‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ภารกิจที่ 16 คือว่ามุกตลก)
‎อรุณสวัสดิ์ คุณโคมิ
‎วันนี้มาเร็วจัง…
‎- เอาเลยเหรอ ‎- (หงึกๆๆ)
‎มีอะไรหรือเปล่าครับ
‎(ฟึ่บ)
‎อยากบอกเราจนตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอ
‎(กล้วยอบเนยโรยเกลือ โคมิ โชโกะ)
‎นี่รหัสลับเหรอ
‎(โหยง)
‎อะไรเหรอครับ
‎"เมื่อวานในทีวีบอกว่า ‎อารมณ์ขันเป็นสิ่งที่สำคัญในการสื่อสาร
‎ก็เลยลองเขียนมุกที่คิดว่าตลกไม่นานมานี้"
‎(ไม่นานมานี้เหรอ)
‎อ๋อ มุกแบบนั้นถ้าเล่นให้เข้ากับสถานการณ์ ‎น่าจะดีกว่านะครับ
‎- (อยากกินกะเพราหรืออยากกินกับเรา) ‎- จริงๆ ก็แอบหิวอยู่นะ
‎ไม่ได้หมายความว่ามันไม่ตลกนะครับ
‎แต่มุกตลกน่ะ
‎จะขำกว่าถ้าพูดออกมาดังๆ
‎(สั่น)
‎โทรศัพท์เหรอ
‎ถ้าไปเลย เดี๋ยวไปไม่ถึงนะคะ
‎มุกรุ่นพ่อนี่อะไรกัน คุณโคมิ
‎(คุณโคมิกลับมาแล้ว)
‎- (เป็นยังไงบ้างคะ) ‎- จะพูดดีไหมเนี่ย
‎มุกรุ่นพ่อแป้กสุดๆ บอกดีไหมนะ
‎อรุณสวัสดิ์
‎ไม่ชอบฤดูนี้เลย เหนอะหนะชะมัด
‎รอดแล้วเรา
‎อ๊ะ จะว่าไป
‎- มีข้อความปริศนาอยู่ในตู้ล็อกเกอร์ ‎- (ตาตี่ตกต้นตาลตาตี่ตายใต้ต้นตาล)
‎นี่ก็เป็นเหยื่อเหมือนกันเหรอ
‎- (นาจิมิได้ฟังเรื่องคร่าวๆ) ‎- งี้นี่เอง
‎ฉันก็หลงนึกว่าเป็นรหัสลับขู่เอาชีวิต
‎นี่ ทาดาโนะคุง
‎ทำให้คุณโคมิดูสิ
‎หา
‎(ตื่นเต้นๆ)
‎รู้สึกถูกคาดหวัง
‎มีแต่ต้องทำสินะ
‎อย่าลืมตานะ เดี๋ยวยายเศร้า
‎ฉันนี่แหละเศร้า
‎ระดับเดียวกับคุณโคมิ
‎- (สะ สุดยอด…) ‎- (เป็นประกาย)
‎ภาวะสื่อสารกับผู้อื่นยาก ‎คือภาวะของคนที่กังวลกับการเข้าสังคม
‎หรือมีปัญหาในการสื่อสารกับคนอื่น
‎ที่ต้องระวังคือพวกเขาแค่ต้องใช้ ‎ความพยายามในการสร้างความสัมพันธ์
‎ไม่ได้แปลว่าพวกเขาไม่อยากทำ
‎(ภารกิจที่ 17 คือว่าไปช็อปปิ้ง)
‎นี่ คุณโคมิ ปกติซื้อเสื้อผ้าที่ไหนเหรอ
‎- (ไม่เคยซื้อค่ะ) ‎- ไม่เคยซื้อเลยเหรอ
