Nasz ślub został zaaranżowany, ale mnie do niego nie zmuszono.
OSTATNIO
-Dla mnie to święty pakt. -Nie jest święty.
Jest zaaranżowany!
Według niego wszystko robię źle.
Mam po prostu zrobić to, czego chce? Zgodnie z naszą umową.
Od początku ci to mówię, Cetar.
Po prostu nie słuchałaś.
Udawałaś moją żonę na urodzinach taty.
A teraz ja udawałem twojego męża.
Pamiętaj, że mamy umowę małżeńską.
Bian...
Jesteś chory, zadzwoń do pracy i weź wolne.
Kaszlesz od wczoraj.
Zrobić ci napój z miodem i imbirem?
Wszystko dobrze?
Nic mi nie jest. Nie trzeba.
Pokój z tobą.
Allahu, Bian!
Boże, co ci się stało?
Masz wysoką gorączkę. Chodź do twojej sypialni, kochany!
Chodź.
Raz, dwa, trzy.
Powoli.
Boże, Bian.
Powoli, teraz schody. Dobrze, kolejny stopień.
Dobrze.
Dobrze, chodź.
Powoli, kochany.
Bian...
-Kołdra... -Najpierw przebierz koszulę.
-To ważne. -Potem.
Kołdra...
Czekaj.
Najpierw musisz się przebrać. Dobrze?
-Możesz usiąść prosto? -Potem.
Najpierw się przebierz. Twoja koszula jest mokra.
Dobrze? Powoli.
Dwa, trzy.
Przebierzesz się?
Czy... Czy ci pomóc?
Bian...
Napijesz się? Zrobiłam ci wodę z imbirem.
Najpierw to wypij.
W imię Allaha.
Zrobić ci masaż?
CZERWONA RÓŻA OD MOJEGO MĘŻA
Bian...
Bian.
Wstawaj, czas na modlitwę.
Bian.
Pomódlmy się.
Modlitwa o świcie.
Ale jestem chory. I nie trzeba modlić się o świcie.
Według kogo?
Póki żyjemy, powinniśmy się modlić.
Dalej, pomódlmy się.
Najpierw się umyj, obudzisz się. Dobrze?
Pomogę ci.
Dwa, trzy.
Jeśli potem będzie ci słabo, możesz modlić się na siedząco.
Tak.
Czyli modlitwa to problem, ale siedzenie w telefonie już nie.
Wziąłem wolne w pracy, więc zostaję dziś w domu.
-Czemu nie pojedziesz do szpitala? -Nie trzeba, ja tylko...
To tylko gorączka i kaszel, nie muszę iść do szpitala.
Twoja herbata.
Najpierw się napij.
Śniadanie, owsianka.
Co? Nie smakuje ci?
Smakuje.
Mam cię nakarmić?
Tak.
-O co chodzi? -O nic.
Ja otworzę.
Tak?
Zastałam Biana?
Biana?
Tak. Jest Bian?
A kim ty jesteś?
Sarah.
Jest tu?
Chwila, pójdę po niego.
Tak?
To... Ktoś przyszedł.
-Kto? -Nie wiem, proszę pana.
Pani Tari prosiła, żebym panu powiedziała.
-Gdzie jest Tari? -Wyszła.
-Dokąd? -Powiedziała, że trochę jej nie będzie.
Dobrze, już schodzę.
-Sarah? -Bian.
Tak się martwiłam, gdy usłyszałam, że jesteś chory.
Nic mi nie jest.
Boże!
Przepraszam, niezdara ze mnie.
Proszę pani... Usiądź.
Co ty tutaj robisz?
Co ci jest?
Powiedzieli mi, że dziś nie przyjdziesz do biura.
-Co się stało? -Już mi lepiej.
Pani woda!
Dziękuję.
Bian.
Czemu ogon tej ryby się świeci?
Nie mam pojęcia. A jak myślisz?
Nie wiem, dlatego spytałam.
Muszę iść do toalety.
Poczekaj. Obiecaj, że nigdzie nie pójdziesz.
Dobrze?
-Zaraz wracam. -Zniknę.
Nie mów tak.
-Powiedz „tak”! -Zgódź się!
-Idę do domu. -Proszę pani.
Czy Tari mówiła, dokąd idzie?
Nie, przepraszam. Pokój z tobą.
Pokój z tobą.
