‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ภารกิจที่ 33 คือว่าวันกีฬาสี)
‎ฮัลโหล เทสต์ หนึ่ง สอง สาม
‎ภาวะสื่อสารกับผู้อื่นยาก ‎คือภาวะของคนที่กังวลกับการเข้าสังคม
‎หรือมีปัญหาในการสื่อสารกับคนอื่น
‎ที่ต้องระวังคือ
‎พวกเขาแค่ต้องใช้ความพยายาม…
‎ในการสร้างความสัมพันธ์ ‎ไม่ได้แปลว่าพวกเขาไม่อยากทำ
‎ผมขอประกาศเปิดงานกีฬาสี ‎มัธยมปลายอิตันครั้งที่ 23 ณ บัดนี้
‎เอาชัยชนะมาให้เทพเจ้าของเรา
‎โอ้ว
‎- (โหยง) ‎- (ห้องของคุณโคมิ)
‎วันกีฬาสีแล้วจ้า
‎ตกใจหมด
‎ทาดาโนะคุง คุณโคมิ วันกีฬาสีคืองานรื่นเริงนะ
‎คึกคักกว่านี้หน่อยสิ
‎แกก็แค่ดีใจที่ไม่ต้องเรียนใช่ไหมล่ะ
‎39.2 องศา หือ
‎ร้อนแรงดีนี่ นาจิมิจัง
‎รุ่นพี่เนตสึโนะเป็นคนเลือดร้อน
‎- ใครน่ะ ‎- (ตัวละครใหม่เรอะ)
‎อ๊ะ รุ่นพี่เนตสึโนะ
‎คุณโคมิสินะ
‎ฉันชื่อเนตสึโนะ จิกะ ปีสอง ยินดีที่ได้รู้จัก
‎(รู้สึกประชิดมากก็เลยกลัว)
‎ห้องเธอ 41.5 องศา ร้อนแรงดี
‎แล้วก็เทียบกันแล้ว…
‎เธอเย็นมากๆ
‎16.9 องศา เย็นชืดนะ
‎เย็นชืดเหรอ
‎หวังว่าเธอจะไม่เป็นตัวถ่วงของห้องนะ
‎อะไรกันนะ
‎(ป้าบๆ)
‎อะไรของยัยนั่น
‎จับคุณโคมิอยู่ได้ตั้งนาน ‎จะกลับบ้านไปหรือจะตายไม่ได้ผุดได้เกิด
‎พวกนาย สู้กันให้ตายไปข้าง
‎โอ้ว
‎พวกเราก็พยายามแบบปกติกันเถอะครับ
‎ผมจะอธิบายกติกาของกีฬาสีให้ทราบตรงนี้
‎การแข่งขันจะเป็นแบบพบกันหมดทุกห้อง ‎ตั้งแต่ปีหนึ่งถึงปีสาม
‎แต่ละเกมถ้าทำผลงานได้ดี ก็จะได้คะแนนพิเศษ
‎ห้องที่ได้คะแนนมากที่สุดจะเป็นผู้ชนะ
‎ผมไอซาวะ สึคาสะ พิธีกรในวันนี้
‎แล้วก็กรรมการพิเศษ…
‎รองครูใหญ่จ้ะ
‎เอาล่ะ เกมแรกที่ต้องลุ้นกันก็คือ…
‎กายบริหารหมู่
‎คนที่ทำกายบริหารได้สวยงาม
‎จะได้สิบคะแนนจากรองครูใหญ่ ‎ให้กับห้องของตัวเอง
‎กายบริหารวิทยุท่าที่หนึ่ง พร้อม
‎นั่นมัน
‎คุณเนตสึโนะที่อยู่ปีสอง
‎ท่าทางสูงใหญ่ สะดุดตาเหมือนเคย
‎ปลายนิ้วแต่ละนิ้วรู้สึกได้ถึงการมีสติ
‎กางขาได้สวย
‎จริงๆ ด้วย ถึงคนอื่นๆ ก็ทำได้ดี
‎แต่เนตสึโนะน่าจะที่สุด…
