‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ภาวะสื่อสารกับผู้อื่นยาก ‎คือภาวะของคนที่กังวลกับการเข้าสังคม
‎หรือมีปัญหาในการสื่อสารกับคนอื่น
‎ที่ต้องระวังคือพวกเขาแค่ต้องใช้ ‎ความพยายามในการสร้างความสัมพันธ์
‎ไม่ได้แปลว่าพวกเขาไม่อยากทำ
‎ความเดิมตอนที่แล้ว
‎ทาดาโนะคุงตั้งเป้าไว้ว่า ‎จะช่วยคุณโคมิหาเพื่อนให้ได้ 100 คน
‎(ภารกิจที่สอง คือว่าเพื่อนสมัยเด็ก)
‎ถึงจะพูดว่าจะช่วย แต่คุณโคมิก็ป๊อปอยู่แล้ว
‎งานของเราคงไม่มีอะไรยาก
‎เราจะชวนคุยกับเพื่อนในห้องให้…
‎เหมือนคุณโคมิจะอยากมีเพื่อนนะ
‎ฉันจะเป็นเพื่อนเธอเอง
‎(ฟุ้ง…)
‎(เป๊าะ)
‎นึกภาพซ้อมแล้ว ทำได้แน่
‎แล้วคุยกับใครดี…
‎(ฮ่าๆๆ คิกๆๆ)
‎อ๊ะ
‎เฟรปเป้ออกใหม่ที่สแตนด์เบคส์ ‎น่ารักแล้วก็อร่อยสุดๆ ไปเลย
‎ยามาอิจัง ลองมาแล้วเหรอ
‎ใช่ ต้องลองให้ได้เลยนะ
‎- คราวหน้าไปด้วยกันนะ ‎- อือ ไปสิๆ
‎เอ่อ คือว่า…
‎คุณยามาอิ
‎(นิ่งสนิท)
‎อะไรเหรอ ทาดาโนะคุง
‎(ยามาอิ น่าจะเป็นหัวหน้ากลุ่มเด็กหน้าตาดี)
‎เปล่าหรอก ที่จริงคุณโคมิน่ะ…
‎ช่วยเป็นเพื่อน…
‎- ฮิๆ ‎- หืม
‎นายเป็นใคร ทำไมถึงเรียกชื่อผู้ที่สูงส่งอย่างนั้น
‎"ท่านโคมิ" ต่างหาก ไอ้ห่วย
‎ได้นั่งข้างท่านโคมิแล้วไง ‎นายก็ยังเป็นขยะอยู่ดี
‎ไอ้ขี้หมา สำนึกซะเถอะ ‎ที่คนต่ำต้อยอย่างนาย
‎ได้หายใจอากาศเดียวกันกับท่านโคมิ ไอ้ขยะๆ
‎ไอ้ขยะ
‎แล้วมีอะไรเหรอ
‎เปล่า ไม่มีอะไร
‎งั้นเองเหรอ งั้นไม่ต้องมาคุยกับฉันอีกนะ
‎ทาดาโนะคุงรับรู้ได้อีกครั้งถึงสถานะของตัวเอง
‎(พักกลางวัน)
‎(ทาดาโนะคุงที่ลองทักหลายๆ คน ‎แต่ก็โดนตอกกลับแบบเดียวกัน)
‎เราเอง…
‎ก็ไม่มีเพื่อนนี่
‎เราบอกว่าจะช่วยคุณโคมิ
‎แต่จะทำได้ยังไงในเมื่อเราเองก็ไม่มีเพื่อน
‎เรานี่อวดดีจริงๆ ที่พูดว่าจะช่วย
‎ขอโทษนะ คุณโคมิ
‎เรา…
‎มันไร้ประโยชน์
‎แต่ยังมีสิ่งที่เราทำได้อยู่