-Gdzie byłaś cały dzień? -Nie twoja sprawa.
Gdzie byłaś?
Nie czytałeś umowy małżeńskiej, którą sam napisałeś?
Nie muszę cię prosić o pozwolenie, tak?
Wyładował ci się telefon?
Nie twój interes! Jestem zmęczona!
-Nie skończyłem. -Czego chcesz?!
-Pytam, gdzie byłaś? -Nie byłeś zajęty z tą kobietą?
Nie zaprosiłem jej, dowiedziała się, że jestem chory.
Nie obchodzi mnie to!
I tak tylko udaję twoją żonę, tak?
Powiedziałem jej, żeby tu nie przychodziła. Przepraszam.
To nie moja sprawa.
Jeśli chcesz ją tu przyprowadzać, proszę.
Ale nie kiedy ja tu jestem.
Chodź!
Będzie dobrze, nie martw się.
-Boję się, że twoja mama mnie nie polubi. -Ale jej syn tak cię kocha.
Chodź.
Mamo.
Poznaj Sarę.
Proszę pani.
Nie lubię jej. Już mam na ciebie plany.
-Możecie się przyjaźnić. -Nie bądź taka.
-Kocham Sarę! -Ale już mam dla ciebie inne plany.
Wiem, czego ci trzeba!
Nie chcę tego!
Wyprowadzam się z tego domu, dzisiaj!
Znajdę pokój do wynajęcia!
CENTRUM ONKOLOGII
-Kinan, gdzie tata? -Wyszedł na chwilę.
Przepraszam, że nie było mnie podczas chemioterapii.
-Musiałem skończyć projekt w pracy. -Nie szkodzi.
Tata i Kinan ze mną byli. Nie martw się.
Jadłaś już?
Jedzenie mi nie smakuje, wszystko jest gorzkie.
Musisz walczyć. Nie możesz się poddawać.
Jestem dobrej myśli.
Wygrasz z tym rakiem, okej?
Gdy wyzdrowiejesz, jeśli jest coś, czego chcesz...
Zrobię to. Wszystko.
Czego chcesz?
-Wszystko? -Tak.
Złożyłam obietnicę mamie Tari.
Jeśli wyzdrowieję...
chcę, żebyście się pobrali.
Zrobisz to, prawda?
-Robisz śniadanie? -Błagam Allaha o przebaczenie.
Wybacz. Nie chciałem cię przestraszyć.
Co robisz?
Bananowe naleśniki.
Z jakich składników?
Z mąki, jajek, bananów, mleka.
-Pomogę ci. -Nie trzeba.
Poczekaj w jadalni.
Okej.
Więc co tu robisz?
Patrzę, jak gotujesz.
Nie mogę?
-Podam ci talerz, dobrze? -Sama to zrobię.
Dzięki.
Mogę spróbować?
Pewnie.
Dobre.
-Spróbuj. -Nie, możesz to zjeść.
No spróbuj.
Spróbuj.
Dobre, co?
Tar...
Przepraszam.
Naprawdę nie spodziewałem się wczoraj Sary.
Obiecuję, że to się nie powtórzy.
Dalej się złościsz?
Nie mam prawa się złościć.
Tylko udaję twoją żoną.
Czemu dalej nosisz hidżab?
W domu?
-Nie jest ci gorąco? -Nie.
Możesz zdejmować go w domu.
Jestem twoim mężem.
Zjedzmy obiad na mieście.
-Na pewno? -Na pewno.
Zrobimy też miesięczne zakupy?
Pewnie.
-Chcesz trochę? -Nie trzeba. Możesz dojeść.
Chodźmy już.
-Tari, nie. Chodź. -Dziękuję, proszę pana.
-Co? -Proszę, bądź cierpliwy na zakupach.
Zawsze taka jesteś na zakupach. To się nie kończy.
-Czemu tak masz? -Okej, chodźmy już.
-Chcesz kupić naszyjnik? -A ty płacisz?
-Tak, kupię ci później. -No dalej, kup mi go.
Jeśli mi zaufasz, pójdę do domu...
-Dalej. Tylko jeden czy dwa. -Nie, nie.
-Myślisz, że jestem stażystą? -A co to ma do rzeczy?
Te zakupy mnie wykończyły.
Dobrze, że była klimatyzacja. Było chłodno.
Lepiej niż na targu.