‎แล้ววันหยุดทำอะไรบ้างเหรอ
‎- (ไม่ค่อยได้ออกไปไหนน่ะ ก็เลย…) ‎- น่าเศร้าจัง คุณโคมิ
‎ถ้าอย่างนั้น วันนี้ไปซื้อเสื้อผ้ากันเถอะ
‎(ไปที่ห้างในสถานีรถไฟ)
‎(เอ่อ ก็ดีใจนะคะ แต่…)
‎- (ฉันกลัวค่ะ) ‎- กลัวเหรอ
‎ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก
‎ฉันกับทาดาโนะคุงไปด้วยทั้งคน
‎เอ๋ ฉันต้องไปด้วยเหรอ
‎แน่นอนสิ
‎จะดีเหรอ
‎- (ผู้หญิงกับคนที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรกันแน่) ‎- ผู้ชายไปช็อปปิ้งกับผู้หญิง
‎ต้องเปลี่ยนชุด ลองชุดนั่นนี่…
‎- (อยากให้ไปแต่อีกใจก็ไม่อยากให้ไปด้วย) ‎- นั่นไง คุณโคมิก็ลังเล
‎เอ่อ ฉันไม่ไปดีกว่า…
‎ไม่มีนายเป็นล่ามให้ก็แย่น่ะสิ
‎- ฉันน่ะ ‎- เออ นั่นสินะ
‎นี่ๆ ฉันชวนคนอื่นด้วยได้ไหม
‎(ผงก)
‎- อาการิจัง ‎- ค่า
‎วันนี้ไปช็อปปิ้งกันไหม
‎ฉันเหรอ
‎พาหมาไปเดินเล่นใช่ไหมคะ
‎ดีใจจังเลยค่ะ ไปค่ะ
‎ไม่ได้ไปเดินเล่นสักหน่อย
‎- (ห้างในสถานีรถไฟ) ‎- ก่อนอื่นก็เดินดูรอบๆ…
‎คุณโคมิ
‎- บังเอิญจังเลย ‎- (แปลกใจ)
‎รู้สึกเหมือนไม่ใช่เรื่องบังเอิญแฮะ
‎ทุกคนมาช็อปปิ้งเหรอ ดีจัง ฉันไปด้วยได้ไหม
‎- (คุณยามาอิร่วมก๊วน) ‎- ยามาอิจังตามพวกเรามาเหรอ
‎หา พูดเรื่องอะไรน่ะ นาจิมิจัง
‎ไม่มีอะไร
‎นี่ๆ คุณโคมิ
‎คุณโคมิชอบเสื้อผ้าแบบไหนเหรอ
‎มีชุดที่ใส่ประจำใช่ไหม
‎เป็นแนวไหนเหรอ
‎ใช่ๆ
‎(ไม่ทราบค่ะ แม่เป็นคนซื้อให้)
‎คุณแม่เหรอ
‎(ฉันรู้ว่าต้องซื้อเสื้อผ้าสำหรับใส่ไปข้างนอก ‎แต่ไม่มีเสื้อผ้าใส่ไปที่ร้านค่ะ)
‎เข้าใจเลย
‎งั้นมาแข่งกันเลือกเสื้อผ้าให้คุณโคมิกันดีกว่า
‎(ผ่าง)
‎แข่งกันเลือกเสื้อผ้าให้คุณโคมิเหรอ
‎กติกาก็ง่ายๆ ‎เลือกชุดในราคา 10,000 เยนหรือต่ำกว่า
‎ให้คุณโคมิลองใส่ แล้วให้คะแนน ‎ใครได้คะแนนสูงสุดก็ชนะไป
‎อยากเริ่มจะแย่แล้ว
‎ฉันจะพยายามเต็มที่ค่ะ คุณโคมิจะได้เลือกฉัน
