Zostaw tę kobietę.
Nie mogę jej teraz zostawić.
W POPRZEDNIM ODCINKU
Zawsze mówiłeś tak:
„Jeśli ci się nie podoba, wiesz, gdzie jest sąd religijny”
„Złóż papiery rozwodowe!”
Chcę ci coś powiedzieć. To dotyczy nas.
Nas? Boże, zapomniałam, to już prawie rok...
Nie mogę dotrzymać obietnicy.
Rozmawiałem z Sarą.
Powiedziałem, że chcę kontynuować nasze małżeństwo.
Obiecuję, że tym razem będę dobrym mężem.
Uszczęśliwię cię, Tar.
Niech Allah mi wybaczy.
-Zostawiłeś to pod książkami? -Cześć, kochanie.
Myślałam, że jesteś mądrzejszy.
Zapomniałem odłożyć go na miejsce.
Gdzie, pod książki?
A jak skończysz brać prysznic, zawieś ręcznik na lince do suszenia.
To dlatego, że czytałem. Może się tam po prostu zawieruszył.
-Dobra, rozgryzłaś mnie. -Pamiętaj, że nie wolno okłamywać żony.
-Obiecałeś. -Jasne, ale wiesz co?
Jest pewien rodzaj kłamstwa, na który można sobie pozwolić.
-Kto tak powiedział? -Ibn Shihab stwierdził tak:
„Nic nie słyszałem.
Kłamstwo jest dozwolone w następujących trzech przypadkach.
W czasie wojny, pojednania z tymi, z którymi się poróżnisz,
i w trzecim przypadku, czyli podczas rozmów małżeńskich.
Celem tego działania jest dbałość o dobro gospodarstwa domowego.
Historia hadisów Bukhariego, numer 2691 i muzułmański numer 2605.
Więc tak ochoczo czytasz, żeby usprawiedliwić
-kłótnie z żoną. -To nie tak.
-O, tak. -Nie powiedziałem tego.
-Naprawdę? -Ty to powiedziałaś.
-Na pewno? -Nie powiedziałem tego.
-Serio? -A mistrzostwa Ami
-nie zaczynają się o 10.00? -Tak, o...
Która godzina? Jest już 9.30!
-Bian, to przez ciebie! -Chodźmy już.
Kluczyki do auta...
-Gdzie ty idziesz? -Jedźmy moim.
-Dlaczego nie moim? -Po prostu.
-Mieliśmy się spieszyć. -A mój samochód jest wolny?
-Co ty wygadujesz. -Jasne, twój samochód jest droższy.
-Zgoda, pojedziemy twoim. -Jedźmy już.
Bian, mapa jest w moim telefonie. Nawiguj mnie.
-Skręcić w lewo? -Wygląda na to, że w prawo.
-Dobra. -Tak, w prawo.
-Na pewno dobrze skręciliśmy? -Tak.
-Zwykle jest większy ruch. -Według mapy trzeba skręcić w prawo.
-Naprawdę? -Tak.
Dlaczego trasa nagle się zmieniła? Coś jest nie tak.
Bian, teraz oddalamy się od celu.
-Naprawdę. -Co mam zrobić?
-Trasa się zmieniła, to nie moja wina. -To co mam robić?
-Jeśli zawrócimy, utkniemy w korku. -Ale powinniśmy to zrobić.
Już zbyt daleko odjechaliśmy.
Nie byłoby problemu, gdybyśmy skręcili w lewo.
Mój błąd.
Boże, gdzie jest Cetar?! Jeszcze nie przyjechała.
Ami, przygotuj się. Wchodzisz za dziesięć minut.
-Za dziesięć minut? -Tak.
-Dzięki, jestem gotowa. -Dobrze.
Gdzie jest Cetar?
-Jedziemy w kierunku Bekasi? -W stronę Kemang, tak?
Właśnie.
Ale mistrzostwa Ami są w Kemang w Dżakarcie Południowej.
-To jakaś różnica? -To dwie różne dzielnice.
To co teraz?
-A jak myślisz? -Dlaczego mi wcześniej nie powiedziałeś?
-Boże. -Niech Allah mi przebaczy.
-Boże, Bian. -Sama spójrz.