Zjedzmy zupkę błyskawiczną na kolację.
Po co to wszystko kupiliśmy, skoro chcesz zjeść zupkę błyskawiczną?
Mam na nią ochotę. Wyobraź sobie.
Zupka chińska z jajkiem, choy sum, limonką i chili.
Pycha!
Zrobić ci też?
-Jeśli nie chcesz, nie szkodzi. -Chcę.
Nie odmawiam zupki chińskiej.
Ciągle je jadłem, gdy mieszkałem sam.
Tak!
A więc zupka chińska na kolację.
Kto to?
-Czemu nie odebrałeś? -Oddzwonię później.
-Tari. -Tak?
Tari.
-O co chodzi? -Tari.
-Gdzie jedziesz? -Wychodzę.
-Ale dokąd? -Do Bandung.
-Mamy rodzinne spotkanie. -Czemu nic nie mówiłeś?
-Mówiłem. -Kiedy?
Dobra, zapomniałem. I tak pojedziesz do Bandung?
Mam seminarium całe popołudnie.
Przełóż je.
Nie mogę. Moi dystrybutorzy już tam są.
-I chcesz sama prowadzić? -Tak.
-To auto? -Tak.
-Nie nadaje się na długie wycieczki. -Co masz na myśli?
Ciągle jeżdżę nim do Bandung i jest w porządku.
Nie jedź. Proszę.
Jestem twoim mężem.
W islamie żona musi prosić męża o pozwolenie na wyjście.
Nagle mówisz o religii. Gdzie byłeś przez cały ten czas?
Boisz się, że mama się dowie, że nasze małżeństwo jest nieudane?
NISKI BALANS TARYFA: 14 000
-O nie... -Hm?
Nie mam środków na karcie.
Masz kartę?
Nie, nie wzięłam jej. Co zrobimy?
Pożyczę ją z auta za nami. Czekaj.
Proszę, pospiesz się.
Czemu nie jesteś przygotowana?
Co się stało?
Przepraszam, czy pożyczyłby mi pan kartę?
-Brakło mi środków. -Prawdziwa Indonezyjka.
Tak nie można. Robi pani kłopoty innym.
Przepraszam.
Tylko proszę z tym nie uciec, widziałem pani rejestrację.
Tak, oddam ją. Dziękuję.
Pańska karta.
Dziękuję, proszę pana.
-Aż tyle? -Tak, to dla pana.
Trzeba to powtórzyć.
Prawdziwy Indonezyjczyk.
Tak, jesteśmy Indonezyjczykami.
-Szczególnie tymi ze wschodu. -Co za wredny facet.
Musiał połknąć pszczołę.
Jak dałam mu pieniądze, był słodki jak miód.
Co za zachowanie.
-Co się dzieje z tym autem? -Co jest? Poważnie?
Nie wiem, sprawdzę to.
-O co chodzi? -Błagam Allaha o przebaczenie...
-O Boże... -Guma.
Czemu zawsze coś musi się dziać?
Allahu! Teraz musisz zadzwonić do Biana, szybko!
-Hm? -Zadzwoń do Biana!
Nie ma mowy!
Czemu?
Nie dał mi pozwolenia na wyjście.
To wszystko przez ciebie, wiesz?
Przez ciebie! Miałyśmy te wszystkie wypadki...
bo wyszłaś bez zgody męża, rozumiesz?
To dotyczy tylko prawdziwych mężów, on jest...
Boże!
O mój Boże.
Cetar, co robimy?
Boże. Dymi się!
Chyba naprawdę potrzebuję zgody męża.
Dobrze, ty tu zostań, a ja pójdę sama.
-Znajdę podwózkę. -Idę z tobą!
Czemu chcesz ze mną iść?
-Proszę pana? -Pomocy!
Czemu przyszedłeś sam? Gdzie jest Tari?
Jest tu.
Gdzie jest Tari?
Dołączy później.
-Później? -Tak.
Bi, czy Tari pojechała do Bandung?
Skąd wiesz?
Jest seminarium, tak? Często na nie chodzę.
Tari jest fajna. Powinieneś być z niej dumny.
Co z Sarą?
-Czemu o nią pytasz? -Dalej utrzymujecie kontakt, tak?
Biedna Tari.
-Czemu się w to mieszasz? -Proszę, nie złość się.
Bian...