‎ว่าแต่ทุกคนช่วยกันเลือกไม่ได้…
‎เอาล่ะ งั้นก็เริ่มกันเลย
‎- หุ่นโชว์สวยมากเลย ‎- สุดยอด เหมือนจริงมาก
‎คุณโคมิถูกเข้าใจผิดว่าเป็นหุ่นโชว์
‎เอาล่ะ ขอโทษที่ให้รอ
‎คุณโคมิเปลี่ยนชุดเสร็จแล้ว
‎มาดูชุดของเธอกันเลย
‎เชิญจ้า
‎- คุณโคมิ ออกมาหน่อยได้ไหม ‎- (คุณโคมิดึงม่านไว้เพราะว่าอาย)
‎(ชุดที่นาจิมิเลือก)
‎(รองเท้าคัทชู 1,280 เยน ‎ชุดเดรส 7,980 เยน)
‎(ยางรัดผม 300 เยน)
‎ว่าแล้วกี่เพ้าต้องแจ่มที่สุด
‎แกอยากเห็นเองมากกว่าเหอะ
‎(โอซานะ นาจิมิ 34 คะแนน)
‎(ชุดที่คุณยามาอิเลือก)
‎ต่อไปชุดที่ยามาอิจังเลือก
‎เกิน 10,000 เยนเห็นๆ
‎เอ๋ ราคาน่ะเหรอ
‎ไม่เป็นไรๆ ฉันซื้อให้เอง
‎เป็นเอามาก
‎คุณยามาอิถูกตัดสิทธิ์เพราะทำผิดกติกา
‎(ชุดที่อาการิเลือก)
‎(รองเท้า 2,980 เยน ‎ยีนส์ 4,980 เยน)
‎(เสื้อยืด 1,980 เยน)
‎อย่างเชย
‎(คะแนนรวม 18 คะแนน)
‎เอ๋ ไม่น่ารักเหรอคะ
‎เอ่อ นี่…
‎ผมค่อยไม่รู้เรื่องแฟชั่นผู้หญิง
‎ก็เลยเลือกมามั่วๆ
‎ไม่ใช่ว่าผมชอบผู้หญิงที่ใส่อะไรแบบนี้หรอกนะ
‎เลิกอ้างแบบหนุ่มซิงได้แล้ว รีบๆ เถอะ
‎ครับ
‎นี่ครับ
‎มาถึงชุดสุดท้าย ‎ชุดที่ทาดาโนะคุงเลือก มาเลย
‎(รองเท้ารัดส้น 1,980 เยน ‎ชุดเดรส 4,980 เยน)
‎อา นี่แหละ
‎(รอดไป)
‎คุณโคมิชอบหรือเปล่า
‎(ยื่น)
‎สำเร็จ
‎คะแนนรวม 50 คะแนน
‎คุณโคมิซื้อชุดที่ทาดาโนะคุงเลือก
‎เอ๋ จะให้ลองอีกเหรอ
‎- เมื่อกี้ฉันล้อเล่นหรอก ‎- (ชุดที่นาจิมิเลือก)
‎(ภารกิจที่ 18 คือว่าร้านเสริมสวย)
‎(เตรียมใจไว้แล้ว)
‎(บีโยห์ชีตส์)
‎ฉันชื่ออาราอิ คามิโกะ
‎เพิ่งเริ่มทำงานที่ร้านเสริมสวยแห่งนี้
‎ฉันกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้ค่ะ
‎ทำอะไรของเธอน่ะ
‎คนนี้คือช่างทำผมมือฉมัง คุณคาริสึ มากิ
‎เป็นรุ่นพี่ที่ฉันชื่นชมมากเลยค่ะ
‎- อาราอิ ถ้าว่าง ก็ไปกวาดข้างนอกสิ ‎- ค่ะ
‎ฉันเป็นพนักงานใหม่
