Nie, ja... Niczego nie widziałam.
Siedziałam przed telewizorem i nagle...
Bum!
Patrzę, a cała podłoga jest pokryta potłuczonym szkłem.
Nie wiemy, kto to zrobił. Jeszcze nie.
Nie możemy tu zostać. Chyba będziemy musieli się przeprowadzić.
Nie, nie możemy... Nie możemy tak żyć.
KSIĄŻĘTA
Dobrze cię widzieć.
Jak się masz?
Nie wiem.
Wiesz coś więcej?
Nie.
Policja nic nie może zrobić?
Nic.
Mieszkamy tam od 14 lat.
Coś takiego stało się pierwszy raz.
Gdyby spotkało to mnie, uznaliby to za zagrożenie dla narodu,
a ty jesteś moim chłopakiem, więc...
Ważne, że nic ci nie jest.
Mama...
Mama mówi, że może będziemy...
się przeprowadzać.
Przeprowadzać?
Porozmawiam z dworem. Dobrze? Pogadam z nimi.
Musi być coś, co mogą zrobić. Dobra? Będzie dobrze.
Macie 120 minut. Czas start.
Jak poszło?
Chyba dobrze. Ale to było cholernie długie.
Co za gówniany egzamin.
Czy wszystkie państwowe egzaminy muszą być trudne?
Nic nie zrozumiałem. Zawalę to.
Oddałeś test po 30 minutach.
Po co w ogóle próbować, skoro nie ma nagrody za wysiłek?
Bez imprezy dla absolwentów wysiłek nie ma sensu.
Nic nie poradzisz.
Podjęcie decyzji zajmie kuratorom miesiące.
Tak, ale my nie mamy miesięcy, Nisse.
Kończymy szkołę teraz.
Nie później.
O czym myślisz?
Zróbmy coś dużego,
większego niż petycja.
Coś, co sprawi, że zmienią zdanie.
Na przykład co?
Nie wiem.
Nie dam rady myśleć.
- Muszę coś zjeść. - Ja też, padam z głodu.
Tak. Sto lat!
Co się dzieje?
Co? Nie, gdzie?
No dobra.
Chodźmy.
Felicia, olej ją.
Witaj, towarzyszu.
Jak idzie walka z arystokracją?
Pierwszy Maja?
Święto Pracy?
Ja nie mogę...
Nie znasz się na żartach?
Tak, jeśli są zabawne, Vincent.
Ale to bardzo zabawna sytuacja.
I bardzo dziwna.
Nie ma tu konfliktu interesów?
Jesteś za komunizmem,
przeciw monarchii, ale chodzisz z księciem.
- Vincent. - Przestań.
Opowiadanie się
za wyborem głowy państwa to nie komunizm.
Czyli jesteś przeciwny monarchii?
Co ci we mnie tak nie pasuje?
Jesteś homofobem? O to chodzi?
Homofobem?
Absolutnie nie.
Nie chodzi o bycie gejem.
Tylko o bycie komunistą. Rozumiesz?
A może zraniłem twoje uczucia?
Pójdziesz z tej okazji na protest?
Śmiało.
Jesteś żałosny.
Znowu sałatka z makaronem.
Chłopaki.
Mam pewien pomysł.
Jaki?
Demonstracja.
Zostałeś socjalistą, Vincent?
Nie, poważnie.
Daj spokój.
Dobra.
Ty...
Nie odpowiedziałeś na pytanie.
Jesteś przeciw monarchii?
Mogę jednocześnie cię lubić i być przeciw systemowi.
Na pewno?
Tak, Wille.
Nie urządzę zamachu stanu.
Oczywiście, że mogę.
A tobie co podoba się w monarchii?
To historia Szwecji.
Jesteśmy jedną z najstarszych monarchii.
Symbolem, który jednoczy ludzi.
„Jednoczy ludzi”?
Mówisz jak Jan-Olof.
Simon, to prawdziwa praca.
Rodzina królewska zażegnała wiele incydentów dyplomatycznych,
gdy rząd sobie nie radził.
Tak, ale...
My możemy być neutralni.
Ale tego nie musi robić ktoś, kto się do tego urodził.
Nie dając ludziom wyboru.
Ty, Wille, też nie masz wyboru.
