‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(พักกลางวัน)
‎(ห้องสมุด)
‎อ๊ะ เล่มใหม่นี่
‎ฉันชื่ออาการิ ฮิมิโกะ
‎ฉันเป็นคนขี้ประหม่ามาก
‎เวลามีใครมอง
‎ฉันจะทำอะไรได้ไม่ดีเลย
‎แล้วตอนนี้ฉันก็…
‎กำลังโดนคุณโคมิที่เป็นเพื่อนร่วมชั้น ‎จับตาดูอยู่
‎ภาวะสื่อสารกับผู้อื่นยาก ‎คือภาวะของคนที่กังวลกับการเข้าสังคม
‎หรือมีปัญหาในการสื่อสารกับคนอื่น
‎ที่ต้องระวังคือ
‎พวกเขาแค่ต้องใช้ความพยายาม
‎ในการสร้างความสัมพันธ์ ‎ไม่ได้แปลว่าพวกเขาไม่อยากทำ
‎(ภารกิจที่ห้า คือว่าตื่นเวที)
‎จะว่าไปคุณโคมิทั้งสวยและฉลาด ‎แถมยังคนชอบเยอะด้วย
‎แต่ก็ไม่ฉวยโอกาสจากเรื่องนั้น
‎สง่างามเสมอ
‎ทั้งเคร่งขรึม เท่ แล้วก็ดูดี
‎ว้าย ยิ่งคิดก็ยิ่งเป็นคนที่แสนวิเศษ
‎เทียบกับเราแล้ว
‎สายตาก็ไม่ดี หน้าตาก็ไม่ได้น่ารักอะไร
‎อ้วนก็อ้วน ขาก็สั้น ‎แถมยังตื่นเต้นเวลาอยู่ต่อหน้าคนเยอะๆ
‎แล้วทำไมคุณโคมิถึงมองเราล่ะ
‎กลัวจัง
‎(ทำอะไรไม่ดีไปหรือเปล่านะ)
‎ปวดท้องแล้วสิ
‎(ทรุด)
‎อยู่ในห้องน้ำค่อยสบายใจหน่อย
‎พื้นที่ส่วนตัวของเรา
‎ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครสนใจ
‎ชอบห้องน้ำที่สุดเลย
‎ให้อยู่ในห้องน้ำตลอดชีวิตก็ยังได้
‎มีคนอยู่
‎(จะมาถามว่าโอเคไหม แต่พูดไม่ออก)
‎ขอโทษค่ะๆ
‎ฉันจำไม่ได้ว่าทำอะไรไป แต่ขอโทษนะคะ
‎ขอร้องล่ะค่ะ ฉันยอมทำทุกอย่าง
‎ยกโทษให้ฉันด้วย นะโม พุทโธ ธัมโม คุณโคมิ
‎(ฉึบๆ)
‎คำภาวนาไปถึงแล้ว
‎ตอนนี้แหละ
‎อ้าว อาการิ
‎มาได้เวลาเลย
‎เย้ย มีอะไรป่าวคะ
‎โอ๊ย ประหม่าไปหมดแล้ว
‎คาบหกวิชาพละ
‎เรียนที่โรงยิม ไม่ใช่ที่สนาม
‎บอกเพื่อนๆ ในห้องให้ด้วยนะ
‎แต่ว่าหนู…
‎หนีก็ไม่ได้
‎ค่ะ ได้เลยค่ะ
‎ตอบได้ดี
‎ทำยังไงดีล่ะเนี่ย
‎รับปากมาแล้วด้วยสิ
‎(ความรับผิดชอบ)
‎ปวดท้องจัง
‎ไม่เป็นไร เธอทำได้ อาการิ ฮิมิโกะ
‎อ๊ะ
