Jak się czujesz?
Lekarze przesadzają. Nic mi nie jest.
Po prostu...
Za dużo tego. Sama nie wiem...
Nie wiem.
Nie wiem, czy dam radę.
Z czym?
Nie mogę spać. Nie mogę jeść i...
Po prostu nie mogę...
Jeśli...
Jeśli ja nie dam rady, to...
To ty musisz...
Cóż...
Co będzie, jeśli ty nie zdołasz...
Będzie dobrze, mamo.
Wyzdrowiejesz. To...
A ja dam radę.
Obiecuję.
Idą. Muszę kończyć.
KSIĄŻĘTA
CO ZA GŁOS!
WIDAĆ, ŻE GONI ZA FEJMEM
TOKSYCZNY ZWIĄZEK
TA PIOSENKA JEST O KSIĘCIU?
WSZYSCY W BJÄRSTA WIEDZĄ, ŻE SIMON MA PARCIE NA SZKŁO
Poważnie?
Ciesz się, że nie wysyłam cię co tydzień do kliniki.
Zaufasz mi kiedyś?
Myślisz, że czemu ci nie mówiłem?
Bo nie ogarniasz tego.
Że ja też mogę coś zjebać.
Chłopcy, spójrzcie tu.
Świetnie.
August.
Bardzo ładnie.
Szkoda, że nie będzie Walpurgii.
Przynajmniej będzie ceremonia nakładania czapek.
Dyrektor mówi,
że to zależy od waszego zachowania podczas jutrzejszej wizyty kuratorium.
Słuchajcie.
Jeśli ktoś nie podpisał petycji,
niech zrobi to teraz, bo jutro musimy ją oddać.
August, czy to coś zmieni?
Lepsze to, niż siedzieć i narzekać.
Jeśli wszyscy podpiszą,
kuratorium nie ma nic do gadania.
Pokaż...
Tak myślałem.
Simon i Wille nie podpisali.
Ogarnij to.
Z podpisem księcia temat będzie z bani.
Lepiej już jedźcie.
Jeśli zobaczą nas razem, was też pewnie zaczną nękać.
Jasne.
- Na razie. - Pa.
ZAWSZE UWAŻAŁ SIĘ ZA LEPSZEGO
ZNASZ GO?
TAK. CAŁA RODZINA JEST POWALONA, OJCIEC PIJE
SERIO? BIEDNY KSIĄŻĘ
WILHELM I SZWECJA ZASŁUGUJĄ NA WIĘCEJ!
- Hej. - Hej.
Co u ciebie?
Muszę coś załatwić, zanim oddam telefon.
Rozmawiałem z mamą. Kiepsko z nią.
Nie wiem, co robić.
NIE ZNACIE MNIE
- Halo! - Tak?
Nie słuchasz.
Ludzie komentują ten mój ostatni post, w którym śpiewam.
Cholera, Simon.
Ja tu się martwię o mamę, a ty...
ty się przejmujesz jakimiś komentarzami.
Rozmawialiśmy o tym. Reagując, pogarszasz sprawę.
Nie musisz nic wrzucać i tego czytać.
W ten sposób prowokujesz hejt.
Piszą, jakby mnie znali.
Jakby znali nas.
Rozmawiają o naszym związku, a o niczym nie mają pojęcia.
- Wszystko źle interpretują. - Tak, i też mam tego dość, ale...
Zawsze tak było i będzie
w moim otoczeniu.
A twojej mamie się polepszy.
Na pewno.
Wypalenie zdarza się często.
Nie w mojej rodzinie.
Nigdy nie miała takiego załamania.
A jeśli nie da rady już pracować?
Wtedy ja będę musiał to przejąć.
I będzie jeszcze gorzej.
Chcę po prostu być z tobą.
Mogę być twoją rewolucją
- Ale obciach. - No...
Cicho. Idą.
Zaczynajmy.
Zima wypadła spośród naszych gór
Śnieżne kwiaty topią się i więdną
Cóż...
