WYLIE GRANICE MIASTA
JEZUS ZBAWIA
MIŁOŚĆ I ŚMIERĆ
TA HISTORIA WYDARZYŁA SIĘ NAPRAWDĘ
PAŹDZIERNIK 1979 ROKU
Mamo.
Mamo!
- Obecna. - Co?
Tak się mówi, gdy nauczyciel cię wywołuje.
Mama na stanowisku.
Masz jedną skarpetkę?
Druga gdzieś zginęła.
Tak cię nie wypuszczę.
Czy Alisa może tu nocować w piątek?
Jeśli jej mama się zgodzi.
Skarbie, teraz nie czesze się włosów
czy to jakaś nowa moda?
Uczesałam się.
Może mamy w domu przeciąg.
Uczesz się jeszcze raz.
Na jaką matkę wyjdę?
Jedno rozczochrane, drugie bez skarpet.
Alisa mówi, że zależy ci na opinii innych.
Słucham?
Dlaczego tak powiedziała?
Do mnie tak nie mówiła.
Musiała to gdzieś usłyszeć, więc zostaje Betty.
Nigdy nie słyszałem, by tak mówiła.
Wiem, że mnie nie lubi.
Słucham?
Mam przeczucie.
Betty cię uwielbia.
Myślisz, że powierzyłaby ci nasze dzieci, gdyby...
Wyczuwasz jej depresyjny nastrój.
Jakieś zmiany?
Prawdę mówiąc, jest lepiej.
Spotkania Małżeńskie
to prawdziwy cud.
Co dokładnie tam się robi?
Prowadzący zachęca pary do rozmowy o uczuciach,
potem zapisujesz wszystko w zeszycie.
Brzmi trochę głupio.
Też tak myśleliśmy na początku, ale to naprawdę działa.
Po raz pierwszy od dawna
byliśmy ze sobą zupełnie szczerzy.
Potrafiłeś być zupełnie szczery?
Poza tym jednym.
To był dla mnie problem.
Betty pytała o seks i mój brak zainteresowania,
a ja milczałem.
Nie mogłem powiedzieć, że to dlatego,
że uprawiałem go z Candy Montgomery.
Otworzyliśmy się przed sobą.
To dobrze.
Cieszę się.
Więc...
Co będzie z nami?
To nie zmienia tego, co do ciebie czuję.
Ale czuję także,
że powinienem w pełni poświęcić się rodzinie.
Mój związek z tobą zabiera
moją emocjonalną dostępność, energię i uwagę,
które mógłbym oddać Betty i dzieciom.
Nie chcesz się spotykać?
Nie wiem.
Na rekolekcjach mówili dużo rzeczy,
ale nie zabraniali widywać się z innymi.
Zdaje się, że zrzucasz to na mnie, więc ja decyduję.
Nie będę dzwonić,
nie będę cię widywać.
Dam ci spokój.
Dobrze.
"Dobrze"?
Cóż za emocjonalna odpowiedź.
Nie jestem pewien, jak mam odpowiedzieć.
Pamiętasz, co mi mówiłeś?
Że czas, który spędziłeś ze mną w Como,
to były jedyne chwile,
gdy nie myślałeś o uczuciach innych.
Czyli Betty.
Musisz ją uszczęśliwiać,
ratować przed byciem nieszczęśliwą.
Powiedz,
czy kiedykolwiek pomyślałeś o moich uczuciach?
Może teraz?
Ja tylko...
Candy...
Dobrze.
Wiesz, że ilekroć łapiesz doła,
robisz remont?
Co? Nieprawda.
Może i tak, ale to skuteczna terapia.
Dobrze to wygląda.
Dziękuję.
Powinnyśmy założyć własny interes.
Wielu ludzi w Wylie chce zmienić swoje życie,
a niektórym wystarczy remont kuchni.
Nie chodzi o to, że będzie mi brakować seksu.
Chodzi o przyjaźń.
Allan był moim przyjacielem.
Halo! A ja?
Chciałabym tak rozmawiać z Patem.
Mówię poważnie.
Dlaczego nie założymy firmy?
Pooglądamy sobie kuchnie innych ludzi.
Tam najwięcej się dzieje.