-Ja już nie wiem. -To...
-To bardzo daleko od Bekasi. -Nigdy nie mam racji.
-Dlaczego wcześniej mi nie powiedziałeś? - Bo ty...
-Na pewno utkniemy w korku! -Niech Allah mi przebaczy.
Boże...
Ami! Przepraszam.
Spóźniłam się, przepraszam!
„Przepraszam”. I ta twoja zbolała mina.
Szlag! Zaproszenie było na 10.00, a przyjechaliście o 13.00.
Bardzo cię przepraszam, zgubiliśmy się.
Masz Google Maps i Waze, a jeszcze się gubisz?
Twoja przyjaciółka
nie odróżnia Kemang Pratamy od Kemang w Dżakarcie Południowej.
Nic nowego.
Chcę mi się pić, pójdę po coś.
Wygrałaś?
Zajęłam trzecie miejsce. Nie wezmą mnie na olimpiadę.
-Bo moja przyjaciółka nie dojechała. -Przepraszam.
„Przepraszam”.
-Wyglądasz żałośnie. -Naprawdę mi przykro.
Wyluzuj. Nie przejmuj się tak.
-Czemu Bian jest taki drażliwy? -Okłamuje mnie, jestem tym zmęczona.
Znowu kłótnie. Czy wasza umowa nie dobiegła już końca?
Bian?
Wrzuć brudne ubrania do kosza na pranie, dobrze?
-Już to zrobiłem. -W porządku.
Bian! Dlaczego to tu leży?!
Faceci tacy są.
Niedbałość to norma. Wciąż myślę, że to dobry gość.
Ale dlaczego musiał kłamać?
Mógł po prostu powiedzieć:
„Przepraszam, kochanie. Jestem zmęczony po pracy.
Mogłabyś włożyć moje ubrania do kosza?”
-Mógł to powiedzieć, tak? -No, wiem.
To pewnie dlatego, że nie chce się z tobą kłócić.
Wolałabym, żeby był szczery.
Boże, Cetar. Nie rób tak.
Nie możesz patrzeć na wszystko tylko ze swojego punktu widzenia.
-Proszę, twój napój. -Truskawkowy?
-Twój ulubiony, tak? -Nie lubię truskawkowego.
-A jaki lubisz? -Jagodowy.
-To praktycznie to samo. -Nie prawda, Bian.
-Gdzie go kupiłeś? -Tam.
-Sama to załatwię. -Chcesz go wymienić?
Jasne.
Boże, znowu się pomyliłem.
-Męczy cię to, co? -Tak.
-Po prostu odpuść. -Rozmawiałyście o mnie?
-Ale masz długie uszy. -Nie kłam.
-Jesteś ciekawski, jak na faceta. -O czym rozmawiałyście?
Jaki ciekawski. Powiedziała...
-że zawsze kłamiesz. -Na jaki temat?
Mówiła, że lubisz trzymać brudne ubrania pod łóżkiem.
Bałaganiarz z ciebie, Bian. Serio, to okropne.
Znowu to wyciąga.
Ale to okropne. Obrzydza mnie to.
Bian, nie zapomnij wrzucić ubrań do kosza na pranie.
Najpierw muszę odpisać klientom.
Tak było, Mi. Tam nie było kosza.
To nie tak, że nie chce z niego korzystać.
Ale to normalne, że każda strona ma swoją wersję.
Nie rozumiem Tari. Zwłaszcza, gdy mówi: „Obojętnie”.
-Co zjemy? -Obojętnie, Bian.
-Na pewno? -Tak.
Dobrze.
-Dlaczego tam poszedłeś? -Mam ochotę na pizzę.
-Jedliśmy pizzę w zeszłym tygodniu. -Mówiłaś, że ci obojętnie.
-Co chcesz zjeść? -Sałatkę z sosem orzechowym. Chodź.
Bian, w ogóle nie czujesz klimatu, co?
Jak kobieta mówi, że obojętnie,
to znaczy, że nie musisz nic proponować.
Ona już wie, czego chce.
Już nic nie rozumiem.
Na tym właśnie polega małżeństwo.
-Spójrz, Bian. Mieli jagodowy. -Nie zauważyłem.
