‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(1 มิถุนายน)
‎ภาวะสื่อสารกับผู้อื่นยาก ‎คือภาวะของคนที่กังวลกับการเข้าสังคม
‎หรือมีปัญหาในการสื่อสารกับคนอื่น
‎ที่ต้องระวังคือพวกเขาแค่ต้องใช้ ‎ความพยายามในการสร้างความสัมพันธ์
‎ไม่ได้แปลว่าพวกเขาไม่อยากทำ
‎- (กรี๊ด) ‎- (โหยง)
‎(กรณีของนาจิมิ)
‎อ๊ะ คุณโคมิ
‎โอ้ว
‎กดไลก์เลย
‎(ตาเป็นประกาย)
‎(กรณีของคุณยามาอิ)
‎อรุณสวัสดิ์ คุณโคมิ
‎(ระริกๆ)
‎- (กรณีของคุณอาการิ) ‎- (หยุ่นๆ)
‎(กรณีของทาดาโนะคุง)
‎อรุณสวัสดิ์ คุณโคมิ
‎(ทุกคนทำตัวไม่เหมือนเดิม ‎ฉันมีอะไรแปลกเหรอคะ)
‎ก็ไม่นะครับ
‎(ไม่สบายใจ)
‎(หงึกๆๆ)
‎และนี่ก็คือ ‎ปฏิกิริยาต่อชุดฤดูร้อนของคุณโคมิ
‎(ภารกิจที่ 13 ‎คือว่าทดสอบสมรรถภาพร่างกาย)
‎ไง เจอกันอีกแล้วนะ ฉันเองยาดาโนะ มาเครุ
‎ครั้งที่แล้ว ตรวจสุขภาพออกมาเสมอกัน
‎แต่นั่นก็เท่ากับว่าฉันกับคุณโคมิ ‎เป็นคู่แข่งที่สมน้ำสมเนื้อกันสินะ
‎ใช่ไหม
‎แล้วคราวนี้ก็เป็นการทดสอบสมรรถภาพร่างกาย ‎คุณโคมิ มาแข่งกัน…
‎โอ๊ย
‎คุณโคมิในชุดพละมัดผมหางม้า
‎(คุณยาดาโนะเกลียดการพ่ายแพ้)
‎(ทดสอบสมรรถภาพร่างกายเจ็ดอย่าง)
‎(แรงบีบ ‎โคมิ: 24 กก. ยาดาโนะ: 18 กก.)
‎(นั่งก้มแตะปลายเท้า ‎โคมิ: 52 ซม. ยาดาโนะ: 45 ซม.)
‎(เคลื่อนที่ด้านข้าง ‎โคมิ: 48 ยาดาโนะ: 42)
‎(ซิตอัป ‎โคมิ: 22 ยาดาโนะ: 21)
‎เกือบแล้วเชียว
‎(กระโดดไกล ‎โคมิ: 203 ซม. ยาดาโนะ: 165 ซม.)
‎(ขว้างลูกบอล ‎ยาดาโนะ: 1 เมตร โคมิ: 26 เมตร)
‎แพ้ทุกอย่างเลย
‎เอ๋
‎ยาดาโนะจัง เป็นอะไรเหรอ ไม่สบายหรือเปล่า
‎เจ็บใจค่ะ
‎(วิ่ง 50 เมตร)
‎นี่คือการทดสอบสุดท้าย
‎ถ้าชนะไม่ได้ ก็จะเป็น 7-0
‎แพ้ราบคาบ
‎ฉันเชื่อว่าเราเปลี่ยนโชคชะตาได้ด้วยตัวเอง
‎โดยไม่ขึ้นอยู่กับพรสวรรค์แต่กำเนิด ‎หรือดีเอ็นเอ
‎เข้าที่
‎ถ้าพยายาม ก็เป็นอะไรที่อยากเป็นได้
‎ระวัง
‎เพื่อพิสูจน์เรื่องนี้
‎ฉัน…
‎มีแต่ต้องชนะ
‎ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร
‎เป็นไง เร็วใช่ไหมล่ะ ‎มีแต่เรื่องวิ่งนี่แหละที่ฉันมั่นใจ
‎ไม่ต้องห่วงสวยแล้ว