‎ใจเย็นๆ แค่พูดให้เสียงดังฟังชัด
‎"คาบหกเรียนที่โรงยิมนะ"
‎เนอะ ง่ายใช่ไหมล่ะ
‎พูดชัดที่สุดที่จะทำได้
‎นั่นสินะ พูดเสียงดังๆ ‎จะได้ไม่ต้องถูกถามซ้ำ
‎พะ
‎"พะ" เหรอ
‎อะไร อะไรคือ "พะ"
‎ฉันส่งเสียงแบบนั้นไปทำไม
‎- ทุกคนกำลังมอง อายจัง ‎- เป็นอะไรหรือเปล่า
‎อะไรเหรอ
‎อยากจะหายตัวไปให้รู้แล้วรู้…
‎(ช็อก)
‎คาบหกเรียนที่โรงยิมค่ะ
‎- (เอ๋) ‎- (โค้ง)
‎ไม่จริง โกหกน่า
‎เราน่ะ เรา…
‎พูดไปแล้ว
‎(ดีใจเหมือนขึ้นสวรรค์)
‎(ซุบซิบๆ)
‎เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ
‎ย้อนกลับไป 20 นาทีก่อนหน้านี้
‎(ยี่สิบนาทีก่อน)
‎สรุปก็คือ
‎ฉันอยากบอกว่า ‎ฉันไม่ได้จะเป็นเพื่อนกับใครก็ได้
‎คุณโคมิก็ต้องมีเรื่องที่เข้ากันได้ ‎และไม่ได้ใช่ไหมล่ะ
‎จู่ๆ ก็พูดอะไรน่ะ นาจิมิ
‎ในบรรดาเพื่อนสมัยเด็กของฉันทั้งหมด
‎ฉันเลือกคนที่นิสัยใกล้เคียง ‎กับคุณโคมิที่สุดมาให้แล้ว
‎มาหาเพื่อนคนต่อไปจากรายชื่อนี้กัน
‎โอ้ นี่มันยอดไปเลย
‎เริ่มจาก
‎ห้องเดียวกัน อาการิ ฮิมิโกะจัง
‎อ๋อ คนที่เลิ่กลั่กตอนแนะนำตัวเองนี่
‎ใช่แล้ว
‎อาการิจังนิสัยดีมาก
‎แต่จะเครียดง่าย ‎เวลาต้องมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น
‎แค่โดนคนอื่นมองก็หน้าแดงแล้ว
‎ตัวแข็ง หายใจหอบ ลิ้นพันกัน
‎เหงื่อแตก แล้วก็เริ่มปวดท้อง
‎น่าสงสาร
‎(รู้สึกถูกชะตามากๆ)
‎คุณโคมิ
‎ไปหาคนที่สองกันไหม
‎เอ๋
‎คุณโคมิล่ะ
‎อาการิจังก็หายไปด้วย
‎(คุณโคมิที่จะมาทักทาย แต่พูดไม่ออก)
‎(ปัจจุบัน)
‎อย่างนี้นี่เอง ‎แสดงว่ายังชวนคุณอาการิคุยไม่ได้สินะ
‎(จดรายละเอียดที่มาที่ไป ‎ในกระดาษมาตลอด)
‎(จ๋อย)
‎ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็มีโอกาสอีก
‎- เอ่อ ‎- อ๊ะ
‎คุณโคมิ
‎วันนี้ ฉันโดนจ้องตลอด
‎กะ…
‎กลัวมากเลยค่ะ
‎(ตกใจ)
‎(กลัวค่ะ)
‎แต่ว่า…
