‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ถ้าขึ้นป.หนึ่งแล้ว
‎จะหาเพื่อนได้ร้อยคนหรือเปล่านะ
‎เด็กโรงเรียนเรานี่
‎ที่นี่คือโรงเรียนมัธยมปลายอิตัน
‎เป็นโรงเรียนเตรียมที่มีชื่อเสียงในจังหวัด
‎ไม่อยากเชื่อ ที่ผ่านมา เราอยู่กลางๆ มาตลอด
‎แต่ก็เข้าโรงเรียนนี้ได้
‎แต่จะหลงระเริงไม่ได้
‎เอาเป็นว่าเป้าหมายตอนนี้
‎คือดูบรรยากาศรอบๆ ‎และไม่สร้างปัญหาในโรงเรียน
‎แค่นั้นก็พอแล้ว
‎แค่นั้นแหละ
‎ทาดาโนะคุงเป็นคนขี้ขลาด
‎สิ่งหนึ่งที่เรารู้
‎การอ่านบรรยากาศและไม่ทำตัวเด่น
‎คือทางลัดที่จะนำไปสู่ความสุข
‎ใช่ว่าตอนม.ต้น เราจะโดดเด่น
‎หรือออกตัวแรงจนหน้าแหกมา ไม่ใช่แน่ๆ
‎อ๊ะ การทักทายเป็นสิ่งสำคัญ
‎ตู้เก็บรองเท้าใกล้กันนี่ อยู่ห้องเดียวกันสินะ
‎อรุณ…
‎สวัสดิ์
‎อ๊าก สวยโคตร สมแล้วที่เป็นโรงเรียนเตรียม ‎โรงเรียนเตรียมจงเจริญ
‎อ๊ะ
‎(คึ่กๆๆ กึก)
‎เอ๊ะ
‎เหวอ
‎เอ๋ เราทำอะไรผิดไปหรือเปล่า
‎เราทำอะไรผิดเหรอ
‎(ตึกๆๆ)
‎เมื่อกี้อะไรน่ะ
‎"โคมิ" เหรอ
‎ยังไงกันนะคนคนนั้น
‎อืม แต่ก็…
‎สวยจริงๆ แหละ
‎ห้องเดียวกันเลย
‎เย่
‎แต่ก็นะ คนธรรมดาอย่างเรา ‎คงไม่มีทางได้ข้องเกี่ยวไปมากกว่านั้นหรอก
‎ชีวิตมัธยมปลายของเรา
‎จะสงบ เอ๊ะ
‎ที่นั่งข้างกัน
‎โอ๊ะ
‎สวยมากเลย
‎ตัวหอมจัง
‎คุณโคมิ
‎ถึงจะเปิดเทอมวันแรก
‎แต่ก็ดูเหมือนว่าตำแหน่ง ‎ดาวโรงเรียนจะมาเกยแล้ว
‎อือ…
‎ก็ดีใจนะที่ได้นั่งข้างคนสวยที่สุดในโรงเรียน
‎แต่ว่า…
‎รู้สึกเหมือนโดนเพ่งเล็งยังไงไม่รู้
‎ถ้าหมอนั่นหายไป ‎ที่นั่งข้างๆ นั่นก็จะเป็นของฉัน
‎ทาดาโนะ…
‎ชีวิตมัธยมปลายของทาดาโนะคุง
‎เริ่มมาก็เจอปัญหาเสียแล้ว
‎(คุณโคมิ)
‎เชิญแนะนำตัวเอง
‎อาการิค่ะ
‎ยะๆ ยินดีที่ ดะๆ…
‎คุณอาการิ ตื่นเต้นเกินไปแล้ว
‎ค่อยยังชั่ว เป็นชั้นเรียนที่อบอุ่นดี
‎ต่อไป
‎เอ่อ
‎เอ๋
‎เอ๊ะ
‎(ตึกๆๆ)
‎(รายชื่อนักเรียน)
‎(โคมิ โชโกะ)
‎โอ้โฮ
‎เอ๋
‎ต่อไป
‎ครับ
‎ทาดาโนะ ฮิโตฮิโตะครับ
‎หนึ่งปีจากนี้ฝากตัวด้วยครับ
‎ความสามารถพิเศษของผมคือ ‎การอ่านบรรยากาศครับ
‎ล้อเล่นน่ะ
‎- ชิ ‎- เอ๊ะ
‎- ไม่รู้จักอ่านบรรยากาศเลย ‎- ต่อไป
‎ทาดาโนะคุงตระหนักได้ว่า ‎ชีวิตมัธยมปลายของตัวเอง
‎จบลงตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม
