-Co to? -Umowa.
OSTATNIO
Planowałem rozwieść się z tobą rok po naszym ślubie.
Już mam narzeczoną
i kocham ją. Tak kocham Sarę.
Eksperymentuję z gotowaniem Soto Betawi.
Jest pyszne, spróbuj.
Nigdy nie zjem twojego jedzenia.
Masz żonę, Bian. Nie chcę rozbić twojej rodziny.
To tylko rok i rozwiodę się z nią.
I wyjdę za ciebie.
ZAPŁAĆCIE NAM!
Spokojnie.
Proszę się uspokoić. Bez anarchii!
Proszę o cierpliwość.
Obiecuję, że wszyscy dostaną swoje wypłaty.
-To puste obietnice! -Tak!
Z góry przepraszam.
Ale nie wiem, kogo innego poprosić o pomoc.
Nie mów tak.
Od dawna się przyjaźnimy. Powinniśmy sobie pomagać.
Teraz masz problemy.
Może następnym razem to my będziemy je mieć.
Yasmin, nie płacz.
-Nie chcę sprawiać wam kłopotu. -Na pewno pomożemy.
Oby to pomogło.
Jesteś pewien tej kwoty?
Dziękuję, Abi.
Wszystko oddam.
Dziękuję. Przepraszamy za kłopot.
Wystarczy.
Nie ma po co płakać.
Możesz się uspokoić.
Tak dobrze się bawią.
Tari, coś ci się stało w oczy? Nie? Przetrzyj je.
Bianowi naprawdę zależy na Tari. Jest taki czuły.
-Naprawdę? -Tak.
Dlatego, gdy dorosną...
niech się pobiorą. Pasują do siebie.
Przestań.
Zaaranżowane małżeństwa nie są przestarzałe?
Gdy Bian dorośnie, poślubi Tari.
-Mówisz poważnie? -Tak.
Amen.
-Bian, synu, chodź. Tari. -Co robicie?
Tari.
Chodźcie tu. Bian, chodź tu.
Gdy dorośniesz, zaopiekujesz się Tari.
Nie sprawiaj jej smutku, dobrze?
Dobrze, mamo.
Są tacy słodcy.
UDAWANA ŻONA
Rozumiem, czemu spytaliście, by Tari z wami zamieszkała.
Ale, skoro jej rodziców już nie ma...
Jako starszy brat ojca Tari jestem w pełni odpowiedzialny...
za przyszłość Tari.
-Jeśli taka jest wola Boża. Tak? -Tak.
-Zajmiemy się Tari. -Ale...
Rozumiemy.
Razem z żoną już uważamy Tari za nasze dziecko.
Więc jeśli jest coś...
co możemy dla niej zrobić...
służymy pomocą.
Wyróżnienie Cum Laude...
dla Wydziału Biznesu i Zarządzania 2015...
Btari Hapsari, licencjat.
Ale chcę tu zostać.
Chcę służyć wujkowi i cioci.
Tari...
Wczoraj znów przyszła tu pani Yasmin.
Pytała, kiedy będziesz gotowa, by ich poznać.
Żeby zbliżyć się do...
Do Biana.
Ja i ciotka na pewno nie zmusimy cię, jeśli nie jesteś gotowa.
Nie martw się.
Ale to prawda.
Nie możemy ciągle odmawiać im prośbom.
Zgodzicie się? Jeśli ciocia Yasmin będzie chciała, żebym wyszła za jej syna?
Dobrze wiem, kim był twój ojciec.
Na pewno starannie wybrał swoich przyjaciół.
Pani Yasmin i pan Muchtar to dobrzy ludzie.
Na pewno dobrze wychowali swojego syna.
Prawda?
Tak.
Więc zgadzacie się?
Jeśli taka jest wola Boża.
Będziemy szczęśliwi, jeśli to zaakceptujesz.
Więc co myślisz?
Jeśli wujek i ciocia się zgadzają, to ja też.
Jest świetna, Ami mogłaby być w Igrzyskach azjatyckich.
Tak, mogłaby wygrać z Filipinami.
Hej!
Mówiłam, że macie nie nagrywać. Jesteście tacy uparci.