‎ความเป็นผู้หญิงหรือความน่ารักอะไร ‎ฉันไม่สนหรอก
‎ขอแค่มีเรื่องหนึ่งที่เก่งกว่าคุณโคมิก็พอ
‎สง่างาม…
‎(คุณโคมิ: 6.89 วินาที)
‎เอ่อ 6.89 วินาที
‎ใช่ ตรงนั้นแหละ
‎คุณโคมิ
‎พอเห็นคุณวิ่ง ฉันก็นึกได้ว่า ‎ใจฉันขุ่นมัวไปแค่ไหน
‎การแข่งครั้งนี้ ฉันเป็นฝ่ายแพ้
‎ขอบคุณที่แข่งด้วยนะ
‎(ระยิบระยับ)
‎(จำไม่ได้ว่าทำอะไรแบบนั้น)
‎ไม่ยอมจับมือสินะ
‎จริงสิ นี่เป็นสัญลักษณ์ว่าฉันยอมแพ้
‎คุณอยากบอกให้ฉันพยายามต่อไปสินะ
‎พูดอีกอย่างก็คือ คุณยอมรับฉันเป็นคู่แข่ง
‎คราวหน้าไม่แพ้แน่ คุณโคมิ
‎การต่อสู้ของเราเพิ่งเริ่มต้น
‎คุณโคมิหาคู่แข่งให้ตัวเองได้แล้ว
‎นี่ ซื้อฟาสต์ฟู้ดใช้เวลาแค่ห้านาทีเองใช่ไหม
‎ฉันเลยคิดว่าแค่แป๊บเดียวคงไม่เป็นไร
‎แต่คุณลุงที่ตรวจที่จอดจักรยานอยู่ตรงนั้น
‎รู้ไหมว่าเขาพูดอะไรกับฉัน
‎"แก…"
‎อ๊ะ วันนี้ไปเที่ยวบ้านคุณโคมิได้ไหม
‎เอ๋ สงสัยจังว่าจะเป็นยังไงต่อ
‎ไปเที่ยวบ้านเหรอ
‎นั่นมันไม่ยากไปหน่อยเหรอ นาจิ…
‎คุณโคมิกำลังสับสน
‎ใจนึงก็อยากชวนเพื่อนมาบ้านมาตลอด
‎แต่ก็รู้สึกเขินที่จะให้เห็นชีวิตส่วนตัว
‎แถมยังมีปัจจัยอื่นๆ อีกมากมายที่ชวนให้กังวล
‎ผมเข้าใจ เข้าใจแล้ว คุณโคมิ
‎ความสามารถในการอ่านใจนั่นมันอะไรกัน
‎(ผงก)
‎ได้เหรอ
‎ยังไงแน่
‎โห บ้านใหญ่โตนะเนี่ย
‎- งั้น ขอรบกวนหน่อยนะ ‎- (ไม่เกรงใจแม้แต่น้อย)
‎เดี๋ยว…
‎สวัสดีฮะ
‎สะ สวยมาก
‎ออร่าที่ชวนให้ทรุดนั่น
‎- ตาแบบนั้น ‎- จมูกนั่น
‎คุณแม่คุณโคมิไม่ผิดแน่
‎ตายแล้ว เพื่อนโชโกะเหรอ
‎ครั้งแรกเลยนะเนี่ย
‎ดีจังที่ได้เจอ เข้ามาสิจ๊ะ
‎คุณแม่หรือพี่สาวคุณโคมิ
‎หรือไม่เกี่ยวข้องกัน
‎ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
‎ฉันเป็นแม่ของโชโกะ ชื่อโคมิ ชูโกะค่ะ
‎อายุ 17 ตลอดกาลเจ้าค่ะ
‎- (ชวิ้ง) ‎- (พั่บๆๆ)
‎คุณคะ โชสุเกะ โชโกะพาเพื่อนมาด้วย
‎อ๊ะ ยังไม่กลับบ้านนี่นา แย่จัง
‎(แป่ว)
‎(โชโกะ)
‎โอ้โฮ ห้องคุณโคมิ
‎นี่ ทาดาโนะคุง หอมจังเลย ฟืดๆ
‎- หยุดเลย ‎- ฉันนั่งบนเตียงได้ไหม
‎(ก็นั่งไปแล้ว)
‎อ๊ะ ตุ๊กตาแมว น่ารักจัง
‎- อ๊ะ จริงด้วย ‎- (เลี่ยงไม่คุยเรื่องคุณแม่)