‎เลยยังทำได้แค่ทำความสะอาดกับสระผม
‎แต่ว่าสักวันหนึ่งฉันก็จะเป็นช่างทำผม ‎ที่เก่งเหมือนคุณคาริสึให้ได้
‎(หงึกๆๆ)
‎เอ๊ะ ลูกค้าหรือเปล่าน่ะ
‎ต้องใช่แน่ๆ เอาล่ะ
‎ยินดีต้อนรับค่ะ เชิญข้างในเลยค่ะ
‎(หงึกๆๆ)
‎ไม่ใช่เหรอ แค่เดินผ่านเหรอ
‎ทำยังไงดี บรรยากาศแบบนี้อึดอัดจังเลย
‎อ๊ะ โชโกะจัง
‎มาแล้วเหรอ เข้ามาสิ
‎เข้าไปแล้ว
‎วะ ว่าแล้วต้องเป็นลูกค้า
‎ทำไมตอนฉันคุยด้วยถึงไม่เข้ามาล่ะ
‎ฉันยิ้มแย้มไม่พอเหรอ
‎รุกมากเกินไปเหรอ
‎- หรือว่าตัวเหม็น ‎- (ฟุดฟิดๆ)
‎ไม่ใช่ มันคือความแตกต่างของฉันกับมืออาชีพ
‎- สมกับเป็นรุ่นพี่ ‎- (โหยง)
‎ตกใจหมด
‎ไม่เจอกันนานเลยนะ โชโกะจัง
‎วันนี้ เอาแบบไหนดี
‎โอเค ผมทองตัดสั้นแล้วกันนะ
‎(ดิ๊กๆๆ)
‎ล้อเล่นจ้ะ
‎เอาเหมือนเดิมเนอะ
‎เป็นเด็กผู้หญิงที่สวยมากเลย
‎ผมตรงเงางาม
‎น่าเสียดายแย่ถ้าตัดออก
‎รุ่นพี่เองก็ใช่ย่อย
‎ท่าทางตอนตัดผมสง่างามมาก
‎สองคนนี้อย่างกับภาพวาดเลย
‎ทำอะไรน่ะ อาราอิ
‎- ไปทำงาน ‎- ค่ะ ขอโทษค่ะ
‎เชิญอ่านตามสบาย…
‎เอ๊ะ
‎หลับไปแล้ว
‎น่ารักจัง
‎- เธอแค่แกล้งหลับน่ะ ‎- (โหยง)
‎(จะได้ไม่โดนชวนคุย)
‎จะว่าไป โชโกะจัง อยู่มัธยมปลายแล้วใช่ไหม
‎ชีวิตมัธยมปลายเป็นไงบ้าง
‎สะ…
‎งั้นเหรอ ดีแล้วที่สนุก
‎เอ๋ แค่พยางค์เดียวก็รู้เรื่องแล้วเหรอ
‎สมกับเป็นช่างทำผมมากพรสวรรค์
‎อาราอิ สระผมให้หน่อย
‎มาแล้ว งานของฉัน
‎ค่ะ
‎ฉันก็ต้องสื่อสารกับลูกค้าด้วยเหมือนกัน
‎ฉันเป็นพนักงานใหม่ ‎เพิ่งเริ่มงานที่นี่เมื่อเดือนเมษายนค่ะ
‎ถ้าฉันทำอะไรผิด บอกได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ
‎คุณลูกค้ามาร้านนี้นานแค่ไหนแล้วคะ
‎แสดงจุดอ่อนของตัวเอง ‎ถามคำถามที่ตอบได้ง่ายๆ
‎นี่แหละ สมบูรณ์แบบ
‎(ชี้)
‎หืม 12 เหรอ ตั้งแต่อายุ 12 เหรอ
‎ตอบผ่านนิตยสารเหรอ
‎หมายความว่ายังไง ‎ทำไมต้องชี้นิตยสารตอบด้วยล่ะ