‎กับหมอนั่น ถ้าเป็นไปได้ ‎ก็ไม่เคยอยากชวนคุยเลย…
‎แต่ถ้าเป็นหมอนั่นล่ะก็ ‎ต้องสนิทกับคุณโคมิได้แน่ๆ
‎งั้นไว้เจอกันนะ
‎เจอกัน
‎คุณโอซานะ…
‎หืม
‎อ้าว
‎มีอะไรหรือเปล่า จู่ๆ ก็เรียก
‎มีธุระอะไรกับโอซานะ นาจิมิ ‎เพื่อนสมัยเด็กเหรอ
‎ทาดาโนะคุง
‎แล้วก็คุณโคมิ
‎เอ๋ อยู่ด้วยเหรอครับ คุณโคมิ
‎เอ่อ เธอชื่อโอซานะ นาจิมิ
‎- เราเรียนมัธยมต้นด้วยกันครับ ‎- ใช่
‎เอ๊ะ "เธอ" เหรอ
‎เดี๋ยวนะ นี่…
‎ทำไมถึงใส่กระโปรงล่ะ
‎พูดอะไรน่ะ ทาดาโนะคุง
‎ฉันเป็นผู้หญิงนะ
‎ก็ต้องใส่กระโปรงอยู่แล้วสิ
‎- หรือจะเป็นชุดของชาวสกอตก็ได้… ‎- ไม่ใช่อย่างนั้น
‎สมัยมัธยมต้นเป็นผู้ชายนี่ ‎ใส่เครื่องแบบนักเรียนชายตลอดด้วย
‎เอ๋ อะไรกัน เข้าใจผิดแล้วมั้ง
‎- จริงๆ เลย ทาดาโนะคุง ‎- ไม่ใช่ล่ะ
‎ฮิๆ
‎โอซานะ นาจิมิก็เป็นซะแบบนั้น
‎เพศไม่ชัดเจน
‎พูดอย่างทำอย่าง
‎โกหกเป็นนิสัย
‎ยิ่งไปกว่านั้น…
‎นาจิมิ เมื่อวานได้ดูหรือเปล่า
‎อ๋อ "สูบน้ำในแม่น้ำให้หมด" น่ะเหรอ
‎นาจิมิ ไปดูกิจกรรมชมรมด้วยกันไหม
‎อ๋อ โทษที พรุ่งนี้ได้ไหม
‎โอเค
‎ท่านนาจิมิ นี่นิยายที่ฉันยืมไป
‎อ๋อ "เยซุส" ใช่ไหม เป็นไงบ้าง
‎นี่ ท่านนาจิมิ ‎อย่าพูดชื่อเรื่องต่อหน้าทุกคนสิ
‎ไม่อยากจะเชื่อ
‎ทักษะการสื่อสารนี้
‎อ๋อ อันนั้นสดมากเลย
‎(กำลังตกใจ)
‎คุณโอซานะ หรือว่าคนพวกนี้คือ…
‎อ๋อ ใช่ เพื่อนสมัยเด็กของฉัน
‎ว่าแล้ว
‎ต้องบอกว่าทุกคนในโรงเรียนนี้ ‎เป็นเพื่อนสมัยเด็กของฉัน
‎(ตกใจมาก)
‎สมัยมัธยมต้นก็เป็นแบบนั้น
‎นักเรียนกว่าครึ่งเป็นเพื่อนสมัยเด็ก ‎ของโอซานะ นาจิมิ
‎ได้ยินว่าเพราะครอบครัวต้องย้ายที่ทำงานบ่อย
‎แต่ไม่ใช่หรอก
‎ที่แปลกคือทักษะการเข้าสังคมนั่น
‎ไม่กี่นาทีก็เป็นเพื่อนกับทุกคนได้ไม่ว่าใคร
‎เป็นคนที่ลองได้เป็นเพื่อนครั้งหนึ่งแล้ว ‎ก็จะไม่มีทางลืมตลอดไป
‎เป็นพลังพิเศษ
‎แต่นั่นก็คือเหตุผล…
‎- เจอกันนะ ‎- บาย