‎ทะ ทาดาโนะคุง คุยอะไรหน่อยสิ
‎- (ไม่รู้ว่าเป็นเจ้าบ้านต้องทำยังไง) ‎- เอ๊ะ ก็…
‎ไงจ๊ะ แม่เอาชากับขนมมาให้
‎พระแม่มาโปรด
‎ขอใช้ห้องน้ำหน่อยได้ไหม
‎ออกไปทางขวาเนอะ
‎ซะเมื่อไหร่
‎ได้เวลาสังเกตคุณโคมิกับทาดาโนะคุง
‎ชายหญิงอยู่กันสองต่อสองในห้องเล็กๆ
‎ต้องอึดอัดทำอะไรเปิ่นๆ แน่
‎เล่นซ่อนหาเหรอ
‎(ห้านาทีผ่านไป)
‎(สิบนาทีผ่านไป)
‎(สิบห้านาทีผ่านไป)
‎นี่พวกเธอ ทำไมไม่รู้สึกอึดอัดเลยล่ะ
‎หืม นาจิมิ ท้องไม่เป็นไรใช่ไหม
‎- โกหกน่ะ ‎- โกหกเหรอ
‎แผนล้มเหลว ช่วยไม่ได้แฮะ
‎แต่ว่า
‎ที่นี่คือห้องคุณโคมิ
‎คุณโคมิก็เป็นมนุษย์
‎ต้องมีอะไรสักอย่างสองอย่างในห้องนี้ ‎ที่เธอไม่อยากให้เราเห็น
‎นั่นแหละที่ฉันอยากเห็น
‎ต้องสนุกแน่ๆ
‎เพื่อนกันจะสนิทกันมากขึ้นได้ ‎ก็ต้องเปิดเผยความลับใช่ไหมล่ะ
‎- คิดอะไรชั่วร้ายอีกแล้ว เจ้านี่ ‎- (ทำไมไปอยู่บนเตียงล่ะ)
‎ช่างเถอะ…
‎ที่ที่เด็กผู้ชายมัธยมต้นน่าจะซ่อนอะไรไว้…
‎- (นิ่ง) ‎- (โหยง)
‎(เทคนิคการสนทนา ‎คุยกับแมว)
‎นั่นอัลบั้มรูปของคุณโคมิเหรอ
‎ขอดูได้ไหม
‎- (ผงก) ‎- (หมดเรี่ยวแรง)
‎- หวา น่ารักจัง ‎- (พิธีปฐมนิเทศโรงเรียนประถม)
‎ที่ไหนน่ะ สวยจังเลย
‎อ๊ะ คุณโคมิใส่ชุดว่ายน้ำ
‎(พั่บๆๆ)
‎- เอ๋ คุณโคมิเล่นเปียโนด้วยเหรอ ‎- (เปียโน)
‎- เรียนหลายอย่างเลยนะครับ ‎- (ว่ายน้ำ)
‎- มิน่าล่ะคุณโคมิถึงลายมือสวย ‎- (การเขียนพู่กัน)
‎- นี่มัน… ‎- (พูดภาษาอังกฤษ)
‎ถึงจะเป็นภาษาอังกฤษ คุณโคมิก็พูดไม่ได้อยู่ดี
‎โทษทีนะ คุณโคมิ อยู่กันจนยาวเลย
‎ขอโทษที่ไม่ได้ช่วยเก็บกวาดนะ
‎ขอโทษที่รบกวน
‎เจอกันพรุ่งนี้นะ คุณโคมิ
‎บ๊ายบาย
‎(เทคนิคการสนทนา กฎของการสื่อสาร)
‎(ติ๊ง)
‎(ข้อความใหม่หนึ่งข้อความ)
‎(หัวข้อ: ขอบคุณนะวันนี้)
‎เฮ่
‎ที่จริงฉันแอบถ่ายรูปนี้ไว้
‎ไม่รู้ตัวเลยใช่ไหมล่ะ
‎ฉันไม่ส่งให้ทาดาโนะคุงหรอก
‎กรอบรูปใหม่เหรอ
‎หายากนะที่โชโกะจะขออะไรแบบนั้น
‎(หลังเลิกเรียน)
‎- (ฉันอยากลองไปกินราเม็ง) ‎- ราเม็งเหรอ
‎(ผงก)
‎ได้สิ กำลังหิวพอดีเลย
‎ลองไปร้านราเม็งหน้าสถานีดูไหมล่ะ
‎แปลกนะที่คุณโคมิพูดว่าอยากลองไป