Boże, jestem zła.
Naprawdę nie chodzi o niego, ale nie lubię czuć się odrzucona.
Schowaj ją do lodówki.
Albo zostaw w garażu.
Dlaczego akurat tam?
W takim upale dynia zgnije,
a do Halloween jeszcze dwa tygodnie.
Myślę, że to niegroźny guz.
Nie ma pan pewności.
Zmiana jest łagodna.
Proszę mnie nie lekceważyć. Może to rak.
Nie sądzę.
Ale pan nie wie.
Owszem, wiem.
Znam się na tym.
Mammografia to potwierdza.
Więc to nic?
Guz, ale niezłośliwy.
Proszę zrezygnować z antykoncepcji i ograniczyć kofeinę.
Co kawa ma do tego?
Nic pani nie jest.
Mówię tylko, że już byłeś Lukiem Skywalkerem.
W Gwiezdnych wojnach są inni bohaterowie.
Założy maskę innych postaci
i dostanie klaustrofobii.
Zarzygałeś maskę Batmana.
Nieprawda!
Już dobrze.
Poczekaj na swoją kolej.
Dobrze.
Dziękuję.
- Dzięki. - Zaczekaj.
Przestań za mną łazić.
Nie wchodź tu.
Ian, przestań.
Słucham?
Hej!
Candy?
Przepraszam, wiem, że obiecałam nie dzwonić,
ale potrzebuję porady.
Gdzie moje maniery?
Jak się masz?
Trzymam się. A ty?
To nie brzmi dobrze.
Tego nie powiedziałem.
Co się stało?
Betty znalazła guzek w prawej piersi.
Lekarze mówią, że to nic poważnego.
Była już u dwóch.
Pewnie szuka trzeciego.
To łagodny guzek, ale Betty jest załamana.
Powinnam do niej zajrzeć. Jest w domu?
Jest, ale nie musisz tego robić.
Mnie by to pomogło.
Oto dobra przyjaciółka.
- Betty. - Cześć.
Właśnie się dowiedziałam.
Serce mi mówi,
że nic ci nie jest.
Dziękuję.
Bardzo.
Nie masz się czego obawiać.
Obyś miała rację.
Posłuchaj mnie.
Lekarze boją się, że zostaną pozwani,
więc jeśli pójdziesz do któregoś z guzkiem,
nie odeślą cię do domu,
jeśli nie będą pewni, że to nic groźnego.
Pewnie masz rację.
Skąd wiesz?
Od Allana.
- Od Allana? - Martwił się.
Mężowie potrafią się martwić.
Ale co ja mówię!
Za mało się martwią.
Otóż to.
Nie musiałaś się tutaj fatygować,
ale naprawdę cieszę się, że to zrobiłaś.
Lekarze uważają mnie za największą hipochondryczkę.
Mówią, że przesadzam,
a potem wypisują recepty na antydepresanty.
Sporo ich biorę.
- Cześć. - Hej.
Candy przejechała taki kawał.
Jest cudowna.
Lepiej się czujesz?
Tak.
Pomogła mi uspokoić nerwy i głowę.
Ale nie stójmy tak...
Muszę wracać, by zrobić obiad.
To klopsikowy wtorek.
Chciałam się upewnić, że wszystko gra i uciekam.
I widzę, że gra.
Odprowadzisz Candy?
Jeszcze raz dziękuję.
Z całego serca.
Umówmy dzieci, by razem straszyły na Halloween.
Jasne. Zadzwonię.
Dobrze.
Całkiem inna Betty.
To dzięki Spotkaniom?
Mówiłem ci, że rozkwitła.
Była wręcz serdeczna.
Przepraszam, nie chciałam...
Chciałaś.
Nie szkodzi, masz rację.
- Zachowuje się... - Normalnie.
Uważasz, że Pat i ja powinniśmy jechać na rekolekcje?
To dlatego dziś zadzwoniłam.
- Nie jestem pewny. - Muszę czegoś spróbować.
Pat nie potrafi rozmawiać.
Ale te spotkania
nie są dla par, które mają poważne problemy.
Z tego, co mówiłaś o uczuciach do Pata...
Kocham go.
Tak.
Ale wam to pomogło.