Gdzie jest Wille?
Zachorował?
Nie wiem. Nie widziałem go.
W takim razie zaczynajmy.
Skupimy się dziś na tobie.
Dzięki, nie trzeba. Skoro Wille nie przyszedł, możemy...
Poczekaj.
Tak się zastanawiam. Czy jest coś,
o czym trudno ci mówić...
gdy Wille tu jest?
No...
Cokolwiek do niego powiem,
widzi w tym atak.
I jak się z tym czujesz?
Wygląda na to, że uznał, że jestem zły.
I...
Nie wiem...
Może to prawda.
Dlaczego tak mówisz?
Nie widzę sensu w byciu miłym,
skoro wiem, że i tak mi nie wybaczą.
Można czuć się bardzo dobrze, będąc miłym dla innych
i dla siebie.
Czasem przebaczenie nie jest możliwe.
Ale musimy znaleźć sposób, by iść dalej.
Jeśli zaczniemy podejmować inne decyzje,
działać bardziej bezinteresownie,
możemy przynajmniej dojść do punktu, w którym wybaczymy sami sobie.
127K OBSERWUJĄCYCH?
LUBIĄ GO DLATEGO, ŻE JEST Z KSIĘCIEM
NIE NISZCZ MONARCHII!
TRZEBA GO ODWIEDZIĆ
ZDRAJCA KLASY
TUTAJ MIESZKA
OBRZYDLIWY
PEDAŁ!
NIECH UWAŻA
DO DUPY JEST
Hej.
Zrobiłam pabellón. Twój ulubiony.
Może usiądziemy i pogadamy?
Nie jestem głodny.
Nie rozumiem. Jest pięć różnych opcji.
- Przeczytaj pytanie, to zrozumiesz. - Mamy zgadywać?
- Ja zrobiłem. - Tak.
Nie byłeś dziś u Borisa.
Kurwa. Faktycznie!
- Naskarżyłeś na mnie Farimie? - Nie.
Nie odzywała się do mnie,
w sumie nikt się nie odzywał, od...
Tego z królową.
Jak się czuje?
- Dobrze? - Wszystko gra.
Słuchaj,
w sumie przyszedłem prosić cię o podpisanie petycji.
Jutro damy ją tym z kuratorium.
Czemu chcesz to wyciszyć?
Jesteś w to zamieszany?
Oczywiście, że jesteś.
Każdy problem tej szkoły wiąże się z tobą.
To nieprawda.
Nie masz pojęcia o...
Zaraz. Jak to „wyciszyć”?
- To wszystko kłamstwa. - Więc nie ma się czym martwić.
Tak, ale ty powinieneś wiedzieć najlepiej,
że plotkami można nieźle namieszać.
Grozicie mi?
Nie, próbuję ci tylko pomóc.
Skoro tego nie widzisz, to jebać to!
Dobra.
Wiesz przecież, że jako książę nie mogę tego podpisać.
Nie mogę wybierać stron.
Właśnie wybrałeś.
Simon.
O co chodzi?
Co się stało?
No co?
Ja...
Byłam zdezorientowana
tym wszystkim.
Ufam ci.
Martwię się po prostu tym, co dzieje się w szkole.
I jak to wpływa na ciebie i Sarę.
I...
Boję się, że nie mogę cię chronić.
To już nie ma znaczenia.
I tak nie chcę tam być.
Nie chcę być w Bjärstad. Nie chcę być nigdzie.
Wszyscy mnie nienawidzą, a jeśli nie,
to tylko dlatego, że jestem z Willem.
Wszystko, co robię, jest źle.
Przepraszam, skarbie. Wybacz mi.
Kochanie.
Będzie dobrze. Wszystko będzie dobrze.
Nie.
SZKOŁA NALEŻY TEŻ DO CIEBIE CZUJ ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA DZIEDZICTWO
Jak wiecie, dziś jest bardzo ważny dzień.
Odwiedzi nas kuratorium.
Przestańcie. Nie dzisiaj. To poważna sprawa.