‎คุณโอซานะ ฉันมีเรื่องอยากขอให้ช่วยหน่อย
‎ถ้าเพื่อนเก่าขอมา ‎ไม่ว่าอะไรฉันก็ยินดีรับฟัง
‎- แต่ร่างกายฉันจะตอบสนองนายได้ไหมนะ ‎- ขอทีเถอะ คุณโคมิก็อยู่ด้วย
‎เอ่อ
‎ล้อเล่นกันน่ะ
‎เอ่อ
‎เห็นทำอะไรไม่คิดแบบนี้ ‎แต่โอซานะก็ไม่ใช่คนไม่ดี
‎ถ้าคุณโคมิไม่ติดอะไร ‎คำพูดที่เราซ้อมกันเมื่อเช้า…
‎แบบนี้คือไม่เก็ตสินะ
‎"มาเป็นเพื่อนกันเถอะ"
‎พะ…
‎พะๆ…
‎ดูดีกว่าเมื่อเช้านะครับ
‎อะไรน่ะ นี่มันอะไรกัน
‎อ๋อ นี่เหรอ ‎เธอพูดว่า "มาเป็นเพื่อนกันเถอะ" น่ะ
‎(น่าจะ…)
‎จริงเหรอเนี่ย จริงเหรอ
‎นี่แหละที่ฉันอยากขอให้ช่วย
‎เป็นเพื่อนกับคุณโคมิ
‎น่าจะง่ายใช่ไหมล่ะ
‎อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
‎แต่ว่า โทษนะ เรื่องนั้น…
‎คงจะไม่ไหว
‎(ตกใจจนอึ้ง)
‎คุณโคมิ
‎คุณโอซานะ มานี่หน่อย
‎จ้า
‎คิดอะไรอยู่เนี่ย ทำไมถึงปฏิเสธล่ะ
‎แกเข้าสังคมเก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะ
‎ก็ไม่ใช่ว่าเป็นที่หนึ่งหรอก
‎โทษทีนะ
‎ฉันแค่ไม่ถูกกับคุณโคมิน่ะ
‎เอ๋
‎มีคนแบบนั้นด้วยเหรอ
‎นายคิดว่าคุณโคมิเป็นยังไง
‎เมื่อกี้ก็บอกแล้วนี่ ‎ทุกคนที่นี่เป็นเพื่อนสมัยเด็กของฉัน
‎ฉันเคยเจอคุณโคมิมาก่อน
‎เหรอ
‎ตอนนั้นเราอยู่ป.สอง
‎คุณโคมิ
‎กำลังกลับบ้านเหรอ
‎มาเล่นกันหน่อยสิ
‎นะๆ คุณโคมิ
‎คุณโคมิ
‎นี่
‎ไม่ว่าฉันจะพูดอะไร ก็โดนเมิน
‎คุณโคมิเป็นคนเดียว ‎ที่ฉันเป็นเพื่อนด้วยไม่ได้
‎ฉันช็อกจนนอนซมเป็นอาทิตย์
‎คุณโคมิเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรสินะ
‎ฉันเองก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว ‎พูดไม่ได้ว่าเกลียดคุณโคมิหรอก
‎แต่พอสบตาทีไร
‎ก็ขนลุกทุกที
‎อย่างนี้นี่เอง
‎แต่ว่าคุณโอซานะ เรื่องนั้นเข้าใจผิดแล้วล่ะ
‎คุณโคมิไม่ได้เมินหรอก ถ้าได้คุยก็จะรู้
‎จริงสิ
‎วันนี้ กลับบ้านด้วยกันไหมล่ะ ‎กับคุณโคมิด้วย
