Ktoś jest w domu.
Mieli być na wakacjach.
Jebać, już tu jesteśmy.
Co robicie w moim domu?
- Tato. Mamo! - Uciekaj.
MIEJSCE PRZESTĘPSTWA, ZAKAZ WSTĘPU
Od wejścia czuć było smród śmierci.
Młody wciąż wyrzyguje obiad w kiblu.
Nie wiem, czy przez tę dwójkę, czy dzieciaka.
Jakiego dzieciaka?
Myślałem, że nie żyje, dopóki nie odetchnął.
Medycy go wzięli.
Słyszałem, że odchodzisz z wydziału.
To prawda, Joe?
Aha.
Nawet nie masz 50 lat.
Wygrałeś na loterii czy co?
Czasem po prostu się wie.
Lepiej idź przesłuchać sąsiadów.
W Larchmont mężczyzna wyszedł z psem na poranny spacer,
jak to robił od wielu lat.
Tym razem jednak
natknął się na coś, co można opisać tylko jako miejsce masakry.
Podczas spaceru zauważył,
że drzwi domu Nicolasa i Wendy Gervichów są uchylone.
Jako przyjaciel właścicieli domu postanowił to sprawdzić.
W środku zastał zamordowaną parę i brutalnie pobitego syna.
- Możemy tylko spekulować... - Szkoda.
...co naprawdę się tu stało...
- San Diego? - Nie.
Słyszałem o tym.
- Szkoda. - Toteż mówię.
Wciąż oglądasz mecz?
Padres przegrali.
Zapatrzyłem się w wiadomości.
Lloyd, wiesz, że nie ma tam
- nic dobrego. - Racja.
Muszę to skończyć, zanim Marcus się zjawi.
Hej, hej.
- Hej, hej. - Co słychać, Drew?
- Co tam? - No, no. Dobrze wyglądasz.
- Ty wyglądasz lepiej. - Dobra.
- Co tam, piękna? - Hej.
- Którędy idziesz? - Daj spokój.
- Jak się masz? - Dobrze cię widzieć.
Pastorze, na pewno znajdę to pismo.
Nie ma sprawy, okej?
Dobra, na razie.
- Co słychać? - Rozmawiałeś z pastorem?
Najwyraźniej. Jak leci?
- Co tam, tato? - Hej.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
- Co tam, mamo? - Synku.
- Dobrze. - Hej, Terry.
- Pyszne rzeczy. Co tam, Tisha? - Jak się masz?
Lloyd, Marcus się spóźni na własne przyjęcie.
Ktoś gadał z Marcusem?
Trzeźwa od czterech lat.
Ciągle czekam, aż się potknę.
Ale przypominam sobie, żeby skupić się na moim największym szczęściu.
NAJSTARSZY: MAMA MÓWI, ŻE MA 4 SYNÓW, NIE 3. GDZIE JESTEŚ?
Marcus, chciałbyś się włączyć?
Pewnie.
Wiecie, że trudno mi wytrwać w trzeźwości.
Ale w końcu znalazłem powód, by to zrobić.
To dobrze, Marcus.
Powiesz nam, co to za powód?
Mam nową pracę.
Tata mi załatwił świetną pracę.
Będę jeździł autobusami miejskimi.
Mam nadzieję, że się ogarnę.
Hej, Wanda. Tu Eva, oddzwaniam.
- Tak. - Hej.
To, Marcus. Gdzie byłeś, stary?
- Wiesz. - Racja. W porządku. Czaję.
Eva.
Hej, jak się masz?
- Tisha czeka w środku. - Okej.
Jest pielęgniarką w Cathedral.
Przyjaźni się z Tish. Są przyjaciółkami.
Eva, to jest Marcus. Marcus, to Eva.
- Cześć. - Hej.
Nie, to ten brat. Ten, o którym mówiła ci Tish.
Zaprosiła mnie tylko na kolację.
Naprawdę?
Okej, wchodź. Jedzenie gotowe.
Gorące i w ogóle. Gotowe.
Eva? Zrobisz mi przysługę? Nie wspomnisz Tish o tym nieporozumieniu?
- Niech to zostanie między nami. - Będziesz miał kłopoty.
Dziękuję.
Jest naprawdę miła.
Tish mówiła, że zaprosiła ją,
byś ją poznał.
A ty siedzisz w pokoju z samymi facetami,
których już znasz.
Powiecie matce, by się nie wtrącała?
Przepraszam, ale będę się wtrącać.
Jesteś moim synkiem.
Ktoś chce pomóc ze zmywaniem?
Nikt? Naprawdę?
Tatko?
- Hej, Marcus. - Tak?
Podasz swemu staruszkowi piwo?
- O rany, ty też, tatko? - Tak, Marcus.
Przynieś tacie piwo.
Bez nerwów.
- Co u was? - Hej?
Jedzenie było pycha.
Wiesz co? Sprawdzę, czy nie zostały naczynia, okej?
Dobrze się bawiłeś?
Tak.
Mama potrafi dowalić.
A ty?
Zaczynasz jutro nową pracę.
Denerwujesz się?
Trochę, tak.
Masz jakąś radę?
Spróbuj nie myśleć o porażce.
Daj się ponieść wydarzeniom.
Hej, Terry.
Terry!
Idę, już.
Daj to tatuśkowi. Ja pomogę w zmywaniu.
Zwykle nie zmywasz.
Co za kapuś.
Pewnie jesteś najmłodszy.
Lubię ją.
No tak, już...
Tak tylko wyjaśnię.
Nie mam nic wspólnego z tym swataniem.
- Randką w ciemno... - Domyśliłam się.
Cały wieczór mnie unikasz.
To nie tak. Nie chciałem, byś czuła presję.
Doceniam.
Presja jest najgorsza.
Jesteś pod presją?
Tak, ciągle ją czuję.
Czyją?
Swoją własną.
Tish mówiła o tobie wiele dobrego.
Powinnam była się domyślić.
Tish dużo gada.
To prawda.
Aha.
A mówiła ci coś o mnie?
Nie, jak mówiłem, to mnie...
kompletnie zaskoczyło.
Mówiła ci coś więcej o mnie?
Nie było ci łatwo w życiu.
Ale mimo to się starasz.
Straciłam dwóch starszych braci przez życie w LA.
Jednego przez dragi, drugiego przez gangi.
Przykro mi.
Postawiłam kreskę na ziomkach, którzy próbują się ogarnąć,
ale zdałam sobie sprawę, że wszyscy próbujemy się ogarnąć.
Od dawna nie randkowałam.
Pielęgniarki mają z tym trudniej, a chcę znaleźć dobrego ziomka.
Teraz brzmię jak desperatka.
- Nie... - Więc się zamknę.
Zapytam cię o coś.
Zawsze jesteś taka szczera?
Niespodzianki są dobre na urodziny i Gwiazdkę.
Nie wtedy, gdy próbujesz kogoś poznać.
Sio.
Chyba pora się pożegnać.
Albo poprosić mnie o numer.
To 555-64-33.
Tish mi go wysłała, gdy sprzątaliśmy w kuchni.
- Oczywiście. - Aha.
- Mówiłem, że dużo gada. - Tak.
Skorzystaj z niego.
Tak, proszę pani.
- Pójdę już. - Dobra.
- Wracaj bezpiecznie. - Jasne.
- Pa. - Dobranoc.
Dobranoc.
- Mogę prowadzić. - Daj kluczyki.
- Ja poprowadzę, jesteś pijany. - Ja go odwiozę.
- Odwieziesz go? - Tak, tatko.
- Nie, idziesz z Marcusem. - Tak, pójdę.
- Proszę. Masz go? - Tak, mam go.
Niefajnie, że tak się upiłeś przy Marcusie.
- Dobra. Kocham cię, tatko. - Jest dobrze.
- Ja ciebie też. - Kurde.
Czekaj chwilę.
Nie rzygaj mi na ścieżkę.
Dobra, dobra.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Rzadko tu bywasz, co?
Najczęściej śpię u Rhei.
Ona tu nie chce spać.
Powinieneś tu czasem posprzątać.
Czujesz się dobrze ze sobą?
Chyba.
Jesteś trzeźwy.
Masz pracę.
Wszystko się układa.
Mówisz, jakbyś był zazdrosny.