‎ฉันไม่รู้ว่าที่คุณโคมิมองฉัน ‎ตั้งใจจะบอกอะไร
‎แต่…
‎เป็นเพราะคุณ ฉันถึง…
‎เปลี่ยนไปได้นิดหน่อย
‎ก็เลยอยากจะขอบคุณค่ะ
‎ตอนนี้แหละ
‎เอ่อ ทั้งสองคนดูน่าจะเข้ากันได้ดีนะ
‎อย่างถ้าเป็นเพื่อนกัน จะว่ายังไง
‎เอ๋ ไม่ได้หรอก
‎ไม่ได้ๆ
‎เอ่อ ไม่ใช่น่ะ…
‎ฉันไม่คู่ควรที่จะเป็นเพื่อนคุณโคมิหรอก
‎แต่…
‎(แฮ่กๆ)
‎ถ้าให้เป็นหมาของคุณโคมิล่ะก็ ‎ฉันจะทำเต็มที่ค่ะ
‎ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ
‎คุณโคมิมีเพื่อนเพิ่มแล้ว
‎(ก่อนเข้าเรียน)
‎(ผ่าง)
‎(ภารกิจที่หก โทรศัพท์มือถือค่ะ)
‎มีอะไรเหรอ
‎(ปี๊บๆ)
‎(ไม่ได้ร้อนรนอะไร)
‎(กดผิดไปโดนปุ่มเคลียร์ ก็เลยหายหมด)
‎(เริ่มหงุดหงิดจริงๆ แล้ว)
‎(พ่อแม่ฉันซื้อโทรศัพท์ให้ค่ะ)
‎โทรศัพท์ฝาพับเหรอ สมัยนี้เนี่ยนะ
‎ว่าแต่คุณโคมิไม่เคยมีโทรศัพท์ ‎มาก่อนเลยเหรอ
‎(ก็ที่ผ่านมาไม่จำเป็นต้องใช้)
‎เศร้าน่าดูเลย คุณโคมิ
‎(แต่ว่า)
‎(ตอนนี้ต้องใช้แล้ว)
‎(เพราะทาดาโนะคุง ฉันเลยมีเพื่อนเยอะเลย)
‎คุณโคมิ
‎(จะร้องไห้)
‎(เพราะงั้น…)
‎(ชำเลือง)
‎(เขียนว่าอยากได้เบอร์โทรศัพท์เพื่อนจัง)
‎อย่างนี้นี่เอง
‎แล้วทำไมยังลังเลอยู่ล่ะ
‎เอาล่ะ ไปถามนาจิมิกับคุณอาการิกันไหม
‎วันนี้เว้นช่วงนานกว่าปกติแฮะ
‎(ฉันขอให้ทาดาโนะคุงช่วยมาตลอด ‎ฉันจะพยายามด้วยตัวเอง)
‎คุณโคมิ
‎ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย
‎(ความรู้สึกของพ่อแม่ที่เฝ้าดูลูกเติบโต)
‎อ๊ะ สวัสดี คุณโคมิ
‎เป็นไงบ้าง
‎(หงึกๆๆ)
‎อะไรน่ะ
‎ทำไมคุณโคมิถึงหันมือถือฝาพับมาทางฉันล่ะ
‎ทาดาโนะคุง แปลสิ แปล
‎ขอโทษนะ นาจิมิ ฉันทำได้แค่ดู
‎กระดาษ
‎โทรศัพท์
‎วันที่ ตัวเลขเหรอ
‎หรือว่าอยากได้เบอร์โทรศัพท์ฉัน
‎(หงึก)
‎เยี่ยม สำเร็จ
‎ถ้างั้น พิมพ์เอาก็ได้ ไม่ต้องจดหรอก
‎อ๊ะ
‎อย่างนี้เอง
‎ทาดาโนะคุงถึงจะเดาใจเก่งแต่ก็หัวช้านะ