Boże, Mi. Jeździsz tak dobrze. Jak to wrzucę, może stać się viralem.
Będziesz w polecanych, Mi!
Albo wystąpisz w podcaście.
Albo w telewizji!
Nie dbam o takie sprawy.
Jesteś taka zacofana! Nie masz nawet Instagrama.
-Nic w porównaniu do mojej mamy. -Nie mam Instagrama.
Ani WhatsAppa, Facebooka, Line...
Nie obchodzi mnie to. Patrzcie, to moja komórka.
Klasyczny telefon.
To jest telefon?
-To jakiś relikt! -Tak.
Powinnaś oddać go do muzeum!
Zalaminuj go, żeby go nie zadrapać.
Jesteście chamscy.
Silat! Uderzę was.
Dosyć, jeden z drugim.
Nie trzeba tyle siedzieć w telefonie.
Ciągle tylko przeglądacie Instagrama.
Sprawdzacie lajki.
Tylko was to stresuje!
To się nazywa technologia! Jesteśmy inteligentni.
Musimy nadążać za nowinkami.
Jeśli ty nie chcesz, po prostu wróć do domu...
-do czasów Japonii i Naruto. -Nie potrzebuję technologi.
-Mam dość! Pokój z wami. -Pokój z wami.
Nie potrzebuje technologii?
Nic nie wie o viralach.
Poczekaj, aż będzie cała w masce błotnej!
Boże. Ignorują nas.
Jaka ty słodka, zamyślona, jak w filmach.
O czym ty mówisz?
Co się dzieje?
Twój mąż?
Czemu wszystko, co robię, mu się nie podoba?
Mam po prostu robić to, czego chce?
Nie dbać o niego. Zgodnie z naszą umową.
Od początku ci to powtarzam.
Po prostu nie słuchałaś.
Tak, ale...
Czułabym się jak nieposłuszna żona.
Jest na odwrót!
On jest nieposłusznym mężem. Czy kiedykolwiek się tobą przejmował?
Nigdy, prawda?
Więc spełniając jego polecenia, będziesz dobrą żoną.
Jeśli mówi, że masz o siebie zadbać...
zrób to, zamiast dbać o niego.
Tego właśnie chce.
Nie myśl o tym za dużo.
Pewnie jest teraz z tamtą kobietą.
Powoli.
Skarbie, nie za szybko.
-Nie bój się. -Jesteś początkująca, nie spiesz się.
Kto uczył mnie jeździć?
Ja.
Lubisz jeździć szybko czy nie?
Lubię.
Ale dopiero się uczysz, jedź powoli.
Uczniowie idą w ślady swoich nauczycieli.
Teraz jesteś lepsza ode mnie. Ty jesteś nauczycielką.
Cóż mogę powiedzieć?
Rozpieszczałeś mnie przez pięć lat.
Zawsze po mnie przyjeżdżałeś. A teraz gdy cię nie ma,
sama też lubię szybko jeździć.
To nie tak, że mnie nie ma.
Zawsze tu jestem.
Gdy chcesz, żebym cię odebrał, wyślij mi wiadomość.
Zawsze przyjadę.
Źle mi z tym, jesteś czyimś mężem.
Sar...
Nie mów tak.
-To twoja żona? -Nie.
Moja mama.
Nie chcę tego robić.
O co chodzi, skarbie?
Co?
-Możemy porozmawiać? -To dziwne, co się stało?
Tata zaprasza na kolację.
-Kiedy? -Później po południu.
-Dzisiaj? -Tak.
Masz plany?
Nie.
Ale tak nagle?
-To jego urodziny. -Twojego taty?
-Czemu nic nie mówiłeś? -Teraz mówię.
-Ale nie mamy prezentu. -Nieważne. Przyjdziemy, zjemy i wyjdziemy.
-O której wychodzimy? -O czwartej.
-Co? Tak szybko? -Tak.
-Dobrze, idę się przygotować. -Czekaj.
Jest jeszcze jedna sprawa...
Poza mamą, tatą i Kinan będzie wielu członków mojej rodziny.
Musimy wyglądać na idealną parę.