‎- (ฉันฝันอยากไปร้านราเม็ง) ‎- เป็นความฝันที่แปลกดีนะ คุณโคมิ
‎ทุกคนจะไปกินราเม็งกันเหรอคะ
‎งั้นก็ถึงเวลาออกโรงของฉันแล้ว
‎(คุณอาการิเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านราเม็ง)
‎คุณอาการิเหรอ
‎(ราเม็งดาโร่)
‎นี่เลย ร้านนี้ฉันแนะนำ ราเม็งดาโร่ค่า
‎ที่นี่คือดังใช่ไหม แบบว่า "งั้นเลย" สินะ
‎- ค่า ‎- ว่าแต่ไม่เป็นไรใช่ไหม
‎ได้ยินว่าซุปค่อนข้างมันแล้วก็ให้เยอะ
‎(ไปกันเถอะ)
‎ตอบทันทีเลย
‎ใช่แล้วค่ะ ที่นี่ขึ้นชื่อเรื่องจัดหนักจัดเต็ม
‎- สำหรับคนทั่วไปอาจจะเยอะเกิน ผู้ชายมักจะ… ‎- คุณอาการิๆ
‎อ๊ะ ขะ ขอโทษค่ะ
‎พอเป็นเรื่องอาหาร ฉันจะจ้อไม่หยุดเลย
‎อย่างนี้เอง
‎ค่อยยังชั่ว กลับมาเป็นคุณอาการิคนเดิมแล้ว
‎(หมูชิ้นใหญ่สองชิ้น)
‎ร้านแบบนี้คงมีกฎไม่เหมือนที่อื่นใช่ไหม
‎ฉันเคยเห็นในทีวี
‎ฉันเอาเหมือนอาการิจังดีกว่า
‎ผิด
‎เอ๋ ผิดเหรอ
‎ราเม็งดาโร่ บทบัญญัติที่หนึ่ง…
‎ห้ามคุยกัน
‎(คุณโคมิสบายมาก)
‎บทบัญญัติที่สอง
‎- สั่งให้ไวแล้วไปนั่งที่ ‎- ขอโทษครับ
‎บทบัญญัติที่สาม
‎สุภาพกับเจ้าของร้าน และรออย่างใจเย็น
‎(ครืน)
‎(ฉึบๆ)
‎นี่มันเจ้าของร้านราเม็งสายโหดขนานแท้
‎หน้าอะไร
‎เสียงเบาจัง
‎ผัก กระเทียม มันเยอะๆ แล้วก็ซีอิ๊วค่ะ
‎ท่องคาถาเรอะ
‎คุณลูกค้าข้างๆ ล่ะครับ
‎เอาไงดี คุณโคมิ
‎(ผงก)
‎เข้าใจเฉย
‎(ตึง)
‎เฮ้ย
‎นี่มันเยอะโคตร
‎ทานแล้วนะคะ
‎(ระยิบระยับ)
‎เถ้าแก่
‎ว้าว
‎- (ดีใจ) ‎- เถ้าแก่
‎- ว้าว ‎- (จ้อง)
‎(เฮือก)
‎(คุณโคมิที่กังวลว่าทำอะไรแปลกๆ ไปหรือเปล่า)
‎บทบัญญัติที่สี่ของราเมนดาโร่
‎เก็บชามที่กินเสร็จแล้วลุกจากที่นั่งทันที
‎เส้นอืดหมดแล้ว
‎อ๊า ขอบคุณมากค่ะ
‎อร่อยใช่ไหมล่ะ
‎อือ แต่ว่าจุกจะแย่แล้ว
‎(ไว้ไปกันอีกนะ)
‎ไม่ล่ะ พอแล้วดีกว่า
‎แต่ว่าทุกคนก็ติดใจ
‎แล้วสัปดาห์ต่อมาก็ไปกันอีก
‎(ภารกิจที่ 15 คือว่าสัญญาเลือด)
‎เมื่อวานไม่ได้ดูเหรอ
‎ไม่ได้ดู
‎- สนุกมากๆ เลย ‎- จริงเหรอ
‎- เธอพลาดแล้วล่ะ ‎- จริงเหรอ
‎(ฟึ่บ)
‎ห่อมีสี่แบบแล้วก็เล่าเป็นเรื่องราว
‎สองแบบไม่มีข้าวเกรียบอยู่ในรูปด้วยซ้ำ