-Przecież są takie same. -Oczywiście, że nie.
-Smakują podobnie. -To zupełnie inny owoc, Bian.
Jagody różnią się od truskawek...
Dobra, wystarczy! Nie zauważyliście, że zdobyłam podium?
Pogratulujcie mi! Cieszcie się ze mną.
Wiecznie się przy mnie kłócicie!
Boże.
-Przez ciebie. -Chyba ciebie.
Bian i Tari po wygaśnięciu umowy. Dobra, spadam. Ciao.
-To ona się zawsze denerwuje. -Napij się, lubisz jagody.
-Powinieneś wiedzieć, co lubię pić. -Jestem już tym zmęczony.
Dokąd ona idzie?
-Może szuka podwózki. -Spójrz, wraca tutaj.
To jakaś zemsta?
-Nie. -Więc co?
-Umowa małżeńska. -Co?
Druga część umowy.
-Możesz mi to wytłumaczyć? -Moim zdaniem jej potrzebujemy.
Mamy różne charaktery i nawyki.
Więc spróbujemy uniknąć rzeczy, których nie lubimy.
Dobrze.
„Budne ubrania należy wrzucać do kosza na pranie”.
„Ręczniki należy suszyć we właściwym miejscu”.
-„Nie wolno chodzić w butach po pokoju”. -Na dole jest ważna informacja.
„Musisz być zawsze szczery z żoną. Nie wolno kłamać pod żadnym pozorem”.
-Poradzisz sobie z tym? -Tak.
-O ile ty też to zrobisz. -Jasne.
-Na pewno? -Myślisz, że się boję?
Bądźmy uczciwi.
Nie patrz.
„Doceniaj napoje kupowane przez męża”.
„Nawet jeśli są o smaku truskawkowym”.
„Nie możesz mówić, że coś jest obojętne,
-jeśli już podjęłaś decyzję”. -Dasz radę?
-Tak. -Umowa stoi.
Stoi.
Jeśli Bóg pozwoli, nasza rodzina będzie lepsza.
-Amen. -Dobra.
-Pani Darmi. -Tak, szefowo?
Będzie pani naszym świadkiem?
Oczywiście.
Rodzice zaprosili nas dziś na kolację z okazji rocznicy.
Niech Allah mi wybaczy. Który dzisiaj?
-Dziewiąty.
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
-Teraz ci mówię. -W ten sam dzień?
-Lepiej tak niż wcale. -Proszę poczekać.
Chcę coś dodać do umowy.
Proszę dać mi długopis, panie Bian.
Proszę.
„Nie wolno kłócić się o drobnostki”.
Podpisano, Sudarmi.
-Nie możesz. -My nie możemy.
-Nie możemy się kłócić. -Uspokój się. Przeczytaj.
-Powinieneś dać mi znać wcześniej.
-Przeczytaj. -A nie dziś.
Przeczytaj to.
-Pokój z tobą. -I z tobą.
-Gdzie byłaś? -Za rogiem.
Ktoś cię szukał.
-Kto? -Tamten facet.
-Pokój z wami. -I z tobą.
Pozwól, że się przedstawię. Jestem Agung.
-Niech zgadnę, jesteś studentem. -Po czym poznałaś?
Po twoim stylu.
Kiedyś studiowałem Islam. Teraz jestem dziennikarzem sportowym.
Zgubiłeś się?
Co dziennikarz miałby tu robić?
-Udzielisz mi wywiadu? -Ja?
Na temat wczorajszych mistrzostw w skatebordingu.
Zajęłam trzecie miejsce. Powinieneś porozmawiać ze zwycięzcą.
Niedawno twój filmik stał się viralem. Ten.
-Znowu to. -Jesteś wyjątkowa.
Jeździsz na desce i nosisz hidżab. Ludziom się to podoba.
Udzielisz mi wywiadu?
Proszę pana.
-Czy ma pan anturium? -Jakie dokładnie?
-Moment, nie znam dokładnej nazwy. -W porządku.
Chwilka.
-„Anturium jenmanii”. - Jenmanii?
-Tak, dokładnie. -Chyba mam.
-Zaraz to sprawdzę, zapraszam. -Dobrze.
Proszę bardzo, jenmanii.