Nie chcę, żeby znali naszą prawdziwą sytuację.
Rozumiesz?
-Co mam robić? -Udawać szczęśliwą parę.
Nie wiesz? Śmiać się, chodzić razem, uśmiechać się.
Trzymać się za ręce.
-Dobrze. -Hej...
Jeszcze jedno...
Musimy poćwiczyć.
-Poćwiczyć? Tak.
Poćwiczyć intymność.
Tak.
-To trudne. -Oczywiście.
Bo tak grasz. Możesz to zrobić?
Musimy być blisko!
Inaczej ludzie się dowiedzą, że kłamiemy.
Chodź tu.
Bliżej.
Tu, tak.
Musimy ćwiczyć trzymanie się za ręce?
Pośpiesz się. Dalej!
-Rozluźnij się! -Dobrze.
Chodź tu. Rozluźnij się.
Uśmiech, pokaż zęby.
Chodź.
Bian. No proszę.
Popatrzcie no na nich.
-Słodko, trzymacie się za ręce. -Tak, dużo ćwiczyliśmy.
Twoja żona jest naprawdę zabawna.
-Kochanie? -Skarbie.
-Proszę, jest i moja ulubiona para. -Dobrze wyglądasz, mamo.
Chwała niech będzie Bogu.
-Naprawdę dobrze wyglądam? -Tak.
Idź do taty, czeka.
Dobrze, idę.
Jak tam, mamo? Jesteś zdrowa?
-Chwała niech będzie Bogu. -Chwała niech będzie Bogu.
Przynajmniej jestem zdrowsza niż moi znajomi z rakiem.
-Chwała niech będzie Bogu, mamo. -Chwała niech będzie Bogu.
Gdzie się podziewałaś? Prawie nie przychodzisz, tęsknię.
-Bian jest bardzo zajęty. -Zawsze tak ma.
Chce być niezależny, więc nie ma wiele czasu.
Ale dla ciebie ma, prawda?
Tak, często jest w domu.
Tari...
Bian dobrze cię traktuje?
Tari!
-Pokój z tobą, tato. -Pokój z tobą.
-Wszystkiego najlepszego. -Dziękuję.
Wasze przybycie mnie weseli.
Cieszy, tato. Nie ma żadnego wesela.
Weseli.
-Mylisz się. -Jak zwykle.
Kinan!
-Zawsze się kłócicie. -Ślicznie wyglądasz.
Jesteś taka piękna.
Usiądźmy.
Jestem głodny. Chodźmy.
Uwielbiam te zdjęcia. Są piękne.
To mi się podoba.
Ale czemu pan młody się nie uśmiecha?
-Nie? Nie wydaje mi się. -Tak, mamo, patrz.
-Patrz na ten grymas. -Pewnie byłem spięty.
Tak, to w końcu było jego wesele.
Widzisz.
Może ona też będzie mieć ponurą minę, gdy sama wyjdzie za mąż.
Nie ma mowy.
Nawet jak każesz mi uścisnąć dłoń tysiąca ludzi,
będę się uśmiechać.
-Tato, chodź tu. -Później.
Moje wesele musi być duże, w hotelu. Pełno ludzi.
Musi być z rozmachem, nie jak wesele Biana.
Tylko kilku gości. Przeciętne.
Kinan!
Dalej, jedzmy.
Tak, mamo.
Bian, jak praca?
-Dobrze, tato, chwała Bogu. -Dobrze?
A ty, Tari?
-Jak twój biznes? -Dobrze.
Mogę sprzedawać twoje produkty u siebie.
-Poważnie? -Poważnie.
Twoja firma robi furorę w Internecie.
Jak twoje produkty trafią do mojego supermarketu,
twoja firma stanie się największym pegazem w Indonezji.
Jednorożcem.
Jednorożec to twoja zabawka z dzieciństwa, z tym małym rogiem.
Chodzi ci o firmę wartą ponad miliard dolarów, racja?
Jednorożec.
-Niech to sprawdzę. -Wy dwoje.
Ech!
-Zawsze kłótnie. -Widzicie?
Tari, czy Bian za dużo od ciebie wymaga?