‎(คุณโคมิ)
‎ฟังหน่อย
‎ถ้าคิดว่าจะลืมของที่ต้องเอามาพรุ่งนี้ ‎ก็จดเอาไว้ด้วย
‎อย่างแรก ชุดพละ
‎อย่าลืมเขียนชื่อตัวเองบนชุด
‎แล้วก็รองเท้าพละด้วย ก่อนที่จะลืม
‎ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูงดงามไปหมด
‎เอ๊ะ
‎ทำยางลบหล่นน่ะ
‎(วงเวียน)
‎(นินจา)
‎อะไรของเขา
‎ถ้าไม่รีบคืนให้ มีหวัง…
‎(ครืนๆๆ)
‎เฮือก
‎ทาดาโนะคุงแกล้งทำเป็นไม่เห็น
‎(คุณโคมิพูดไม่…)
‎ทำความเคารพ
‎คาบต่อไปเรียนพละ
‎ผมชื่อทาดาโนะ ฮิโตฮิโตะ
‎ตั้งแต่วันนี้ผมจะเป็นนักเรียนมัธยมปลาย
‎เป้าหมายของผมคือ ‎ใช้ชีวิตมัธยมปลายโดยไม่สร้างปัญหา
‎(โคมิ)
‎เป้าหมายที่เหมาะกับคนธรรมดาๆ อย่าง…
‎อ๊าก
‎คุณโคมิ ไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันไหม
‎คุณโคมิ
‎คิดว่านะ
‎ฉันชอบเธอ
‎ทำไมฉัน…
‎เสียงคนเหรอ
‎ทำไมฉันถึงพูดต่อหน้าคนอื่นไม่ได้นะ
‎เอ๋ เราหลับไปเหรอ
‎- เหมียว ‎- แย่ล่ะสิ
‎ต่อไปวิชาพละนี่
‎อ๊ะ
‎เอ่อ
‎คือ…
‎ไม่ได้ยินอะไรเลยครับ
‎เดี๋ยวก่อนสิ
‎บ้าเอ๊ย
‎เธอพูดว่า "เหมียว"
‎แล้วเราก็บอกว่า "ไม่เห็นได้ยินอะไรเลย" ‎ทั้งที่ได้ยินชัดเจน
‎เรื่องนี้อาจจะติดในความทรงจำของเธอ ‎ไปตลอดชีวิตก็ได้
‎ต้องตามไป ถ้าไม่ตามล่ะก็…
‎อ๊ะ
‎คุณโคมิ หรือว่าคุณ…
‎คุยกับคนไม่เก่งเหรอ
‎พูดอะไรไปเนี่ยเรา
‎จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง ‎อีกฝ่ายเป็นดาวโรงเรียนเลยนะ
‎หยาบคาย เสียมารยาทสุดๆ
‎เอ๋
‎อ๊ะ
‎เอ่อ
‎(หงึกๆๆ)
‎คุณโคมิ
‎คุยไม่เก่งจริงๆ สินะครับ
‎เข้าใจถูกแล้ว
‎(ทาดาโนะเลเวลอัป ‎ค่าความเข้าใจเพิ่มขึ้นสามจุด)
‎เมื่อกี้จะพูดอะไรเหรอครับ
‎(หงึกๆๆ)
‎ไม่ไหวเหรอ
‎จะมีวิธีที่เราจะคุยกันได้ไหมนะ
‎อ๊ะ
‎แล้วถ้าสื่อสารกันโดยเขียนบนกระดานดำล่ะ
‎โอ๊ะ
‎(กำลังเขียนกระดานดำ)
‎(รู้ได้ยังไงคะว่าฉันคุยกับคนไม่เก่ง)
‎ก็เดาจากปฏิกิริยาที่ผ่านมาน่ะ
‎ไม่มีใครสังเกตมาก่อนเลยเหรอ
‎(ไม่ค่ะ)
‎งั้นเหรอ
‎ไม่มีเรื่องจะคุยแล้ว
‎อ๊ะ ต่อไปเป็นวิชาพละนี่
‎ผมไปก่อนนะ
‎(ทาดาโนะคุงจะหนีแล้ว)
‎ทนไม่ไหวแล้ว
‎อ๊ะ
‎(เดี๋ยว)
‎ดะๆๆ…
‎แต่หนีไม่ได้
‎มีอะไรจะพูดหรือเปล่านะ
‎(ฉันกินข้าวกล่องไม่ได้เลยค่ะ)
‎หิวเหรอครับ
‎อ๊ะ