Modlitwy mamy do Jezusa i jego kuzynów przyniosły skutek.
Wiesz, jesteś jak kot.
Czarny kot.
Masz dziewięć cholernych żyć.
Przeszkadza ci to?
Marcus, usiądź.
Jak wciąż będę patrzeć w górę, zwymiotuję.
Wiesz...
zamieniliśmy się miejscami.
- Straciłem pracę. - W firmie gazowej?
To praca na całe życie.
Korporacyjne gówno.
Dopadło mnie i paru innych.
Minęło parę miesięcy.
Wyjdziesz z tego.
Potrzebuję czegoś więcej.
Rhea ze mną zerwała.
Drew Junior potrzebuje książek na studia. Rachunki wyłażą mi już z dupy.
Wiesz, jest naprawdę ciężko.
Naprawdę, jest chujowo.
Posłuchaj.
Będę szczery...
i tak nikt nie lubił Rhei.
Może tutaj akurat zyskałeś.
Jak tylko dostane pensję,
wyślę ci pieniądze.
Jak dostaniesz pensję,
sam będziesz mieć do spłacenia wiele długów.
- To nie znaczy, że nie mogę ci pomoc. - Aha. Tu jest.
Reggie Jackson.
Hank Aaron?
Derek Jeter z początków kariery?
Skąd je masz? Zbierasz je dla taty?
Bo dostanie fioła.
Trzymam je dla Stacy'ego.
Tego od „Stacy i Al”?
Drew, wiesz, że oni zawsze oznaczają kłopoty.
Nigdy mi nic nie zrobili.
Pomogli mi parę razy.
Jakiś ćpun wlazł im do salonu i sprzedał za grosze.
Al wygooglował parę.
Zobaczył, ile są warte. Nie chciał ich trzymać w salonie.
Dużo są warte?
Tak. Setki tysięcy dolarów.
Stary, ja mu tylko pomagam.
To nie byle co.
Pomagasz komuś, od kogo powinieneś się trzymać z dala.
Jutro mój pierwszy dzień. Nie chcę go zawalić.
Wszystko gra?
Tak, nic mi nie będzie.
Hej, Marcus.
Poderwiesz tę babkę? Evę?
Widziałeś, jaka z niej laska?
Nie zmarnuję okazji.
Kocham cię, bracie.
Ja ciebie też.
Cholera.
PRZYJACIÓŁKA TISH
POMYŚLAŁAM, ŻE NAPISZĘ, SKORO NIE DZWONIŁEŚ. KOLACJA DZIŚ? EVA.
TAK, PROSZĘ PANI.
Okej, bądźmy szczerzy.
Nie zgrywasz się z tym, że nie byłaś na randce od dwóch lat?
Ostatni koleś był tak zły, jak ostatni koleś przed nim.
Miałam dość ostatnich kolesi.
Cholera. Dobre.
A ty kiedy byłeś ostatnio?
Znaczy się na randce?
„Znaczy się na randce?
Spotkałem się parę razy z paroma kobietami i...”
Dobra. Skoro jesteś szczera, ja też będę.
- Przyznam się do czegoś. - Okej.
Dobra, jestem... nawróconym prawiczkiem.
Czysty jak łza.
- Serio. - Nie ma czegoś takiego.
Wszystko smakuje?
Tak, wszystko super.
Mogę poprosić o wodę?
- Tak, pewnie. - Dziękuję.
Jeśli mogę zapytać...
świętujecie coś?
Skąd to pytanie?
Bo między wami iskrzy.
Jakbyście byli zakochani i się czymś cieszyli.
Zaraz wrócę.
- Iskrzy. - Iskrzy.
- To iskrzenie. - Iskrzenie.
Ale wiesz co? Totalnie się myli.
Moja dziewczyna będzie bogata
i będzie miała tyłek niczym Megan Thee Stallion.
- Nie sprzedam tanio dziewictwa. - Okej.
Czaisz?
A nie jesteś bogata, więc wiesz.
Więc wiesz.
Patrzyłeś mi się na tyłek.
Upewniałem się, że jesteś tą właściwą.
- Nic więcej. - Co za głupota.
Niech no jeszcze spojrzę.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Dzień dobry.
Cześć.
Zrobiłam śniadanie.
Widzę. Wygląda dobrze.
- Czego chcesz? - Czemu mam czegoś chcieć?
Bo normalnie robisz jajka, od święta z tostem.
- Ale to? - To śniadanie, nic więcej.
Okej.
Pójdziemy na tańce w weekend? Moja przyjaciółka organizuje...
Wiedziałem.
Wiesz, że nie umiem tańczyć.
Wyjdę na buraka z dwiema lewymi nogami.
Daj spokój.
Nie odmówisz komuś, kto ci gotuje i cię kocha...
Lubi.
Przepraszam, ja...
Normalnie gdy kobieta gada mi takie rzeczy,
- wycofuję się. - Marcus,
wiem, że to było trochę przedwczesne.
Tylko moi bracia mają klucz do mojego domu.
I mam dosyć tego, jak mnie budzisz, żebym cię wpuścił.
Wiedz, że chcę twojej obecności.
Jeśli to wezmę,
już się mnie nie pozbędziesz.
O to chodzi.
Kocham cię.
Czyli idziemy na tańce w ten weekend.
Nie ma mowy.
Dziś zajmiemy się wciąż nierozwiązaną sprawą morderstwa Gervichów.
Ich syn przeżył, pytanie...
Słyszałeś o tym?
Biedny dzieciak obudził się ze śpiączki po trzech miesiącach.
Jego rodziców zabito.
Kyle, przeżyłeś coś okropnego.
Mówisz, że miewasz koszmary. O ataku?
W moich snach
tata wciąż żyje.
Znowu zbieramy karty baseballowe, tak jak dawniej.
Atak na niewinną rodzinę
kończy się w sposób łamiący serce.
Kyle Gervich, ocalały z włamania,
wspomina swoich zastrzelonych rodziców.
Dziś o 10.00 Vernon Nelson przedstawi wywiad...
Szkoda, że dzieją się takie rzeczy.
Spóźnię się, ty również.
Porozmawiamy o tańcu, jak wrócisz do domu.
Też cię kocham.
Napisała z kim spała
i komu robiła bułę. To przeważyło.
Jak ssiesz pały, to się, kurwa, zamknij.
O tym mówię. Musiała docisnąć każdy szczegół.
Niech się cieszy, że nie mówiła o mnie.
Lepiej się ciesz, szmato.
Zdecydowanie lepiej, że to nie ty.
Gdybyś to był ty, miałaby....
Hej, Al jest kapitanem przemysłu ratowania kurew.
- Co tam? - Ale głupie, ziom.
- Co tam, bracie? - Jak leci, D?
Cholera, D, jesteś w tarapatach.
Nie, nic z tych rzeczy.
Ale D, muszę z tobą pogadać.
Klapnij, brachu.
Nie, chodzi o Anta. Chodź na chwilę.
Wszystko w porządku?
Co się stało z Antem?
Nic.
Nie chciałem gadać przy nich. Wciąż masz te karty baseballowe?
Jeśli chcesz mnie przekonać, bym dał je tacie, nie mogę.
Są kradzione.
- Skąd to wiesz? - Widziałem w telewizji.
Zamordowani rodzice, syn przeżył.
Pokazali zdjęcia z jego ojcem, jak trzymają ten sam klaser.
- Niemożliwe, Marcus. - Widziałem na własne oczy.
Jeśli wciąż je masz, oddaj je Stacy'emu
i trzymaj się od nich z dala, zanim coś się spieprzy.
Gliny nie wiedzą, że są od Stacy'ego.
- Stacy je kupił... - Od ćpuna, wiem.
Ale jeśli go zaczną szukać, mogą wrócić do Stacy'ego.
Skąd wiesz, że Stacy nie kłamie co do tego, skąd je ma?
- Skąd pomysł, że kłamie? - Weź.
Al napadał ludzi, jak byłem jeszcze mały.
A Stacy wciąż siedzi w narkotykach, choć ma swój salon.
Ty możesz wyjść na prostą, ale oni nie.
Ktoś napadł na dom tych białych,
zamordował matkę, ojca,
a chłopca pobił kijem od baseballa.
