Jesteście.
Dobra, chłopaki! Czas na film.
Wszyscy mają oglądać.
Słyszeliście Filipa, koty.
Wszyscy oglądają.
Same majtki.
Podoba wam się to?
Czy ja widzę erekcję? Dygnął ci?
No dalej, bądź mężczyzną!
Drągal, drągal, drągal!
Przestańcie!
A Erik...
On tam był.
Można powiedzieć, że brak komunikacji W stał się retoryczny.
Tak, ale pytanie pozostaje. Czy to była świadoma strategia W?
W jego przypadku pewnie nie.
Może był po prostu w złym miejscu
i przypadek zadecydował o jego miejscu w historii.
JAK SIĘ CZUJESZ?
Któż to wie?
Nie my.
- To wszystko. Dziękuję. - Dziękuję.
To zmęczenie.
Dziękujemy Henry’emu i Valterowi. A teraz mamy...
Poszło dobrze, ale druga część była trudniejsza.
Tak, ale sama nie wiem.
Co mam włożyć? Na twoje urodziny?
Są jakieś zasady? Co ty włożysz?
Ja...
Chyba garnitur.
Garnitur?
Tak.
Dobra. Czarny czy jakiś inny?
Hej! Co z tobą?
Nic. Jestem po prostu... zmęczony.
KSIĄŻĘTA
August! Co tam?
Pracujemy nad nominacjami.
- Miałeś już czas rzucić okiem? - Nie.
Proszę.
Klasowy Imprezowicz.
Legenda. Socjalista.
Klasowy Import...
Co...
Imigrant albo ktoś, kto wygląda jak biedak.
Marwan uważa, że to zabawne. Nie?
Tak, całkiem zabawne.
Ale czy to rozsądne?
Może i jestem nudziarzem, ale ktoś z zewnątrz może się dowiedzieć.
Daj spokój, August. To koniec.
Myślisz, że oddaliby nam telefony i pozwolili zorganizować kolację,
gdyby nie czuli, że wygraliśmy?
Dobra, nieważne.
Róbcie, co chcecie.
Mnie nie będzie.
Co? A gdzie będziesz?
Wille ma urodziny.
Świętujemy na zamku.
Czyli nie będzie cię na imprezie?
Nie.
To rodzina, nie?
- To trochę ważniejsze. - Dobra...
Ale powodzenia. Bawcie się dobrze.
Przepraszam, że przerywam obiad,
ale to dotyczy pierwszoklasistów.
Na kolacji trzeciej klasy w ten weekend...
Ojej.
Podzieliłam was na trzy grupy,
bo pierwsza klasa odpowiada za obsługę.
Grupa pierwsza, przystawki i aperitify,
to Fredrika, Edith, Louise i Madison.
Grupa druga, danie główne,
to Agnes, Sofia, Pervin i Stella.
Jeśli wyzdrowieje. Jest chora.
Oby. Potrzebujemy każdej pary rąk.
Grupa trzecia zajmie się deserem.
Będą to Michaela, Felice i Sara.
Pamiętajcie o tym.
Możemy się zamienić. Chcesz?
Nie musisz być z Sarą.
Nie trzeba.
- Na pewno? - Tak. Żaden problem.
Spoko.
Wyobraźcie sobie, jak słodko będziemy wyglądać w mundurkach.
Zaraz, będą mundurki?
- Cześć. - Cześć.
Zrobiłem nam żarcie. Lasagnę babci.
I uprałem twoje ubrania w tym bezzapachowym płynie, który lubisz.
Jak było w szkole?
Brałeś coś?
Co?
Nie mogę być szczęśliwy po produktywnym dniu?
Co?
Byłem u lekarza i dostałem nowe leki.
Mówiłeś, że nie możesz brać takich leków.
Ale nie może być tak, że jedyne, co jestem w stanie zrobić,
to pomóc ci prowadzić. Muszę pracować i opłacać rachunki.
Jeśli jestem dla ciebie ciężarem, mogę wrócić do mamy.
Wręcz przeciwnie. Cieszę się, że tu jesteś.
Za miesiąc znów idę do lekarza. Nie musisz się niepokoić.