‎ก็คือโง่น่ะ
‎เอ๊ะ พูดถึงเราทำไมหว่า
‎(ที่นั่งของคุณอาการิ)
‎อ๊ะ คุณโคมิ
‎อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‎ให้นวดไหล่หรือซื้อเครื่องดื่มอะไรไหมคะ
‎- หรือจะให้เลียรองเท้าคะ ‎- เห
‎หรือว่าอยากถ่ายรูปฉันแบบหื่นๆ ‎แล้วตั้งเป็นวอลเปเปอร์คะ
‎มีความสุขจัง
‎เลิกคิดแล้ว
‎พยายามได้ดีแล้วครับ คุณโคมิ
‎ยังไงก็ได้เบอร์นาจิมิมาแล้ว
‎(ฟึ่บ)
‎เอ๊ะ
‎ขอโทษค่ะ
‎คุณโคมิอยากได้เบอร์โทรศัพท์ฉันสินะคะ
‎ฉันเข้าใจผิดเอง
‎อย่างนี้เองสินะคะ เวลาเรียกหมา ‎ก็ต้องใช้โทรศัพท์สินะคะ
‎เอ๋
‎แล้วก็…
‎คุณโคมิอยากให้เบอร์ของทาดาโนะคุง ‎อยู่เป็นลำดับแรก
‎ของอาการิจังก็เขียนใส่กระดาษให้หน่อยนะ
‎นาจิมิจังบอกฉันแบบนั้นค่ะ
‎จังหวะฉันไม่ดีสินะ
‎อย่างงั้นเองเหรอ
‎(ผงก)
‎งั้นก็…
‎(ปี๊บๆ)
‎นี่ครับ
‎(ไม่กล้าสบตา)
‎(001 - ทาดาโนะ ฮิโตฮิโตะ)
‎เอ๊ะ
‎ทาดาโนะคุงกรีดร้องอยู่ในใจ
‎(โฮมรูม)
‎(ภารกิจที่เจ็ด เลือกกรรมการนักเรียนค่ะ)
‎ฟังทางนี้ เราจะเลือกกรรมการนักเรียนกัน
‎อันดับแรก หัวหน้าห้อง
‎บนสุดของห้องเรา
‎มีใครอยากสมัครไหม
‎(กริบ)
‎อะไรกัน ไม่มีใครสนใจเลยเหรอ
‎งั้นเสนอชื่อมา
‎(สายตาของทุกคนในห้อง)
‎(โคมิ)
‎ไม่เสนอชื่อคนอื่นอีกเหรอ
‎ไม่มีสินะ
‎งั้นโคมิ สมัครได้ไหม
‎- เอ๊ะ ‎- เอ่อ
‎(หงึกๆๆ)
‎ตื่นเต้นจนตัวสั่นสินะ
‎กระตือรือร้นมากเลย โคมิ
‎(ไม่ไหวแน่ๆ)
‎(ช่วยด้วย)
‎วิกฤติครั้งใหญ่ที่สุดของคุณโคมิ
‎อืม
‎มีทางเลือกเดียว คือเราต้องเสนอชื่อตัวเอง
‎(ฟึ่บ)
‎ขอค้านที่คุณโคมิจะเป็นหัวหน้าห้อง
‎นาจิมิ
‎ให้ฉันจัดการเอง
‎คุณนาจิมิครับ
‎หา พูดอะไรน่ะ นาจิมิ
‎คัดค้านเหรอ
‎- ถึงจะเป็นเพื่อนเก่า แต่ฉันก็ไม่ยอมหรอกนะ ‎- แกมีเหตุผลอะไร
‎นาจิมิ ไม่อยากเชื่อ
‎เสียสละตัวเองเพื่อช่วยคุณโคมิเหรอ
‎- คิดให้ดีๆ นะ ทุกคน ‎- หืม