Te karty są powiązane z tą rodziną.
Wyglądacie na spiętych.
Wszystko gra?
Tak, stary, jest okej.
- Zrozumiałem. Dobra, stary. - Dobra.
- Tak jest. Ja ciebie też. - Kocham cię.
- Dobra. - Doceniam to.
Stacy cię oporządził? Przyda ci się.
Nie, dzięki.
Zrobimy coś z tą brodą staruszka.
Na pewno?
Halo.
Co tam? Tu Marcus.
Co słychać, bracie?
Rozmawiałeś z Drew?
Okej, po twoim tonie już słyszę, że wiesz o jego kłopotach.
Nikt nie chciał ci nic mówić ze względu na to, co przechodziłeś...
- Nie robi nic głupiego, prawda? - Nie.
Razem z Terrym podsyłaliśmy mu trochę kasy.
Nie za dużo, ale dość, by się utrzymał.
I co, wszystko gra?
Wiesz, że jest skryty.
Ale nie wygląda na to, by coś się działo.
Czemu pytasz?
Po prostu się o niego martwię, nic więcej.
Wszyscy są zawsze skupieni na mnie i...
Na szczęście on nie szaleje tak jak ty kiedyś.
- Co nie? - Tak.
Mamy się martwić?
Nie, nie. Chciałem tylko sprawdzić, upewnić się, że wszystko...
- Na pewno? - Tak.
Co z tobą i Evą?
- Jest super. - Jest super?
Tak.
Powinniście kiedyś wpaść na kolację.
Tylko my i nasze damy.
- Możemy. - Dobra.
- Dobra. Kocham cię. - Dobra. Ja ciebie też.
Co słychać, D?
Co słychać?
Myślisz, że to było mądre?
Pytać, czy jest źle, przy ziomach, przez których
według ciebie może być źle?
Musisz zrozumieć, że to poważne.
Wiem, że przez trzeźwość nabrałeś skrupułów...
Przez więzienie nabrałem skrupułów. Na trzeźwo muszę z nimi żyć.
Drew, wejdź do neta i sprawdź wiadomości.
Jeśli Stacy zrobił to, co mówisz,
pamiętaj, że to Al i Stacy.
- Wiem. - Jeśli oddam im karty,
pomyślą, że nie można mi ufać.
I co wtedy?
Pamiętasz, co było z Bobcatem?
Nigdy go nie znaleźli.
Jeśli myślisz, że to oni,
niech policja się tym zajmie.
Nie rób niczego, co nas w coś wciągnie.
Dobra?
No weź, stary.
- Dobrze wyglądasz. - Wciąż nie umiesz grać.
Dziewczyna cię teraz ubiera?
Wszyscy sąsiedzi, z którymi rozmawialiśmy,
mówią, że to była kochająca rodzina.
Rodzina, która pomogłaby każdemu w potrzebie.
Nie zasługiwała na tak tragiczny koniec.
Wiesz może, czy policja ma jakichś podejrzanych?
To jest właśnie smutne, Rick.
Na miejscu nie ma żadnych śladów,
przez co policja sądzi,
że włamywacze zrobili to z zimną krwią. Może to nie był ich pierwszy napad.
Jest nadzieja, że ktoś powstrzyma przestępców przed kolejnym morderstwem.
Na żywo nadawał Vernon Nelson z KRAC.
Boże, to musi być straszne.
Kablowanie?
Tak.
Milczałabyś, gdybyś znała kogoś, kto może być w to zamieszany?
Obym nigdy nie była w takiej sytuacji.
A ty?
NAPAD NA DOM GERVICHÓW
MORDERSTWO GERVICHÓW SZOKIEM DLA LOS ANGELES
Co słychać?
Mam informacje o napadzie na dom Gervichów.
Powiedz Nate'owi, że przetrzymam ich na noc.
- Niech sobie to przemyślą. - Okej.
Hej, stary.
Zostaw fioletowo-złotych w spokoju.
Dobra? Właśnie tak.
Co słychać, D?
Aresztowali Ala i Stacy'ego.
Naprawdę?
Muszę wiedzieć, że to nie przez ciebie.
Przeze mnie?
Mówiłeś, że przesadzam, więc odpuściłem.
Dobra.
No dobra, stary.
Czemu mnie zatrzymano na noc, Panie Czarno-Niebieski?
- Czemu mnie zatrzymano na noc. - Nie oglądałeś programów policyjnych?
Rozdzielamy was, zadajemy pytania.
A potem przyciskamy, licząc na odpowiedzi.
Przynajmniej zaczął pan od prawdy.
Dobrze, teraz twoja kolej.
Cofnij się myślami o jakieś trzy miesiące.
Powiedz, gdzie byłeś trzy miesiące temu, wieczorem szesnastego.
Pewnie w Chops.
Chops.
Chcieliśmy trochę wypić, posiedzieć z paniami.
Ale tamtego wieczoru było tłoczno.
Więc wyszliśmy jakoś o 11.30.
Może jakoś o 11, piętnaście po?
- Cały czas byliście w klubie? - W i pod.
Niektóre panie lubią stać na zewnątrz.
Kręcić filmiki i tak dalej.
To co ma robić przystojniak?
Będzie i tu, i tam.
Ale w sumie nie wiem.
Nie pamiętam, to było dawno temu.
Trzy miesiące?
Wypiliśmy parę drinków.
Zwykle idziemy tam ekipą.
I zwykle spotykamy tam ludzi, których znamy.
Zawsze spotykamy znajomych ziomków.
Z jakiegoś powodu wtedy nikogo nie spotkaliśmy.
Nikogo nie było.
Dlatego wyszliśmy wcześniej. Miałem pracę.
Musiałem rano wstać dzień później.
Wyszliśmy stamtąd o... O której?
Jedenasta, wpół do? Jakoś tak.
Pracujesz w sklepie Dillamana.
Co mnie zdradziło?
Pan Gervich często jadał w kafejce Dillamana.
Obżerał się wtedy.
Zostawił paragony w drzwiach samochodu.
Tego nie wiem.
Nie chodzę do pracy Ala.
Mam własną robotę.
Wie pan, wielu ludzi jada u Dillamana.
Godziny lunchowe są super zajęte.
Nawet gdybym go zobaczył, nie zapamiętałbym go.
Widzę tam wiele twarzy.
Czyli go nie znasz?
Nie znam go.
A pan nie zna mnie, chyba że chodzi pan do Chops.
Tylko ty i Stacy poszliście wtedy do Chops?
Nie, byliśmy tam z Drewem Cowansem.
On za nas poręczy.
Jest tu, prawda?
- Mam to. Tak. - Masz to?
Chcecie dzisiaj ze mną pójść do Adventu?
Posłuchać, co tym razem wymyśli Andrew?
Najgorsze kłamstwa. Najgorsze.
Gdyby nie on, nie poznałbym waszej mamy.
Naprawdę?
Myślisz, że Marcus by chciał?
Nie, Marcus jest zadbany, tato.
Całkiem zadbany.
- Dobrze mu. - Tak?
- Tak jest. - Tak.
Dobrze. Najwyższy czas, by znalazł spokój ducha.
„Spokój ducha”.
Szukam Drewa Cowansa.
Detektyw Joe McDonald, policja LA.
Drew to mój syn.
Miło pana poznać.
Muszę mu zadać kilka pytań o Ala Edwardsa i Stacy'ego Griffina.
Po co?
- A pan to? - Jego starszy brat.
Co pan robi w tym domu?
To adres, który podał w swej byłej pracy.
Byłej?
Nie pracuje od pół roku.
To mój syn.
Ale zanim położy pan na nim łapę,
musi pan powiedzieć, o czym chce pan z nim rozmawiać.
- Dobra. - Nie.
- Hej. - Musi pan powiedzieć,
o czym chce pan z nim rozmawiać.
- Tato, co jest? - Panowie chcą z tobą pogadać.
Drew Cowans, jesteś aresztowany.
- Aresztowany? - Twoi kumple Al i Stacy
powiązali cię ze śledztwem w sprawie włamania.
- Zabierzcie go stąd. - Napadu?
Spierdalać z rękami! Tato!
- Zajmę się tym. - Nic nie zrobiłem.
Wiem, że nie. O czym pan mówi?