Myślałem o twoim egzaminie na prawko.
Mogłabyś mnie tam zawieźć, w ramach rozgrzewki.
Dobrze?
- Cześć, synu. - Dzwonię nie w porę?
Nie, nie. Czytam sobie.
Co u mamy?
Cóż...
Jest jak jest...
Ale cieszy się, że przyjedziesz w weekend.
Naprawdę?
Oczywiście.
Dawno z nią nie rozmawiałem.
Chyba nie chce cię tym obciążać.
Nie martw się.
Wiesz, jak nie lubi okazywać... słabości.
A Erik... taki bywał?
Słaby?
Tak.
Każdy ma swoje słabości, synu.
Ale nie pamiętam słabości Erika.
On był taki...
Taki pełny życia.
Nie miał w sobie tego mroku.
Był idealny, prawda?
Tak, to prawda.
Naprawdę był.
Ja...
Słyszałem coś
o nim.
Poczekaj, synu. Proszę!
Rozumiem. Chwileczkę.
Mogę oddzwonić później?
- Albo może pogadamy w weekend? - Dobrze.
Fajnie, to tak zrobimy.
Miło będzie z tobą świętować.
I zobaczyć Simona.
- Śpij dobrze, synu. - Dobranoc.
Pozdrów mamę.
SIMON
Nie mogę teraz odebrać, zostaw wiadomość...
Z łagodnym, żywym ciepłem
Do wszystkiego, co było martwe
Zbliżą się promienie słońca
I wszystko się odrodzi
Chyba było dobrze.
Simon, ja...
Ja odchodzę z chóru.
Dopiero dołączyłeś.
Tak, ale nie czuję się komfortowo, występując przed ludźmi.
To nie w moim stylu i...
Zdjęli już restrykcje, więc nie ma sensu, żebym zostawał.
Bądź szczery. Zrobiłem coś nie tak?
Bo mam wrażenie, że cię drażnię...
pytając o urodziny i tak dalej.
Robię to przecież dla ciebie.
Nie drażnisz mnie.
To o co chodzi?
Byłoby miło, gdybyś...
powiedział. Bo nie rozumiem.
Erik brał w tym udział...
W otrzęsinach. Był w grupie, która to organizowała.
Mówisz o...
tym porno?
Tak. Właśnie dlatego nic nie mówiłem.
Sam nie wiem, co o tym myśleć.
Nie chcę, żebyś jeszcze ty go osądzał.
- Nic nie powiedziałem. - Wiem, co myślisz!
Co myślę?
Że był homofobem i nie bronił słabych!
Że nie spodobałoby mu się, że jestem z tobą. I to, kim jestem!
To nie musi być prawda.
Może został w to wciągnięty,
bo wszyscy inni to robili i uważali to za normalne zachowanie.
Może uległ presji rówieśników. Nie wiesz tego.
Z całej sytuacji z Sarą nauczyłem się,
że rodzeństwo też może nawalić.
I cię zawieść.
Chyba musisz się przyzwyczaić do myśli,
że Erik nie był idealny.
Czekaj, jak...
Jak to?
Co?
Nie możesz porównywać Erika do Sary. Nie masz do tego prawa.
Nie porównałem.
- Porównałeś. - Nie.
Przed chwilą. Co miałeś na myśli?
Że Sara też nie jest idealna.
- Ja pierdolę... - Ale próbowała zrobić coś dobrego.
Nieważne.
- Możemy... - Nie mogę, Simon.
Możemy porozmawiać?
Hej.
Coś nie tak?
Nie, Sara.
Dodzwoniłeś się do Mickego. Nie mogę rozmawiać,
ale zostaw wiadomość albo napisz. Oddzwonię.
Cześć. Gdzie jesteś? Jedziesz już?
Daj znać, jeśli nie możesz przyjechać.
Egzamin mam za pół godziny. Autobus odjeżdża dopiero za 20 minut.
Musisz tu być.
Zadzwoń.
Tu znów Sara.
Jesteś w drodze? Zadzwoń.
Hej, gdzie jesteś?
Muszę wiedzieć, czy jesteś w drodze, bo...
Zadzwoń. Pa.