‎(จริงๆ แล้ว ฉันอยากคุยนะ)
‎(เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น ‎หน้าฉันจะแข็งก็เลยลำบาก)
‎(ฉันว่าฉันคงกลัว แต่ฉันอยากคุยจริงๆ)
‎อ๋อ
‎(แต่พอเข้าหาคนอื่น อีกฝ่ายก็ประหม่า)
‎(บางคนเป็นลมลงไปคุกเข่ากับพื้น)
‎(พวกเขาคงเกลียดฉัน)
‎- (ไม่สิ ฉันรู้ว่าพวกเขาเกลียดฉัน) ‎- เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว
‎(ตอนอยู่มัธยมต้น)
‎(มันยากมาก โดยเฉพาะตอนกินข้าวกล่อง)
‎(ฉันเกลียดการกินข้าวคนเดียว)
‎(การเห็นทุกคนกินข้าวไปคุยไป)
‎(ทำให้ฉันเหงามากค่ะ)
‎(ฉันพยายามพูดทุกวันตลอดสามปี)
‎(แต่เสียงฉันไม่ยอมออกมา)
‎(ไม่ว่าจะทำยังไง)
‎(ฉันก็เปล่งเสียงออกไปไม่ได้เลย)
‎(ทำยังไงดี)
‎(ฉันจะพูดได้ยังไง ‎หลังจากนั้นฉันควรทำยังไงดี)
‎(ถ้าถูกปฏิเสธล่ะ ฉันควรพูดอะไรต่อ)
‎(ถ้าพวกเขาบอกว่าฉันน่าเบื่อล่ะ)
‎(ถ้าฉันยิ้มไม่เก่ง แล้วจะทำยังไง)
‎(ทำยังไงดี)
‎(ฉันอยากชวนคุณมากินข้าวกล่องด้วยกัน)
‎เธอพยายามหนักมาก ‎เพียงเพื่อจะพูดประโยคเดียว
‎คุณโคมิไม่ได้คุยด้วยยากหรือเข้าถึงยาก
‎ใช้นี่สิ
‎เธอแค่เป็น…
‎ผู้หญิงธรรมดา…
‎- (คุณทาดาโนะ ฉันสะอึกค่ะ) ‎- เอ๋
‎หายสะอึกแล้วเหรอ
‎(อือ ขอโทษนะ)
‎ไม่เป็นไร
‎(ฉันพูดทักทายไม่ได้)
‎(คนอื่นๆ ทำได้ แต่ฉันทำไม่ได้)
‎(เรื่องสนุก เรื่องที่มีความสุข)
‎(เรื่องที่ผิดพลาด การเรียน ‎รายการทีวีที่ดูเมื่อคืน)
‎(ฉันพูดถึงอากาศวันนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ)
‎(ขอโทษนะ)
‎- (ขอโทษที่รบกวนนะคะ คุณทาดาโนะ) ‎- คุณทาดาโนะ
‎(ฉันไม่รู้จะชดเชยให้คุณยังไง)
‎เอ๋ คุณโคมิรบกวนผมเหรอ
‎(ยังไงก็ตาม)
‎ไหลออกมาแล้ว
‎(ฉันคิดว่าฉันควรขอโทษ)
‎(ขอโทษนะ)
‎(ขอโทษที่เขียนอะไรเยอะแยะ)
‎(จะลืมสิ่งที่เห็นที่นี่วันนี้ก็ได้นะคะ)
‎(ลาก่อน)
‎(วันนี้อากาศดีเนอะ)
‎(ใช่ค่ะ)
‎(ลองเขียนอีกสิ)
‎(ซากุระออกดอกสวยงาม)
‎(มะ ไม่เป็นไร)
‎(ดาวตก)
‎(ความฝันของคุณโคมิคืออะไร)
‎(ฉันอยากมีเพื่อนร้อยคน)
‎(อย่าหัวเราะสิคะ)
‎(ผมจะเป็นเพื่อนคนแรกให้เอง ‎และจะช่วยหาอีก 99 คนนะ)
‎(ดุ๋ง)
‎(เขิน)
‎(ขวับๆ)
‎(ขอบคุณนะ)
‎(เอ๋)
‎(ฟ้าว)
‎คุณโคมิ
‎(ป๊อง)
‎แล้วเรื่องราวชีวิตมัธยมปลาย ‎ที่ไม่ธรรมดาของผมก็เปิดฉากขึ้น