- Włamanie? - Rodzina Gervichów.
To ta rodzina, gdzie zabito męża i żonę?
- A synek przeżył? - Zgadza się.
Mój syn nie miał z tym nic wspólnego!
- Zadzwonię po matkę. - Okej.
Tato!
Jeśli zabijecie mi tatusia,
przysięgam na Boga! Puszczaj!
Wezwijcie karetkę.
- Otwieraj drzwi! - Połóżmy go.
Wypierdalaj stąd.
Co się stało?
Gliniarze szukali Drew w domu.
Chodzi o to morderstwo.
To jebane włamanie.
Drew jest podejrzany?
Przez Ala i Stacy'ego.
Musieli coś nakłamać na temat Drew.
Drew jest w areszcie.
A mama?
Jest z tatą.
Zostań teraz z braćmi, a ja zadzwonię potem, okej?
Wiesz, jak Drew wplątał się w to gówno?
Kumplował się z Alem i Stacym.
Ale to nie powód, by go aresztować za morderstwo.
- Spokojnie. Jesteśmy tu dla taty. - Ale to Drew.
Posłuchajcie, jedźcie do domu i prześpijcie się trochę.
Ja zostanę z mamą.
- Na pewno? - W razie czego dam wam znać.
- Brachu, zostanę. - Nie musisz. Odpocznij.
Hej, synku.
Hej, tatko.
Jak się czujesz?
Pikawa mi wysiadła.
To zabawne, wiesz.
Moje ciało tak mocno dostawało w kość,
jak pracowałem na poczcie,
nigdy nie sądziłem, że padnę, bo policjant do nas przyszedł.
No wiesz.
Co poradzisz? Po prostu się starzejesz.
Nikt się nie starzeje. Nie wiem, o czym mówisz.
Gdzie mama?
Tutaj, śpi.
Wcale nie.
Słyszę was, głupki.
Słyszeliście coś o Drew?
Nie, proszę mamy.
„Della, nic mnie nie zestresuje”.
Ty kłamliwa prukwo.
Spójrz na siebie.
Rozprostuję nogi, skoro Marcus tu jest, okej?
Dobra.
Zachowuj się.
Dopiero co wyciągnęliśmy cię z kłopotów. A piekło znów puka.
Nie, tatko, nie martw się o to.
Aha.
Chyba dam odpocząć oczom.
- Hej, synku. - Hej, mamo.
Już się za mną stęsknił?
Nie, zasnął.
Jak się trzymasz?
Jestem zmęczona, synku.
Nie wierzę, że Drew dał się w to wciągnąć.
W sensie, w tę całą bzdurę.
Wiem.
To szaleństwo.
- Mamo, muszę ci coś powiedzieć. - Okej.
- Musisz mnie wysłuchać, okej? - Dobrze.
Pamiętasz historię o tej rodzinie,
którą zabili włamywacze?
Tak, z wiadomości.
To zabrzmi jak obłęd, ale widziałem ich syna w telewizji.
Mówił o skradzionych kartach baseballowych,
które ojciec mu kupił.
Wiem, Marcus. Przejdź do rzeczy.
Pamiętasz, jak była impreza w domu i Drew się bardzo upił?
Zabito ich dzień wcześniej, czy coś koło tego.
Odwiozłem Drew do domu, prawda?
Prawda.
Widziałem te karty na stoliku u Drew.
Chcesz powiedzieć, że Drew zabił tych ludzi?
Nie, tego nie mówię.
Mówię, że widziałem te karty na stoliku.
Ale posłuchaj, powiedział, że Stacy kupił te karty
od jakiegoś ćpunka w salonie i że dał je Drew
na przechowanie.
Widziałem te karty.
Przepraszam, ale z synem w areszcie
i mężem w szpitalu
nie mieści mi się w głowie to, co mówisz.
Tak jak nie chciałam uwierzyć, gdy wszyscy mówili, że zabiłeś Tooleya.
Nie chcę tego teraz słyszeć.
Dobranoc, Marcus.
- Mamo. - Synku.
Powiedziałam dobranoc.
Tak, proszę mamy.
- Zadzwonię później. - Okej.
Powiedz mi, co wiesz o tych ludziach.
Widziałeś ich wcześniej?
Nie.
Wyglądają na piękną, białą rodzinę.
Tych rodziców ktoś zabił.
I...
Wszyscy tu myślą, że to zrobił ktoś czarny.
Zrobili polowanie.
Pasuje ci to?
Nie mam na to wpływu.
Właściwie masz.
Jeśli powiesz, że byłeś w to zamieszany,
i powiesz, że wiesz, kto jeszcze był zamieszany,
nikomu innemu nie stanie się krzywda.
Jak mówiłem, mam nadzieję, że znajdziecie tych winnych.
Okej.
Możesz już iść.
A co z Alem i Stacym?
Jest piąta.
Spędziłem z tobą tyle czasu,
że zapomniałem powiedzieć kolegom, żeby ich puścili.
- Więc? - Więc zostaną tu na weekend.
Sądzi pan, że to oni.
Prowadzimy śledztwo, Andrew.
Racja.
Tylko nie sądziłem, że znajdę się w sali przesłuchań.
Gówno wiem.
To teren mojego brata.
Mówisz, że twój brat może mieć coś z tym wspólnego?
- Wszystko gra? - Tak.
- Czujesz się dobrze? - Tak.
Czemu cię zatrzymali na noc?
Nie mam pojęcia.
- Usiądź, tatko. - Tak, siadaj.
Już dobrze, już dobrze.
Zadali mi parę pytań.
Powiedziałem im, gdzie wtedy byliśmy. A potem mnie wypuścili.
Cóż...
Della chce pozwać miasto.
Ja też.
To będzie kosztować, ale sobie poradzimy.
Zrobimy to.
- Zastawimy dom. - Nie, to...
Nie ma potrzeby, tatko.
Musisz się skupić na zdrowieniu.
Tak, ale Drew,
najbardziej mu pomoże oczyszczenie twojego imienia.
Nie trzeba. Jest dobrze.
Dobra?
- Dobra, synku. - Dobra, tatko.
Pewnie rozejdzie się po kościach. Jasne?
Okej, okej.
Boże Ojcze, zwracamy się do ciebie w imię Jezusa.
Panie, chcemy ci podziękować za jedzenie...
I dziękujemy, Boże Jezu, za ludzi kończących modły,
gdy czas zjeść to, co jest na stole. Dzięki, Amen.
- Dzięki, Jezu. - Skarbie.
- Tylko mówię. - Serio?
Wiesz, że to ja utrzymuję tę rodzinę razem
poprzez sławienie Pana.
Ja. Czemu nie dasz mi skończyć modlitwy?
- Bo jest długa. Tak. - Tak?
Tata umrze z głodu.
- Fakt. - Więc niech kościół powie...
Amen.
Dzięki ci, Jezu.
Dobra, tatko.
Lekarze mówili, kiedy będziesz mógł wrócić?
Chcą zrobić jeszcze parę badań.
- Pewnie do końca tygodnia. - Dzięki, tato.
- Nie ma za co. - Czemu?
Czemu mówisz za niego, jak tu jest?
- Zadała pytanie. - Nie tobie!
Nie mogę z tobą, bracie. Nie mogę.
Eva, dobrze, że jesteś z nami.
Cieszę się, że przyszłam.
Już od bardzo dawna
Marcus nie spotykał się z nikim tak miłym jak ty.
Zgadzam się.
Nie tylko ja tak powiem.
Hej, Drew, kiedy przyjdzie Rhea?
- Zrobiliśmy sobie przerwę. - Przerwę?
I tak nie była dla ciebie dość dobra.
Pewnie zadzwoniła na policję, by wyłudzić kasę.
Mamo.
Co ci ta kobieta zrobiła, że jej tak nienawidzisz?
Gdyby była choć trochę jak Tish, Loren lub Eva,
a nie jest, nie miałabym z nią problemu.
Tish, musisz pomóc Drew tak jak Marcusowi.
Drew, jakie kobiety lubisz?
Kotek, co ty robisz? Stręczysz ludzi w tym domu?
- To nie tak. - Mógłbym być z Evą.
- Wydało się. - To żart, żart.
To żart, żart.
- Dobrze, że twojemu tacie się polepsza. - Tak.