Cholera!
Simon raczej nie miał nic złego na myśli.
Pewnie był w szoku.
Pewnie tak, ale...
Cieszę się, że mi powiedziałeś.
Chcę wiedzieć, co w tym wszystkim jest prawdą.
Z tobą jest inaczej, bo znałaś Erika.
Jego dobre strony.
Simon nie.
To nie mógł być on.
To Erik...
Był rozsądny, ufałem mu. To był mój brat, a teraz...
Nawet nie wiem, czy by mnie lubił.
Oczywiście, że tak.
Słuchaj...
Możemy pogadać o czymś innym?
Jasne.
Lakier do paznokci.
Może fiolet z brokatem?
Może być fiolet.
Dzień dobry, przepraszam.
Sara Eriksson?
- Zgadza się. Przepraszam za spóźnienie. - W ostatniej chwili.
- Masz dokument tożsamości? - Tak.
Przepraszam.
Dziękuję.
Dobrze, dziękuję.
Możesz wsiadać.
No dobrze, pora na autostradę.
Jedź za znakami do południowego Bjärstad.
Możesz ruszać.
O rany! Pasuje idealnie!
Dzięki, mamo.
Co? Nie podoba ci się?
Możemy zwrócić.
Podoba mi się. Jest bardzo ładny.
Dobra.
To w czym problem?
Nie wiem, czy to wypali.
Pokłóciliśmy się.
Zawsze staram się go wspierać.
Ale wszystko, co robię,
jest źle.
Kochanie.
Nie robisz nic złego.
Wiesz co?
Myślę, że to wspaniały chłopak.
Ma takie życie, jakie ma.
Ale miłość...
nie powinna być taka trudna.
Zwłaszcza w tak młodym wieku.
Pamiętaj o tym, Simon.
Co to?
Zdałam.
Prawo jazdy.
Ale tata...
On...
Miał mnie tam zawieźć. Obiecał.
Ale zamiast tego pił piwo z kolegami.
Nie wiem. Nie sądziłam...
Myślałam, że będzie dobrze...
Nie wiem, co sobie myślałam, ale to tak bardzo boli!
Sara...
Przepraszam, Simon!
Wybacz mi!
Tak mi przykro!
Wiem.
Wybaczam ci.
WILHELM PRZEPRASZAM! WSZYSTKO POSZŁO NIE TAK.
BARDZO MI PRZYKRO. NAPRAWDĘ CHCĘ, ŻEBYŚ JUTRO PRZYSZEDŁ...
ALE JEŚLI ZMIENIŁEŚ ZDANIE, ROZUMIEM.
- Witam. - Witam.
Garnitur na urodziny.
- Dziękuję. - Proszę.
Szybko! To ma być gotowe za pół godziny.
Grupa pierwsza może... Zejdź stamtąd.
Grupa druga idzie ze mną.
Hej.
Tam.
- Małe na zewnątrz. - Właśnie.
Krawędź noża w stronę talerza.
Jasne.
Jest jeszcze koper?
Jest.
- Układam sztućce. - Świetnie.
Nieźle.
Niech nam żyje sto lat
Niech nam żyje drogi Wille
Niech nam żyje sto lat
Dziękuję.
Jak się tu dostałeś?
Musiałem przekupić Malin.
Bo...
jeśli nikt ci nie zaśpiewa rano,
to nie są prawdziwe urodziny.
Pomyślisz życzenie?
Ładny.
Nie pognieć.
Bardzo ładny.
Miedzy nami jest dobrze?
Tak. Dziękuję za wiadomość.
Czekaj.
Oto twój prezent.
Ale obiecuję, że porządny też dostaniesz.
Nie zdążyłem go skończyć.
Jest idealny.
Dziękuję.
Idą.
Wszystkiego najlepszego, książę.
Dziękuję.
Wszystkiego najlepszego.
Zarząd fundacji będzie już na nas czekał.
Będzie sesja zdjęciowa, a potem krótkie spotkanie.
Oczywiście będę w pobliżu
i w razie potrzeby pomogę z nazwiskami i tematami rozmów.
Simon, pokażę ci, gdzie możesz poczekać.
No dobrze.
