnymi.
Dlaczego cię uderzył?
Nie posłuchał rozkazów i nakazał swoim ludziom odwrót.
Niech posłuży za przykład.
Zgodnie z artykułem 238 Kodeksu Wojskowego.
Każdy odmówi walki, jeśli nie poniesie konsekwencji.
Dezerterzy zostaną skazani na śmierć.
Dziękuję, generale.
- Przyszłam do generała Duvernet. - Nie przyjmuje dziś gości.
Nie mogę cię wpuścić.
Zatrzymać ją!
Stój!
Pozwólcie mi przejść!
- Uspokój się! - Generale!
- Przestań! - Puść mnie!
- Dosyć. - Puść!
- Zostaw ją. - Puść!
Co się tu dzieje?
Zostawcie ją.
Musimy porozmawiać. Potrzebuję pomocy.
Wejdź.
Aresztowano żołnierzy.
Będą sądzeni za niesubordynację.
Skąd to wiesz?
Jeden to mój syn.
- Twój syn? - Tak.
Ma na imię Colin.
Colin de Rénier.
Przyjaźnił się z pana synem.
Nie powinien umrzeć.
Proszę mu pomóc.
Popełnił poważne wykroczenie.
Nie wykonał rozkazów.
Naraził misję, kwestionując rozkazy przełożonego…
Wie pan, co zrobił ten przełożony?
Zastrzelił dwudziestolatków, którzy posikali się ze strachu!
Prowadził ich na rzeź! Nie mieli szans na przeżycie!
Colin właśnie się dowiedział, że jestem jego matką i że go porzuciłam.
Ładny rysunek.
Co to?
Jaskinia niedźwiedzia w lesie.
Kiedy byłem mały, często bawiłem się tam z twoim ojcem.
To ulubione miejsce mamy.
Jak ją zobaczę, dam jej ten rysunek.
Twoja mama poprosiła,
bym zdradził ci pewien sekret.
Dochowasz tajemnicy?
Nie mów o tym nikomu.
Zwłaszcza twojej babci.
Inaczej już nigdy nie zobaczysz matki.
Twoja mama czeka na ciebie w jaskini.
Mówiła, że są tam Niemcy
i że to niebezpieczne. Nie pójdę tam.
Niemcy wyjechali.
Już ich tam nie ma.
Chcesz zobaczyć mamę?
Więc szybko idź tam do niej.
Uważaj, żeby nikt cię nie zobaczył,
gdy będziesz wychodziła.
Znam powód samobójstwa Geneviève.
Trzeba to zakończyć.
Nie chcę, żeby to samo spotkało mnie albo inne nowicjuszki.
Chcę porozmawiać.
Proszę z diecezją w Nancy.
Za chwilę połączę.
Na moją komendę, baczność!
Prezentuj
broń!
Prezentuj broń!
Spocznij, kapitanie.
Zamieńmy słowo.
Tak jest, generale.
Przemilczałeś, że strzeliłeś trzem żołnierzom w plecy.
Trzy razy dałeś przykład?
Nie wpadłeś na to, że muszę o tym wiedzieć?
Generale, to byli dezerterzy.
Rozkazałem porucznikowi strzelać. Nie posłuchał i mnie uderzył.
Miałem obowiązek.
Odmowa zabicia swoich to inna sprawa niż dezercja.
Nie rozumiem.
Zataił pan część prawdy, kapitanie.
Więc zmieni pan akt oskarżenia i w zamian poprosi o ich degradację.
Żadnej egzekucji.
Tak nie można.
Tak samo jak ukrywać ważnych informacji przed przełożonymi.
Możesz odejść.
Poruczniku de Rénier,
uznano cię winnym niesubordynacji
w obecności wroga
i wyrządzenie szkody kapitanowi Maurice'owi Delille'owi.
Spadłeś rangą do żołnierza.
Zwykle czeka za to pluton egzekucyjny.
Ale kapitan Delille ponosi część odpowiedzialności.
Czemu pan to robi?
Znam karę za niesubordynację.
Znam cię, Colin.
Słyszałem o tobie same dobre rzeczy.
Od Léona też.
Była u mnie twoja matka.
Nie jest idealna, ale jest matką.
Spróbuj ją poznać.
Powinienem podziękować.