-Ta roślina? -Tak, jenmanii.
-Ile kosztuje? -Pięć milionów.
Żartuje pan? Jak roślina może kosztować pięć milionów?
To teraz krzyk mody. Taka jest cena, proszę pani.
Nie może pan jej obniżyć?
Jest pani piękna, więc mam specjalną ofertę.
-Trzy miliony, może być? -A może dwa i pół?
Wciąż się jeszcze uczę, nie?
Dobrze, dwa i pół.
-Umowa stoi, tak? -Zgoda.
-Umowa stoi. -Mogę zapłacić kartą?
Poczekaj chwilę.
Przypadkowo usłyszałem waszą rozmowę.
To nie anturium jenmanii tylko powabne.
-To janmanii, nie wymądrzaj się. -Nie daj się nabrać.
Racja. Zanieśmy ją na policję.
Tam nam powiedzą, jaka to odmiana.
Nie róbmy tego. Przyniosę prawdziwą jenmanii.
Chciał cię naciągnąć. Dlatego się tak zachowuje.
-Naprawdę? -Oto jenmanii.
To jest prawdziwa jenmanii.
Skoro mnie wcześniej okłamałeś,
pozwól, że kupię ją w cenie anturium powabnego.
-Sto tysięcy. -Niech będzie moja strata.
Narzekasz, ale i tak bierzesz pieniądze. Dogadamy się?
Lepiej z tobą niż z policją. Zabieraj tę roślinę.
-Sto tysięcy! -Twoja jenmanii.
Dobra.
-Bardzo dziękuję. -Jestem Karli.
-Kinan. -Nasze imiona zaczynają się od K.
- Może jesteśmy bratnimi duszami. -Moją bratnią duszą jest ta roślinka.
Jest ładna i wolna.
Nie znasz się na roślinach.
Dlaczego chciałaś kupić anturium za dwa i pół miliona?
Dzisiaj jest rocznica ślubu moich rodziców.
Chciałam podarować im coś, co będzie pasowało do obojga.
Super, że jesteś przywiązana do rodziców.
Ale następnym razem zrób badanie rynku.
-Wielu sprzedawców lubi naciągnąć klienta. -Widać, że znasz się na roślinach.
Tak się składa, że studiuję rolnictwo.
To mój ostatni semestr przed obroną.
-Mądrala. -Niekoniecznie.
Miło było cię poznać. Muszę lecieć.
Poczekaj.
-Masz plany na wieczór? -Nie.
Dzięki, że mnie odebrałaś.
Wuj Muchtar i ciocia Yasmin zaprosili nas na swoją rocznicę ślubu.
Pójdę, jeśli ty też pójdziesz.
Panie Muchtar, proszę tego nie robić.
Nie mówiłem panu? Nie może pan się przemęczać.
Musi pan o siebie zadbać.
-Dobrze, panie doktorze. -Powiedział pan żonie?
Jeszcze nie.
-Ale zrobię to później. -W porządku.
Muszę iść. Przykro mi, że nie mogę zostać na przyjęciu.
-Proszę nie zapominać o lekach. -Dobrze.
-Dziękuję bardzo.
Proszę mi wybaczyć.
Bian i Tari się pojawili.
Jesteście tak blisko, zawsze trzymacie się za ręce.
Oczywiście, często to robią.
Nie, wuju. Wcześniej to było wymuszone. Teraz nasze małżeństwo jest prawdziwe.
Uczucie jest prawdziwe.
Bian, twoja żona jest taka zabawna.
Wejdźmy do domu.
Byłam szczera, czemu mnie wyśmiali?
Byłaś zbyt szczera.
-To prawda. -Dlaczego musiałaś to mówić?
-Ulubieniec mamusi. -Mamo.
-Pokój z tobą. -Moja ulubiona para.
I pokój z wami.
-Zjedzmy coś. -Jasne.
-Co możemy zjeść? -Oj, wiele.
Bian, opiekuj się Tari. Niech się nie przepracowuje.
Chciałabym niedługo mieć wnuki.
Dobrze, mamo.
Tari, wspominałaś, że chciałabyś otworzyć sklep ze swoimi produktami.