Mamy 15 minut spóźnienia, ale to nieważne.
- Dwie godziny? - Przesuniemy do przodu.
Hej.
Może niepotrzebnie mówiłem ci o Eriku.
To musiało być przykre.
Gotowi? Wilhelm?
Proszę.
- Wilhelm, miło mi. - Charlotta.
- August Horn af Årnäs. - Wilhelm.
- Carl-Johan. Dziękuję za pomoc. - Witam.
Chyba już się spotkaliśmy.
Miło, że przyszliście.
- Cześć. - Klas-Göran.
Cześć, jestem Wilhelm.
Cześć, Joy. Miło mi.
A to dla...
Dziękuję. Bardzo mi miło.
O rany. Jesteś lepszy ode mnie.
Ustawmy się i zróbmy zdjęcie przy ścianie.
- Dobrze nam idzie. - Miło mi.
Uśmiech proszę.
Ściśnijcie się bardziej.
Bardzo dobrze, jeszcze bliżej.
Zrezygnowałem z jazdy konnej, gdy zacząłem szkołę.
Ale chciałbym do tego wrócić.
Szerokie uśmiechy.
Raz, dwa, trzy...
Hej.
Jak tam?
Dobrze poszło.
Pewnie.
Chcesz trochę?
Smaczny jest.
Na spotkaniach
mogę jeść tylko dania szefa dworu.
Czemu?
Istnieje ryzyko zatrucia.
Książę, Simon.
Pora na nas.
Farima, mam gdzieś, co rodzice chcą osiągnąć,
zapraszając Augusta na moje przyjęcie. Odmawiam!
Albo on wróci do szkoły, albo ja.
W porządku.
Malin, zorganizujesz eskortę do zamku?
- Tak. - Dobrze.
Nie przepadam za nimi, ale...
Przepraszam.
- Wybaczcie. - Super!
- Dziękuję za rozmowę. - Wzajemnie.
- Słuchaj. - Tak?
Wiem, że między tobą a księciem jest teraz kiepsko,
więc nie musisz jechać do zamku.
Szkołę kończy się tylko raz, prawda?
- Dobra. Załatwię ci samochód. - Dziękuję.
Inteligentnie wyglądasz!
Za przyszłość.
Tak się cieszymy Ha, ha
Że się urodziłeś Hip, hip, hurra
Właśnie dzisiaj
A wszystkie pre-pre-prezenty
Które widzisz Są dla ciebie
A wszystkie pre-pre-prezenty Są dla ciebie
To Froggy Ball.
Tak się cieszymy
- Froggy Ball? - I Charlie Strapp.
Ta kreskówka.
Rodzinna tradycja.
Gratulacje, drogi Wilhelmie.
Nie tylko kończysz 17 lat,
ale byłeś na pierwszym spotkaniu
bez rodziców.
Jesteśmy dumni.
No dobrze.
Wiwat, solenizant! Hip, hip...
Hurra! Hurra! Hurra!
Hurra!
Dziękuję wam bardzo.
- Gratulacje. - Dzięki.
Kochanie.
Jak się masz?
A ty?
Dobrze.
- Simon, wspaniale... - Tak!
że jesteś dziś z nami. Witamy.
Dziękuję.
- Miło mi. - Dziękuję za zaproszenie.
Dobrze.
W tym roku uroczystość jest mała,
ale za rok będzie pierwszy oficjalny Dzień Wilhelma.
Dzień Wilhelma?
Tak, ludzie też będą chcieli uczcić swojego księcia.
Więc w tym roku będziemy się cieszyć relatywnym spokojem.
Tak.
Może...
- Może się napijemy? - Tak.
- Oczywiście. - Chętnie. Dziękuję.
Jest... Dziękuję. Jest naprawdę spoko.
Dużo pali, ale...
- O kurde, August. - Faktycznie.
Hej!
Witamy.
Hej.
- A co z urodzinami? - Wymigałem się.
W końcu szkołę kończy się tylko raz.
Załatwisz miejsce dla Augusta, skarbie?
I coś do picia dla niego. Dziękuję.
Biały smoking. Elegancko.
No nie? To taty.
Bardzo ładny.