Co to za życie?
To...
To przywilej.
Nie kara.
Widzę po prostu, przez co przechodzisz.
PRZYSZŁOŚĆ
Nadszedł czas na nasz coroczny Tydzień Przyszłości.
Odwiedzą nas absolwenci, którym się powiodło. Wygłoszą wykłady.
Wiąże się to z dzisiejszym zadaniem z języka szwedzkiego.
Pomyślicie o swojej przyszłości
i napiszecie list
do przyszłych siebie.
Ten list
dostaniecie później
tuż przed końcem nauki.
Ma to was zmotywować.
O czym marzycie?
Valter chce stracić dziewictwo.
Zamknij się.
To poważna sprawa.
Kim chcecie być po skończeniu szkoły?
Co chcesz robić w przyszłości?
Kim chcesz zostać?
Chcę być taka jak teraz.
- Lepsza nie będę. - To takie smutne.
Sara?
Cześć.
Ja tylko...
Chciałem powiedzieć,
że miło było cię widzieć w Noc Walpurgii.
I teraz też.
Chyba tylko tobie.
Zawsze możesz...
za mną porozmawiać, jeśli czujesz się samotna.
Muszę już iść. Mam egzamin teoretyczny.
- Tak? - Robię prawo jazdy.
Super!
Na razie.
Powodzenia!
Do zobaczenia!
Wilhelm?
Cześć, Farima.
Dostałeś moją paczkę?
Z sugestiami dla twojej fundacji?
Tak, ale jeszcze nie zdążyłem ich przejrzeć.
Musisz podjąć decyzję.
Chcemy ogłosić to na urodzinach.
Dobrze, przejrzę je, ale nie po to dzwonię.
Dobrze, o co więc chodzi?
Musicie pomóc Simonowi. Wysłać służby bezpieczeństwa albo ochronę.
On...
Dostawał już listy z pogróżkami, ale...
Ktoś rzucił mu w okno cholernym kamieniem. Bardzo się boi.
Dobrze, zajmę się tym.
Dobra.
Dziękuję.
Chcesz pomówić o czymś jeszcze?
Co u mamy?
Dlatego musimy pomówić o twoich urodzinach.
Królowa nie da rady uczestniczyć w promulgacji,
więc księcia też nie będzie.
Nie chcemy spekulacji.
Czyli mam wszystko ogarnąć sam?
Postanowiono, że najlepiej będzie wysłać ciebie i Augusta.
Już się nawet nie dziwię...
Pojadę do Simona ze służbami.
A ty wybierzesz temat fundacji
i będziesz tolerował obecność Augusta.
Próbuję ci pomóc, Wilhelm.
Dobrze, w porządku.
Ale...
Ale chcę, żeby Simon był na moich urodzinach.
Dobrze.
Trzeba szczerze przyznać,
że poziom zagrożenia księcia ze strony prawicowych ekstremistów
wzrósł po jego oświadczeniu.
Czy to oni zrobili to Simonowi?
Nie wiemy.
To mógł być żart. Tak jak myśli policja.
Ale na wszelki wypadek
możemy załatwić wam tymczasowe zakwaterowanie.
Myślałam o przeprowadzce.
Może do Göteborga.
Mamy tam rodzinę.
Mamo, chcę tu zostać.
Chcę czuć się bezpieczny we własnym domu.
Zdaniem służb bezpieczeństwa,
mieszkanie na parterze
z oknami w każdą stronę nie jest optymalne.
Jesteście odsłonięci.
Zrobimy tak. Załatwimy Simonowi transport
do szkoły.
W Hillersce będziesz bezpieczny. A to jest numer
do służb bezpieczeństwa. Dzwońcie, gdy poczujecie się zagrożeni.
Pogróżki, telefony, natychmiast dajcie im znać.
Ale oczekujemy, że ty też zrobisz swoje.
To znaczy co?
Im mniej cię widać,
tym lepiej.
Żadnych postów w social mediach. Żadnych komentarzy, zdjęć.
Żadnej nowej muzyki i interakcji.
Żadnego biegania po demonstracjach.
Żadnych tłumów.
Nie wychylaj się.
Najlepiej skasuj konta.
Dobrze.
Tak? Dobrze.
No to...