‎- แค่พูดว่า "ตั้งแต่อายุ 12" ก็จบแล้วนี่ ‎- (กังวล)
‎หรือว่าไม่อยากคุยกับฉันอย่างนั้นเหรอ
‎เมื่อกี้ก็ไม่ยอมเข้าร้านด้วย
‎- อะไรกัน ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย ‎- (จ๋อย)
‎แบบนี้
‎ไม่มีวันเป็นช่างทำผมมืออาชีพได้แน่
‎ทำไม ทำไมนะ
‎- ทำไม ‎- (หงึกๆๆ)
‎(เสร็จหมดทุกขั้นตอน)
‎เป็นไงบ้าง ชอบไหม
‎ดีใจจัง
‎- สี่พันแปดร้อยเยนพอดีค่ะ ‎- (คิดเงิน)
‎นี่ใบเสร็จค่ะ
‎ขอบคุณมากค่ะ ไว้มาอีกนะคะ
‎รุ่นพี่คาริสึ
‎ฉันนึกว่าโดนลูกค้าเกลียดซะอีกค่ะ
‎ก็นะ บางคนก็ไม่ชอบให้ชวนคุยที่ร้านทำผมน่ะ
‎(เพื่อเป็นการแสดงความรู้สึกขอบคุณ)
‎- (ขอบคุณ) ‎- อย่างนี้นี่เอง
‎(วันต่อมา)
‎- สวัสดี คุณโคมิ ‎- (เฉยๆ)
‎- คะ คุณโคมิ อรุณ สะ สวัสดิ์ค่ะ ‎- (สั่นๆ)
‎คุณโคมิ อรุณสวัสดิ์จ้ะ
‎วันนี้สวยอีกแล้ว
‎อรุณสวัสดิ์ คุณโคมิ
‎เอ๋ ตัดผมมาเหรอครับ
‎ไม่จริงน่า นี่ตัดแล้วจริงๆ เหรอ
‎ไม่เปลี่ยนไปเลย
‎ฉันไม่รู้ว่าเจ้านายเปลี่ยนไปจากเดิม
‎ฉันไม่ทันสังเกตได้ยังไง
‎(ภารกิจที่ 19 คือว่ามันคาใจ)
‎คนที่กังวลกับการเข้าสังคม ‎มีแนวโน้มที่จะเป็นเช่นนี้
‎อย่างคิดขึ้นมากลางดึกว่า ‎"ทำไมถึงพูดอะไรแบบนั้นออกไปนะ"
‎แล้วก็ทำให้นอนไม่หลับ
‎- (บทสนทนากับคุณยามาอิ) ‎- นี่ๆ คุณโคมิ
‎คุณโคมิ มีกับข้าวที่ชอบไหม
‎คราวหน้าจะได้ทำมาให้
‎(ไข่ม้วนค่ะ)
‎ไข่ม้วนนะ เชื่อมือได้เลย
‎(ตอบช้าไปไหมนะ)
‎(ตอบเรียบไปหรือเปล่า)
‎(ไข่ม้วนมันดูเด็กไปไหม)
‎(บทสนทนากับนาจิมิจัง)
‎คุณโคมิ มาเล่นเกมด้วยกันตรงนี้เถอะ
‎ฮึบ
‎เย่
‎(จะถูกมองว่าทำตัวแปลกไหม)
‎(ทำไมหูแมวต้องเด้งออกมาด้วย)
‎- (บทสนทนากับคุณอาการิ) ‎- แล้วก็นะ
‎รายงานฉันก็เลยเปียกหมดค่ะ
‎ฉันนี่ซุ่มซ่ามจัง
‎(แหะๆ)
‎(ไม่เป็นหวัดใช่ไหมคะ)
‎ไม่ค่ะ ไม่มีลมพัดเลยนะคะ
‎(เข้าใจผิดเต็มๆ ‎รายงาน = ผม หวัด = ลม)
‎- (บทสนทนากับทาดาโนะคุง) ‎- อ๋อ