- Może toast? - Tak!
Widzę, że już było pite.
Oczywiście.
Czerwone czy białe?
- Cokolwiek masz, będzie dobre. - Czerwone.
- Zajmiesz się tym? - Spoko.
Bo nie wypali.
Dziękuję.
- Możemy wynająć też kapitana. - Kapitana?
Piękny. Dziękuję.
Bardzo ładny.
Najwyższy czas, żebyś miał własny.
Tak.
Stary należał do Erika.
No dobrze.
Na pewno jesteście głodni.
Jedzmy.
Dziękuję.
Proszę.
Simon, a jak ty obchodzisz urodziny?
Jak zwykle.
Rano śpiewamy życzenia,
jest tort i prezenty,
a potem zwykle idę z przyjaciółmi na kręgle albo laser tag.
- Laser tag? - Tak.
Tego chyba jeszcze nie próbowałem, prawda?
Wznieś kieliszek do swych ust Tjofaderittan lambo!
Łyknij trunku wielki haust Tjofaderittan lambo!
Zobacz krople na szkła dnie Dalej, ty pijany kpie
Lambo hi, lambo, hi Tjofaderittan lambo
- Ja szkło... - Źle!
Karniak!
Karniak! Karniak!
Wznieś kieliszek do swych ust Tjofaderittan...
Zmień to.
Jesteś w tym dobra. Nie wiedziałam, że lubisz gotować.
Dziękuję.
Tak, bardzo lubię.
Gdy byłam mała, chciałam być szefową kuchni.
Dziewczyny, jesteście gotowe?
Dwie minuty.
Oczywiście.
Dobra.
Co robimy?
Połóż trochę tego tutaj.
- Dobrze... - Oj!
Nieważne. Zamień.
A potem to na każdy z nich.
- Po jednym na każdy. - Jasne.
I trochę tego.
- Które są gotowe? - Te.
- Dzięki. - A my...
Jeśli weźmiesz to...
Dziękuję. Trudne to.
- Bardzo smaczne. - Tak.
Simon,
podobno interesujesz się muzyką.
Tak.
Śpiewam.
I czasem piszę własną muzykę.
- Uczę się czytać nuty. - Rozumiem.
- Wille mi pomaga. - Naprawdę?
W dzieciństwie uczył się
gry na pianinie i wiolonczeli.
Ale trzeba było go zmuszać.
Rodzina też lubi muzykę?
Można tak powiedzieć.
Mama lubi słuchać muzyki, tańczyć, śpiewać i tak dalej.
A tata gra na gitarze.
W młodości grał w zespole.
I na pianinie chyba też gra.
Tak jak Erik. Był utalentowanym pianistą.
Tak.
Grał też na flecie i...
- Na skrzypcach? - Tak, na skrzypcach.
Był taki utalentowany. Wszystko dobrze mu szło.
- Tak. - Przepraszam.
Nie smakuje ci?
Smakuje.
Klasowa Łowczyni DILFów. Desirée!
Kolejną osobę typowano w kilku kategoriach.
Klasowy Sportsmen, Klasowy Kujon,
nawet Najbardziej Obiecujący w Klasie.
Ale został Klasowym Łobuzem!
August!
Agge!
Ale ci zazdroszczę.
- Łobuz jest najlepszy. - Tak?
Następna kategoria...
Ciągle boli go głowa.
Jego dieta składa się w 99% z paracetamolu.
Jeśli ktoś śpi w twoich nuggetsach, to pewnie on.
Klasowy Skacowany, oczywiście Filip!
KLASOWY ŁOBUZ
Hej.
Wyrzucasz śmieci?
Tak.
Miałaś czas przeczytać list?
Nie, ale...
chciałam go oddać.
Dlaczego?
Bo nie chcę go czytać.
Czemu nie?
Po prostu nie chcę.
Ale...
Nie jest długi. Mogę... Ja go przeczytam.
- Nie, ale... - Tak.
To tylko chwila.
Już.
„Drogi Auguście z przyszłości.
Mam nadzieję, że kończysz szkołę jako człowiek, którym chcesz być.