Nie, mamo.
Właściwie nie chce, żebym musiała robić mu...
Śniadanie, kolację i...
I tak je robię, żeby nie jadł na mieście.
Bian.
Czy Tari świetnie gotuje?
-Tak. -Więc? Co ci robi?
Robi...
-Smażony ryż. -Smażony ryż.
-I... -Potrawkę z kurczaka.
Gdy Bian spieszy się do biura...
-robię mu tosty. -Tosty.
-Miło, że codziennie dla ciebie gotuje. -Oczywiście.
Wszystkie dania Tari...
Zawsze je kończę. Szczególnie jej Soto Betawi.
-Prawda? -Tak.
-Soto Betawi. -Soto Betawi.
-Dalej, jedz. -Tak.
Cześć, wujku.
-Cześć... -Sto lat.
-Adi. Dziękuję. -Dobrze wyglądasz.
-Co ci tyle zajęło? -Korki.
-Hej, ciociu. -Cześć.
-Stary. -Poznałeś Tari?
-Tak. -To żona Biana.
Poznaliśmy się.
-Mamo, tato. -Ała!
Musimy iść. Tari źle się czuje.
Wszystko w porządku?
Nie najlepiej się czuję.
-Dobrze, mamo? -Dbaj o siebie.
-Przepraszamy, tato. -Nie szkodzi.
-Pokój z wami. -Pa.
-Pokój z wami. Odpoczywaj. -Tak zrobię.
-Siadaj. -Dobrze.
Czemu wyszliśmy tak wcześnie? Źle mi z powodu mamy i taty.
Mówiłem ci. Przychodzimy, jemy i wracamy.
Nawet jeszcze nie zjadłam.
To przez Aldiego?
Nie zbliżaj się do niego.
-Czemu? To twój kuzyn, tak? -Wie o moim związku z Sarą.
Co masz na myśli?
To on mnie jej przedstawił.
Wiedział też, że byłem z nią zaręczony.
Wiedział, że odmówiłem swatania.
Wie wiele rzeczy.
Kiedyś byliśmy blisko.
A wie, że często spotykasz się z tą kobietą?
Lepiej, żeby tak było.
Dlatego nie powinnaś się do niego zbliżać. Nie może się dowiedzieć o naszej umowie.
Ale chcę mój prezent.
-Prezent? -Za odegranie roli
żony w szczęśliwym małżeństwie.
Co nie jest prawdą.
Dobrze.
-Poważnie? -Tak.
Co chcesz? Torebki?
Buty? Czy biżuterię?
Chcę pojechać razem na zakupy.
Kończą się rzeczy w domu.
Dobra.
-Skończyłaś? -Tak.
-Bian, wózek, proszę? -Wystarczy go popchnąć.
Jestem zmęczona.
Czemu robisz zakupy tylko dla siebie?
Nie mówiłeś, co chcesz. Więc nie wiem.
Dobra, sam to kupię.
Czekaj!
-Zjedzmy coś. -Nie, wracamy do domu.
Jestem głodna.
-Zamówimy coś, jak wrócimy. -Ale chcę zjeść yakiniku.
Jak chcesz, ale co z zakupami?
Zostawimy je w samochodzie, a potem zjemy.
Odniosę zakupy, a ty zaczekaj w restauracji.
-Poważnie? -Tak.
Z samego rana
zgłoszę to w warsztacie, z którego zazwyczaj korzystam.
Jeszcze raz przepraszam.
-Proszę zadzwonić później, dobrze? -Tak.
Zadzwonię jutro rano.
Następnym razem uważaj.
Mówiłem, żebyś nie jeździła tak szybko.
Dobrze, że jesteś cała.
Jeżdżę szybko, tylko gdy jestem smutna.
Nie widziałam cię cały dzień i było mi źle.
Zabiorę cię do domu.
Najpierw zjedzmy, co?
Dobrze. Chodź.
-Następnym razem uważaj. -Tak.
-Słowo? -Teraz jestem z tobą.
Więc będę uważać.
Halo, Bian. Pokój z tobą.
-Gdzie jesteś? -Sarah zadzwoniła, potrzebowała mnie.