Przyszłość szkoły zależy od tego śledztwa.
Felice, włosy.
Odwiedzą nas na lekcjach i będą sprawdzać wszystko, co robimy.
Jeśli czeka was rozmowa,
zaczekajcie przed gabinetem dyrektor w wyznaczonym czasie.
Dyrektor powiedziała, że jeśli będziecie grzeczni,
niektóre ograniczenia mogą zostać zniesione.
Boże, może odzyskamy telefony!
Proszę, dajcie z siebie wszystko.
Denerwujesz się?
Tak, trochę.
Tata przyjedzie. Mama mówi, że nie wolno „przesłuchiwać” mnie bez rodzica.
Daj spokój, skarbie. Dasz sobie radę.
W tej szklance mamy pięć kulek,
trzy czerwone i dwie zielone.
Hej.
Rozmawiałem z mamą.
Nie mam już szlabanu.
Dzień dobry. Witamy.
Idą!
Idą.
Proszę za mną.
Oto nasza biblioteka.
A to nasza sala muzyczna.
Książę i Simon
są członkami naszego wybitnego chóru.
- Dzień dobry. - Witam.
Ćwiczcie dalej, a my przejdziemy do sali gimnastycznej.
Nie rozumiem. Chcą podjąć w ten sposób decyzję?
Nikt nie będzie szczery.
Chciałbym, żeby choć raz nikt nam nie przerywał.
Trzeba to zorganizować.
- Tak myślisz? - Tak.
Odchodzą dni, przemijają lata Hillerska wciąż...
Jak tam w szkole?
Jakie masz plany na wakacje, Vincent?
Lecę do Los Angeles.
Fajnie.
Wystarczy udawania.
Teraz dyrektorka musi pozwolić nam świętować Walpurgię.
Chodzi o to, żeby poświętować Walpurgię, a potem mieć dzień wolny.
Wszyscy wiedzą, że 1 Maja jest świętem nie bez powodu.
- Idioci. - Głupota.
W tym nie chodzi o to, żeby imprezować dzień wcześniej.
Co?
- To 1 Maja. - I co z tego?
Święto Pracy?
I jaki to ma styl? Jak to świętują?
Nie świętują.
Demonstrują.
Jasne.
- Wy pewnie tego nie robicie. - Nie.
Z obecnych przy tym stole chyba tylko ty to robisz.
I jaki jest plan? Pomachasz czerwoną flagą,
poskandujesz, pomaszerujesz?
Co na to rodzina królewska?
Przynajmniej miło mieć wolne.
- Tato? - Tak.
Jak tobie tu było?
To były chyba najfajniejsze lata mojego życia.
Nie czułeś się inny?
Pewnie.
Na początku chciałem mieć własny styl.
Luzackie ciuchy, rozczochrane włosy.
Żałuj, że mnie nie widziałaś.
Ale tutaj nie było takiej opcji.
Wkrótce wyglądałem jak wszyscy.
Byłem tu wtedy jedynym czarnym uczniem. Jasne, że się wyróżniałem.
Ludzie używali słowa na „n”, jakby to było normalne.
Cóż...
Nie sprzeciwiałeś się? Nie mówiłeś nauczycielom?
Nie.
Co miałem powiedzieć?
Oni byli tacy sami.
Szybko nauczyłem się,
że najlepiej być dziesięć razy lepszym.
Wtedy się nie czepiali.
Tak się wygrywa. Grasz według zasad, a nie...
Dziękuję.
- Felice Ehrencrona? - Tak.
Dzień dobry.
- Tata Felice. - Witam.
Dam radę sama.
Mam tu poczekać?
Dziękuję, że przyszłaś.
Rozmowa zostaje między nami.
Twoje nazwisko nie pojawi się w raporcie, więc możesz być szczera.
W porządku?
Tak.
Zacznijmy od twoich pierwszych dni zeszłej jesieni.
Jakie były dla ciebie i innych uczniów?
- Dziękuję. - Dziękuję bardzo.