I że dzięki pracy i dyscyplinie zmieniłeś się
z cherlawego,
wystraszonego pierwszaka, któremu wszyscy dokuczają,
w silną i niezależną osobę, z którą nikt nie ma odwagi zadzierać.
Pokażesz im.
Teraz jesteś chłopcem na posyłki, ale gdy skończysz szkołę,
będziesz rządził Leśnym Zboczem. Pierwszy rok to dopiero początek.
Zwiększyłeś masę mięśniową,
przestałeś płakać, wziąłeś się w garść
i zdobyłeś
przyjaciół.
Czasami spotykasz się nawet z Erikiem i trzeciakami.
Mam nadzieję, że już nigdy nie będziesz sam”.
Chciałem, żebyś zrozumiała, od czego zaczynałem
i kim chciałem być. A przynajmniej tak myślałem.
Nie wiem, czy nadal chcę.
Nie wiem, kim jestem.
Żałuję, że nie byłem dla ciebie lepszy.
Tu jesteś.
Nie zostawiaj mnie samego z twoimi rodzicami.
Sorki, musiałem odpocząć.
Może lepiej już pójdę.
Co? Dlaczego?
Bo mam wrażenie, że nie powinienem tu być.
Atmosfera nie jest najlepsza.
Jak to „nie powinieneś być”? Potrzebuję cię!
Simon, to moje uro...
Myślisz, że jak ja się czuję?
Martwiłem się o mamę. W końcu się widzimy
i jest okropnie!
Ale spoko, jeśli ci nie pasuje, to idź.
Śmiało.
Wasza Wysokość, ciasto podano w małym salonie.
O, idzie Wille.
Dobrze.
Pora zdmuchnąć świeczki.
Jest i Simon. Znakomicie.
Brawo!
Pomyśl życzenie.
Chyba się położę...
Posiedźcie, zjedzcie tort i...
Rano zjemy wspólnie śniadanie przed waszym wyjazdem.
Chwileczkę.
Tak trudno jest posiedzieć i zjeść kawałek tortu?
Wilhelm.
No co? Możemy przestać grać?
Udawać, że wszystko w porządku?
Proszę!
Tak, ale...
Od śmierci Erika nic nie jest w porządku.
Oczywiście. Myślisz, że dla mnie jest?
Ale to nie jest cała prawda. Nigdy nie było normalnie.
Ale udajesz, że jest. Skrobiesz tylko powierzchnię.
Mówisz o tym, ale nieszczerze.
To pojebane!
Nie wiem... Ja byłem załamany!
I potrzebowałem cię.
Was obojga!
Nie mogłem nawet przejść z wami żałoby.
Żałoba Szwecji była ważniejsza.
Interesowało cię tylko, jak się prezentuję jako książę.
Jak wyglądamy jako rodzina. Tylko to jest ważne.
A kiedy nie chcę kłamać o nagraniu, o Simonie, o tym, kim jestem,
wtedy się załamujesz!
Wtedy nie możesz funkcjonować!
Zostawiasz mnie samego!
- Wilhelm, wystarczy! - A ty!
Pozwalasz mamie robić, co chce, a mnie masz gdzieś!
Jestem twoim jedynym synem, tato!
- Widzisz mnie? - Wilhelm!
Nie mów tak do ojca! Ani do mnie...
Będę mówił, jak zechcę. Jesteście moimi rodzicami!
Powinniście być przy mnie!
Nie...
Niełatwo jest jednocześnie być twoją matką i szefową!
Zauważyłem, bo jesteś do niczego w obu rolach!
Przestań!
Cóż, ja...
Ja...
Nie wiem.
Przepraszam, Simon.
Nie chciałem, żebyś to oglądał.
Wille, ja...
Myślę, że to dobrze, że jesteś szczery z rodzicami.
I...
Starałem się cię wspierać.
Ale widzę, jak...
jak to wszystko cię rani.
Cała ta sytuacja.
A to rani mnie.
Przepraszam, Simon.
Jakbyś był...
inną osobą.
Nie poznaję cię.
Miłość nie powinna być taka trudna.
Co masz na myśli?
To się chyba nie uda.
Ja już nie mogę.
Napisy: Paweł Awdejuk