Idę z nią na kolację.
-Zjedz sama, dobrze? -Dobrze.
Pokój z tobą...
Przepraszam, niedługo zamykamy.
-W porządku. -Dziękuję.
Musimy porozmawiać.
Jestem zmęczony.
-Poczekaj. -O co chodzi?!
Chcę omówić naszą umowę małżeńską.
Co chcesz omówić?
Chcę, żebyś przestał się z nią spotykać.
Z Sarą?
-Nie widuj się z nią. -Nie mogę!
-Czemu? -A czemu powinienem?
-Co, jeśli rodzina się dowie? -Nie dowie się.
-Sara i ja zawsze byliśmy ostrożni. -Bian.
Co, jeśli rodzice zobaczą was razem?
Albo nasi krewni?
-Wymyślę coś. -Kiedyś braknie ci wymówek.
Więc czego chcesz?!
Wiem, że nasze małżeństwo zostało zaaranżowane.
Ty zostałeś do niego zmuszony, ale ja nie.
To twój problem, nie obchodzi mnie to!
-Wyszłam za mąż, bo to święty pakt. -Nieprawda.
To wymuszone małżeństwo!
Dałeś mi rok, prawda?
Podczas naszego małżeństwa...
możesz szanować mnie jako swoją żonę.
I uszanować moją rodzinę.
Nie proszę o wiele, prawda?
-Pomyślę o tym. -Pomyślisz?
Jeśli ci to nie pasuje, wiesz, gdzie jest sąd religijny.
Złóż pozew o rozwód!
-Pani Darmi... -Tak.
Wytrze pani ogród?
-To trawa, proszę pana. -To...
Chodzi mu o to, że chcemy porozmawiać na osobności.
Nie chcecie, żebym słyszała?
-Tak, zgadza się. -Dobrze.
Zrobię to, o co prosisz.
Nie spotkasz się z tą kobietą?
Nie w miejscach publicznych.
-Co, jeśli złamiesz zasady? -Nie złamię.
-Jeśli je naruszysz? -Nie naruszę.
Inaczej będzie rekompensata.
-Co? -Rekompensata.
Stoi. Bo to i tak nigdy się nie stanie.
Sarah i ja jesteśmy ostrożni.
Zobaczymy.
-Gdzie idziesz z tą torbą? -Muszę iść.
Nie! Mój wujek i ciocia przychodzą.
Co? Czemu mi nie powiedziałaś?
-Teraz ci mówię. -Nie, nie mogę.
-Czemu? -Spotykam się ze znajomymi.
Nie możesz odwołać? To ich pierwsza wizyta.
Pozdrów ich ode mnie.
Bian...
-Pokój z wami... -Pokój z wami...
Pokój z wami...
-Wujku, ciociu. -Bian.
No proszę.
-Wujku. -Boże.
-Bian, jak się masz? -Dobrze, ciociu.
Ojej, a to co?
Dorosła, a dalej tak się lepi.
-Twój mąż patrzy. -Nie szkodzi.
Tari, są zmęczeni. Daj im wejść.
Bian, wychodzisz gdzieś z tą torbą?
Nie.
-Ja... -Mamy więcej toreb.
-Przed domem. -Dobrze.
-Czyje to torby? -Moje i cioci.
Planujemy tu zostać.
Chcecie zostać na noc?
-Tak, możemy? -Oczywiście.
To w końcu dom naszych dzieci.
-Ale lepiej zapytać. -Wchodźcie.
Siadajcie, proszę. Chcecie coś do picia?
Tak, proszę.
Ciepłe, zimne?
-Boże. -Pani Darmi.
-Tak? -Proszę tutaj.
-Ała, mój brzuch... -Musicie być wykończeni.
Przeproszę was na chwilę.
Dobrze.
-Wujek chce się napić. -Tak.
Coś ciepłego, proszę.
-A dla pani? -To samo, proszę.
I bez lodu.
-Dobrze. -Jestem stary.
Co oni tu robią?
-Nie wiem. -Hm?
-Mam ich odesłać? -Nie, nie wypada.
-Gdzie będą spać? -Mamy dwa pokoje, tak?