Dziękuję.
Dziękujemy za kawę.
Nie ma za co.
Jak poszło?
Co?
Nie martw się. Wiele osób nie zalicza za pierwszym razem.
Dostałam 64 na 65.
Co?
Kurde, jesteś niesamowita!
Przepraszam, ja...
Po prostu jestem dumny.
Półmetek za tobą.
Musimy to uczcić.
Z WYKOPEM
BEZ ŚCIEMY
LA FAMILIA
MOJA SIOSTRA I JEJ NAJWIĘKSZY IDOL
NA ZAWSZE
USUŃ KONTO
POTWIERDŹ USUNIĘCIE KONTA
KONTO USUNIĘTE
Gadałem z Farimą. Masz zaproszenie na moje urodziny.
Ale chcesz, żebym tam był?
Nie będzie tam... dziennikarzy i tak dalej?
Nie, nie będzie dziennikarzy.
Fotograf dworu
zrobi kilka zdjęć i poprosi o cytat czy dwa.
A potem kolacja na zamku.
Będzie tam August. Bez ciebie...
nie dam sobie rady.
Nie chcesz przyjść?
Pewnie, że chcę przyjść.
Świetnie.
Jakie są sugestie?
To potencjalne tematy, jakie mogłaby mieć fundacja.
„Sztuka i kultura, młodzi liderzy, środowisko i przyroda,
sport i zdrowie”.
To było na górze.
Chyba chce, żebym to wybrał.
Pewnie pasuje do narracji.
Chcą pokazać, że jestem...
poważnym, tradycyjnym, inteligentnym i silnym młodzieńcem.
Szczerze mówiąc,
jeśli musisz robić takie rzeczy jako książę,
możesz wybrać coś,
co jest dla ciebie ważne.
Może coś o zdrowiu psychicznym młodych...
albo coś związanego z LGBTQ+.
Na świecie panuje chaos.
Ludzie trafiają do więzień,
są mordowani z powodu ich orientacji seksualnej.
Rozumiesz...
co możesz zrobić i ile zmienić?
Tak, ale to jest deklaracja polityczna.
Kochanie, kogo chcesz, to prawo każdego człowieka.
I co? Mam być...
obrońcą wszystkich osób queer, bo cię kocham?
Rozumiem, co masz na myśli. Naprawdę.
Ale to tak nie działa.
Nie.
Nie zajmujemy stanowiska.
Ludzie wiedzą, że cię kocham. To robi różnicę.
To nie wystarczy?
Dobra, walić to. Biorę sport i zdrowie.
...PRZETRWAĆ TE DWA...
Te są dobre?
Albo ten.
Oto listy, które napisaliście do siebie w pierwszej klasie.
Teraz napiszecie wypracowanie z rozważaniami na temat ich treści.
Co z waszymi planami?
Proszę.
Udało się je zrealizować?
A może się zmieniły?
Po obiedzie zbierz wszystkich w głównej sali.
Wszystkie klasy.
- Wszystkich? - Tak.
Po obiedzie wszyscy do głównej sali.
Słuchajcie! Chodźcie...
Proszę.
Główna sala po obiedzie. Podaj dalej.
Chodźcie do głównej.
Po obiedzie, dobra?
Hej!
Trzeciaki robią zbiórkę w głównej sali.
Teraz! Także...
Szybko, mamy tam być.
- Myślałam, że ty... - Już czekają.
Wy też.
No dobrze.
Mogę prosić o uwagę?
Halo?
Cisza!
Vincent ma coś do powiedzenia.
Dziękuję.
No dobra.
Wiem, że wszyscy mamy dość nowych zasad.
Mówią, że chcą chronić szkołę,
ale pokazaliśmy już, że nam też zależy.
Teraz po prostu chcą nas kontrolować.
Faszystowskimi metodami, naruszając nasze prawo do prywatności.
Wiem, że wszyscy tutaj
współczują trzecioklasistom tego, przez co przechodzimy.
Zabrano nam imprezę dla absolwentów.
Ale dość już tego.
Okażemy nasze niezadowolenie w sposób, którego szkoła nie może zignorować.
Ogłaszamy strajk.
I prosimy was, byście do nas dołączyli.
A tych, którzy liczą na poprawę w przyszłym roku...