Jak dotąd.
Na razie działa.
Nalega na codzienne odrabianie zadań.
Wspólne rozmowy, listy miłosne.
Chce prowadzić lokalną grupę.
Stara się.
To dobrze.
Dziękuję, że wpadłaś.
Jasne.
Z przyjemnością.
Jesteście wyjątkowi. Na pewno wrócimy.
Podniosę ubezpieczenie.
Do widzenia.
Na razie.
Do widzenia.
Dzięki za wszystko.
Do miłego.
Co prognozujesz?
Zdecydowanie małżeństwo.
A dzieci?
Będą na bank.
Hej!
Oglądałem to.
Widzę, że oglądałeś.
Pewnie chciałbyś popłynąć Statkiem Miłości.
Ja też.
Czuję, że mam kłopoty.
Nie wiem dlaczego.
Jedźmy na rekolekcje.
Co?
Garlingtonowie byli.
Allan i Betty też.
Betty jest zupełnie inną osobą.
Ale to sekta.
To nieprawda.
A nawet jeśli, co tu robimy?
Nie na kanapie,
tylko na świecie.
Dlaczego tu jesteśmy?
To poważne pytanie.
Odpowiedz, proszę.
Szczerze.
Pomyślmy.
Po co są drzewa?
Co?
Nie cierpię, gdy odpowiadasz pytaniem na pytanie.
"Po co są tu drzewa"? Serio?
Nie potrafię spojrzeć na wszechświat tak,
jak tego oczekujesz.
Ale drzewo zapuszcza korzenie, rodzi owoce,
owoc wytwarza nasiona,
więc rośnie więcej drzew i tak jest od wieków.
Z ludźmi jest chyba podobnie.
Zapuszczamy korzenie, wychowujemy dzieci.
To chyba dobry powód, by tu być.
Lub gdziekolwiek.
Jaka jest twoja odpowiedź? Dlaczego tu jesteś?
Nie wiem.
Wiesz...
Zawsze chcesz więcej.
To prawda.
- Cokolwiek masz, chcesz więcej. - Owszem.
Chcę więcej.
Nie wstydzę się tego.
Chcę więcej ode mnie, od ciebie, od nas.
Chcesz jechać na Spotkania?
Dobrze, jedźmy.
W końcu zgodził się i spróbujemy.
Świetnie.
To daje nadzieję.
Każdy dzień powinien przynosić odrobinę nadziei.
Wspomnij o tym w przypowieści.
"Ziarenko nadziei".
To cudowne.
Może najlepsze w tym wszystkim jest to,
że Pat chce spróbować,
więc nie myślę o Allanie.
Przypominam sobie tylko,
że ma blisko osadzone oczy.
Mówiłam ci.
Oto moja mantra.
Brzmi: "Odkryj siebie na nowo".
W moim małżeństwie, w naszym biznesie.
Mam już dla nas idealną nazwę.
- Tapeciary. - Tapeciary!
Od tego jesteśmy, prawda? Ja maluję, ty tapetujesz. Tapeciary.
"Co dziś na tapecie?"
Tak.
Dziękuję ci za pomoc.
...ozdobne okno.
Dziesięć okien, ta sama cena za metr.
Oszczędzimy czas.
Don Crowder w kościele w dzień roboczy.
Czyj gniew na siebie ściągnąłeś?
Mój wkład na rzecz wspólnoty.
Omawiamy kwestie budżetu.
Ja właśnie w sprawie budowy.
Zobacz.
Co to jest?
Jeśli poważnie myślisz o upiększeniu plebanii,
Sherry Cleckler i ja
założyłyśmy firmę.
Dekoracje wnętrz.
Jesteśmy dobre i tanie.
Dziękuję. Zastanowię się.
Referencje na życzenie.
Skąd? Dopiero zaczęłyście.
Ron, wymyślę je.
Zostawiam was z waszym budżetem.
Chcesz zbliżyć się do kongregacji,
zacznij od Candy Montgomery.
Jest uwielbiana.
Czyli ja nie jestem?
Udzielę ci przyjacielskiej rady.
W tym mieście
ludzie chcą wychowywać dzieci, kochać rodzinę i Boga.