‎นี่มัน
‎(ผ่าง)
‎เปลี่ยนใจ คุณโคมิสิบคะแนน
‎เอ๋
‎ไปต่อกันที่เกมที่สอง
‎แข่งชักเย่อระหว่างห้อง
‎ฮุยเลฮุยๆ
‎ฮุยเล คุณโคมิ
‎อ๊า คุณโคมิ
‎โดนเบียดแบบนี้ ฉัน…
‎- คุณโคมิอยู่ข้างๆ ฉัน ‎- คุณโคมิอยู่ข้างหลังฉัน
‎หลายคนหมดเรี่ยวแรงเลยแพ้ไปในรอบแรก
‎วิ่งผลัดชายหญิงข้ามสิ่งกีดขวาง
‎เกมนี้มีคะแนนพิเศษจากคะแนนศิลปะด้วย
‎ฉันเป็นคนเชื่องช้า ต้องพยายาม
‎เพื่อคุณโคมิ
‎โอ้ อาการิ นักกีฬาจากปีหนึ่งห้องหนึ่ง
‎ออกตัวช้าไปแล้ว
‎แต่เดี๋ยวก่อน
‎เธอกวาดคะแนนศิลปะไปเพียบ
‎ได้ยินเสียงพวกผู้ชายฮือฮากันเป็นแถว
‎ปีหนึ่งห้องหนึ่งจะตามทันไหม
‎ทำไมข้าต้องมาให้ใครเห็นอะไรแบบนี้ด้วย
‎เข้าใจผิดกันทั้งนั้นเรื่องงานกีฬาสี
‎มันเป็นงานที่จัดขึ้นเพื่อเย้ยหยัน ‎คนที่ไม่ถนัดเรื่องกีฬาอย่างข้า
‎มันจำเป็นต่อการเรียนรู้ด้วยเหรอ
‎ไม่ ไม่มีทาง
‎เอาเถอะ ตามน้ำไปให้จบแล้วกัน…
‎นี่มัน…
‎หาลูกอมในแป้งมันโดยไม่ใช้มืองั้นเหรอ
‎แบบนี้ได้กลายเป็นตัวตลกแหงๆ
‎(อึก)
‎- ก็ได้ ข้าจะใช้ดราก้อนฟอร์ซ ‎- (เข้าตาจน)
‎หาลูกอมจากทะเลแป้งมันให้ดู
‎ส่งไม้ต่อแล้วครับ
‎ตอนนี้ปีหนึ่งห้องหนึ่งรั้งท้ายอยู่ ‎จะมีโอกาสพลิกกลับมาได้ไหม
‎วิ่งไปเลย ทาดาโนะ
‎- ถ้าไม่อยากโดนฝังก็พยายามซะ ‎- พุ่งไปเลย
‎มีอะไรเหรอ
‎นี่ คุณโคมิก็มาเชียร์กับทุกคนด้วยสิ
‎สู้เขา ทาดาโนะ
‎(ทาดาโนะคุงที่หน้ามืด ‎หลังปั่นจิ้งหรีดด้วยไม้เบสบอล)
‎เอ๋
‎พยายามเข้านะ…
‎คะ
‎- เข้าเป็นที่สาม ‎- (จากทั้งหมดห้าห้อง)
‎52.4 องศา ร้อนแรงดีนี่
‎เอ๋
‎ติดตามต่อช่วงครึ่งหลัง
‎ฝนไล่ช้างนี่
‎เฮ้อ จู่ๆ ฝนก็ตกซะงั้น
‎หวังว่าจะหยุดตกเร็วๆ นะ
‎(วิ้ง)
‎คุณโคมิพูดแล้ว
‎สวัสดีจ้ะ ฉันเป็นแม่ของโชโกะ ชื่อชูโกะจ้ะ
‎ขอบคุณทุกคนที่สนิทกับโชโกะนะ
‎โอ้ว คุณชูโกะ
‎เอ๋ อะไรกัน แม่อุตส่าห์มาเชียร์แท้ๆ
‎ทุกคนเป็นเด็กดีกันทั้งนั้นเลยนะ
‎เอาล่ะ ทุกคน ครึ่งหลังก็สู้ให้เต็มที่นะ
‎- ครับ ‎- ค่ะ
‎เกมที่สี่ แข่งยืมของ
‎- ทะ ทาดาโนะคุง ‎- หือ
‎- คือว่าขอยืมแจ็คเก็ตหน่อยได้ไหม ‎- (ยืมเสื้อผู้ชาย)