‎เข้าใจว่าลมคือหวัด ผมคือกระดาษ ‎สลับกันสินะครับ
‎- ขะ ขอโทษค่ะ ‎- (หงึกๆๆ)
‎ฉันใช้คำชวนให้สับสนเองค่ะ
‎สองคนนี้กลับบ้านไปคงคิดมากแน่ๆ เลย
‎ไม่เป็นไรหรอกครับ
‎มันเกิดขึ้นได้บ่อยๆ
‎ผมก็เคยคิดว่า "ลำไย" หมายถึงผลไม้
‎แต่จริงๆ หมายถึง "รำคาญ" ได้ด้วย ‎เหลือเชื่อไหมล่ะครับ
‎อย่างคำว่า "แขก" ก็เหมือนกัน ‎ที่เป็นได้ทั้งคนต่างชาติ หรือแค่คนที่มาหา
‎ครับ
‎(ภารกิจที่ 20 คือว่าอ่านหนังสือสอบ)
‎- อยากตาย ‎- (ดิ่ง)
‎(ชำเลือง)
‎- อยากตาย ‎- (จิตตก)
‎เจ้านี่ ดูท่าจะไปได้ยินเรื่องอะไรมา
‎- (อย่าตายเลยนะคะ) ‎- เปล่า ฉันไม่ได้คิดจะตายจริงๆ โทษที
‎ถามเผื่อไว้แล้วกัน ทำไมล่ะ
‎ทำไม นายพูดว่า "ทำไม" เหรอ
‎ได้ ฉันจะบอกให้
‎ก็เพราะอาทิตย์หน้าจะเข้าช่วงสอบแล้วไง
‎เออ แกเกลียดการสอบนี่นา
‎นั่นแหละ
‎แค่ตั้งใจเรียนในชั้นก็พอแล้วเถอะ
‎ฉันอยากเล่น อยากใช้ชีวิตให้สนุก…
‎จริงสิ ทุกคนมาติวด้วยกันเถอะ
‎ไม่รู้สึกถึงบรรยากาศการเรียนเลย
‎อ่านหนังสือสอบเหรอคะ
‎- เชิญใช้ได้ตามสบายเลยค่ะ ‎- (กรรมการห้องสมุด)
‎เฮ้อ ไม่ได้เข้าห้องสมุดมา 15 ปีแล้ว
‎พูดง่ายๆ คือไม่เคยมาเลยสักครั้งสินะ
‎แหม่ หัวไวนะ ทาดาโนะคุง
‎(ป้าบ)
‎อยู่ในห้องสมุด กรุณาเงียบด้วย
‎อาการิจัง คนนั้นใครน่ะ
‎รุ่นพี่โกริมิน่ะค่ะ
‎โกริมิเหรอ
‎ใครทำหนวกหู พี่เค้าจะฟาดด้วยพัดกระดาษ
‎ถ้าโดนฟาดสามครั้ง ต้องออกจากห้องสมุดค่ะ
‎กฎอะไรเนี่ย
‎(หน้าจืดไม่เอาไหน กับผองเพื่อนไม่มีใครคบ)
‎ดูนี่สิ
‎นี่ห้องสมุด รักษาความสงบด้วย
‎พัดกระดาษนั่นแหละเสียงดังที่สุดเลย
‎(นาจิมิโดนแล้วสองดอก)
‎นั่นมัน…
‎เฮ้ย แก ทำแบบนั้น
‎เดี๋ยวก็ไม่ได้ตายดีหรอก
‎สนุกออก ทาดาโนะคุง
‎เจ้านี่
‎ไม่อยากอ่านหนังสือจนสมองกลับไปแล้วเหรอ
‎(เอื้อม)
‎คุณโคมิ
‎(เฮ้อ)
‎ต่อไปตานายนะ ทาดาโนะคุง
‎โดนมองอยู่ จ้องตาไม่กะพริบเลย
‎ไม่ล่ะ ฉัน…