Niewiele musisz robić. Po prostu nie bądź dupkiem.
Czy to łoś?
Tak.
Zameldujemy się?
Dobrze.
Kiedy oddajesz siebie,
naprawdę całego siebie,
sprawa staje się prosta.
Kiedy dajesz,
płodzisz.
Powiedzmy to razem, dobrze?
Kiedy dajesz, płodzisz.
Dobra robota.
Zajrzyjcie w głąb siebie. Jak się czujecie?
Pat.
Mogę zacząć?
Dobrze.
Tak.
- "Kiedy myślę o tobie"... - Jestem matematykiem,
nie pisarzem,
więc...
Dobrze.
"Kiedy myślę o tobie,
ziemia drży".
To jest urocze.
"Czuję to pod stopami".
Pat.
"Czuję, jak przygniata mnie niebo".
To piosenka Carole King.
Twoja ulubiona artystka.
Żaden ze mnie pisarz.
- O Boże. - To dobre słowa.
Ale nie są twoje.
Słowa to nie moja bajka.
Kocham cię bardziej, niż umiem wyrazić
czy zapisać w jakimś głupim zeszycie
na sekciarskich warsztatach.
Wybrałem tę piosenkę,
bo mówiłaś, że jest bliska twojemu sercu.
Właśnie tam chcę być.
Blisko ciebie.
Nie mogłeś tak napisać? To piękne.
Naprawdę?
Tak.
Też chcę być blisko ciebie.
Dlaczego tu jesteśmy?
Nie chodzi o świat.
Chodzi o to miejsce.
Nie wiem, czego szukasz.
A ty wiesz?
Ta piosenka Carole King.
Ciągle jej słuchałam.
Nadal nie wiem, o czym jest, ale przemawia do mnie
tak samo.
"Moje życie to gobelin
w królewskich barwach.
Cudownie utkana magia".
Nie mam pojęcia, o czym ona mówi,
ale chcę tego.
Tak, chcę tego.
Moich królewskich barw.
Skarbie.
Przyznaję, to było trochę głupie,
ale zrozumieliśmy się.
To fantastycznie.
Polegliśmy na zadaniach.
Jedno nazywa się "dziesiątki".
Co to za zadanie?
Wybierasz temat, piszesz o nim przez dziesięć minut,
a kolejne dziesięć rozmawiasz o nim.
Robiliśmy tak przez jakieś trzy dni.
Nasze życie seksualne zdecydowanie się poprawiło.
Prawie nie myślę o idealnym penisie wiesz kogo.
- Same dobre wieści. - Tak...
Wybacz.
Słucham?
Candy.
Betty Gore.
Cześć. Jak się masz?
Dobrze i wiem, że ty też.
Spotkania się udały?
Myślę, że tak.
To dobrze.
Prowadzę miejscową grupę.
Słyszałam.
To fantastycznie.
Tak.
Jednym z moich obowiązków jest ugoszczenie innych par.
Bardzo chciałabym, żebyście wpadli w sobotę.
Mam przyjść na kolację.
Nie.
Zgodziłaś się?
Nie miałam wyjścia.
Czyli w tę sobotę?
Tak. Co robimy?
Jestem dobrej myśli.
Będzie ci trudno?
Nie wiem. Możliwe.
Kontekst może być bolesny.
A jeśli znów cię zapragnę?
Przepraszam, Candy. Moja wina, namieszałem ci w życiu.
Nie, nic z tych rzeczy.
Może tylko tak ruszymy dalej.
Zaprzyjaźnimy się.
To będzie idealne domknięcie.
Może tak.
Będzie dobrze.
Kapsuła będzie wielokrotnego użytku,
tyle wynalazków się marnuje.
- Okropność. - No właśnie.
Wygląda pysznie.
Moje ulubione danie.
Wiedziałam o tym. Allan się wygadał.
Mało czasu trzeba,
byście zaczęli gadać o rakietach.
Właściwie nie o rakietach, tylko o nowych wahadłowcach.
To kapsuła przeznaczona do wielokrotnych podróży.
Ile mówiłeś, Pat? Dwa lata?
Tak. W 1981.
Niedługo łatwiej będzie polecieć na Księżyc i Marsa,
niż wyjechać z Dallas.