‎อ๋อ ได้สิ
‎ทาดาโนะคุง
‎ยืมเส้นผมหน่อย
‎- เอ๋ แบบนั้นถ้าให้ยืมก็คืนให้เหมือนเดิมไม่ได้สิ ‎- (แต่ก็คงไม่เป็นไรมั้ง…)
‎- (ชี้) ‎- ผ้าคาดหัวเหรอครับ
‎- (ปิ๊งป่อง) ‎- (ยืมผ้าคาดหัว)
‎ทาดาโนะคุง
‎ยืมรองเท้าข้างนึงสิ แล้วก็เงินพันเยน
‎ไม่ให้ยืมทั้งนั้นแหละ
‎เก้าอี้ดนตรีทั้งโรงเรียน
‎ตอนที่เหลือเก้าอี้ 100 ตัว
‎จำนวนคนแต่ละห้องที่เหลืออยู่ ‎จะเป็นคะแนนพิเศษไปเลย
‎เชิญครับ
‎- (เกมที่หก) ‎- แย่งผ้าคาดหัว
‎- (เกมที่เจ็ด) ‎- โยนบอลลงตะกร้า
‎- (เกมที่แปด) ‎- กลิ้งลูกบอลยักษ์
‎แล้วก็…
‎- (เกมที่เก้า) ‎- ดวลดาบล้มเสา
‎เอาล่ะ ในที่สุดก็ถึงเกมสุดท้ายแล้ว
‎ละสายตาไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว
‎เกมสุดท้ายคือ
‎แข่งวิ่งผลัดระหว่างห้อง
‎แต่ละห้องจะส่งตัวแทนมาสี่คน ห้องที่เข้าที่หนึ่ง
‎จะได้ 100 ล้านคะแนน
‎มุกนี้เห็นบ่อยๆ ในรายการวาไรตี้นี่
‎ไม่ว่าห้องไหนก็มีโอกาสเท่ากัน
‎เข้าที่
‎ระวัง
‎ไม่นึกเลยว่าจะได้แข่งกับเธอที่นี่
‎ฝากตัวด้วย
‎(หงึกๆๆ)
‎หือ
‎(คุณโคมิที่กำลังจะยื่นมือ ‎แต่อีกฝ่ายชักมือกลับก่อน)
‎นึกแล้วเชียว เธอนี่เย็นชืดจริงๆ
‎ไม่รู้สึกเลยว่าจะแพ้
‎คุณโคมิจะเป็นอะไรไหมนะ
‎(ตึกๆๆ)
‎67.3 องศา
‎ปีหนึ่งห้องหนึ่งกับปีสองห้องสาม ‎รับไม้พร้อมกันเลยครับ
‎นึกว่าเย็นชืดเสียอีก
‎แต่ก็ทำได้ไม่เลวนี่ คุณโคมิ
‎ได้สิ ฉันจะเอาจริงให้ดู
‎ปีหนึ่งห้องหนึ่งล้มไปแล้วครับ
‎คุณโคมิ
‎สู้เขา คุณโคมิ
‎กลับมาแล้วสินะ คุณโคมิ
‎75.6 องศา
‎ที่หนึ่ง ปีสองห้องสาม
‎ผู้ชนะคือ ปีสองห้องสาม
‎ขอโทษนะที่บอกว่าเธอเย็นชืด
‎120 องศาของเธอ เธอแสดงให้ฉันเห็นแล้วล่ะ
‎ร้อนจี๋เลย คุณโคมิ
‎เจอกันปีหน้านะ
‎- คุณโคมิ ‎- คุณโคมิ
‎ไม่เป็นไรนะครับ
‎เจ็บตรงไหนหรือเปล่า
‎เป็นอะไรหรือเปล่า ‎ไม่เจ็บใช่ไหม เป็นห่วงแทบแย่
‎เป็นห่วงอาการบาดเจ็บมากกว่าผลแพ้ชนะสินะ
‎(ตื้นตัน)
‎200 องศา
‎ดีจริงๆ เป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ
‎ที่สอง ปีหนึ่งห้องหนึ่ง ขอชมเชยที่สู้จนถึงที่สุด
‎- คุณโคมิตัวสั่นใหญ่เลย ‎- คงเจ็บใจมากสินะ
‎(ตัวสั่นเพราะถูกคนทั้งโรงเรียนมอง)
‎หลายคนที่กลัวการเข้าสังคม
‎เวลาเพื่อนคุยกับคนที่ตัวเองไม่รู้จัก
‎พวกเขามักจะเข้าไปร่วมสนทนาด้วยไม่ได้
‎และความรู้สึกนี้
‎อาจเรียกว่า "ความหึงหวง" ก็ได้
‎รู้สึกเหมือนโดนจับตาดูอยู่ยังไงไม่รู้
‎ทาดาโนะ ไปเอาเอกสาร ‎จากห้องเตรียมงานมาด้วยนะ
‎ทาดาโนะคุง เรื่องเทศกาลวัฒนธรรมน่ะ
‎นี่ เมื่อไหร่กล้องแอบถ่ายคุณโคมิจะมา
‎นี่ ทาดาโนะ เรื่องตั้งหน่วยองครักษ์โคมิ
‎ฝากเจ้าด้วยนะ
‎หน่วยองครักษ์โคมิอะไรฟะ
‎(ดิ่ง)
‎- (รองหัวหน้าห้อง) ‎- (หัวหน้าห้อง)
‎- เดี๋ยวก่อน ‎- แอ๊ะ
‎เอ่อ คือว่า…
‎คุณโอเนมิเนะ
‎- ไง ‎- ปล่อยฉัน…
‎เป็นกรรมการห้องท่าทางยุ่งน่าดูนะ ทาดาโนะคุง
‎ไหวไหม
‎เอ่อ คุณโอเนมิเนะ ‎มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่าครับ
‎ไม่ใช่ๆ ฉันมาช่วยน่ะ
‎ต้องการอะไรเหรอครับ
‎ลำบากน่าดูเลยนะ ทาดาโนะคุง
‎- ฉันช่วยยกนี่ไปให้ไหม ‎- เอ๋
‎ให้ตายสิ พวกเขาใช้งานนายหนักเกินไปจริงๆ
‎นาจิมิ ไปเอาเอกสารที่ห้องเตรียมงานมาที
‎จะขัดโอเนมิเนะจังได้ยังไง
‎- เร็วๆ เลย ‎- จ้า
‎- (อยากช่วย) ‎- คุณโคมิจะช่วยด้วยไหมครับ
‎หือ เอกสารเท่านี้สองคนก็พอแล้ว
‎อ๋อ จริงด้วยสินะ
‎งั้นคุณโคมิ เจอกันพรุ่งนี้นะครับ
‎ทาดาโนะคุง ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง
‎เอ๋ ทำไมจู่ๆ ถึงถามล่ะครับ
‎ก็แบบว่า…
‎ทาดาโนะคุงโดนแกล้งใช่ไหมล่ะ
‎เอ ผมว่าไม่ใช่นะครับ
‎จริงเหรอ แต่เห็นครูบอกว่า…
‎(ห้องพักครู)
‎มอบหมายงานให้ทาดาโนะแล้วกัน สบายดี
‎ตอนที่พูดเดาว่าครูน่าจะเล่นเกมไปด้วย
‎เอ๋ นี่ผมกำลังโดนแกล้งจริงๆ เหรอเนี่ย
‎ก็เลยเป็นห่วงและเสนอตัวว่าจะช่วยสินะครับ
‎ความแตกจนได้
‎ฉันเป็นพวกเห็นใครเดือดร้อนไม่ได้น่ะ ‎แต่ไหนแต่ไรแล้ว
‎เป็นคนดีจัง
‎(ห้องวิทยาศาสตร์)
‎อ้อ ขอถามอีกอย่างได้ไหม
‎ครับ
‎ทาดาโนะคุงน่ะ
‎เป็นพวกชอบโดนทรมานเหรอ
‎เอ่อ บอกหน่อยได้ไหมครับว่าทำไมถึงคิดอย่างนั้น