-Tu jesteś. -Gdzie Tari?
Tak, czemu jesteś tu sam?
-Tari... -Chyba się nie pokłóciliście?
-Czemu mielibyśmy się pokłócić? -Po prostu czytałam artykuł.
Mówił, że jeśli mąż i żona przychodzą osobno na rodzinne spotkanie...
to znak ostrzegawczy dla ich małżeństwa.
Albo gorzej. Czerwona flaga.
-Co ty mówisz? -To prawda.
Pokój z wami.
Pokój z wami. Nie kracz.
Dlatego należy trzymać się zasady założenia niewinności.
Domniemania niewinności.
Mamo, tato, wybaczcie. Dopiero przyjechałam.
-Przepraszam. -Nic się nie stało.
-W porządku. -Kupiłam ciasto.
Dziękujemy, nie trzeba było.
To nic.
-Dziękujemy. -Proszę.
Dobrze, jedzmy dalej. Nadgonisz, prawda?
-Tak. -Chodźcie.
Może zacznę od przystawki.
-Przepraszam. -Okej.
Jakim cudem tu jesteś? Odwołałaś wyjazd do Bandung?
Nie mogłam pojechać bez pozwolenia męża.
Wybacz. Byłam wczoraj tak zajęta, zapomniałam.
Nic się nie stało, mamo. Akurat byłam w pobliżu.
Chodź, Tar.
Chodź tu.
-Usiądź, mam coś dla ciebie. -O co chodzi, mamo?
-To dla mnie? -Tak.
Chciałam ci to dać już od jakiegoś czasu.
Po prostu nie było okazji.
Otwórz.
To...
Mamo, myślę...
-Jeszcze na to nie zasłużyłam. -Tari...
To rodzinna tradycja.
Jeśli nie chcesz ich przyjąć, to znaczy, że mnie nie kochasz.
Ale są...
Tari...
Jestem bardzo wdzięczna, że zgodziłaś się wyjść za Biana.
Ja...
Mam dług u twojego ojca i twojej matki.
Więc cieszę się, że zostałaś żoną Biana.
Gdyby nie pomoc twoich rodziców, nie wiem, co bym zrobiła.
Tak, mamo.
To wspaniały prezent.
-Chwalmy Boga. -Dziękuję, mamo.
-Dbaj o to. -Tak zrobię.
Tar...
Bian dobrze cię traktuje, prawda?
Bardzo dobrze.
Jeśli tak...
nie powinniście za długo czekać z ciążą. Dobrze?
Chcę niedługo mieć wnuki.
Módl się za mnie. Obym niedługo miała dziecko.
Amen. Będę się za ciebie modlić.
Mi, powinnam zwrócić mamie prezent?
-Czemu? -Nie chcę jej zawieść.
Gdy później rozstanę się z Bianem.
Nie wiem. To takie zagmatwane!
Odkąd wyszłaś za Biana, twoje życie stało się takie skomplikowane.
Wiesz, jak to jest ze związkami. Są wzloty i upadki.
Jak dziś rano, wiesz?
Zazwyczaj w dni wolne chodzi grać w piłkę.
Ale dziś rano ładnie się ubrał.
Więc podejrzewasz...
że twój mąż spotka się z tą dziewczyną?
Niech robi, co chce!
Nawet jeśli cię zdradza, to jego grzech, nie twój.
Nie myśl o tym za dużo, bo dostaniesz zmarszczek.
Uśmiechnij się.
-Więc co chcesz zjeść? -Cokolwiek, wybierz coś.
Tar...
Chodź, Mi!
Chodź.
Jedz śniadanie.
-W kwestii wczoraj... -Już prawie siódma.
Nie chcę, żebyś się spóźnił. W Dżakarcie są korki.
-Pokój z tobą. -Pokój z tobą.
Według mnie budowa tego mieszkania...
niedługo dobiegnie końca.
Prawie wszystkie kable są zamontowane.
Instalacja włączników też prawie skończona.
Zostały tylko ostatnie szlify.
W porządku.
-Więc to koniec? -Jeszcze nie.
Dalej musimy to tu umieścić...
Podłączyć na dole, potem z boku...
Będą równo rozmieszczone.
Jak ty to trzymasz, stary?! Wyluzuj, zapal papierosa.
Bian...
Nic ci nie jest?
Co się stało? Czemu płaczesz?