Tak, tato. Modlę się, żeby poszło gładko.
Wciąż staram się otworzyć kawiarnię. Sprzedawałabym tam mrożone wyroby.
-Módlcie się, żeby dobrze mi poszło. -Amen.
-Jak Bóg da.
A co u ciebie, Bian? Jak idą interesy?
Dobrze, tato. Chwała Bogu.
Słyszałem, że branża wykonawcza przechodzi obecnie kryzys.
Może tylko w tym roku.
-Dlaczego rozmawiacie o pracy? -Dlaczego nie dołączysz do mojej firmy?
Nie chcę, tato.
Pokój z wami, bracie i siostro.
Pokój z tobą.
-To mój przyjaciel, Karli. -Miło was poznać, jestem Karli.
-Cześć, Karli.
To przyjaciel Kinan, który pomagał jej kupić dla nas prezent.
Dziękujemy Karli, bardzo się ucieszyliśmy.
Właściwie to oboje chcieliśmy ją mieć.
-Tę antarktykę. -Żadną antarktykę. Znowu się pomyliłeś.
To anturium. Chodź, znajdziemy coś do jedzenia.
Wuju, ciociu, siostro, pójdziemy coś zjeść.
-Naprawdę? -Tak, smacznego.
Tam jest Dian.
-Pójdę tam na chwilę. -Jasne, tato.
-Też muszę tam podejść. -Dobrze, mamo.
-Wracajmy do domu. -To takie dobre.
Wracajmy do domu.
-Teraz? -Tak, teraz.
-Przecież jem. -Wracajmy.
-Chodźmy. -Dobrze, ale pożegnajmy się.
-Tata zawsze taki jest. -Cierpliwości.
Bian, dokąd idziesz?
-Dlaczego dopiero teraz przyjechaliście? -Były korki.
-Po prostu lubisz się spóźniać. -Gdzie twój tata?
Rozmawia z przyjacielem.
-Jak się masz, jesteś już zdrowa? -Tak, dzięki Bogu.
-A ty? -Dobrze, dzięki Bogu.
Ładnie pachniesz. Jakich perfum używasz?
Naprawdę?
Przywiozłam je z Paryża.
-Jeśli chcesz, mogę ci je kupić. -Nie, tylko pytam.
A co u ciebie, Bian? Jak interesy?
Jestem tylko budowniczym, robię małe projekty.
Dlaczego nie dołączysz do ojca? Od razu byłbyś szefem.
Zjecie coś? Dopiero przyszliście. Mamy dużo potraw,
-wszystkie są przepyszne. - Jest też spaghetti aglio olio.
Twoje ulubione, tam stoi.
Tari, jesteś już w ciąży?
-Jeszcze mamy miesiąc miodowy. -Dokładnie.
No dobrze, my wracamy do domu. Pokój z wami.
Chcesz coś zjeść?
Myślisz o tym, co powiedział tata?
-Nie. -Nie przejmuj się tym.
Wiesz, jacy są rodzice. Zawsze martwią się o dzieci.
-Nie jestem już dzieckiem. -Widzisz?
Coś ci chodzi po głowie. Powiedz mi.
Pamiętaj, że zawsze musisz mówić prawdę swojej żonie.
Mamo? Tato?
-Bian. -Mamo.
-Co się stało? -Przyjęli mnie.
-Co będziesz studiować? -Inżynierię elektryczną.
-Kochanie, Bian się dostał. -Powinieneś był mnie posłuchać.
Studiować zarządzanie w biznesie na amerykańskiej uczelni.
Bian...
Zniosłem to, że sam wybrałeś kierunek studiów.
Ale już je skończyłeś.
Powinieneś pomagać mi w firmie, a nie pracować dla kogoś.
Chcę zdobyć doświadczenie, tato.
Nie chcę być wiecznie od ciebie zależny.
Ale jesteś moim jedynym synem. Komu mam zostawić tę firmę?
Udowodnię ci, że poradzę sobie na własną rękę.
I odniosę sukces bez twojej pomocy.
-Nie myślę o tym, kochanie. -Naprawdę?
Tak.
Myślę o tym, co powiedziała mama.
Czyli?
O tym, że chce wnuki.