Podobały wam się rekolekcje?
Tak.
Odrabiacie "dziesiątki"?
- Staramy się. - Tak.
To wspaniale.
- Czyż to nie wspaniale? - Owszem.
Tak.
Słyszałam, że ty i Sherry Cleckler
mówicie coś o...
odkrywaniu siebie na nowo.
- Dobrze słyszałam? - Tak.
Co to znaczy?
Sherry i ja zakładamy firmę, drobne remonty i dekoracje.
Wciąż chodzę na kurs pisania.
Będę na poziomie dla zaawansowanych.
Wspaniale.
Naprawdę.
Wiecie,
żeby odkryć się na nowo, czasem wystarczy
zajrzeć w siebie.
W głąb duszy.
To ma sens.
Wszyscy mamy sprawy, które ukrywamy,
nieświadomi, że istnieją.
Tak.
Wspaniale.
Pewnie byłaś zażenowana.
- Raczej znudzona. - Nudy?
Na kolacji z kochankiem, jego żoną i twoim mężem?
Już nie jest moim kochankiem.
Wiesz, co jest najlepsze?
To Allan mnie nudził.
Myślałam, że będzie mi trudno, że stare uczucia odżyją,
ale nic z tych rzeczy.
Lubię Betty, ale jest trochę dziwna.
Teraz na to wpadłaś?
Jest sympatyczna. Owszem, to dziwaczka,
co nie znaczy, że komuś źle życzy.
Powiem więcej.
Jest ciekawsza niż Allan.
Czemu wyjeżdża, by studiować Biblię?
Mogła to zrobić tutaj.
Tak.
Mamy ich mnóstwo.
Może zamierza łowić ryby.
Nie, na pewno czyta Biblię.
Wasza mama poświęca trochę czasu,
aby okazać oddanie naszemu Panu i Zbawicielowi.
Jestem z niej dumny.
Wy też powinniście.
Zgoda.
No dobrze, czas na modlitwę.
- Możemy potem rozmawiać? - Tak.
Już głowę kładę na podusi,
Panie, czuwaj nad moją duszą.
A jeśli umrę, nim świt nastanie,
do nieba zabierz mnie, Panie.
KOCHAM, ALLAN
- Cześć. - Możemy porozmawiać?
To ważne.
Jasne.
Poczekaj, aż wyschną.
Wybacz.
W porządku.
No więc...
Znalazłem list miłosny
od Allana Gore'a do Candy.
Szukałem listu, który napisała do mnie po ślubie,
a znalazłem ten.
Muszę coś wiedzieć. Wiem, że by ci powiedziała.
Skończyło się?
- Pat... - Skończyło?
Tak i już się nie powtórzy.
To był krótki romans, właściwie przyjaźń.
To był etap,
z którym się mierzyła.
Niedawno byliśmy u nich na kolacji,
cała nasza czwórka...
Wiesz, co mówiła?
Że nic nie czuła do Allana.
To koniec.
Pat,
ona cię kocha.
Jest dobrą matką,
dobrą żoną i twoją przyjaciółką.
Popełniła błąd.
To był przelotny romans i nic nie znaczył.
Naprawdę się skończył?
Dawno temu.
Chcę z nią o tym pomówić po mojemu.
Nie mów jej, że rozmawialiśmy.
- Obiecaj mi to. - Obiecuję.
Naprawdę.
- Halo? - Mama!
Cześć.
- Witaj, kochanie! - Hej.
Cześć.
Mój Boże, urosłeś.
Miałeś nie rosnąć pod moją nieobecność.
Cześć, mamo.
Udany wyjazd?
Tak.
- Tak, dużo nauki. - Zrobiłem węża.
Może chociaż ty nie urosłaś.
Słucham?
To ja.
Nie zmieniaj tonu.
Co?
Pat znalazł list od Allana.
Co?
Znalazł jego miłosny list.
Wpadł do salonu spytać, że romans się skończył.
Kazał mi obiecać, że ci nie powiem.
No więc nie mówię ci, że wie.
Zadzwonię później.
Dobrze. Przykro mi.
Pa!
Wszystko gra?
Tak, wszystko w porządku.