‎เป้าหมายเหรอ
‎เพื่อช่วยคุณโคมิ คนที่คุยกับคนอื่นไม่เก่ง…
‎อ๊ะ
‎"คนที่คุยกับคนอื่นไม่เก่ง" ‎ฟังไม่ค่อยดีเท่าไรแฮะ
‎"เข้าสังคมไม่เก่ง"
‎"สื่อสารไม่เก่ง"
‎สื่อสาร…
‎อ๊ะ
‎เป้าหมายคือ
‎เพื่อช่วยคุณโคมิที่สื่อสารไม่เก่ง ‎หาเพื่อนให้ได้ 99 คน
‎ภาวะสื่อสารกับผู้อื่นยาก ‎คือภาวะของคนที่กังวลกับการเข้าสังคม
‎หรือมีปัญหาในการสื่อสารกับคนอื่น
‎ที่ต้องระวังคือพวกเขาแค่ต้องใช้ ‎ความพยายามในการสร้างความสัมพันธ์
‎ไม่ได้แปลว่าพวกเขาไม่อยากทำ
‎(วันต่อมา)
‎สวัสดี
‎เรื่องหนึ่งที่รู้
‎คือคุณโคมิเป็นคนสวยมาก
‎ในบรรดาคนที่เราเคยเจอมา เธอสวยที่สุดจริงๆ
‎ผิวเธอขาวบริสุทธิ์
‎ตาโตสวยและเรียวยาว
‎ผมนุ่มลื่น
‎ตัวหอม
‎อย่างกับเปล่งประกายได้
‎คุณโคมิ
‎เอ่อ ไม่สิ…
‎อรุณสวัสดิ์นะ คุณโคมิ
‎อรุณ…
‎(หงึกๆๆ)
‎เอ่อ
‎ก่อนอื่น มาซ้อมออกเสียงกันดีไหม
‎ไหนลองพูดว่า "มาเป็นเพื่อนกันเถอะ" หน่อยสิ
‎ถ้าพูดแบบนั้นได้ เดี๋ยวก็หาเพื่อนได้ร้อยคนแน่ๆ
‎(คุณโคมิกลายเป็นหิน)
‎คุณโคมิ
‎สิ่งหนึ่งที่ผมรู้
‎คุณโคมิสื่อสารไม่เก่ง
‎แล้วก็
‎เธออยากคุยกับคนอื่นจริงๆ
‎เรื่องนั้นผมก็รู้
‎แล้วก็รู้ว่าคุณโคมิ…
‎งั้นลองอีกครั้งนะ
‎คือเพื่อนของผม
‎แต่ทาดาโนะคุงมองข้ามบางอย่างไป
‎โรงเรียนมัธยมปลายเอกชนอิตัน
‎ถึงจะเป็นโรงเรียนเตรียมที่มีชื่อเสียง ‎แต่การสอบเข้าก็ขึ้นอยู่กับการสัมภาษณ์
‎จะสอบผ่านได้ นักเรียนต้องมีความโดดเด่น
‎ใช่แล้ว ที่นี่เต็มไปด้วย…
‎คนเพี้ยน
‎คนประหลาด
‎พวกหมาป่าเดียวดาย
‎พวกนอกรีต
‎แล้วก็พวกสุดโต่ง
‎ทาดาโนะคุงไม่รู้ตัวเลยสักนิด
‎ว่าการหาเพื่อนให้คุณโคมิในโรงเรียนแห่งนี้…
‎มันยากถึงเพียงไหน
‎โอ๊ะ
‎(ฉากแถม)
‎"เธอสวยมาก
‎ผิวเนียนราวน้ำนมของเธอ ‎เปล่งประกายในแสงไฟห้อง
‎ที่ออกสีแดงจางๆ
‎แขนขาที่ยาวและบอบบางของเธอ ‎ดูไม่เหมือนคนที่มีชีวิตยากจน
‎หลังจากหญิงชราออกจากห้องไปไม่นาน
‎หญิงสาวคนนั้นพูดติดสำเนียงนิดหน่อย"
‎ดีมาก ต่อไป
‎โคมิ
‎หา
‎จริงด้วยสินะ
‎จะอ่านออกเสียงไปทำไม ไม่มีเหตุผลเลย
‎เอาล่ะ ทุกคนอ่านเงียบๆ นะ
‎(คุณโคมิแค่ประหม่าจนเสียงไม่ออก)
‎แอ็กชั่น
‎- คุณโคมิ ‎- สมุดจด
‎- นั่นแหละ ‎- ได้แล้ว
‎(จบ)
‎คำบรรยายโดย: วัชรพล อิศรานนท์