- Czepiają się mnie codziennie. - prosimy o solidarność...
A teraz demonstrują.
- Tak, ale... - I mówią o solidarności.
Rozpoczynamy strajk okupacyjny w obronie sprawiedliwości.
Nie wstaniemy, póki dyrektor nas nie wysłucha.
Chętnie odzyskałbym telefon.
Mógłbym do ciebie dzwonić.
Jesteś po ich stronie?
Simon, to takie dziwne, że chcę normalniejszego życia?
Też uważasz, że te zasady są do kitu.
Nie chcesz ze mną spać? Spotykać się, kiedy zechcemy?
Mieć normalny związek?
Mam szansę zająć stanowisko bez konsekwencji. Warto skorzystać.
Solidarny jesteś tylko, jeśli niczym nie ryzykujesz?
Ale... Proszę, Simon.
Simon.
Halo?
O to chodzi.
Hillerska!
Hej.
Gdzie...
Gdzie są wszyscy?
Strajkują.
Co?
Czemu?
Wilhelm też strajkuje?
Wszystko w porządku? Coś się stało?
Poza tym, że ktoś wybił nam kamieniem okno w domu,
że nie mogę już publikować w Internecie
i że mama chce się przeprowadzić...
Nigdy nie było lepiej.
Mam nadzieję, że dobrze ci z tatą.
Ja nie miałem z nim kontaktu od lat,
choć chciałem mieć. Ale ty nie chciałaś.
Mam nadzieję, że dobrze się bawicie.
Gdzie jest reszta klasy?
Strajkują.
Co?
To jest nie do przyjęcia.
Natychmiast wracajcie na lekcje.
Nie wyrażam się jasno?
Pani dyrektor,
to jest pokojowy strajk okupacyjny.
Do mojego gabinetu. Już.
Będziemy tu siedzieć, dopóki dyrekcja szkoły nas nie wysłucha.
To nie podlega negocjacjom.
Ci, którzy natychmiast nie wrócą na zajęcia,
dostaną oficjalne ostrzeżenie, a ja porozmawiam z ich rodzicami.
Jesteśmy skłonni rozmawiać.
Właśnie. Żądamy tylko złagodzenia zasad.
Posłuchajcie.
Mamy tu dziś absolwentów,
którzy przyjechali tu, by wygłosić wykłady.
Kompromitujecie nie tylko szkołę, ale i siebie samych.
To przykre.
Ale uczyli się tu, gdy nikomu nie przeszkadzali prefekci
i dotychczasowe porządki.
Jest pani pewna, że są po pani stronie?
Że nasi rodzice są?
No tak.
Odwołujemy kolację
i zamykamy stołówkę i kuchnię.
Zamykamy też internat, póki nie odpuszczą. Jasne?
Nie dostaniemy jedzenia?
Mogę być twoją rewolucją
Jeśli nie ma innej drogi
Pozwól mi być twoją rewolucją
Jeśli nie ma nikogo innego
Simon.
Witamy.
Ej, Simon, masz... Masz drugiego lizaka?
Nie.
Dam ci 100 koron.
- Co? - Dobra, 200 koron.
Nawet trzysta.
Przyniósł ktoś jedzenie? Co mamy jeść?
Gdybym wiedział, że to będzie strajk głodowy, nie zrobiłbym tego.
Ja też nie.
Dajcie spokój, tego właśnie chcą.
Złamać nas. Żebyśmy się poddali.
Nie pozwolą nam umrzeć z głodu.
Powinniśmy byli o tym pomyśleć.
Ale...
No tak.
Nie sądziłem, że to potrwa tak długo.
- Bo... - Ciągle tylko narzekasz.
Czasem dobrze jest pogłodować.
Co jest dobrego w byciu głodnym?
To... motywacja.
Przez jakiś czas mogą się pojawić zawroty głowy i mdłości,
ale to minie, a potem jest tylko...
Wszystko w głowie cichnie.
Ciało się uspokaja.
To brzmi jak zaburzenia jedzenia.
To prawda!
Lepiej, żeby moja głowa też ucichła.
Bo myślę tylko o pizzy, burgerach, makaronie, słodyczach...
Trzeba było zabrać jakąś rozrywkę.
Nudno tu jak cholera.