‎ก็คุณโคมิทั้งสวยแล้วก็เข้าถึงยาก
‎- ไม่รู้สึกเหมือนถูกมองกดบ้างเหรอ ‎- เอ๋
‎งั้นเหรอครับ
‎เพราะงั้นทาดาโนะคุงที่เป็นคนจืด…
‎คนธรรมดาไปอยู่ด้วยกันกับเขาบ่อยๆ เนี่ย
‎คงชอบถูกข่มสินะ
‎- อ๊ะ ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจดี ‎- (เลิ่กลั่ก)
‎ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับ
‎แล้วก็ผมไม่รู้สึกกดดันเลยเวลาอยู่กับคุณโคมิ
‎ถ้าได้ลองคุยดูก็จะรู้ครับ ผมว่าเธอน่าจะดีใจ
‎จริงเหรอ
‎แต่ว่าทุกคนเชิดชูเธอน่าดูเลย
‎คงมองว่าตัวเองอยู่เหนือกว่าสินะ
‎ไม่เลยครับ
‎เหรอ
‎ยังไงก็เถอะ ถ้ามีปัญหาอะไร ปรึกษาเจ้ได้นะ
‎- ขอบคุณครับ ‎- (เป็นคนดีจัง)
‎อ้าว คุณโคมิ ทำอะไรอยู่เหรอครับ
‎(จ้อง)
‎ถ้าได้ลองคุยดูก็จะรู้ครับ ผมว่าเธอน่าจะดีใจ
‎หวัดดี คุณโคมิ…
‎- เฮ้อ ‎- อ๊ะ
‎ไม่ใช่ครับ
‎จะบอกยังไงดีล่ะ
‎- (หลังเลิกเรียน) ‎- บ๊ายบาย เจอกันนะ
‎(ดิ่ง)
‎โดนโยนงานมาอีกแล้วเหรอนายน่ะ
‎ช่วยไม่ได้นะ เดี๋ยวช่วยแล้วกัน
‎เอ๊ะ เรื่องนั้น…
‎ลองพูดว่าไม่สิ ‎ฉันจะหางานเพิ่มให้ทาดาโนะคุงอีก
‎เป็นคนดีจริงๆ
‎- คุณโคมิ กลับก่อนก็ได้นะครับ ‎- (คงไม่ดีถ้าให้รอ…)
‎หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก สิบ
‎เอาล่ะ รีบจัดการให้เสร็จๆ เถอะ
‎ครับ
‎นี่สำหรับเทศกาลวัฒนธรรม…
‎ส่วนนี่ก็ของครูประจำชั้นสินะ
‎ได้ๆ
‎(ฉันก็อยากช่วยเหมือนกันค่ะ)
‎อ๊ะ งั้นก็รบกวนหน่อยนะครับ ช่วยได้เลยครับ
‎ว่าแต่ทำไมถึงอยากช่วยขนาดนั้นล่ะครับ
‎เอ่อ เอกสารตรงนี้
‎ผมอยากให้รวมเอ บี ซี ดังนั้นวงตรงนี้…
‎โทษนะ
‎วันนี้ฉันมีนัดแล้ว
‎กลับก่อนนะ ขอโทษจริงๆ
‎เจอกันนะ ทั้งสองคน
‎เอ๋
‎(วันต่อมา)
‎หวัดดี คุณสองคน
‎อ๊ะ เมื่อกี้ทำตัวสนิทเกินไปหน่อยหรือเปล่า
‎(เมื่อวานขอโทษด้วยนะคะ ‎ที่คุณชวนคุยด้วยแล้วฉันหนีไป)
‎- (อรุณสวัสดิ์) ‎- (ฟึ่บ)
‎โทษที มันโดนจุดพอดีน่ะ
‎คุณโคมิ
‎ขอโทษนะที่เมื่อวานมาวุ่นวายกับทาดาโนะคุง
‎ฉันเอาใจช่วยทั้งสองคนนะ
‎เดี๋ยว คุณโคมิ
‎พูดอะไรไปเหรอครับ