‎แหม ดุดันจังเลย ทาดาโนะคุง
‎แต่ว่านะ ฉันทำเท่าที่ทำได้แล้ว
‎แต่ก็ไม่ได้ผล
‎มันก็แค่นั้นแหละ
‎ยังไงเธอก็ป๊อปมากไม่ใช่เหรอ
‎ต้องมีเพื่อนเยอะ…
‎อ๊ะ
‎ต้องคุยถึงจะรู้
‎อะไรเนี่ย จริงจังเรื่องคุณโคมิเกินไปหรือเปล่า
‎- ชอบเธอเหรอ ‎- เอ๊ะ
‎ไม่มีทาง ฉันไม่คู่ควรกับคุณโคมิหรอก
‎ก็แค่…
‎เห็นคุณโคมิกลุ้มใจ ก็เลยอยากจะ…
‎มันแปลกเหรอ
‎(หรือว่าจุ้นจ้านเกินไป)
‎ไม่หรอก
‎ทาดาโนะคุงเท่ขึ้นจริงๆ ด้วย
‎- ทำฉันแฉะเลย ‎- อะไรล่ะนั่น
‎ก็ได้
‎ฉันจะกลับบ้านกับคุณโคมิ
‎คุณโอซานะ
‎- แต่มีเงื่อนไข ‎- อ๊ะ
‎เลิกเรียกฉันว่าคุณโอซานะได้แล้ว
‎ฉันกับทาดาโนะคุงสนิทกันไม่ใช่เหรอ
‎เรียกฉันว่านาจิมิเหมือนเมื่อก่อนสิ
‎คิดถึงจังเลย
‎ทาดาโนะคุงอยากสารภาพรักเด็กผู้หญิงคนนั้น
‎ฉันก็เลยช่วยเขียนคำว่า "เลิฟ" บนสนามให้
‎หยุดเลย ไม่เอาเรื่องนั้น
‎เธอหักอกนายดังเป๊าะ
‎เพื่อนสมัยเด็กรู้อดีตที่มืดมน
‎แฮ่
‎เพราะแบบนี้ไงถึงไม่อยากชวนหมอนี่คุย
‎(หลังเลิกเรียน)
‎(ภารกิจที่สาม ไม่ใช่นักฆ่าค่ะ)
‎กลับบ้านกันไหม คุณโคมิ
‎ท่าทางเก้ๆ กังๆ น่าดู
‎(ทางกลับบ้าน มุมมองนาจิมิ)
‎เมื่อกี้โทษทีนะ
‎ที่พูดว่าเป็นเพื่อนกับเธอไม่ได้
‎ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นจริงๆ
‎อ๊ะ จริงสิ
‎เราเคยเจอกันมาก่อน จำได้ไหม
‎…ด้
‎(โหยง)
‎เอ่อ จะว่าไป
‎คุณโคมิก็มีคนชอบเยอะเลยนะ
‎มีเคล็ดลับอะไรเหรอ
‎(ครืน)
‎(หงึกๆๆ)
‎ไหวหรือเปล่าครับ
‎(ทางกลับบ้าน มุมมองทาดาโนะ)
‎เมื่อกี้โทษทีนะ
‎ที่พูดว่าเป็นเพื่อนกับเธอไม่ได้
‎ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นจริงๆ
‎(ตื่นเต้นจนไม่กล้าสบตา)
‎อ๊ะ จริงสิ
‎เราเคยเจอกันมาก่อน จำได้ไหม
‎(คุณโคมิตอบว่า "จำได้" แต่ไม่ครบพยางค์)
‎เอ่อ จะว่าไป
‎คุณโคมิก็มีคนชอบเยอะเลยนะ
‎มีเคล็ดลับอะไรเหรอ
‎(อยากปฏิเสธใจจะขาด)