Mam tylko taką rozrywkę.
O, to jest ciekawe!
Jeśli pokażesz mi swój.
Dobra.
„Cześć, Nils.
Mam nadzieję, że wiosna za oknem jest cudowna”.
- Babcia ci to pisała? - I kto to mówi.
„Dostałem diagnozę i zacząłem brać leki na ADHD.
Czuję się trochę inaczej”. Cholera...
- „Trochę się uspokoiło”. - Starczy, Nisse.
August, dasz przeczytać?
- Co? - Pokaż swój list.
- Nie mam go przy sobie. - Nie ściemniaj. Dawaj.
Serio, chyba został w pokoju.
- Akurat. - No daj przeczytać.
- Nie mam. - Pewnie, że masz.
- No pokaż! - Nie, serio.
Nie bądź cienias. No weź...
Przestań!
O co ci chodzi?
Serio, August, wyluzuj.
Czemu...
Trochę dystansu do samego siebie.
Co w tym wstydliwego?
Że chciałeś zostać prefektem?
Skoro to takie słabe, czemu wbiłeś mi nóż w plecy
i przejąłeś ode mnie tę rolę?
- Serio? - Tak.
Nie obwiniaj mnie za swoje porażki.
Zrobił się z ciebie straszny sztywniak.
Kiedyś byłeś fajny. Co się stało?
Naprawdę.
Z każdym dniem robisz się coraz bardziej nudny.
Pierdol się. Serio.
Dzięki, że wróciłeś.
Nie chcę się kłócić.
Ja też nie.
Nie rozumiem, czemu ciągle coś idzie nie tak.
Bo
się różnimy?
Mamy różne opinie.
To chyba dobrze?
Że jesteśmy różni. Że...
dopełniamy się i uczymy od siebie?
Uczysz się czegoś ode mnie?
Tak.
Czasem czuję się taki...
cholernie niezdarny.
Nie chcę cię krzywdzić,
Simon.
Ja ciebie też.
Masz coś do jedzenia? Jestem cholernie głodny.
Sprawdzę.
Trzysta koron.
- Simon, proszę. - Trzysta koron.
Błagam. Ja tu umieram.
Ale jestem głodny.
Henry zaproponował mi 300 koron za lizaka. Obłęd.
Porąbane.
Tysiąc osiemset koron!
- Kto da więcej? - Tysiąc dziewięćset!
Jebać to! Dwa tysiące czterysta!
Dwa tysiące czterysta koron! Czy ktoś da więcej?
Po raz pierwszy, drugi, trzeci...
- Sprzedane panu z rudymi włosami! - Tak!
Proszę!
Co jest następne, Stella?
Napój energetyczny.
Siedemset.
- Spodnie albo koszula. - Spodnie albo koszula.
A wy dokąd? Wychodzicie?
Ej! Co to ma być?
Wracajcie!
Zdrajca!
Zdrajca! Zdrajca!
Zdrajca!
Przestańcie!
Pokaż pałę ku chwale szkoły!
Pokaż fiuta!
No już, pokaż!
To się wymknęło spod kontroli.
Wyobraźcie sobie, gdyby zobaczyło to kuratorium.
Boże, panika!
Przynajmniej by zrozumieli.
Co zrozumieli?
Jak tu czasem bywa.
Wspomniałaś o tym podczas rozmowy?
Nie rób scen!
Byłam po prostu szczera.
Ale mówiłaś o otrzęsinach?
Nie mówiłam, co robimy.
Wszystkie szkoły mają otrzęsiny.
Ty tak serio?
Słuchaj...
Felice, rozumiem, że miałaś doła,
ale nie możesz odreagowywać na innych.
Gdyby powiedziała coś, co by ich zaniepokoiło,
już by coś zrobili.
Na pewno wszystko gra.
Dzień dobry.
Simon.
Dzień dobry.
Dobrze spałeś?
Nie.
- A ty? - Nie.
No dobrze.
Otwórzmy okno.
Dzień dobry!
Dobrze spaliście?
Na tych, którym wywietrzały z głów bzdury,
czeka pyszne śniadanie.
Przepraszam, na co my czekamy?
Aż nasi rodzice dowiedzą się, że nie jesteśmy na lekcjach i głodujemy?