Przepraszam. Chcielibyśmy to państwu dać.
Petycja od uczniów.
Podpisaliśmy ją, by pokazać, że kochamy naszą szkołę.
Uważamy, że krytyka mediów jest niesprawiedliwa i przesadzona.
- Dziękuję. - Dziękuję bardzo.
- Ładna inicjatywa. - Dziękuję.
- Jak poszło? - Dowiemy się, gdy ogłoszą decyzję.
Pani dyrektor?
Będziemy mogli świętować Walpurgię?
Co my z tym zrobimy?
DOCHODY, KLASA I PARTIE
Czemu nie są zatemperowane?
Felice, tak przy okazji...
Co mówili? Pytali o otrzęsiny?
Tak. Oczywiście.
I co powiedziałaś?
Starałam się mówić jak najmniej.
Nie powiedziałaś, że je organizujemy, co? Nie zrozumieją tego.
No, nie.
Dobrze.
Super.
Będzie Walpurgia!
- Kto tak mówi? - Dyrektorka.
- Żartujesz? - Żartujesz!
Bez alko, ale będzie super! Jedziemy z tym!
O mój... Tak!
Walpurgia!
- Co? - Tak!
- Będzie Walpurgia! - Walpurgia!
Idzie ci tak dobrze, że chyba jesteś gotowa na drugi etap.
Co ty robisz?
To najważniejsza umiejętność kierowcy.
Śpiewanie podczas jazdy.
Gotowa?
’Cause I can change I’m not the same, not forever
No dalej.
I want you back I want a time
I can remember
It’s as simple as I say
I can change, I’m not the same
Not forever
Ronda są trudne.
Dzień dobry.
August.
August Horn af Årnäs.
Jestem kolegą Sary.
Micke. Micke af Eriksson.
Tata Sary.
Miło mi pana poznać.
Tak, miło.
Twój tata wydaje się fajny.
Ma dobrą fazę. Zwykle nie trwa to długo.
To tak jak mój.
Ale wolę mieć tatę ze złą fazą, niż wcale go nie mieć.
Co tu robisz?
Wiesz,
byłem na ciebie wściekły,
że poszłaś na policję.
Ale rozumiem. Zasłużyłem na to.
Zasłużyłem na to. To moja wina.
Ja zawiodłem cię pierwszy.
Teraz to rozumiem.
Ale nie chcę,
żebyś niszczyła sobie życie, bo...
Tylko z tobą mogłem porozmawiać.
Tylko ty mnie rozumiałaś.
I tęsknię za tobą.
Tęsknię tak bardzo, że aż boli.
To, co mieliśmy, było dobre.
Przy tobie czułem, że mogę być lepszym...
August!
Proszę cię.
Przynajmniej wróć do szkoły.
Nie chcę, żebyś odeszła przeze mnie.
Cześć, August.
- Tak się cieszę! - Walpurgia będzie super!
Dobrze.
Tak.
Nie. Czekaj.
Może ty to zrób, bo nam nic nie wyszło.
Nie!
Nie! Oślepisz mnie!
HILLERSKA PRZYGOTOWANIA DO WALPURGII!
Osoba, do której dzwonisz, jest niedostępna.
Cześć, mamo. To znowu ja.
Zadzwoń.
Ten August...
Czego chciał?
On...
chciał, żebym wróciła do szkoły.
Aha.
Odmówiłam.
Dlaczego?
Wszystko poszło nie tak.
Zrobiłam coś złego.
Jeśli chodzi...
o robienie czegoś złego, jestem ekspertem.
Niepokój, który się z tym wiąże...
To najgorsze uczucie na świecie.
Miałem wielkie poczucie winy i wstydu, bo zawiodłem ciebie i Simona.
Kiedy w końcu rozwiedliśmy się z Lindą,
poddałem się.
Ale to ja i Simon nie chcieliśmy cię widzieć.
A właściwie ja.
Oczywiście, że nie. Ale powinienem był o ciebie walczyć.