‎ความยอดเยี่ยมของคุณโคมิ ‎ไม่ควรถูกจำกัดอยู่แค่การเป็นหัวหน้าห้อง
‎อ๊ะ จริงด้วย
‎เอ๋
‎คุณโคมิเขาอยู่สูงกว่านั้น
‎- จริงที่สุด ‎- ใช่
‎ฉันเห็นด้วยกับนาจิมิ
‎ทุกคนมาตัดสินใจ ‎เรื่องตำแหน่งของคุณโคมิกันเถอะ
‎เฮ
‎(โชกุน ผู้แทน ผู้นำสูงสุด จักรพรรดิ ใต้เท้า ‎บอส ซีอีโอ ครูใหญ่ ผู้ที่ไม่อาจเอ่ยนาม)
‎เอาล่ะ
‎งั้นตำแหน่งในสภานักเรียนของโคมิ ‎ก็คือ "เทพเจ้า" สินะ
‎(เทพเจ้า)
‎ท่านเทพโคมิ
‎ตำแหน่งหัวหน้าห้องยังว่างอยู่
‎ไม่มีใครเสนอชื่อหรืออาสาเลยเหรอ
‎ทาดาโนะก็ได้มั้ง
‎เรามีเทพเจ้าแล้ว ‎มันก็ไม่ใช่ตำแหน่งสูงสุดแล้ว
‎- ฉันสนับสนุนทาดาโนะ ‎- ยุ่งยากจัง ทาดาโนะแล้วกัน
‎ตั้งใจทำงานเพื่อท่านโคมิซะ ทาดาโนะคุง
‎งั้นหัวหน้าห้องก็คือทาดาโนะ
‎โดนมัดมือชกซะงั้น
‎(ทาดาโนะคุงอยากได้คณะกรรมการ ‎ที่เป็นคนปกติกว่านี้)
‎(ภารกิจที่แปด คือว่าโทรผิดค่ะ)
‎(โชโกะ)
‎(มือถือแบบฝาพับ)
‎(กริ๊ง)
‎(ปี๊บ)
‎(ไม่มีอะไรทำนอกจากฟังเสียงเรียกเข้า)
‎(ปี๊บๆ)
‎(ไม่มีอะไรทำนอกจากดูรายชื่อติดต่อ ‎หกคนรวมครอบครัว)
‎(ทาดาโนะ ฮิโตฮิโตะ)
‎(คุณโคมิแกล้งทำเป็นโทรศัพท์)
‎(ตรู๊ด)
‎(สุดสะดวก แค่เอาแนบหูก็โทรออกได้)
‎(เสียงรับสาย)
‎ฮัลโหล
‎(คุณโคมิที่ตัดสายไปแล้ว)
‎(ลนลาน)
‎(กริ๊ง)
‎(บ้านทาดาโนะ)
‎(เสียงรับสาย)
‎อ๊ะ ฮัลโหล คุณโคมิ
‎ผมคิดว่าคุณอาจจะโทรผิด
‎แต่กลัวว่าจะมีเรื่องอะไร ‎ก็เลยลองโทรกลับ
‎ถ้าไม่เป็นไรแล้ว ‎พูดว่า "อา" หรืออะไรก็ได้ครับ
‎อืม
‎หมายเลขที่ท่านเรียก
‎ยะ ยังไม่เปิดให้บริการ
‎คุณโคมิเหรอ
‎ขอโทษนะ ฉันโทรผิดค่ะ
‎งั้นเหรอ
‎ดูเหมือนคุณโคมิ ‎จะคุยผ่านโทรศัพท์ได้นิดหน่อย
‎วางแล้วนะ
‎เอ๊ะ เอ่อ อือ
‎เสียงโคตรเพราะเลย
‎หนวกหูน่าพี่
‎(บ้านคุณโคมิ)
‎(ดีใจกับการโทรศัพท์ครั้งแรก ‎แต่ก็อายไม่ใช่น้อย)
‎หนวกหูจริงพี่
‎(ทาดาโนะ ฮิโตฮิโตะ)
‎(ภารกิจที่เก้า คือว่าเล่นเกมค่ะ)