‎งั้นก็…
‎นี่ห้องสมุด กรุณารักษาความสงบ
‎- นาจิมิครบสามครั้งแล้วต้องออก ‎- (โดนฟาดทั้งสามคน)
‎เอ่อ ขอโทษนะ
‎(เพิ่งเคยโดนพัดกระดาษฟาดครั้งแรก ‎สนุกดีนะคะ)
‎สนุกเหรอ
‎(ที่จริง ฉันก็อยากเล่นเหมือนกันค่ะ)
‎อ่า จริงๆ ผมก็ด้วยครับ
‎(ออกหมดทั้งสามคน)
‎งั้นไปหานาจิมิกันเถอะ
‎(โคมิ โอซานะ ทาดาโนะ)
‎ปิดเทอมฤดูร้อนแล้ว ไชโย
‎เจ้านี่ ปากบอกไม่ชอบเรียน แต่หัวดีนี่นา
‎สุดยอดเลยนะครับ คุณโคมิ
‎- แพ้รวดทุกวิชา ‎- (คุณยาดาโนะเกลียดการพ่ายแพ้)
‎(โคมิ โชโกะ ‎ยาดาโนะ มาเครุ)
‎(ภารกิจที่ 21 คือว่าปิดเทอมฤดูร้อน)
‎คุณโคมิไม่ได้ออกไปไหนเลย ‎ตั้งแต่ปิดเทอมฤดูร้อน
‎(การบ้านปิดเทอมฤดูร้อนเสร็จหมดแล้ว)
‎(คุณโคมิที่รู้สึกกังวลกับการออกไปข้างนอก)
‎(วิธีชวนเพื่อนมาเที่ยว)
‎(ทาดาโนะ ฮิโตฮิโตะ)
‎(ฮึบ)
‎(คุณโคมิที่ยังทำใจกดปุ่มโทรออกไม่ได้)
‎ว่างจังเลย
‎อยากไปเที่ยวจัง กับใครก็ได้
‎(บ้านทาดาโนะ)
‎คุณโคมิ…
‎ไม่ๆ
‎เอ๋ ทำอะไรน่ะ น่าขยะแขยง
‎(ไอศกรีมแท่ง)
‎ไม่ได้ ถ้าเราชวนเอง
‎ก็คงแบบว่า…
‎แต่ถ้าเป็นคุณโคมิ…
‎ทั้งสัปดาห์นี้คงอยากชวนเพื่อน แต่ก็ชวนไม่ได้
‎ก็เลยทำการบ้านปิดเทอมฤดูร้อนทั้งหมดไปก่อน
‎แต่พอการบ้านเสร็จหมดแล้วก็ไม่มีอะไรทำ
‎แล้วก็คงตัวสั่นหงึกๆ จ้องโทรศัพท์อยู่
‎- ไม่ๆ ‎- พี่ เป็นอะไรมากปะ
‎แต่อีกมุมหนึ่ง
‎โทรไปเพื่อความชัวร์ก็น่าจะดี
‎แต่ไม่ดีกว่า…
‎(โหยง)
‎แม่คะ สงสัยพี่จะไม่สบาย
‎(คุณโคมิที่ตัดสินใจแล้ว และโทรหาทาดาโนะคุง)
‎(ตู๊ด)
‎ฮัลโหล คุณโคมิ
‎นี่โอซานะ นาจิมิเอง เพื่อนสมัยเด็กของทุกคน
‎คือว่าพรุ่งนี้ไปสระว่ายน้ำกันเถอะ
‎เมื่อกี้ฉันเพิ่งชวนทาดาโนะคุง ‎แล้วเขาก็โอเคแล้ว
‎คุณโคมิล่ะ ว่าไง
‎เอ๋ คุณโคมิ ได้ยินไหม
‎ฮัลโหล ฮัลโหล
‎ปะ…
‎ไปค่ะ
‎เย่
‎งั้นเจอกันพรุ่งนี้เที่ยง ที่สถานีโยมิกิริแลนด์นะ
‎บาย
‎(ฮึบ)
‎คำบรรยายโดย: วัชรพล อิศรานนท์