Od zawsze tak mówi. Nie zaprzątaj sobie tym głowy.
Porozmawiajmy z lekarzem.
-Co ty na to? -Jasne.
Później ustalimy termin, dobrze?
Dlaczego przyszło ci do głowy, żeby stworzyć drugą część umowy?
Pierwsza miała większe znaczenie.
To raczej dla zabawy. Mam nadzieję, że Bian się zmieni.
Znowu to samo. Nie oczekuj, że twój mąż się zmieni.
Przemyśl też swoje zachowanie. To, że nosisz hidżab,
gorliwie się modlisz, recytujesz Koran i jesteś pobożna
-wcale nie znaczy, że jesteś idealną żoną. -Nie jestem idealnym człowiekiem.
To dobrze, że to wiesz. Bo nikt nie jest idealny.
-Zgadzam się. -Ale...
małżeństwo nie polega na dominacji, tylko na współpracy.
Dwoje ludzi współpracuje.
Jest ciężko, jeśli jedna osoba czuje się lepsza.
No tak.
Musisz o tym pamiętać.
-Cześć, Agung. -Pokój z wami.
-Pokój z tobą.
Cetar, poznaj Agunga. Agung, to moja przyjaciółka, Tari.
-Tari. -Agung.
-Może porozmawiamy w środku. -Jasne. Gdzie jest toaleta?
-W środku po lewej stronie. -Dobrze.
-Poczekajcie. -Oczywiście.
-Kto to? -Agung.
Dziennikarz, któremu ostatnio udzieliłam wywiadu.
-Prawdziwy dziennikarz czy udawany? - No, dziennikarz. On jest...
Czekaj, czy ty się rumienisz?
-Co? Gadasz bez sensu. -Hej...
Ta roślina spodoba się rodzicom?
Na pewno.
Takie mają hobby, znam ich.
-Dobrze, zaufam ci. -Mamo, tato.
Przyniosłam nawóz.
-Dziękuję. -Jest ciężki.
-Dziękuję. -Wuju, ciociu...
zobaczyłem ją w sklepie ogrodniczym. Pomyślałam, że państwu się spodoba.
Czarna orchidea. Jest droga.
„Kocha się za nic. Nie istnieje żaden powód do miłości”.
Paulo Coelho, Alchemik. Masz mądrego przyjaciela.
Chcesz się czegoś napić?
Nie trzeba, kupiliśmy dużo napojów. Przyniosę je twoim rodzicom, dobra?
-Jasne, dziękuję. -Dziękujemy.
-Jest taki miły. -No, nie?
-Miły, prawda? -Mam wątpliwości, co do twojego chłopaka.
-Kto powiedział, że to mój chłopak? -Ale lubisz go, tak?
Ładnie mówi. Jak polityk przed wyborami.
Fałszywe obietnice.
O czym ty mówisz? Masz złe nastawienie.
Widziałeś go dwa razy.
A jak się potem zakocha, to zrobi „posting”.
„Ghosting”, tato. Dowiedz się, co mówisz.
Bezsens. Lepiej skup się na roślinach.
Należy się upewnić,
że wykonawcę obowiązuje okres gwarancyjny po wykonaniu renowacji.
-Po przekazaniu apartamentu. -Jasne.
Powód jest prosty. Nie zawsze każdy wykonawca
realizuje idealnie swoją pracę. Niesprzyjającym czynnikiem
może być zła pogoda lub błąd popełniony przez pracownika.
Ciągle spogląda pan na zegarek. Ma pan kolejne spotkanie, panie Bian?
-Spotkanie z żoną, proszę pana. -Bian należy do ŚOP.
To ta organizacja rządowa? Pracował pan tam?
Nie, miałem na myśli Światową Organizację Pantofli.
Pójdę już, panowie.
-Proszę na siebie uważać. -Jasne.
Kontynuujmy.
Sarah, chodźmy do domu.
-Chodźmy do domu. -Gdzie mój drink?
-Wystarczy, jest późno. -Jesteś pijana.
-Sarah? -Gdzie mój drink?
-Co się stało? -Za dużo wypiła.
Sar.
-Sar. -Czekaj.
Kim jesteś? Znasz Sarę?
Studiowaliśmy razem, zabiorę ją do domu.