Czy aż dowiedzą się media?
Nie poddam się szantażowi, Vincent.
Tak, ale nikt nie musi o tym wiedzieć.
Wystarczy zluzować restrykcje.
Wiecie co?
Zrobimy tak...
Odzyskacie telefony.
Tak!
Ale
używacie ich tylko po zajęciach, jasne?
A impreza dla absolwentów?
I kolacja dla uczniów?
Co z kolacją?
Zgoda.
To też załatwimy.
A polowanie na punkty?
Absolutnie nie. Koniec ustępstw.
Jeśli planujecie jakiś rytuał na koniec roku lub inną poniżającą akcję,
surowo zabraniam.
Jasne?
Dobra...
Koniec głodówki. Chodźmy jeść.
Cholera.
Hillerska!
Dobrze, że nic mi nie narysowali na gębie.
Tak!
Ale mnie plecy bolą.
Nic dziwnego. Spałeś na kartce papieru.
To twoje.
Dzięki.
Przeczytałam.
W porządku.
To smutne, że chcesz tylko czuć się dobrze
i nic więcej.
Taka jest prawda.
- Chcę ci coś powiedzieć. - Dość już wymówek.
Nie o to chodzi.
Wiem, że postąpiłam źle
i że pewnie nigdy mi nie wybaczysz.
Muszę nauczyć się z tym żyć.
Ale chcę, żebyś wiedziała, że jestem
wdzięczna, że byłaś moją pierwszą przyjaciółką.
Na zamku?
- Z królową? - Tak.
Będzie tam
10 000 sztućców, żebyś nie wiedział, od czego zacząć?
Stresuję się.
Pierwszy raz zobaczę jego rodziców
jako jego chłopak.
No tak, czaję.
Nie wiem nawet, co mu dać.
Gdy byłam z Jasminą, kupowałam dużo kul do kąpieli.
Lubi kąpiele?
Nie wiem.
Może daj mu coś osobistego?
Na przykład?
Mam tam pójść i powiedzieć:
„Jestem małym dzieckiem i narysowałem dla ciebie rysunek”?
Niekoniecznie rysunek.
Może napisz piosenkę?
- Ale... - To coś osobistego.
Dwór będzie zachwycony.
Od kiedy obchodzi cię, co oni myślą?
Odkąd zrozumiałem, co to znaczy być z jednym z nich.
Nie wiem, ja...
Chyba spróbuję się podporządkować.
Będę robił, co mówią.
Kiedy usunąłeś nasze zdjęcia...
Nie chcę wyjść na nadwrażliwca, ale to bolało.
Skasowałem tylko kilka apek. To chyba
nic takiego?
Prawda?
Nie, ale może nie chcemy, żebyś skasował siebie.
O to chodzi.
Hej.
Co do urodzin...
Co?
Zakładam, że mnie tam nie chcesz.
Nie chcę.
Rozmawiałem o tym z Farimą, ale nalegała.
Też nie chcę tam być.
Nie wierzę.
Całe życie próbujesz być częścią mojej rodziny.
Chodziłeś za Erikiem jak pies.
Nawet on miał cię gdzieś.
Kochałem Erika.
Nie znałeś Erika.
August, znienawidziłby cię, gdyby wiedział, co mi zrobiłeś.
Na pewno, ale...
Ty też nie do końca go znałeś.
Znałem, August.
Byłem jego bratem, do cholery.
Kiedy to do ciebie dotrze?
Erik był wszystkim, czym ty nie jesteś.
I nigdy nie będziesz.
Słuchaj, kojarzysz te...
otrzęsiny?
Te, o których piszą?
Te z porno?
Nasza klasa też je miała.
A Erik
i inne trzeciaki to zorganizowali.
Erik tam był.
Nieprawda. Kłamiesz.
Zabrali nas do Pałacu,
rozebrali,
ustawili w rządek
i powiedzieli, że pierwszy, który dostanie erekcji,
zostanie pobity.
Potem włączyli film z dwoma facetami...
i się śmiali.
Śmiali się
z naszej paniki, bo nie rozumieliśmy, czy żartują, czy mówią poważnie.
Erik tam był.
Wejdźcie, chłopcy.
Napisy: Paweł Awdejuk