A ty?
-Boże. Tam jest mnóstwo moich rzeczy. -I?
Jeśli je zauważą...
będą podejrzewać, że śpimy w osobnych pokojach.
Widzisz? To twoja wina!
Co zrobimy?
Tam jest taras.
-Tam jest kuchnia. -Tak.
-Ale spokojnie, wujku. -Czemu?
-Pani Darmi najpierw posprząta. -Tylko ten pokój.
Najpierw wypijcie spokojnie.
Nie jest słodkie.
Zawołam ją. Pani Darmi!
-Siadaj, ciociu. -Wujek nie może tyle pić.
Pani Darmi idzie.
-A gdzie jest twój mąż? -W toalecie.
Ten dom jest naprawdę wygodny.
-Najpierw daj mi skosztować. -Dobrze.
Chcecie pooglądać telewizję? Włączę ja. Albo nie?
Jest w tym mięso z płuc.
-Bulion, proszę. -Sam bulion, tak?
Tak.
-I nie za dużo. -Dodaj trochę limonki.
Spróbujmy.
Nałożę ci, Bian.
-I jak? -Mój Boże.
Tari, nadal niesamowicie gotujesz.
-Chwała Panu. -Tęsknię za twoim gotowaniem.
Odkąd się wyprowadziłaś, twoja ciocia już tak nie gotuje.
Co ty powiedziałeś?
-To prawda. -Uważaj sobie!
Więc jakim cudem przytyłeś?
Dobra, świetnie gotujesz.
Inaczej już byś mnie zostawił.
Boże.
-Spróbuj, Bian. -Tak.
Dalej, skosztuj.
I jak?
-Pyszne, prawda? -Tak.
Pyszne.
-Widzisz? -Jest pyszne.
Naprawdę?
Bardzo dobre, kochanie.
Nazwał ją „kochanie”.
Dziękuję.
-Tędy, ciociu. -Dobrze.
Wejdź, proszę.
Czyi to pokój?
To pokój gościnny.
Ale czasem z niego korzystam.
Tak.
Między tobą a Bianem jest dobrze?
Tak. Jest dla mnie dobry.
-Jego rodzina też mnie kocha. -Chwalmy Pana.
Myślałam, że skoro to zaaranżowane małżeństwo...
może nie być między wami za dobrze.
Ale myliłam się.
Radzicie sobie.
Nie tak jak ja kiedyś.
Po naszym ślubie nie spaliśmy w tym samym pokoju.
Naprawdę?
Naprawdę, nie wymyślam.
-Nasze małżeństwo też było zaaranżowane. -Naprawdę?
Ty i wujek jesteście sobie tacy bliscy.
Teraz tak.
Ale wtedy nawet się do niego nie uśmiechałam.
-Proszę. -Dziękuję, pani Darmi.
-Panie Bian. -Tak?
Ała!
Przepraszam. Muszę wracać do domu, proszę pana.
Dobrze. Dziękuję pani.
-Pokój z wami. -Pokój z wami.
Bian.
Tak?
W końcu mi ulżyło.
Gdy widzę, że między tobą a Tari tak dobrze się układa.
Martwiłem się.
Bo wasze małżeństwo zostało zaaranżowane.
Martwiłem się.
Twój wujek naprawdę mnie kocha. Z całego serca.
Daje mi wszystko, o co proszę.
Gdy czegoś chcę, dostaję to.
Nie chce dać mi tylko jednej rzeczy.
Czego?
Rozwodu.
Bo według niego rozwód to podszept diabła.
I diabeł lubi, gdy ludzie się rozwodzą.
Tak.
Czy Tari opowiadała ci o śmierci jej rodziców?
Tylko trochę.
Jej rodzina miała wypadek samochodowy.
Samochód zderzył się z ciężarówką na autostradzie.
Jeśli się nie mylę, Tari była w pierwszej klasie liceum.
Miała traumę przez cały rok. Bała się jeździć autem.
Ale po jakimś czasie, chwała Panu, strach zniknął.
Taka szkoda!
Gdy o tym myślę...
żal mi jej.
W końcu otworzyłam serce przed twoim wujkiem.