A wolałem uciec i użalać się nad sobą.
Utknąłem w pętli.
Gdy nie wziąłem leków na ADHD, czułem się fatalnie i wszystko było źle.
A jeśli wziąłem, myślałem, że jestem jak wszyscy
i że mogę się napić z kolegami.
I nagle wypijałem 30 piw i nie wracałem do domu przez cały weekend.
Nie mogłem znieść waszego rozczarowania.
Więc zaczynałem od nowa.
Mnie też to czeka?
Nie.
Odziedziczyłaś po mnie chorobę, Sara.
Ale nie jesteś mną.
Próbuję przez to powiedzieć...
że to poczucie winy i wstyd...
Myślę, że ty i ja czujemy tę emocję bardziej niż inni.
Ale nie pozwól, żeby kontrolowała twoje życie.
Rozumiesz?
Tak.
Zima wypadła spośród naszych gór
Śnieżne kwiaty topią się i więdną
Wiosenne światło śmieje się w fontannach
Słońce całuje morza lipcową porą
Morza rozbłysną w ciepłym świetle słońca
Jarzą się jak złoto i błękitny lazur
Witają nas piękne łąki
I lśniące potoki wokół nich
Młodzi przyjaciele,
w naszej szkole świętujemy Walpurgię od ponad 120 lat.
Wspólnie witamy wiosnę,
a szczególną uwagę zwracamy ku naszym przyszłym absolwentom.
Możecie teraz dumnie nałożyć czapki absolwentów.
Wiatry są niesforne, ale szepczą i grają
Tak, jak beztroska zakochana para
Rzeki płyną, nigdy nie zwalniają
Póki nie sięgną morza
Uderz, me serce, płacz i posłuchaj
Jak giną tony naszych waltorni
Duchy będą igrać w naszym smutku
I czekać w głębi kanionu
Spójrz na to tak.
Jeśli to zrobisz, dasz radę wszystkiemu.
Jakby co, natychmiast dzwoń. Przyjadę po ciebie.
Simon, to było okropne.
Nie wiedziałem, że tak ciężko jest śpiewać przed ludźmi.
- Nie wiedziałeś? - Nie.
Jak ty to robisz?
Przecież przemawiasz przed szkołą
albo całym narodem.
Tak, ale...
Tobie to się podoba.
Stoisz tam, czujesz to wszystko. Jesteś otwarty i bezbronny.
Tym razem nie.
Teraz trudniej mi się odprężyć podczas śpiewu.
Nie jest już tak fajnie.
O której masz autobus?
O 21.10.
Tak sobie myślę...
Wszyscy są tu.
Dodzwoniłeś się do Mickego. Nie mogę teraz rozmawiać, ale zostaw...
Sara? Cześć!
Dzień dobry.
Miło cię widzieć.
Panią też.
Tęskniłam za tobą.
Jak ona może się tu pokazywać?
Właśnie.
Chodźmy stąd.
Na naszej łące rosną niebieskie jagody
Och, co za rozkosz
Jeśli mnie chcesz, to chodźmy tam
Przyjdźcie, lilie i orliki
Przybądźcie, róże i błogosławiona szałwio
Przyjdź, cudowna mięto
Przybądź, radości serca
Piękne kwiaty zaproszą nas do tańca
Och, co za rozkosz
Wtedy dam ci wieniec spleciony z miłości
Przyjdźcie, lilie i orliki
Przybądźcie, róże i błogosławiona szałwio
Przyjdź, cudowna mięto
Przybądź, radości serca
Kocham cię.
O cholera...
Przepraszam, ja...
zasnąłem.
Miałem wyciszony telefon.
Piłeś?
Co? Nie, nie...
Po prostu zasnąłem. Byłem wykończony.
Jak poszło?
Do dupy.
Ale przeżyłam.
Wracam w poniedziałek.
Świetnie.
Ale teraz chcę iść spać, więc...
Jasne.
Jak się dziś czułeś, widząc Sarę?
Sam nie wiem.