‎ไหวหรือเปล่าครับ
‎(ยอมแพ้)
‎ขนาดนาจิมิยังคุยไม่ได้เลย
‎นาจิมิ
‎หึๆ
‎เจอตัวสักที นาจิมิ
‎- หึ ‎- อ๊ะ
‎ม่าคุงกับชี่จังนี่
‎มาทำอะไรแถวนี้
‎ก็เล่นย้ายไปโดยไม่บอกพวกเราเลย
‎ม่าคุงเหงานะ นาจิมิ
‎เพื่อนสมัยเด็กของนาจิมิเหรอ ‎คาดไม่ถึงเลย
‎แล้วไง
‎มีอะไรเหรอ
‎จริงสิ
‎ใช่
‎ฟังนะ
‎ฉันมาคิดได้หลังจากที่นายไม่อยู่แล้ว
‎ว่านายสำคัญแค่ไหน
‎ม่าคุง สู้เค้า
‎นาจิมิ
‎คบกับฉันเถอะนะ
‎ไม่อะ ยังไงฉันก็เป็นผู้ชาย
‎เร็วเกิ๊น
‎(เพศไหนกันแน่…)
‎- นาจิมิ ‎- หืม
‎ฉันตัดสินใจมาดีแล้ว
‎เอ๋
‎ฉันจะฟังเสียงหัวใจตัวเอง
‎- ม่าคุง ‎- เป็นเอามากแฮะ
‎(เหะๆๆ)
‎(เข้าไปช่วยดีไหมนะ)
‎โอ๊ย ปล่อยฉันนะ
‎ไม่ปล่อยให้หนีได้อีกหรอก
‎เอ๋
‎(ครืน)
‎แรงกดดันนี่มันอะไรกัน
‎เอ๊ะ
‎อ๋อ ผู้หญิงเหรอ สวยด้วย
‎อะไรของเธอ
‎เอ๋ กุญแจบ้านฉันเหรอ
‎จะ…
‎คืน น่ะ…
‎เหวอ
‎เมื่อกี้พูดว่า "จะฆ่านาย" ใช่ไหม
‎ผู้หญิงคนนี้ ยังไงกัน
‎ไม่จริงน่า
‎ก่อนหน้านี้ฉันฆ่าคนที่ทำแบบนั้นกับนาจิมิ
‎ด้วยกุญแจบ้านของมันเอง
‎พูดแบบนั้นแน่เลย
‎เฮือก
‎(จ้อง)
‎- เผ่นเถอะ ชี่จัง ‎- ม่าคุง เดี๋ยวสิ
‎(จริงๆ ตั้งใจจะพูดว่า "จะคืนให้น่ะ")
‎เอ่อ
‎ไม่เป็นไรนะครับ คุณโคมิ
‎ผมว่าพวกนั้นน่าจะเข้าใจอะไรผิด
‎ฉันเป็นเพื่อนกับคุณโคมิก็ได้
‎เอ๋
‎เอ่อ
‎เฮือก
‎คุณโคมินี่ตลกจัง
‎ฉันเข้าใจผิดมาตลอดเลย
‎กลับบ้านกันเถอะ
‎หาเพื่อนคนที่สองได้แล้วนะครับ
‎เอ๊ะ
‎แล้วจะทำยังไงกับเจ้านี่ดี
‎(กุญแจ)
‎ทั้งสองเอาไปให้ตำรวจ
‎คุยกับคนแปลกหน้าด้วย
‎คุณโคมิ เก่งขึ้นแล้วนะ
‎(ภารกิจที่สี่ คือว่าทำธุระครั้งแรก)
‎(พักกลางวัน)
‎นี่ๆ คุณโคมิ
‎กินข้าวเที่ยงด้วยกันไหม
‎(คุณโคมิปลื้มปริ่มที่มีคนชวนกินข้าวครั้งแรก ‎ส่วนนาจิมิตัวสั่นเพราะสายตาคุณโคมิ)
‎ยังก้าวข้ามไม่ได้สินะ
‎เอ๋
‎อ้าว ทาดาโนะคุงอยู่ตรงนั้นด้วยเหรอ
‎อย่าบอกนะว่ากินข้าวคนเดียว