Zabieram się za kolację.
Skoro mnie nie było, dzieci wybierają.
Chef Boyardee!
Mój specjał prosto z puszki.
Ręka w górę, kto lubi to danie.
Ja lubię.
We Francji inaczej to nazywają.
Chodź, Yeller. Chodź, piesku.
To zmyślone historie Arliss.
Pozwól mu opowiadać tak, jak chce.
Mamo, widziałem, jak żółty pies złapał rybę.
Arliss to mały chłopiec z wielką wyobraźnią.
Pozwólmy mu jej użyć.
Jeśli pies zostanie,
Arliss będzie świetnym kłamcą.
Zawiodłem cię.
Starałem się opisać to, co czuję.
Będę na dole, przeczytaj.
Zejdź, kiedy zechcesz.
Upiecz je na brązowo
Zaśpiewałem jedną piosenkę O gotowaniu kapusty
- Weź to, Tom! - Nie.
Gość nie ma ochoty, stoi jak Amerykanin...
Zgadzam się.
Przeczytałeś książkę, prawda?
- Tak. - Zatem przeczytałeś...
Tak mi wstyd.
Nie chcę nikogo krzywdzić.
Wiem.
Wyjedźmy gdzieś razem.
Na wyspę Padre na trochę.
Tylko we dwoje.
To będzie nasz drugi miesiąc miodowy.
Byłoby miło.
Zapewne zgodzicie się, że warto było więcej wydać.
Różowe siedziska są piękne.
Robią wrażenie.
Najlepsze ławki w hrabstwie.
Trzeba je wypełnić wiernymi.
Może zaprosimy Jackie Ponder na gościnne kazanie.
Przyszłoby mnóstwo ludzi.
Jesteś przewrażliwiony, Ron.
Nie jestem.
Niepokoi go odpływ wiernych.
Dodrze byłoby odzyskać Gore'ów i Garlingtonów.
Przyjaźnicie się z nimi.
Nie. Nasze dzieci bawią się razem.
Pracujecie w jednej branży.
Nie potrzebujemy ich.
Stan jest krytyczny, ale stabilny.
Przebywa w szpitalu w Kalifornii.
PIĄTEK, 13 CZERWCA 1980
Martwą skórą można usunąć w przyszły wtorek,
a przeszczep zrobić później.
Możesz to wyłączyć?
- Ponoć brał kokainę. - Co?
Ale to świąteczny dzień.
Nie musimy słuchać o podpalających się komikach.
Zabrałeś mi słonika, tato?
Niby czemu?
Zginął, a w arce Noego musi być słoń.
Znajdziemy go, kochanie. Możesz zjeść płatki?
Załóż czystszą koszulkę.
Ktoś zawoła dziewczynki?
Skąd ten ton?
- Jenny, Alisa! - Jaki?
- Nerwowy. - Idziemy!
Ton zajętej osoby.
Mam koniec obozu, przypowieść,
pokaz kukiełek
i mnóstwo spraw w różnych miastach.
Zostaw ciastka.
Trzy drzewa?
- Co? - Opowiesz o drzewach?
A nie powinnam?
Nie, to moja ulubiona.
Dzieciom się spodoba.
Czy Alisa może iść z nami do kina?
Jej mamie nie podobało się, gdy zabraliśmy ją na Grease.
Uwielbia Gwiezdne wojny.
Zgodziłaby się.
Chciałaby, żebym poszła.
Skarbie, to było urocze kłamstewko.
Jeśli twoja mama się zgodzi, chętnie cię zabierzemy.
Nie zdążysz na pokaz kukiełek?
Widziałam próbę, zapowiada się hit.
- Niestety. - Dobrze.
Masz za swoje.
Nie możesz wrócić?
Wylatuję o 16.00, a biorąc pod uwagę korki,
powinienem jechać na lotnisko.
Najlepiej jechać prosto z biura.
Tylko dwa dni, skarbie.
Niektórym będą się dłużyć.
Kiedy wrócę do domu, szykujemy się do Szwajcarii.
Będzie świetna zabawa.
Okres mi się spóźnia.
Nie mogę mieć kolejnego dziecka.
Nie chcę być w ciąży.