‎ทำตามจังหวะเริ่มจากเร็น
‎โอนิ สาม
‎แปะ แปะ แปะ
‎โอสะ หนึ่ง
‎แปะ
‎คุณไซโต้
‎ไซโต้จ้า
‎(หัวเราะ)
‎(คึ่กๆ)
‎(อยากลองเล่นบ้าง)
‎อยากลองเล่นเหรอครับ
‎(หงึก)
‎นี่มันดูมีแนวโน้มที่ดีเลย
‎แต่นั่นเป็นกลุ่มเด็กเจ๋ง
‎จะเข้าไปร่วมด้วยคงไม่ง่าย
‎คุณโคมิเองก็คงรู้เรื่องนั้นดี
‎งั้นหลังเลิกเรียน พอทุกคนกลับกันหมดแล้ว
‎เราชวนนาจิมิกับคุณอาการิ ‎มาเล่นกันเองก็ได้
‎(กลุ่มที่ไม่มีทักษะด้านการสื่อสาร)
‎ได้ยินนะ ทาดาโนะคุง
‎เอ๋ คุณโคมิก็อยากเล่นด้วยเหรอ
‎ได้สิ มาเลย
‎ไม่นะ คุณโคมิจะมาเล่นด้วยเหรอ
‎อ๊ะ
‎ไม่นะ วันนี้ผิวแห้งหมดแล้ว
‎ไม่เป็นไร ทุกคนดีใจที่คุณมา ใช่ไหม
‎ท่านโคมิจะมาที่นี่เหรอ
‎- เทพเจ้าปรากฏตัวเหรอ ‎- เป็นบุญจริงๆ
‎แต่ก็เล่นใหญ่ไปหน่อยนะ
‎เอ่อ อ๊ะ
‎หึๆ
‎คุณโคมิต้องการความรักแบบโหดๆ ‎เพื่อจะพัฒนาทักษะการสื่อสาร
‎นายจะดูอยู่เฉยๆ ได้เหรอ
‎ยอมเห็นคุณโคมิโดนแกล้งได้เหรอ
‎เจ้านี่ ไม่มีทางเลือกแล้วสินะ
‎เอ่อ ฉันขอเล่นด้วยได้ไหม
‎อ๋อ ได้สิ คนยิ่งเยอะยิ่งสนุก
‎- อะไรนะ ทาดาโนะคุงก็จะเล่นด้วยเหรอ ‎- ฮ่าๆ เยี่ยมเลย
‎มาสิ
‎หา หมอนี่คิดว่าตัวเองเป็นใคร
‎ต่อหน้าท่านโคมิจะพูดแรงๆ ไม่ได้ ‎แต่จริงๆ คือไสหัวไป ไอ้ขยะ
‎- ดูบรรยากาศหน่อยสิ ‎- ไปไกลๆ เลย
‎กลับไป๊
‎เหมือนได้ยินความคิดของทุกคนเลย
‎เกมคุณไซโต้ค่อนข้างยาก
‎เริ่มด้วยเกมยูบิสุมะก่อนแล้วกัน
‎กำมือทั้งสองข้างแล้วพูดเลขตามลำดับ
‎ถ้าจำนวนนิ้วโป้งทั้งหมดตรงกับที่ตัวเองเรียก ‎ให้เอามือออกแล้วเล่นต่อ
‎ถ้าหายไปทั้งสองมือ ถือว่าชนะ ง่ายๆ เนอะ
‎ฉันจะเริ่มก่อนนะ
‎ยูบิสุมะ หก
‎น้อยไปแฮะ
‎ลุ้นๆ เก้า
‎ฮ่าๆ สำเร็จ
‎เอ๋
‎หนึ่ง สอง สี่
‎ไม่นะ
‎เอ๊ะ
‎- ชิๆ บาริชิๆ สิบ ‎- เดี๋ยวก่อน
‎เกมนี้มีหลากหลายรูปแบบมาก
‎ผลก็คือทุกคนพูดตามที่ตัวเองชอบ