‎คนที่ซื้อครั้งแรกคงงงว่าทำไมถึงมีคุณยาย ‎สมัยก่อนเคยเอามาปิ้งด้วย
‎ด้วงมีสมองกระจึ๋งนึง ‎ถึงจะเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม แฮมสเตอร์…
‎- (ทรุด) ‎- (เฮือก)
‎นะ นี่มันอะไรกัน
‎พลังต้องห้ามในตัวเรา ‎ดราก้อนฟอร์ซ กำลังตอบสนอง
‎แต่ทำไมล่ะ
‎(สะดุ้ง)
‎เจ้าหญิงโคมิเลียเหรอ
‎คุณนากะนากะเป็นพวกจูนิเบียวค่ะ
‎คุณโคมิ รู้จักนากะนากะจังเหรอ
‎(ไม่รู้เรื่องเลยสักนิด)
‎เจ้าหญิงโคมิเลีย ลืมข้าไปแล้วเหรอ
‎ข้าไงเจ้าคะ
‎ชื่อจริงของข้าคือ มาร์ซอต เลส พริมาเวรา
‎ชื่อจริงเหรอ
‎(ชื่อจริงๆ นากะนากะ โอโมฮารุ)
‎ไม่แปลกใจเลย
‎เรากลับชาติมาเกิดนับครั้งไม่ถ้วน ‎จนข้ามโลกมาแล้ว
‎- (คนเคยเป็นจูนิเบียว) ‎- เอ๋ ความรู้สึกนี้ คุ้นๆ แฮะ
‎เจ้าหญิงโคมิเลีย
‎ถ้าดราก้อนฟอร์ซอยู่ห่างกันเกินสิบเมตร ‎จะเกิดการระเบิดครั้งใหญ่
‎และโลกจะถูกทำลายเจ้าค่ะ
‎รีบทำสัญญาเลือดกับข้าเร็วเข้า
‎แต่ก่อนหน้านี้ก็ไม่เป็นไรไม่ใช่เหรอ
‎(เล่าเรื่องการระเบิดนั่นอีกหน่อยได้ไหม)
‎เชื่อซะงั้น
‎เอ่อ เวลาที่ดราก้อนฟอร์ซของข้าตอบสนอง
‎จะเกิดการสั่นสะเทือน
‎(อะไรคือดราก้อนฟอร์ซ)
‎พอต้องอธิบายความหมายของคำนั้นก็ดันอายขึ้นมา
‎เราไม่ต้องปูเรื่องขนาดนั้นก็ได้
‎เร็วเข้า เราต้องทำสัญญาเลือด
‎พูดว่า "ปูเรื่อง" ออกมาแล้ว
‎(หงึกๆๆ)
‎อ๊าาา ฉันคุมเนตรปีศาจไม่อยู่แล้ว
‎(เนตรปีศาจ = เป็นตาแดง)
‎ต้องไปห้องพยาบาล
‎เอ หรือว่าสัญญาเลือดหมายถึง ‎เธออยากเป็นเพื่อนนะ
‎นากะนากะจังเพ้อเจ้อแบบนั้นตลอดเลยเหรอ
‎เหมือนทาดาโนะคุงสมัยก่อนเลย
‎(เป็นจูนิเบียวเหรอ)
‎อือ ใช่เลย
‎นี่ นาจิมิ
‎สมัยที่เป็นจูนิเบียว…
‎ชื่อของฉันคือทาดาโนะ ฮิโตฮิโตะ
‎นักเรียนม.สอง
‎อย่างที่เห็น
‎ฉันไม่ใช่คนธรรมดาๆ
‎(เบียวหนึ่ง มองกล้อง ‎เบียวสอง พูดในใจว่าไม่ใช่คนธรรมดา)
‎- แล้วก็… ‎- อือ
‎อ๊ะ…
‎นั่นคุณคาวาอิที่สวยที่สุดในรุ่นนี่
‎อรุณสวัสดิ์ ทาดาโนะคุง
‎นาจิมิ วันนี้ลุยกันเถอะ
‎อะไรเหรอ
‎"ปฏิบัติการแอล" ทำตามแผน
‎(เบียวสาม ชอบพูดว่า "ปฏิบัติการ…")
‎"แอล" ในปฏิบัติการแอลคือ…
‎(เลิฟ)