‎(เฮือก)
‎รู้ไหม
‎ข้าวน่ะ ถ้ามีคนกินด้วย จะอร่อยขึ้นนะ
‎ฉันกินกับเพื่อนๆ ประจำ
‎แล้วนายล่ะ
‎ต้องให้ช่วยตลอดเลยนะ
‎ถ้ายังยืนยันแบบนั้น จะมาด้วยกันก็ได้นะ
‎(แอบดีใจ)
‎ทาดาโนะคุงคิดอะไรอยู่
‎นายน่ะเหรอจะกินข้าวกับท่านโคมิ
‎กินข้าวกับท่านโคมิเป็นเรื่องศักดิ์สิทธิ์
‎- คนธรรมดาอย่างนายไม่อยู่ในสายตาหรอก ‎- ไม่ดีกว่า
‎ว่าแต่ทำไมคุณโคมิ ‎ถึงอยากเป็นเพื่อนกับฉันล่ะ
‎อยากมีเพื่อนอีกเหรอ
‎แฮนด์ครีมนี่ออกใหม่เมื่อวานแหละ
‎ใช้แชมพูยี่ห้อไหนเหรอ
‎คิดยังไงกับทาดาโนะคุงเหรอ
‎อันนั้นน่าอร่อยจัง
‎ทำเองเหรอ
‎วันก่อนที่ร้านสะดวกซื้อ…
‎ชอบเพลงแนวไหน ฉันน่ะ…
‎(ฉอดๆๆ)
‎(คุณโคมิรับข้อมูลมากเกินไป)
‎คุณโคมิอยากหาเพื่อนให้ได้ร้อยคนน่ะ
‎ร้อยคน…
‎เอ๊ะ แค่นั้นเองเหรอ
‎(จำนวนเพื่อนโดยประมาณ ห้าล้านคน)
‎หมอนี่ พูดอะไรที่ไม่ควรพูดอีกแล้ว
‎อย่างนี้นี่เอง
‎วางแผนอะไรอยู่นะ
‎คุณโคมิ
‎แบบว่า…
‎ฉันคอแห้งจังเลย
‎ไปซื้อแฟรปปาชิโน ดิปครีม ดีปมอคค่า
‎นมพิสตาชิโอขาดมันเนยของสแตนด์เบคส์
‎ขนาดกลาง ราดช็อกโกแลต ‎เพิ่มวิปครีมให้หน่อยสิ
‎ไม่งั้นฉันจะเลิกเป็นเพื่อนกับคุณ
‎หา
‎(หวิว)
‎คุณโคมิ ไปจริงเหรอ
‎โชคดีนะ
‎นาจิมิ นั่นมันขู่กันชัดๆ
‎ไม่เป็นไรหรอก ใกล้ๆ นี่เอง
‎ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น
‎อืม
‎ฉันทำเพื่อคุณโคมิน่ะ
‎ฉันเองก็เจ็บเหมือนกัน
‎ที่ขอนมพิสตาชิโอขาดมันเนย…
‎ไม่ต้องพูดก็ได้
‎นี่เป็นการฝึกสำหรับคุณโคมิไง
‎จะได้คุยกับคนอื่น
‎จริงๆ ฉันก็ไม่ได้อยากดื่มหรอก
‎แต่หน้าตาเริงร่าเลยเนี่ยนะ
‎มัวยืนทำอะไรอยู่ล่ะ
‎ตามคุณโคมิไปสิ
‎อย่าให้โดนจับได้ล่ะ
‎นายไม่มาด้วยกันเหรอ
‎เห็นอย่างนี้ ฉันก็ไม่ได้ว่างนะ
‎วันนี้มีนัดกินมื้อเที่ยงกับอีกสามคน
‎นายเป็นใครกันแน่เนี่ย
‎(ระวังคนแปลกหน้า)
‎เอ่อ
‎ต้องมาทำอะไรแบบนี้อีกแล้วเรา
‎แม่ฮะ สตอล์กเกอร์