- Kochanie, nie ma powodu... - Proszę, przestań.
Nie próbuj mnie uspokajać. Po prostu...
bądź ze mną.
Jestem przy tobie.
Jeśli to ciąża,
poradzimy sobie, jak ze wszystkim.
Damy radę.
Na pewno.
Pożegnamy się?
Pa, dada. Do widzenia.
Pa, pa.
Dawno temu na wzgórzu rosły trzy drzewa.
Największe z nich mówiło innym:
»Kiedy dorosnę, chcę być przerobione na wielki statek.
Najlepszy liniowiec oceaniczny świata«.
Pewnego dnia drwale przybyli na wzgórze trzech drzew.
Spojrzeli na drzewo, a jeden drwal rzekł:
»Z tego okazu byłaby świetna łódź rybacka«.
Wielkie drzewo płakało i płakało,
ale drwale je wycięli.
Stało się łodzią, z której Piotr
głosił dobrą nowinę".
Dobrze się bawimy?
Tak.
Pomogę ci. Przyniosę napoje.
Dzisiaj będzie upał, co?
Chcę tylko klepnąć i poleżeć.
Robisz to, Candy?
Dziś nie zrobię.
Dzieci idą na Gwiezdne wojny.
Alisa zostaje na noc i nie mam nic przeciwko,
ale idzie na basen,
więc muszę jechać do Wylie po jej kostium.
Jeśli wyjadę dość wcześnie, zdążę wpaść do marketu
po kartkę dla Pata.
- Jedź. - Co?
Ja się tym zajmę, a ty jedź.
Zdążysz na kukiełki.
Muszę. Ian zrobił słonia.
Zmykaj.
- Słuchaj pani Barbary. - Dobrze.
Cześć.
Candy.
Mogę ci oddać magnetofon.
Zaraz wracam.
Wpadnę do Betty Gore i do sklepu.
- Dobrze. - Do zobaczenia.
Candy.
Po co dzwonić, skoro można wpaść?
Nie przeszkadzam?
Nie, właśnie położyłam małą, nalałam sobie kawy
i czekam na talk-show w telewizji.
Brzmi cudownie.
- Zapraszam. - Dobrze.
Nie zabawię długo. Arka Noego wypływa za godzinę.
Wieczorem idziemy na Gwiezdne wojny.
Alisa chce iść z nami,
Jenny o tym marzy.
Zgodziłam się, o ile ty się zgadzasz.
Alisa zostanie u nas na noc.
Zabiorę ją na basen, oszczędzę ci fatygi.
Jasne, zgadzam się.
Na to liczyłam.
Przyjechałam po jej kostium.
- Nie zostaniesz? - Nie, dziękuję.
Pamiętaj, że Alisa nie lubi zanurzać twarzy.
Jeśli to zrobi,
daj jej miętówki.
- To nagroda. - Dobrze.
Świetnie.
Przygotowuję się do wyjazdu.
Szwajcaria, słyszałam.
Najpierw Kansas.
Zostawimy dzieci i psy u moich rodziców.
- Psy? - Tak.
Mamy półrocznego szczeniaka. Tam jest.
O Boże! Jak ma na imię?
Chito.
Rany, masz na imię Chito.
Alisa nie chce go zostawić.
Nawet wiem dlaczego.
Kto jest najsłodszym pieskiem?
Dobry piesek.
Chodź. Usiądź na chwilę.
Dobrze.
Idź na dwór.
- Nic? - Nie, dzięki.
No cóż...
Dziś będzie upał.
Jak diabli.
Prawie zapomniałam. Nasza firma już działa.
Umawiamy klientów.
Jeśli planujesz drobny remont, oto nasza wizytówka.
Tapeciary.
To urocze.
I takie ekscytujące.
Czas na mnie.
Wpadnę jeszcze po kartkę na Dzień Ojca dla Pata.
- Wezmę kostium Alisy... - Candy.
Masz romans z Allanem?
Nie.
Nie, skądże.
Ale miałaś.
Miałaś, prawda?
Powiedz!
Tak.
To było dawno temu.
Powiedział ci?
Poczekaj chwilę.
Betty?
Betty.
Napisy: Katarzyna Bąkowska