Kogo unikasz?
Terry chce, bym przyszedł na czytanie Biblii.
Mam na to za dużo grzechów.
No cóż.
Zabiorę cię do wody.
Odpowiadam: amen.
DREW - TERAZ ZADZWOŃ
DREW - 1 MIN. TEMU NIEODEBRANE POŁĄCZENIA: 2
Nie masz prawdziwych płatków?
Te są prawdziwe.
Oddaj mi mój klucz.
Pukałem.
Dzwoniłem parę razy, jak wyszedłeś ze szpitala.
Nie odbierałeś.
Wcześnie się położyłem.
Nie chcesz wiedzieć, co się stało na komisariacie?
Uznałem, że nie chcesz o tym mówić.
Nic się nie stało. Zupełnie, cholera, nic.
To niedobrze.
Mnie wypuścili.
Ale zatrzymali Ala i Stacy'ego na weekend.
Okłamałeś mnie.
Jak to?
Mówiłeś, że nie kapowałeś.
Gliny mnie aresztowały tylko dlatego,
bo Al powiedział, że tej nocy
byliśmy razem we trójkę.
Ale mnie wypuścili.
Co oznacza, Marcus,
że ktokolwiek im doniósł, nie wspomniał o mnie.
Jeśli Stacy kupił karty od kogoś w salonie,
mówi prawdę i wszystko będzie dobrze.
Ale tak nie będzie, prawda?
Al i Stacy zrobili to włamanie.
- Byłem tam z nimi. - Drew!
Namówili mnie, bym z nimi poszedł.
Mówili, że pójdzie szybko,
że Gervichowie mają kasę na chacie.
Docieramy tam.
I...
Al wchodzi i zaczyna, kurwa, wszędzie strzelać.
Napierdala tego dzieciaka.
Ja wchodzę potem.
I...
Widzę...
Widzę męża i żonę.
Skąd miałem wiedzieć, że oni tam wejdą i ich zabiją?
Jestem spłukany.
I to od miesięcy.
Mówili, że już to robili,
że pójdzie szybko, że rzadko kiedy robią komuś krzywdę.
Byłem tylko kierowcą, Marcus, to wszystko.
Nie pozwolili mi na nic, bo jestem w tym zbyt nowy.
Czemu dałeś się na to namówić, Drew?
To ty zadzwoniłeś?
Marcus, czy to ty zadzwoniłeś?
Gdybym tak zrobił, to dlatego, żeby cię ochronić
przed wplątaniem się w to gówno.
Ale tak się właśnie, kurwa, stało.
Idź na policję.
Jebać to.
Co ty chcesz osiągnąć?
Chcesz wysłać tatę do grobu?
Ledwo przetrwał twoje przeboje.
Widzę, że masz towarzystwo.
Co słychać, Eva?
Wiedziałeś, że jest w to zamieszany?
Chwalmy Pana.
Planowałam mówić o rodzinie, więziach
i wsparciu członków rodziny.
Ale na pewno przez ponad 20 lat
słyszeliście różne wersje tego samego kazania,
które się w kółko powtarzają.
Zamiast tego przekażę ambonę komuś,
kto dobrze służy temu kościołowi.
Powitajcie młodszego pastora Terry'ego Cowansa.
- Wiedziałaś o tym? - Tak.
Dziękuję, pastor Thomas.
- Dzień dobry wszystkim. - Dzień dobry.
Dzień dobry, rodzino.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, mamo.
Synku.
Dziś chcę pomówić o otaczaniu swoich bliskich
szczególną opieką w trudnych czasach.
O tym, jak pozwolić wierze prowadzić siebie i ich,
gdy ścieżka zdaje się pogrążona w mroku.
Pewnie, ochraniają nas aniołowie.
Miłość Boża zawsze nas otacza.
Lecz kogo my bronimy?
Za kogo jesteśmy odpowiedzialni?
Bractwo, rodzina...
jednoczą się, gdy czasy są ciężkie.
Jak to osiągnąć ze sobą nawzajem?
Terry dobrze się spisał, co?
Tak, tak. Pastor powiedziała, że wygłosi kolejne kazanie.
- Chciałbym móc to zobaczyć. - A ja nie.
Posłuchaj siebie. Nie jesteś wart złamanego grosza.
Słuchajcie, musicie się przyłożyć do tego,
by zadbać o Drew.
Słyszycie?
Nie pozwólcie, by to go dobiło.
Okej?
- Zrobimy tyle, ile możemy. - Nie.
Zrobicie wszystko, co możecie.
Tak jest.
Marcus Cowans.
Tak?
Detektyw Joe McDonald. Wydział zabójstw.
Nie trzeba było przychodzić do rodziców.
- Nie miałem innego adresu Drew. - Co tu robisz?
Chciałem zapytać, czy wiesz coś o anonimowym donosie,
który złożono w sprawie Gervichów.
Przez niego aresztowaliśmy twojego brata.
Czemu mnie pytasz?
Właśnie mówię.
Masz coś na Drew i jego kumpli?
Trwa dochodzenie, Marcus.
Kawałek znajdę tu, kawałek znajdę tam.
Zbieram fragmenty układanki.
Jak próbowano mnie oskarżyć, gliny robiły to samo.
- Nie można wam ufać. - Rozumiem. Dlatego chcę być dokładny.
Dręczenie rodziny to nie dokładność.
Powiedz to rodzinie ofiar.
Słaby sposób na wyciąganie informacji.
Musiałem zaryzykować.
Nie ryzykuj, rozwiąż to.
Cześć, tu Eva.
Nie mogę teraz odebrać.
Ale proszę, zostaw imię, numer i wiadomość.
A ja oddzwonię jak najszybciej.
Dziękuję.
Eva, to ja.
Minęły dwa dni.
Oddzwonisz, proszę?
Może ktoś z twojej pracy domyślił się, co robisz.
To nie był nikt z mojej pracy.
Ani rodziny, Drew. Wiesz, czemu?
Bo z nikim nie gadam o tym, co robimy ze Stacym.
Z nikim poza nim.
A on nic nie mówi.
- Pytanie brzmi... - Komu nagadałeś?
- Nie zwalaj tego na mnie. - Na kogoś trzeba.
Gliny zwalają to na nas.
To nasze imiona mają.
Może jednak to przez was.
To, że nic nie mówicie, nie znaczy, że ludzie nic nie widzą.
Gówno ludzie widzą.
Ale gówno się wylało. To będzie problem.
To pozbądźmy się rzeczy z domu.
Wszystkiego. Biżuterii, kart, wszystkiego, co tam znaleźliśmy.
Przepierdolimy masę kasy.
A co brzmi lepiej, to czy dożywocie?
Daj nam pomyśleć.
Wyluzuj, dopóki na coś nie wpadniemy.
Damy ci znać.
Musimy się tym szybko zająć.
Mówię serio.
Opierdalacie się. Weźcie się za to.
Myślisz, że nagadał?
Myślę, że gówno się wylało, gdy przyszedł Marcus.
A mówiłem ci, debilu, byś nie dawał mu tych kart.
- Dzięki. - Do zobaczenia.
Na razie.
Co słychać, Greg?
Wszystko dobrze?
Dzięki, że jesteś, Anthony.
Pan Carruthers chciał, bym z tobą porozmawiał.
Staruszek ma znajomych w policji, którzy mówią,
że twój brat był aresztowany w sprawie rodziny...
A tak, tak. Drew tego nie zrobił.
To znaczy, został aresztowany. Ale... Nie rozumiem.
Co to ma wspólnego ze mną?
Pan Carruthers jest starszy
i przejmuje się tym, co inni mówią i myślą.
Przykro mi.
Zwolnił mnie z jebanej pracy.
Weź.
Wiesz co? Powinieneś pozwać skurwieli.
Nie mam kasy na pozywanie bogatego, białego staruszka.
Oby tylko Drew nie miał z tym nic wspólnego.
Bo mogę...
Myślisz, że Drew brał w tym udział?
Twój telefon.
Okej.
Halo.
Tak, proszę mamy.
Dobrze. Okej, tak.
Już jedziemy.
- W końcu coś dobrego. - Co?
Oto i on!
- No chodź. - Co słychać, tato?
- Jak się masz? - Co?