Dzwoniłam, ale nie odbierałeś.
Jest tak późno. Nie wiedziałam, do kogo jeszcze zadzwonić.
Wyładował mi się telefon.
Co się stało?
Bałam się.
Nagle przypomniał mi się wypadek rodziców.
Nie chcę, by spotkało cię to samo.
Nic mi nie jest.
Już dobrze. Proszę, nie płacz.
Uspokój się.
Już.
-Wybacz, że płaczę. -Nie szkodzi.
Uspokój się.
Nie płacz.
Zjedz śniadanie.
Tari.
Dziwnie widzieć cię bez hidżabu.
Brzydko wyglądam?
Wyglądasz dobrze.
To znaczy... ładnie.
Masz jakieś plany na niedzielę?
-Raczej nie, czemu? -Domagam się moich praw.
-Jakich praw? -Rekompensaty.
Rekompensaty? Nie złamałem żadnej zasady.
-Złamałeś. -Jaką?
Mówiłeś, że nie spotkasz się z nią w miejscu publicznym.
A tak zrobiłeś, prawda?
W porządku, tak.
-Co to za rekompensata? -Zabierz mnie na randkę.
Na randkę? Gdzie? Do akwarium?
Skąd wiedziałeś?
-Poważnie? -Tak.
-Jesteś jak dziecko. -No i co?
-Mogę? -Oczywiście.
-Jedz, proszę. -Dobrze.
To żółw wodny?
-Przecież nie lądowy. -No tak. Ale wielki.
I piranie, są takie jak ty.
Co masz przez to na myśli?
-Idę tam, okej? -Hm?
Hej, Tar...
Może teraz chodźmy tam.
-To blisko. -Tam jest lepiej.
-Czemu nie tam? -Zaraz ci pokażę.
Zdajesz się szczęśliwa.
Jestem szczęśliwa.
Mogę ci coś powiedzieć?
Pewnie.
Nigdy tego nikomu nie mówiłem.
Chodzi o Sarę.
Poznaliśmy się, gdy oboje byliśmy na studiach.
Na różnych kierunkach.
Ona studiowała księgowość, ja inżynierię elektryczną.
Poznaliśmy się...
gdy poszedłem spotkać się z Aldim na Wydziale Ekonomii.
Od tego momentu chciałem się do niej zbliżyć.
Ale zawsze mi odmawiała.
Aż sześć miesięcy później...
w końcu byliśmy razem.
Wtedy postanowiłem przedstawić ją mamie.
I zaczęły się problemy.
Mama miała problem z Sarą.
Nigdy jej nie lubiła. Wtedy dowiedziałem się...
że miała plany, by zeswatać mnie z córką najlepszej przyjaciółki.
Z tobą.
Gdy moja mama zachorowała na raka i potrzebowała chemioterapii...
Nie wiedziałem, co mam zrobić.
Spanikowałem.
Tak się bałem, że ją stracę.
Myślałem tylko o jej powrocie do zdrowia.
Zrobiłbym wszystko, o co by mnie poprosiła.
A poprosiła mnie, żebym się z tobą ożenił.
Złożyłem obietnicę Sarze. Że ożenię się z nią za rok.
Odmówiła.
Ale nie przestałem jej przekonywać. Aż zgodziła się na mnie poczekać.
Sarah zbyt wiele dla mnie poświęciła.
Nie mogę jej zostawić po tym, jak obiecałem się z nią ożenić.
Tak, pani Mia. W porządku. Poczekam. Pokój z tobą.
Dziękuję pani.
Tari.
Możemy porozmawiać?
Nie mamy o czym.
To ważne.
CIĄG DALSZY NASTĄPI
W NASTĘPNYM ODCINKU
Powiedział, że wybór jego mamy go unieszczęśliwia.
Przyszłam tu dla Biana. I pozwalam mu odejść, by mógł być szczęśliwy.
Jej firma prosperuje, ale jej serce jest zagubione.
Oby Bian był dla ciebie dobry.
-Masz dziewczynę? -Hm?
Broszurę! Masz broszurę?
Zawsze modlę się, byś otworzył serce. Ale mam dość!
Męczę się sama, a ty zawsze wracasz do tej kobiety.
Nieważne, jak się staram, zawsze do niej wracasz!
Tłumaczenie napisów: Kalina Leśnik