‎จะไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ
‎เย่
‎(ตาคุณโคมิ)
‎ห้า
‎(ฟึ่บ)
‎ยอมให้ชัดๆ
‎(คุณโคมิชนะแล้ว ทาดาโนะคุงได้ที่โหล่)
‎หึๆ
‎ดูเหมือนจะคุ้นเคยแล้วสินะ
‎งั้นต่อไปมาเล่นเกมที่มีบทลงโทษกันดีกว่า
‎มาเล่นเกมหน่อไม้กัน
‎คนแพ้ต้องทำหน้าจุ๊บ
‎หน้าจุ๊บเหรอ
‎อยากเห็นคุณโคมิทำหน้าจุ๊บจัง
‎เกมหน่อไม้…
‎เป็นเกมแข่งความเร็วในการยกแขน ‎และร้องว่า "พุ่ง"
‎ทุกคนจะพูดจำนวนตัวเลขตามลำดับ
‎ถ้าพูดตัวเลขผิด จะถือว่าแพ้
‎เป็นเกมที่ใช้ความคิด ‎ทุกคนลองเล่นดูนะ
‎ต้องชนะ ต้องชนะให้ได้
‎จุ๊บเหรอ ทำหน้าจุ๊บใส่ฉันเหรอ
‎บรรยากาศต่างจากเมื่อกี้เลย
‎งั้นจะเริ่มล่ะนะ
‎หน่อไม้ หน่อไม้…
‎พุ่ง พุ่งหนึ่ง
‎(มองดูความงี่เง่า)
‎(สุดท้ายเลยทำหน้าจุ๊บกันทุกคน)
‎งั้นเอาใหม่
‎หน่อไม้ หน่อไม้ พุ่ง
‎- พุ่งหนึ่ง ‎- ขี้โกง
‎- พุ่งสอง ‎- พุ่งสาม
‎- พุ่งสี่ ‎- พุ่งห้า
‎แย่ล่ะ คุมไว้หมดแล้ว
‎พวกนี้อยากจะเห็นคุณโคมิทำหน้าจุ๊บจริงๆ
‎เหลือแค่พวกนายแล้ว
‎จนมุมแล้วสิ
‎ชนะสิ ทาดาโนะ
‎เฮือก
‎ถ้าเราชนะ ก็จะได้เห็นคุณโคมิทำหน้าจุ๊บๆ
‎ไม่ได้
‎เรายอมให้คุณโคมิ ‎เจอเรื่องทำร้ายจิตใจแบบนั้นไม่ได้
‎คุณโคมิ พูดได้แล้ว
‎พุ่งเจ็ดไง
‎(ยังไม่ค่อยเข้าใจกติกา)
‎ไม่ได้การล่ะ
‎- มีทางอื่นที่เราจะแพ้ได้ไหม ‎- ชนะได้แล้ว
‎คิดออกแล้ว
‎แต่ไม่เอาดีกว่า โอ๊ย ยังไงก็ต้องทำสินะ
‎พุ่งแปด
‎อ๊ะ ฉันพูดตัวเลขผิด
‎ฉันว่าฉันแพ้แล้วล่ะ
‎อยากตาย
‎อ๊ะ ได้เวลาเข้าเรียนแล้ว
‎ขอโทษนะ คุณโคมิ
‎ไว้คราวหน้ามาเล่นเกมคุณไซโต้กันนะ
‎(ทั้งสองคนกลับไปนั่งที่)
‎(ไม่เป็นไรใช่ไหม)
‎เอ่อ
‎อือ ผมไม่เป็นไร
‎แค่รู้สึกเหมือนมีแผล ‎ในกระเพาะอาหารนิดหน่อยน่ะ
‎โอ๊ย
‎เจ็บจัง
‎เอ๋
‎(ขอบคุณนะ ฉันสนุกมากเลยค่ะ)
‎อ๊ะ
‎ค่อยยังชั่ว
‎ทาดาโนะคุง เดี๋ยวมาทำหน้าจุ๊บให้ดูด้วยนะ
‎โอ๊ยๆ
‎คำบรรยายโดย: วัชรพล อิศรานนท์