Wyglądasz staro, tato.
Nikt nie mówi o...
- Dobrze cię widzieć. - Po prostu mnie dobijacie.
Nie potrzebuję tego. Nie.
Sam w tym siadaj.
- Dzięki, doceniam. - Nie ma za co.
- Wszystko gra. - Tak?
Tak. Mama już jest w domu?
- Jeszcze nie. - Nie.
- Ale mecz trwa. - Mecz?
- To na co czekamy? - Druga zmiana.
To ty idziesz tak wolno.
Mama i ja rozmawiamy o zastawieniu domu, znalezieniu ci prawnika.
Tatko. Możecie mi załatwić i 12 prawników.
Jeśli gliny myślą, że to ja, będą mnie nachodzić.
- A ty myślisz, że to ja? - Nie.
I tylko to się liczy.
Ale przydałby ci się adwokat.
Słyszysz to? Marcus ma w takich sprawach doświadczenie.
Powinieneś go słuchać.
Masz dość stresu od pomagania Marcusowi.
Nie chcę być ciężarem.
Od kiedy podejmujesz decyzje za mnie?
Cicho bądź, chcemy oglądać mecz.
Muszę coś załatwić.
Widzimy się później.
- Tak? - Tak.
Uważaj na siebie.
Dobrze, bracie.
Też się o niego martwię.
U niego okej?
Ma dużo na głowie, ale wszystko gra.
Jest dużo silniejszy niż kiedyś.
Załatwimy ci prawnika.
OSTRY DYŻUR
Dzień dobry, co słychać? Szukam Evy Dylan.
Pracuje tu, jestem jej przyjacielem.
Nieważne.
- Marcus. Daj spokój... - Tish, poradzę sobie.
- Na pewno? - Tak, Tish. Dam sobie radę.
Nie będę pytał, czy widziałaś,
że dzwoniłem, na pewno dostałaś wiadomości.
Wiedziałeś, że twój brat może być w to zamieszany i nic nie mówiłeś.
- Nie ma o czym mówić. - Eva, próbowałem
ogarnąć, co się dokładnie stało.
Wiesz, że naraziłeś mnie, nic mi nie mówiąc?
Za mało wiedziałem, żeby ci coś mówić.
Eva, daj spokój. Wiesz, jak to jest,
po tym, co przeszłaś z braćmi.
Przez takie coś jeden z nich nie żyje.
Wszyscy na tym cierpią.
Takie coś zżera cię od środka.
Myślisz, że nie wiem?
To ja byłem tym anonimem, co zgłosił Ala i Stacy'ego.
Ale nie swojego brata?
Próbowałem go chronić przed tym całym gównem.
Winisz mnie za to?
Nie będę podważać twojej decyzji.
Byłam ślepa na wiele rzeczy, które moi bracia robili.
Rób, co musisz robić.
O ile nie odbije się na tobie, co?
Hej, późno przyszliście.
Dobrze cię widzieć.
Wiem, wiem. Wiszę ci drinka.
Nawet nie muszę cię o to prosić.
- Jak dziś idzie? - W porządku. Trochę leniwie.
Ale powinieneś być we wtorek. Mają tę...
- Gdzie jest ta...? - Wiem, o kim mówisz.
Mówisz o biuściastej Karen?
Hej, ziomek. Weź spójrz się na mnie.
Wypiło się, co?
Bo myślisz, że coś wiesz?
Pytałeś go o jakieś karty baseballowe?
Wiem, co brat ci powiedział.
- Al, odpuść. - Ale on nie jest taki święty.
Nie chcemy z nim problemów.
Rozmawiałeś z glinami, Marcus?
Głupku, nie rób tego tutaj.
Zamknij się, kurwa.
Twój braciszek padnie trupem, jak tylko się tu pokaże.
- Al. - Więc może to przemyśl, co?
Kurwa, co jest? Daj spokój.
Al!
O cholera!
Co jest?
Lepiej nas, kurwa, zabij.
Jak tego nie zrobisz, znajdę cię i zakończę to.
Możemy to zakończyć teraz, skurwielu.
Okej. Do zobaczenia.
Jak ktoś z twoich zechce gadać z glinami, powiedz, że to Drew ich zabił.
- Kurwa, przestań! - Słyszałeś?
Drew zabił tę parę.
- Daj mu spokój, chodźmy! - Powiedz im to. Dostaniecie za swoje.
Chodźmy, stary. Już, idziemy?
Pojebało cię?
Po co?
Marcus.
Co chcesz, byśmy zrobili?
Po co w ogóle to robić?
- Mogłeś przyjść do rodziny. - Nie macie kasy.
O czym mówicie?
Doniósł anonimowo, by chronić twoją czarną dupę.
Nie brałem udziału w napadzie. Próbowałem mu to wyjaśnić.
Ale byłeś tam.
Wiesz? Właśnie coś zrozumiałem.
Zadzwoniłeś, bo jak mi pomagasz,
to ja wypadam jak gówno, jak ty kiedyś.
Hej!
Dupki nie położą łapy na nikim z rodziny Cowanów.
Rozumiesz?
- Rozumiesz, kurwa? - Czaję.
Musimy z nimi pogadać.
- Idziemy. - Nie, nic z tego.
- Teraz ich chronisz? - Nie.
Nie chcę, żeby to gówno rozlało się bardziej.
Pogadam z nimi jutro.
Drew, musisz się trzymać z dala od nich obu.
Dobrze mówisz, T.
Ale myślisz, że posłuchają ciebie i Anta?
- Daj spokój. - Niech idzie, T.
Po tym, co ci zrobili,
- dasz mu tam pójść? - Niech idzie.
To jego kumple, prawda?
Jak go pobiją, możemy iść na policję.
Wtedy Drew powie policji wszystko, co chcą usłyszeć.
I będzie po sprawie.
Zadzwonię jak tylko z nimi jutro pogadam, dobra?
Drew, nie zadawaj się z nimi.
Po prostu powiedz im, by zostawili Marcusa,
i zostaw ich swojemu losowi. Dobra?
Dobra.
- Ant. - Hej.
Nie rób niczego głupiego.
Al powiedział, że ty zabiłeś tę rodzinę.
Ze wszystkich ty powinieneś wiedzieć, że gdy wszystko się wali,
nie chcesz oberwać sam.
Za tydzień, jak się skitrają bardziej,
powiedzą, że ty tam byłeś.
Jak to jest być jebanym kapusiem?
Pilnuj, kurwa, swego nosa.
Wiem. Nie powiesz.
Nie powiesz.
- Powiedzieliście, że ja ich zabiłem? - Co jest? Weź się cofnij!
Tak, powiedziałem. Miałem go dość.
Lepiej się uspokój, chłopcze.
Ziom, jak głupi możesz być?
Psy nas przesłuchały.
Wszyscy powiedzieliśmy to samo.
Nie mają dowodów na nas. Gdyby mieli, zatrzymaliby nas.
O cholera.
Może to nie twój brat nakablował.
Może Drew się skitrał.
A teraz próbuje nas wystawić.
Doniósł, by się oczyścić.
Tak zrobiłeś?
I zaryzykowałem wkurzenie was?
I naraziłem się na pudło? Daj spokój.
Poza Stacym podejrzewam każdego, zwłaszcza ciebie.
Wiem o waszych akcjach z ostatnich paru lat i nic nie pisnąłem.
Nie wiem, skąd ten pomysł, że nie można mi ufać.
Nie słyszałeś mnie, dupku?
Do kogo ty mówisz?
- Ja bym chciał to wiedzieć. - Nikomu nie ufam!
A jeśli to nie ty, to ktoś trafi do piachu.
Albo twój brat-ćpun,
który podobno robił lody za dragi, albo ktokolwiek to jest.
Mam to w dupie.
Drew.
Jeśli to Marcus doniósł, musisz podjąć decyzję.
Albo jest nasza trójka kontra cały, kurwa, świat,
albo ty kontra ja i Al.
Tak.
Bawi cię to. Klaszcz sobie, ile chcesz.
Nikt nie zadziera z moją rodziną.
Też mnie zabijesz?
Gdy to wszystko twoja wina?
Zamknij ryj!
Kurwa!
Chwila. Co wy robicie w moim domu?
- Tato? - Uciekaj.