Bo jest bardzo miły, jedyny w swoim rodzaju.
Jest cierpliwy. Nawet gdy mam humory i zrzędzę.
Boże, źle się wtedy zachowywałam.
Dlatego w końcu zakochałam się w twoim wujku.
Aż po dzisiaj.
Bian, wiesz...
Cioci i mnie nie było dane mieć dzieci.
Wiem.
Uważamy Tari za naszą córkę.
Szczerze, jestem wdzięczny, chwała Panu. Gdy teraz na to patrzę...
cieszę się.
To, że zostałeś jej mężem, było dobrym wyborem.
Tak, wujku.
Już nie muszę się martwić o to, że zostawiłem Tari w twoich rękach.
Okazuje się, że sobie radzicie.
Cieszy mnie, że Tari wygląda na szczęśliwą.
Jeśli taka jest wola Boża.
Chwała Bogu za wszystko, między wami jest dobrze.
To ważne, że śpicie w tym samym pokoju.
Razem.
-Kawa jest pyszna. -Tak, napij się.
No proszę.
Popatrz na nich.
Zazdroszczę wam, gdy na was patrzę. Jesteście idealną parą.
-Wszystko robicie razem. -Co?
Uważaj, co mówisz.
Zawsze, gdy próbowałem ci pomóc, karciłaś mnie i obwiniałaś.
Lepiej, jak robisz to sama.
Zawsze robisz bałagan! Jak mam cię nie winić?
Lubię, jak wszystko jest schludne. A ty bezmyślnie pracujesz.
-Widzicie, jak się do mnie odzywa? -Ale to prawda, tak?
O czym ty mówisz?! Ciocia i ja idziemy spać.
-Odpocznijcie. -Oczy mi się zamykają.
Czas odpocząć, jesteśmy starzy.
-Szczególnie ciocia. -Dalej jesteście młodzi.
Jak to, młodzi?
-Ja tak. -Wystarczy.
Dziękujemy za dziś.
Wystarczy pogaduszek.
-Co? -Przepraszamy za wścibskość.
-Kochanie. -Idę.
Śmiesznie oglądać ich razem.
Tari.
Tak?
-Czym się zajmujesz? -Ja?
Sprzedaję mrożone jedzenie.
-Mrożone jedzenie? -Tak.
Ile zarabiasz miesięcznie?
Nie ma stałej kwoty, jak to w sprzedaży.
-A średnio? -Średnio...
-Około 700. -Tysięcy?
Milionów.
-700 milionów? -Tak.
-Z mrożonego jedzenia? -Ale to tylko przychód.
Ale i tak, jak to robisz?
Może to dlatego, że sprzedaję je od dawna.
-Mam wielu dystrybutorów. -Twój przychód to 700 milionów.
-I jeździsz takim autem? -Co z nim nie tak?
Kup nowe.
Jest dobre. To byłoby marnotrawstwo.
Oszczędzałam przez rok, gdy je kupiłam, za gotówkę.
Za gotówkę? Czemu?
Skoro ją mam, po co pożyczać?
Jeśli możesz dostać kredyt, po co płacić gotówką?
Możemy się nie zgadzać!
Gdy coś kupuję, muszę to dobrze przemyśleć.
„Potrzebuję tego, czy chcę?”.
Jesteś pokręcona.
W porządku.
-Nie jesteś śpiąca? -Nie, dalej mam naczynia do umycia.
-Idę na górę. -Dobrze.
Co mam zrobić?
Bian...
Obudź się.
Bian.
Czas na modlitwę o świcie.
Co ty tu robisz?
Zapomniałem.
-Wujek czeka na dole. -Wujek?
Obiecałeś mu, że pójdziecie do meczetu.
Powiedz mu, żeby pomodlił się w domu.
Mężczyzna powinien modlić się w meczecie. Kobiety mogą modlić się w domu.
Chcesz być nazywany muzułmaninem czy muzułmanką?
Dobrze, dobrze.
Ale marudzisz.
Dasz radę.
Tylko umyj się, żeby się odświeżyć.
-Wujku. -Jest i on.
-Długo czekasz? -Nie, dalej mamy pięć minut.