‎โย่ คุณคาวาอิ
‎เธอคงรับรู้ถึงความรู้สึกฉันแล้ว
‎(เบียวสี่ "โย่")
‎ฉันน่ะ ชอบเธอตั้งแต่…
‎ขอโทษนะ
‎เอ๊ะ ทำไมล่ะ
‎ก็นายดูเบียวน่ะ
‎เห่ยสุดๆ
‎จากนี้ไปเราจะไม่ทำตัวเท่อีก
‎เราจะเป็นคนธรรมดา
‎แค่คนธรรมดา
‎จะไม่ทำตัวเด่นอีกแล้ว
‎บุคลิกของทาดาโนะคุงถูกผนึกไว้สนิท
‎ประมาณนั้นแหละ
‎เป็นช่วงที่เด็กๆ คิดว่าตัวเองพิเศษ
‎ตอนที่เป็นจูนิเบียว ‎ทาดาโนะคุงน่าขนลุกสุดๆ เลยเนอะ
‎เอ๋ ทาดาโนะคุง
‎- ตายไปแล้ว ‎- (ถูกอดีตที่มืดมนหลอกหลอน)
‎เอาล่ะ เราจะยืดเส้นยืดสายกันก่อน
‎จับคู่กันตามความเหมาะสม
‎สองคน
‎คุณ…
‎- คุณโคมิ ‎- คุณโคมิ
‎คุณโคมิ คู่กับฉันนะ
‎เลือกฉัน คุณโคมิ เราเป็นเพื่อนกันใช่ไหม
‎- คุณโคมิ ฉันไง ‎- จับคู่กับฉันนะ
‎- มาเถอะ ‎- อ๊ะ…
‎- วันนี้ตัวแข็งมากเลย ‎- เหรอ
‎มีแต่พวกโง่เง่าทั้งนั้น
‎ยังไงก็ต่างจากเราที่มาจากความมืด
‎ก็เข้าใจได้
‎ถ้าคนธรรมดาสัมผัสกับดราก้อนฟอร์ซของเรา
‎ร่างกายพวกเขาคงสลายเป็นผุยผงแน่ๆ
‎ทำไมไม่มีใคร…
‎จับคู่กับฉันเลย
‎ตกใจหมดเลย
‎จะจับคู่กายบริหารกับฉันเหรอ
‎- ดีจังเลย ‎- อิจฉาจัง
‎อยากทำแบบนั้นมานานแล้ว
‎ฮือ ทำไมถึงไม่เลือกฉันล่ะคะ
‎ได้เวลาเล่นวอลเลย์บอลแล้ว
‎- ค่ะ ‎- ครับ
‎อ๊ะ คุณโคมิ
‎เอ่อ
‎ฉัน…
‎ขอบ…
‎โง่จริงๆ ถูกหลอกแล้ว เจ้าหญิงโคมิเลีย
‎ข้าไม่ใช่ข้ารับใช้ของเจ้า ‎มาร์ซอต เลส อะไรก็ช่าง
‎ข้าคือลอร์ดมอลต์ ทรี เวสเนอร์แห่งมังกรดำ
‎ด้วยสัญญาเลือด ตอนนี้เจ้าเป็นลิ่วล้อของข้าแล้ว
‎หึ ข้าให้อภัยก็ได้…
‎ทำสัญญาเลือดกับคุณนากะนากะแล้ว
‎(หัวหน้าห้อง)
‎(รองหัวหน้าห้อง)
‎(ฉันอ่านหนังสือที่ห้องสมุดค่ะ ‎ป่านนี้แล้วเหรอเนี่ย)
‎(ผงก)
‎(ร่มของทาดาโนะคุง ขอรับไว้นะ ‎หัวขโมย "น")
‎(สะกิด)
‎พอสอบเสร็จก็ปิดเทอมฤดูร้อนแล้วสินะ
‎การบ้านเยอะน่าดู ต้องขยันหน่อยล่ะ
‎มีอะไรเหรอ คุณโคมิ
‎(ร้านสะดวกซื้อ)
‎ผมซื้อร่มมาแล้ว
‎นี่ผ้าเช็ดตัวครับ
‎มันเป็นแพ็กสามผืนน่ะ เอาไปผืนหนึ่งสิ
‎คือว่า ขอโทษด้วยนะ ถ้าผมทำอะไรผิด
‎เพราะเจอโน้ตของนาจิมิ ‎ก็เลยรอผมที่ตู้เก็บรองเท้าเหรอ
‎ฟ้าใสแล้ว
‎คำบรรยายโดย: วัชรพล อิศรานนท์