Tato. Mamo?
Skarbie, co się stało?
Nicholas, Kyle...
Leż, kurwa.
Przestańcie! Nie!
Co ty, kurwa, robisz?
Przeszukajcie dom. Zajmę się młodym.
Może powiesz, kiedy ty się dowiedziałeś?
Prawdę mówiąc, ciężko było mi się połapać, co właściwie wiedziałem.
Co tu robisz? Myślałem, że wróciłeś do domu.
Ja...
Przemyślałem to.
Nie powinienem do nich iść sam. Może któryś z was poszedłby ze mną.
Nie musisz robić tego sam.
Po to tu jesteśmy.
Kocham cię.
Zawsze ci pomożemy.
Serio.
Nawzajem.
Tak, Marie mówi, że na parę dni zostanie.
Tak. Wiesz co, oddzwonię.
Dobra, pa, pa.
Dzień dobry, kochanie.
- Dzień dobry. - Jak się czujesz?
Dobrze.
Powinnaś tam iść, bez ciebie ta firma się rozpadnie.
To nie czas rozliczania podatków, poradzimy sobie.
A kto ci pozwolił tu przyjść beze mnie?
Nie jestem inwalidą.
Choć poczułem lekkie zmęczenie,
gdy próbowałem tam podejść, by włączyć radio.
Pomożesz mi włączyć radio?
Teraz mnie potrzebujesz?
Panie „Nie Jestem Inwalidą”.
Włączenie radia to nie żaden heroiczny wysiłek.
- To ja tu miałem zawał. - Zapewne.
- Chcesz kawy? - Tak.
Dziś rano znaleziono ciała Stacy'ego Griffina i Ala Edwardsa
w salonie Griffina.
Źródła mówią, że policja skłania się
do wersji, że był to nieudany napad...
Halo.
Hej.
Czemu się w to wpakowałeś, Drew?
Byłem zdesperowany.
I nie miałem kasy.
Widziałem, ile Marcus kosztował rodzinę. Nie chciałem do tego dokładać.
To było głupie.
Miałeś szczęście, że cię tam nie było wczoraj.
Myślę, że Marcus dobrze zrobił z tym anonimem.
Więc nie dręcz go za bardzo,
zwłaszcza, że chciał cię chronić.
Nie będę.
Wezmę prysznic.
- Dam ci jakieś ciuchy, dobra? - Dobra.
Hej. Zaczekaj chwilę.
Posłuchaj, może to nie tak źle, że oni nie żyją.
Okej?
Przynajmniej twoja sprawa, Drew, nie była w wiadomościach.
Tak.
To nie powstrzymało wścibskich sąsiadów.
Plotki się rozniosły.
Mamo, mam w nosie, co ludzie mówią.
Mam was.
- Gdyby nie to... - Ktoś gadał z Marcusem?
- Nie. - Nie dzwonił do nikogo?
- Gadałeś z nim? - Zadzwonię znowu.
Pewnie wciąż jest zły, że Al i Stacy go zaatakowali.
Też bym był.
Jak myślisz, co się z nimi stało?
Myślę, że mama ma rację.
Zło dosięga złych ludzi.
Dobrze, że do nich nie poszedłem. Cholera.
Mógłbym tam leżeć razem z nimi.
Drew, synku, pozwól na słówko.
Tak, proszę mamy.
Co się stało?
Powiedziałem rodzicom, że prawnik to niezły pomysł.
Idę, mamo.
Terry, mam do ciebie pytanie.
Wiesz, co zrobił Drew. Dręczy cię to?
Bardzo.
Co noc się za niego modlę.
Ale modlitwa nie wszystko zmienia.
Hej, co tam, skarbie?
Hej, Marcus.
Hej, co tam? Tęsknię.
Piłeś, Marcus?
Eva, koledzy Drew, Al i Stacy... ktoś ich zabił.
Policja mówi, że to był napad czy coś.
A ty co powiesz?
Ci dwaj były to wredne pały, E.
To mógł być ktokolwiek.
Ale wiem, że Drew był w domu,
gdy to się stało. Wiem na pewno.
- Chcę z tobą pogadać. - Marcus, nie mam...
Chcę tylko z tobą pogadać.
Muszę ci coś powiedzieć. Okej?
Może to ci pomoże zrozumieć,
czemu próbowałem ochronić brata.
Dobrze?
Tish nie powiedziała ci wszystkiego o mnie.
Też mnie oskarżono o morderstwo. Ale nikogo nie zabiłem.
Koleś nazywał się Dwight Tooley. Wisiał mi kasę za prochy.
Chciałem ją odebrać. Była kłótnia. Uderzył się w głowę.
Nim się obejrzałem, policja mnie aresztowała za pobicie.
A dwa miesiące później zmarł na tętniaka.
- Tętniak zawsze może się pojawić. - Właśnie.
Mój prawnik też tak mówił.
Ale jego rodzina nie chciała słyszeć, bym poszedł siedzieć na rok.
Wniosła, by mnie skazał za zabójstwo.
Mówili, że gdyby nie ta bójka, to on by nie zmarł.
Dostałem dodatkowe parę lat.
Na które nie zasłużyłem.
Jeśli mój brat miał z tym coś wspólnego,
nigdy nie będę się z tym czuł dobrze.
Ale nie chcę cię przez to stracić.
Nie chcę cię stracić przez to gówno. Ani przez nic innego.
Przykro mi, że tak wyszło.
Tak bardzo cię kocham.
Wróć do mnie, kotku.
- Nie mogę. - Wróć do mnie.
Nie mogę. Nie przy tym wszystkim.
Naprawdę?
Już znalazłaś kogoś do podwózki?
Jeśli tak myślisz,
to nie wiesz, jak bardzo mi na tobie zależało.
To mój kuzyn.
Co tu robisz?
Chcę pogadać o twoim bracie.
Czyli Stacy, Al i rodzina Gervichów
zginęli od tej samej broni?
Tak.
To nie znaczy, że to nie była ich broń.
Ale to nie kłótnia kochanków.
Ktoś inny chciał ich ucieszyć.
A zamiast szukać śladów przychodzisz tu z kawą?
Mam dobry powód.
Te kule przypomniały mi noc, gdy ich aresztowaliśmy.
A zwłaszcza Drew.
Dlaczego?
Przez to, jak o tobie mówił.
Mówił o mnie?
Nie wymienił imienia, ale wiesz,
jak zaczął cię gnoić, nie mógł przestać.
Skąd wiesz, że mówił o mnie?
- Ma trzech braci. - Tylko jeden jest nałogowcem i siedział.
Mówił o wszystkim.
Czyli o czym?
Że twoje problemy przeszły na niego, od kiedy tobie się lepiej powodzi.
Stracił pracę, dziewczynę,
został wciągnięty w sprawę o morderstwo,
o co nie miał pretensji.
Ale gdy go zapytałem, czy wiedzie podwójne życie, bum.
Zaczął gadać o bracie.
Jeśli myślisz, że to on, to go, kurwa, aresztuj.
To by była strata czasu.
Im więcej złych kroków się podejmuję, tym sprawa bardziej się babrze.
A ja się nigdy nie babrzę.
A wizyta tu to nie babranie się?
Matka mi powiedziała, jak byłem mały,
że największy chrześcijanin to największy grzesznik,
który zaczął widzieć świat w czerni i bieli,
gdy tylko przyjął Jezusa do serca.
Wiesz, kto jeszcze wszystkich osądza?
Nałogowcy po odwyku.
Anonimowy telefon wykonał ktoś, kto chciał nagrody.
Kto chciał postąpić słusznie.
Nikt nie oferował żadnej nagrody, Marcus.
Co chcesz powiedzieć?
Myślisz, że to ja?
Próbuję rozpracować moją układankę.
Wybacz, brachu, to nie ja.
Jak zaczynałem w tej robocie,
wiedziałem, że zamknę sprawę, jeśli żona mordercy złoży zeznanie.
Ale z nią nie dało się gadać.
On był przemocowcem, ale ona... była wierna do końca.
Raz poczekałem, aż mąż wyjdzie i...
Pamiętam, że przyniosłem jej karton jej ulubionych papierosów.
Jakieś 20 minut później opowiedziała mi wszystko,
bo akurat się pokazałem po tym, jak ją pobił.