-Ale teraz powinniśmy iść do meczetu. -Tak.
Żeby odmówić sunnę o świcie.
-Zgadza się. -Pokój z wami.
Pokój z wami.
Czym jest sunna o świcie?
Dwa rakaty sunny przed świtem.
-Dobrze, pa. -Pa?
-„Pokój z wami”. -Pokój z wami.
Pokój z wami.
-Bian. -Tak?
Ten meczet jest niesamowity.
-Naprawdę ładny. -Piękny, prawda?
-Taki bogaty. -Tak.
Często się tu modlisz?
Codziennie.
-Dobrze. -Regularny gość.
-Tak.
-Pokój z wami... -Pokój z wami.
Proszę.
-To pan prowadził modlitwę, tak? -Zgadza się.
-Wspaniały głos. -Taka wola Allaha, dziękuję.
Mieszka tu pan? Nigdy wcześniej pana nie widziałem.
Nie, jestem tu tylko gościem.
On regularnie tu przychodzi.
-Pan...? -Bian, Ustadzie.
-Ustad mnie nie pamięta? -Jest stałym bywalcem.
Ustad mnie zapomniał?
Numer 65.
-Numer 65? -Tak.
Usted mnie zapomniał, bo ma ogromną kongregację.
-Na pewno. -Nie można wszystkich spamiętać.
-Więc... -Czas na nas, Ustadzie.
Pokój z wami.
-Pokój z wami. -Pokój z wami.
Kto to był?
Oczywiście.
Dziękuję za przyjęcie mnie i cioci do swojego domu.
-Wasz dom jest wspaniały. -Nie ma za co.
Nasz dom to też wasz dom.
-Boże... -Co się dzieje?
-Będę tak tęsknić. -Jeśli tak, odwiedź mnie.
-Albo ja znów przyjadę. -Właśnie. Proszę.
To proste, prawda?
Dbaj o zdrowie.
-Ty też. Dobrze się odżywiaj. -Zadzwoń.
Mogę dzwonić codziennie, jeśli cię nie zanudzę.
-Wujku. -Dbaj o Tari.
-Tak, z Bożą pomocą. -Dbaj o zdrowie.
-I módl się. -Tak.
-Pokój z wami... -Pokój z wami.
-Opiekuj się nią. -Tak.
Dziękuję, Bian.
-Pokój z wami... -Pokój z wami.
Nie smuć się.
Niedługo znów przyjedziemy.
-Dbaj o zdrowie. -Dobrze.
W porządku.
Chodźmy, kochanie.
Boże.
-Pokój z wami. -Pokój z wami.
Teraz jesteśmy kwita.
Co masz na myśli?
Udawałaś moją żonę na urodzinach taty.
Teraz ja udawałem twojego męża przed twoim wujkiem i ciocią.
Ja nie udawałam.
Wychodzę.
Gdzie idziesz?
-Spotkać się z Sarą. -Błagam Allaha o przebaczenie...
Czemu?
Wydaje ci się...
że spaliśmy w tym samym pokoju...
i teraz jesteśmy małżeństwem?
Pamiętaj, że mamy umowę małżeńską.
-Jesteś niemożliwy. -Jeśli ci się nie podoba, trudno.
Wiesz, gdzie jest sąd religijny. Złóż pozew o rozwód!
CIĄG DALSZY NASTĄPI
W NASTĘPNYM ODCINKU
Bian! Boże, co się stało?
-Nie smakuje ci? -Nie mam apetytu.
Nakarmić się?
Ludzie mówią, że jeśli mąż i żona przychodzą sami na rodzinną uroczystość...
to sygnał ostrzegawczy dla ich małżeństwa.
Lub gorzej. Czerwona flaga.
Boże!
-Mogę zobaczyć Biana? -Kim jesteś?
Sarah.
Boże!
Miłość musi być prawdziwa
Co prawdziwe, musi być miłością
Zrozum znaczenie miłości
Dziel się uczuciem miłości
Miłość musi być prawdziwa
Co prawdziwe, musi być miłością
Zrozum...
Tłumaczenie napisów: Kalina Leśnik