Ale nie mogę.
Rozumiem.
Przepraszam.
Wolę myśleć, że nigdy się nie spotkaliśmy.
Zapomnijmy o sobie.
Proszę.
Jesteś z siebie dumny?
Co tak długo?
Niszczysz dzieciaka, bo ciebie nie chcę.
Taka jest twoja zemsta?
Ale wiesz co?
Dopóki ona tu jest, nic się nie zmieni.
- Wynoś się stąd! - Nie rozumiesz?
Zawsze, gdy się zakochasz, ona ci to spieprzy.
Jesteś z nią w związku.
Pieprzycie się?
Ale ze mnie głuptas.
Nie umiesz się bronić, bo trzyma cię za jaja.
Nie dotykaj mnie.
- Tak? - Mogę prosić Marcela?
Po co?
Policja aresztowała André za narkotyki. Są wściekli.
- Żołnierze przedawkowali. - Cholera. Musi siedzieć cicho.
Będzie, dopóki tu jestem.
Kojarzysz tą rudą od ambulansu, jedną z naszych dziwek?
Tak.
To jej narkotyki.
Niech André powie glinom, że to ona handluje narkotykami…
i że zaplanowała operację z ambulansami razem z kobietą od Dewittów.
- Przyjąłem. - Zajmę się resztą.
Dobrze.
Marcel ma przerąbane.
Musisz mu pomóc.
Niby czemu? Pozbył się mnie jak śmiecia.
To przez tę rudą.
Mieszkasz z nią.
Pójdzie ci łatwo.
Przestanie nas zadręczać.
Odsiadka gwarantowana.
Marcel z pewnością do ciebie wróci.
Juliette.
Znam swojego brata.
Zawsze byłaś jego ulubienicą.
Zapomni o niej.
Madeleine?
Madeleine.
Nie widziałeś Madeleine?
Nie ma jej w pokoju.
Madeleine?
Madeleine!
- Jean! - Tak?
- Widziałeś Madeleine? - Nie.
Madeleine!
Denise,
Madeleine bawi się z twoim synem.
- Widziałaś ją? - Nie.
Szukałam wszędzie, madame.
Nigdzie jej nie ma.
Czy ktoś widział moją wnuczkę?
Powinna zostać przy matce.
Jeśli coś wiesz, powiedz mi.
- Pomogłaś jej? - Co?
Pomogłaś jej porwać moją wnuczkę?
Nic nie zrobiłam.
Pani Dewitt ma prawo odzyskać swoją córkę.
- Może być z kierującymi ambulansami. - Sprawdź to.
- Co się stało? - Madeleine zniknęła.
Jadę z tobą.
Jean.
Rozwiążę cię, ale najpierw musisz mnie wysłuchać.
Dziś odzyskam córkę.
Nie pozwolą nam odejść.
Nie jestem zdrajcą.
Nie powiem nic Niemcom.
Tylko ją uratuję.
Dołączy do ciebie w ciężarówce.
Kiedy tu dotrze, nie czekaj na mnie. Odjedź.
Proszę.
Powiedz mojej córce,
że wszystko, co robiłem, robiłem dla niej.
Słucham.
Najpierw córka.
Tato!
Armia francuska spodziewa się dużych posiłków i dostawy broni.
Szykują ofensywę.
A potem?
Będą gotowi do ataku za cztery dni.
To wszystko?
Chcę poznać szczegóły ofensywy.
Mam je.
Każ ją przyprowadzić.
Każ im!
Nie wiem, jak zamierzasz się stąd wydostać.
Albo my zginiemy, albo ty.
Tato!
Zaczekaj w ciężarówce.
Zaraz przyjdę.
Biegnij!
Nie wyjdziesz z tego żywy.
Zastrzelą cię.
Ciebie też.
- Jak to było? - Tato!
Albo zginę ja, albo my?
Tato!
- Kocham cię, skarbie! - Tato!
Tato!
Rudowłosa utworzyła siatkę z lokalną właścicielką fabryki.
Caroline Dewitt.
- Fabryki ambulansów? - Zgadza się.
Dewittowie potrzebowali pieniędzy na fabrykę.
- Proponowali ci? - Tak, ruda.
Bez przerwy kręciła się po obozie.
Myślałem, że się prostytuuje. Ale szukała klientów,
by sprzedawać towar.