Gdy ludzie naprawdę chcą coś powiedzieć,
liczą, że ktoś ich do tego zmusi.
Moją pracą jest złapać ich w odpowiedniej chwili.
Nic z tego mnie nie dotyczy.
Drew był tamtej nocy z moim bratem, Anthonym.
- Przyszedłeś na marne. - Nie zgadzam się.
Myślę, że wiesz więcej, niż mówisz.
Szkoda, że nie palę.
Większość alkoholików po odwyku staje się kawoszami.
No dobra.
Czy Drew ma czterdziestkę piątkę?
Nie.
Wierz mi lub nie, ale to moja ostatnia sprawa.
Mam dość tego gówna.
Bo po pewnym czasie...
większość spraw, które robię...
kończy się czarnym facetem z bronią w ręce albo obrysowanym kredą.
Męczy mnie to, kurwa.
Zjada mnie to żywcem. Nie mogę przez to spać.
Za dużo mówię o sobie?
Dobra.
Jak sypiasz, Marcus?
Właśnie.
W końcu dzwoni mój brat.
Powiedz rodzicom, że będę w niedzielę.
I to rozumiem.
Brzmisz, jakbyś mówił serio. Naprawdę przyjdziesz?
Naprawdę?
- Dobra, na razie. - Kocham cię, bracie.
- Naprawdę nie oglądacie reality show? - Nie.
Wiele się z nich nauczyłam.
Jak stawiać na siebie, nie na faceta, jak wyciągnąć się z długów.
Chwila. Mówiłaś, że najbardziej lubisz Zdziry na alejach?
Powiedz, czego się nauczyłaś stamtąd?
Wszystkie te kobiety pokonały trudy losu.
Widzowie reality show z reguły kończą bez pracy.
Albo w striptizie.
Terry.
Jak się nazywał ten twój ulubiony film z Johnem Waynem z dzieciństwa?
- Dyliżans. - Dyliżans.
Zgadza się.
Mówiłeś: „Gdy dorosnę, chcę być białym kowbojem”.
Mówiłem, że białym?
- Tak mówiłeś. - Że chcę być białym kowbojem?
- Dobrze? - Tak.
Czasem tak bywa, Marcus.
Raz się jest na wozie, raz pod wozem.
A gdzie są Stacy i Al?
Tam, gdzie niepotrzebne bzdety.
Jest okej?
Och, idą do nas, idą.
Okej.
Terry, zmów modlitwę.
- Tak jest. - Tato...
Daj spokój. Powiem tylko coś...
Może Marcus niech się pomodli?
Dobrze, Marcus.
Wolę zachować modlitwy dla siebie albo mojej grupy AA.
Synku, znowu pijesz?
Znasz swojego syna, co?
Miałem parę ciężkich dni, mamo.
Możemy porozmawiać na zewnątrz?
- Tak. - Co się dzieje?
- Drew. - Przepraszam.
Zaczekam.
Zaczekasz na co?
Co tu się dzieje?
Zobaczycie.
Wychodzimy.
Zrobiłam coś? Co się dzieje?
Jest pijany.
Nie chcę, byś to widziała, i nie chcę tego słuchać.
Myślisz, że powie coś o tobie?
Może weź samochód?
Ja wrócę i zobaczę, co będzie.
Dobra? Zadzwonię.
Nie jest z rodziny, nie chcę, by widziała, jak Marcus robi z siebie dupka.
Dalej, bracie.
Myślałem, że będzie dobrze, jak poznałem Evę.
Jak mi załatwiłeś pracę, tatko,
myślałem, że najgorsze za mną.
Wszystko poszło w diabły, jak zobaczyłem tego chłopca.
Synu, już o tym rozmawialiśmy.
Jakiego chłopca?
Syna Gervichów.
Mówił w telewizji
o kolekcji kart baseballowych, którą tata mu sprawił,
które zostały ukradzione.
Czemu znów rozgrzebujesz to gówno?
- Już po sprawie. - Pilnuj języka.
- Wciąż jesteś przy moim stole. - Zapytałem, skąd masz karty.
Powiedziałeś, że Stacy dał ci na przechowanie.
Nie wiedziałem, czy to prawda, bo z nimi
można się wpakować w coś, z czego ciężko wyjść.
Ale chciałem cię chronić.
Więc wykonałem anonimowy telefon.
Upiłeś się. Mamo, on się upił.
Spójrz. To żenujące, przychodzi w takim stanie i tak kłamie.
- Drew. - Żenada, tato.
- Jebana żena... - Hej, Drew.
O czym mówi Marcus?
Nie waż się mi kłamać.
Był z Alem i Stacym tego wieczoru, gdy ich zabito.
Czekaj chwilę, synu.
Byłeś z Alem i Stacym tego wieczoru,
gdy oni zamordowali tych ludzi?
Niech to szlag, chłopcze!
Dałeś mi te karty i mnie okłamałeś!
- Della... - Jak to? Wiedziałaś o tym?
Lloyd, on prosił, bym przechowała te karty,
bo Stacy może go spróbować wrobić w morderstwo.
Ale przyrzekał, że nie ma z tym nic wspólnego.
Upadłeś tak nisko, że byś odebrał komuś życie?
Niczego cię nie nauczyliśmy?
- Wiedziałaś o tym. - Tak, Lloyd, wiedziałam!
- I co zrobiłaś z kartami? - Spaliłam je, Lloyd.
Gdy trafiłeś do szpitala, spaliłam je.
- Czemu nic nie mówiłaś? - Próbowałam ratować naszego syna.
- Ratować syna? - Czemu to robisz?
- Zamknij się, stary. - Wciągnąłeś w to mamę?
Czemu to robisz?
Gliniarz powiedział, że Stacy, Al i ta rodzina zginęli z jednej broni.
- Nie. - Kaliber 45, tak jak twoja!
Drew.
Na Boga, coś ty zrobił?
Synu.
No weź.
No weź, synku.
Proszę, synku.
Czyli teraz to ja jestem czarną owcą, tak?
Jesteś szczęśliwy? Cieszysz się, kurwa?
Uspokój się, kurwa! Spokój!
- Nie wstawaj. - Nie jest tak źle.
- Zadzwoniła po karetkę? - Tak, zadzwoniła. Tisha!
Już dobrze.
Już w porządku.
Kocham cię.
Nic ci nie będzie. Dobrze zrobiłeś.
Dobrze zrobiłeś. Zrobiłeś jak należy.
Dzień dobry.
Marcus.
Marcus, synku.
Hej, mamo.
Hej, synu. Cześć.
- Cały mój syn. Jak się czujesz? - Dobrze.
- Dobrze? - Tak.
Synku.
Nic mu nie będzie. Nic mu...
Dzień dobry.
Możemy w czymś pomóc?
Chcę porozmawiać z pani synem.
Marcus, kto to?
To gliniarz, który aresztował Drew. Co pan tu robi?
Marcus, nie będę owijał w bawełnę.
Jeśli atak twojego brata miał coś wspólnego z Gervichami...
Co mnie obchodzą Gervichowie?
...może nie zostanie oskarżony o włamanie.
Ale jak wniesiesz skargę, w jakiś sposób za to zapłaci.
- Jeśli się zdecydujesz... - Ma pana wyręczyć.
Niech pan się zajmie swoją pracą i da nam spokój!
Della, przestań.
Tak.
Jeśli Drew to zrobił, musi za to zapłacić.
- Naprawdę, Lloyd? - Naprawdę.
- Tato... - Bez takich.
- Musimy to robić? - Nie.
- Uspokójcie się, proszę. - Mamo. Tatko.
Przestańcie.
To moja rodzina.
To mój brat.
KSIĘGA RODZAJU 4, 8 PRZEMÓWIŁ KAIN DO ABLA, BRATA SWEGO.
A GDY BYLI NA POLU, KAIN RZUCIŁ SIĘ NA SWEGO BRATA ABLA
I ZABIŁ GO.
KSIĘGA RODZAJU 4, 9 PAN ZAPYTAŁ KAINA:
„GDZIE JEST TWÓJ BRAT?”. ODPARŁ: „NIE WIEM.
CZY JESTEM STRÓŻEM BRATA MEGO?”.
DLA MOICH BRACI