‎ใช่แล้วจ้ะ สตอล์กเกอร์
‎หา
‎(สแตนด์เบคส์ คอฟฟี่)
‎(ซากุระ)
‎(ลังเล)
‎เอ่อ
‎พยายามเข้า คุณโคมิ
‎(เข้าสแตนด์เบคส์ต้องใช้ความกล้า)
‎(คุณโคมิที่ตัดสินใจเข้ามาแล้ว)
‎(คุณโคมิที่ออกไปในพริบตา)
‎ออกมาซะแล้ว คุณโคมิ
‎(คุณโคมิที่พยายามอีกครั้ง)
‎อ๊ะ
‎สวัสดีครับ รับอะไรดีครับ
‎(ทาดาโนะคุงที่เข้ามาแล้ว)
‎แฟรปปาชิโน ดิปครีม ดีปมอคค่า ‎นมพิสตาชิโอขาดมันเนย
‎ขนาดกลาง ราดช็อกโกแลต เพิ่มวิปครีม
‎(ฟึ่บ ฟั่บ)
‎เอ่อ นี่เมนูครับ
‎(เมนูตามฤดูกาล)
‎(ไม่มี)
‎(จะร้องไห้)
‎ดูดีๆ สิ คุณโคมิ
‎คุณลูกค้าครับ
‎คุณโคมิจะทำยังไงนะ
‎อ๊ะ
‎รู้แล้ว
‎เราทำงานที่สแตนด์เบคส์มา 15 ปี
‎ได้รับตำแหน่งที่มอบให้ผู้ที่ผ่าน ‎การสอบภายในบริษัทปีละครั้งเท่านั้น
‎หนึ่งใน 12 คน
‎มีแต่พนักงานที่ได้รับเลือกแล้ว ‎ที่ใส่ผ้ากันเปื้อนสีดำนี้ได้
‎มีแต่ผู้เชี่ยวชาญด้านกาแฟ ‎บาริสต้าผ้ากันเปื้อนดำอย่างเราเท่านั้นที่เข้าใจ
‎เรารู้ว่าเด็กคนนี้ต้องการอะไร
‎รับออเดอร์แล้วครับ
‎เชิญรอที่มุมรับเครื่องดื่มได้เลยครับ
‎การบริการลูกค้าที่ยอดเยี่ยมของเรา ‎จะต้องแพร่สะพัดไปทั่วทูวิตเตอร์
‎ต้องมีคนรีทูวีตเป็นหมื่นแน่ๆ
‎เมนูที่สั่ง…
‎- (เก่งมากตัวฉัน) ‎- (ผิดคนละโยชน์)
‎(รู้ว่าทำมาให้ผิด)
‎(อยากพูดว่า "ทำผิดค่ะ")
‎เดี๋ยวใส่ถุงให้นะครับ
‎ขอบคุณครับ
‎คุณโคมิกลับไปแล้ว
‎(แต่ก็พูดไม่ออก)
‎อ้าว กลับมาแล้วเหรอ คุณโคมิ ‎ไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม
‎โอ้โฮ
‎ขอบใจนะ คุณโคมิ ฉันตั้งตารอ…
‎กับ…
‎เอ๋
‎- อ้าว ไม่ใช่ที่สั่งนี่ ‎- เอ่อ
‎เฮือก
‎หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็ขอโทษเป็นการใหญ่
‎(ฉากแถม)
‎เฮ้อ
‎ขอโทษจริงๆ คุณโคมิ ‎ไม่นึกว่าจะกลายเป็นแบบนี้
‎(ทาดาโนะคุงที่ยังคงก้มหัว)
‎หึ
‎คุณโคมิงอน น่ารักจังเลย
‎คำบรรยายโดย: วัชรพล อิศรานนท์