Chłopaki nie mają łatwo, więc jest duży popyt.
Jeśli kłamiesz, grozi ci pluton.
Nie kłamię.
Claudine.
Chodź.
Chodź, kochanie. Chodź.
Tato!
Tato.
Jeanne!
Wszędzie cię szukaliśmy.
Przyszedł do ciebie Joseph. Ciężko ranny.
- Co mu się stało? - Nie wiem. Stracił dużo krwi.
To Matka Agnès. Zaopiekuje się tobą.
Zaraz wracam.
Lucien nie żyje. To jego córka.
- Joseph! - Dźgnięto go nożem. Zemdlał.
Wyjdzie z tego?
Idź już, Clarence.
Nie jestem chirurgiem.
Musisz sprawdzić, czy ma uszkodzone organy.
To nie moja działka.
- Poradzisz sobie. - Joseph.
Nie wiem jak.
Mówiłem do niej.
Podaj mi 50 mg morfiny. Muszę być przytomny.
Przesuń się.
Pospiesz się.
Stać!
Stać! Co wy wyprawiacie?
Joseph!
- Kto ci to zrobił? - Powiem ci…
Pozwól jej. Muszę być natychmiast operowany.
- Jesteś pewien? - Tak.
Zaufaj mi.
Tylko ona może to zrobić.
Proszę wyjść.
Proszę.
Jeanne…
Gąbka.
Żyła krezkowa.
Znajdź ją.
Mam!
Zaciśnij.
Nić numer dwa.
Nożyczki.
Zdejmij zacisk.
Sprawdź organy.
Moje jelita,
śledziona…
Są uszkodzenia?
Nie sądzę.
Upewnij się.
Brak uszkodzeń.
Podaj igłę numer 18.
Bruand, zostaw nas.
Zamknij drzwi.
Twój mąż…
on mnie dźgnął.
Nie jest moim mężem.
Jest szpiegiem.
Policja ściga mnie za nieudaną aborcję.
Groził, że mnie wyda, jeśli nie zrobię tego, co mi każe.
Nie jestem Jeanne Charrier.
Tylko Suzanne Faure.
Pasuje ci.
FABRYKA DEWITTÓW
- Nie ma jej z tobą? - Nie.
Nie rozumiem. Była w swoim pokoju.
Co to jest?
Leżał na jej łóżku.
Jaskinia niedźwiedzia.
Uwielbia to miejsce. Chodziłyśmy tam z jej tatą.
To strefa niemiecka.
Madeleine!
Mamo!
Czemu tu przyszłaś, skarbie?
Wujek Charles powiedział, że na mnie czekasz.
Schowajmy się, Niemcy!
- Widzieli nas? - Nie wiem.
Boję się.
Cicho, skarbie.
Mamo, boję się.
Idą tu.
Cofnijcie się.
Cicho, Madeleine.
Pójdę na górę po twoje rzeczy. Zostań z Marguerite.
Wybacz mi.
- Zabiorę jej rzeczy i wyjeżdżamy. - Nie wyjeżdżajcie, błagam!
To Charles kazał Madeleine iść do lasu.
Charles?
Twój syn to potwór.
Marguerite de Lancastel?
- Tak. - Jesteś aresztowana.
Mogę znać powód?
Narażałaś życie naszych żołnierzy.
Co robiłam?
Znaleźliśmy u ciebie heroinę.
To nie moje.
- Puść! Mówię, że to nie moje! - Zadecyduje trybunał wojskowy.
Mamo!
- Zostań tu. Nie wchodź na górę. - Przypilnuję jej.
Zostaw ją!
Przypnij ją!
Zostawcie ją!
- Na kolana! - Proszę.
Co się dzieje?
Panią też musimy zatrzymać.
- Słucham? - Co wy robicie?
Przemycała pani narkotyki do obozu.
Co za wstyd!
- Idziemy! - To jakiś żart?
- Cisza. - Puść!
Chodź, dość wygłupów!
- Puść mnie! - Idź!
Nie zostawię tu córki.
- Puść mnie! - Rusz się!
Błagam, chroń Madeleine!
Proszę, Éléonore!
Niech Charles się do niej nie zbliża!
Przestań!
Napisy: Mariusz Bansleben