Niby dlaczego? Nawet nie wiemy, kim jesteś.
-Gdzie mój drink?
-Trzymaj ją.
-Sarah. -Wstań, no dalej.
Co ty tu robisz? Idź stąd! Gdzie mój drink?
-Sar, już wystarczy. -Jeszcze trochę.
-Naprawdę, wystarczy. Idziemy. -Sar, jesteś pijana.
Chodźmy do domu.
-Idziemy, Sar. -Jeszcze wcześnie.
-Sar. -Dlaczego mamy stąd iść?
Jest już późno, Sarah. Wstawaj.
-Mogę ją odwieźć. -Moja torebka.
-Nie ma mowy. -Pójdzie z nami. Chodźmy.
-Wstawaj. -Sar.
-Gdzie moje perfumy?
Muszę ładnie pachnieć.
I wy też.
-Popryskajcie się. -Wystarczy.
I ty też. Każdy w tym pomieszczeniu musi ładnie pachnieć.
Tu musi być ładny zapach.
-Sar. -Dalej, chodźmy do domu.
Poczekaj...
Tędy. Oby twój mąż się nie zezłościł.
-Pokój z tobą. -I z tobą.
Wyglądasz na zmęczonego.
Podgrzać obiad?
-Nie trzeba, pójdę spać. -Zmień najpierw ubrania, dobrze?
Jasne.
Bian.
Przebierz się.
Ładnie pachniesz. Jakich perfum używasz?
Naprawdę?
Przywiozłam je z Paryża.
-Jeśli chcesz, mogę ci je kupić. -Nie, tylko pytam.
Niech Allah mi wybaczy.
Zwykle nie gotujesz soto betawi tak wcześnie, kochanie.
Na pewno o coś chodzi.
Gdzie chcesz iść, znowu do Podwodnego Świata?
Pani Darmi, czy mogę panią prosić na moment?
Oczywiście, proszę pani.
„Musisz być zawsze szczery z żoną. Nie wolno kłamać pod żadnym pozorem”.
Podpis: Byantara Wicaksana. Świadek: Sudarmi.
-Zgadza się, pani Darmi? -Tak, jestem świadkiem.
Co się tu od rana dzieje?
Chcę cię zapytać, czy masz mi coś do powiedzenia.
-Nie. -Na pewno?
Tak.
-Może pani wracać do pracy. -W porządku.
Wykonaliśmy już wszystko, o co nas pan prosił.
W porządku.
Dziękuję, że pan się tu pofatygował, panie Muchtar.
Karawaci nie leży aż tak daleko. Wystarczy wjechać na autostradę.
Proszę mi zaufać. Dobrze zajmę się tym supermarketem.
Ufam ci.
PIEKARNIA
-Pokój z tobą. -I z tobą.
Agung, dlaczego tak nagle poprosiłeś o spotkanie?
Chcesz przeprowadzić kolejny wywiad? Przecież już to zrobiliśmy.
Może chcesz coś dodać?
Chciałem zapytać...
Czy mogę poznać twoich rodziców?
Moich rodziców? Czego od nich chcesz? Zaprzyjaźnić się z moim ojcem?
Chcę im powiedzieć, że...
Chcę to zrobić z grzeczności, zgodnie z ta'arof.
Mogę?
Wraca pan na budowę?
-Tak.
Nie zje pan najpierw?
-Zjem później. -Dobra, chodźcie.
-W porządku. -My najpierw coś zjemy.
Śmiało.
-Sarah? -Bian.
Możemy porozmawiać?
W NASTĘPNYM ODCINKU
-Pokój wami. -I z tobą.
WKRÓTCE
-Przepraszam za spóźnienie. -Nic się nie stało.
-W porządku. -Tari? Ami?
Kopę lat, Tari. Tylko spokojnie.
Na pewno wszystko pójdzie zgodnie z planem.
Potem na pewno cię poślubię, tak?
-Pokój z tobą, tato. -Możesz przyjechać do szpitala?
-Co z mamą? -Z nią wszystko dobrze.
-Więc? -Aldi miał wypadek.
Zaprawdę, należymy do Allaha.
Tłumaczenie: Barbara Wiśniewska