Czuję pustkę.
Ale zgłosiła go na policję.
Tak.
Ale jak można mieć takie samo dzieciństwo,
takie same geny, a mimo to być tak innym?
Mieć na wszystko zupełnie inne spojrzenie?
Nie wiem.
Będziesz w stanie jej wybaczyć?
A ty byś wybaczył?
Erik nigdy by mi tego nie zrobił.
Chronił mnie i opiekował się mną.
Tak.
Chodzi o to,
że zawsze ją wspierałem
i robiłem dla niej wszystko.
Jeśli ona może mi zrobić coś takiego...
to każdy może.
Więc jak...
Jak mogę ufać komukolwiek?
Mnie możesz zaufać.
Usłysz nas, Bjärstad!
WIĘCEJ MIESZKAŃ
Usłysz nas, Bjärstad!
Nieźle.
Trochę solidarności.
Wesprzyjcie swój klub, Bjärstad BK. Strzelamy gola za golem.
Można wygrać wspaniałe nagrody. Kupcie los na loterię.
20 koron to jak darmo. Wesprzyjcie swój klub, Bjärstad BK.
RÓWNOŚĆ
Ej, Simme, wyglądasz, jakbyś sprzedawał coś innego.
Ha, ha. Bardzo zabawne.
- Cześć. - Cześć.
Poprosimy dwa.
To będzie 40 koron.
Możesz wybrać.
Dziękuję.
Chcę tylko powiedzieć...
Że jesteś w naszym domu idolem.
To, co robicie z księciem...
Jesteście bardzo odważni.
Tak.
Dobrze. Miło mi.
Zrobisz sobie z nami zdjęcie?
Pewnie.
- Jeśli możemy. - Tak.
- Byłoby nam miło. - Jasne.
- Zrobić wam zdjęcie? - Poprosimy.
Dobra, powiedzcie „ser”!
I już.
Dziękuję.
- Pa. - Trzymaj się.
Dziękuję.
MAGGAN75 OZNACZYŁA CIĘ W POŚCIE
TYLKO MIŁOŚĆ 1 MAJA W BJÄRSTA
Rosh...
Patrz.
Cudownie!
Co za słodziak.
I sprzedałeś dwa losy. Masz dobrą passę.
- Bum. - Tak trzymaj. Sprzedawaj.
UDOSTĘPNIĆ?
PRZESYŁAM
UDOSTĘPNIONO POST
Chyba już trwa godzina z telefonem?
- Nie, zaczyna się... - Właśnie się zaczyna.
Godzina z telefonem!
Spokojnie, chłopcy. Po kolei.
Dziękuję, opiekunie.
Dziękuję.
Mam pewnie ze 20 000 nieodebranych.
Szybciej, Henry.
Widziałeś to?
- Obserwujesz Simona? - Trzeba mieć w życiu powody do śmiechu.
Wiedziałem, że Simon jest socjalistą,
ale nie sądziłem, że angażuje się w...
walkę.
Do broni!
Naprzód, towarzysze!
Równe płace dla chłopców i dziewczyn!
Darmowe sojowe hot dogi dla dzieci!
ZNISZCZYĆ KLASĘ WYŻSZĄ
- Cześć, Farima. - Cześć, Wilhelm.
Miałeś chyba pogadać z Simonem?
Próbowałem. Może nie wyraziłem się jasno.
To zdjęcie już trafiło do mediów.
Musisz być odpowiedzialny, choćby ze względu na mamę.
- Jasne. - Pogadaj z nim.
- Albo my to zrobimy. - Już dzwonię.
Cześć.
Co robisz?
Ja...
- Widziałem fotkę, którą wrzuciłeś. - Urocza, nie?
Nie sądziłem, że mamy małych fanów w Bjärstad.
Wygląda na to, że możemy coś zmienić.
Tak, ale Simon...
Musisz zrozumieć, że nie możesz publikować byle czego.
Halo?
Simon?
Simon, halo?
POLICJA
Napisy: Paweł Awdejuk