‎หือ
‎รู้กันแค่ฉันกับคุณโคมิ ความลับน่ะ
‎(เห็นกันหรือเปล่า)
‎(ช่วงนี้เหมือนรูปสติกเกอร์กำลังฮิตนะคะ)
‎นั่นสินะครับ
‎- (ฉันว่าน่าสนใจมากเลย) ‎- ครับ
‎อยากลองไปถ่ายไหมครับ
‎คุยอะไรกัน ได้ยินนะ
‎แก
‎นาจิมิ คนขึ้นกล้องมาแล้ว
‎เอ๊ะ อะไรนะ พูดอีกทีซิ
‎ไปเกมเซ็นเตอร์หน้าสถานีก็ได้
‎อะไร จะไปถ่ายรูปสติกเกอร์กันเหรอ
‎โดยไม่มีฉันคนนี้เนี่ยนะ
‎เธอ…
‎ยามาอิ เจ้าแม่ฟิลเตอร์
‎อะไรน่ะตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
‎นานแล้วนะเนี่ย
‎สมัยมัธยมต้นฉันถ่ายบ่อยมากเลย
‎จริงด้วยนะ
‎คุณโคมิ
‎(ตาลุกวาว)
‎มีหลายแบบมากเลยนะครับ
‎นี่ จะถ่ายแล้วนะ
‎เลือกกรอบที่ชอบเลย
‎อันนี้ได้ไหม
‎โหมดการถ่ายอะไรดี
‎โหมดผิวเนียน
‎คุณโคมิผิวสวยอยู่แล้ว เดี๋ยวจะหายไปเลย
‎โหมดตาโต
‎คุณโคมิตาโตอยู่แล้ว ‎เดี๋ยวจะเหมือนมนุษย์ต่างดาว
‎โหมดยืดขานางแบบ
‎คุณโคมิก็ขายาวอยู่แล้ว จะยิ่งดูประหลาดเกินไป
‎เอ๋
‎ไม่มีโหมดไหนที่คุณโคมิถ่ายได้เลยนี่
‎เริ่มจากยิ้มกว้าง น่ารักๆ
‎- แล้วก็ทำท่าเหมือนโกรธ ‎- (เขิน)
‎สุดท้าย ทำหน้าประหลาดด้วยกัน
‎(เพื่อนกันตลอดไป)
‎- ฮ่าๆ โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว ‎- (หัวเราะได้ไหมนะ)
‎น่ารักเว่อร์
‎โอย หัวเราะหนักมากจนหิวเลย
‎ไปหาอะไรกินกันเถอะ
‎นั่นสิเนอะ
‎(ขอบใจนะทุกคน)
‎คุณโคมิ
‎(สามวันต่อมา)
‎อรุณสวัสดิ์ คุณโคมิ
‎(อรุณสวัสดิ์)
‎อ๊ะ จริงสิ
‎นี่
‎วันก่อนที่ไปเกมเซ็นเตอร์กับทุกคน
‎เห็นคุณมองตลอด
‎ก็เลยคิดว่าอาจจะอยากได้
‎ไม่ใช่นะ ผมบังเอิญหยิบครั้งแรกแล้วก็ได้เลยน่ะ
‎ถ้าคุณไม่ต้องการก็ไม่เป็นไรครับ
‎(พั่บๆ)
‎(หลังจากนั้น ฉันให้นาจิมิจังพาไปอีกค่ะ)
‎อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
‎งั้นก็คงไม่ต้องการแล้วสินะ
‎คุณโคมิ
‎(มาแลกกัน)
‎ครับ
‎หวัดดี
‎เอ๋ มีอะไรเหรอ
‎นี่ เกิดอะไรขึ้น
‎- นี่ๆๆ ‎- (เลิ่กลั่ก)
‎(สองคนไม่ยอมห้อยไว้นอกกระเป๋า ‎เพราะว่าเขิน)
‎โชโกะ กินข้าว…
‎คำบรรยายโดย: วัชรพล อิศรานนท์