Po prostu pojechał?
Nie został na noc?
Nie.
Ale czy to na pewno koniec?
Mam wrażenie, że u was to nigdy nie jest koniec na 100%.
Mówił, że cię nie kocha, czy…
Nie, ale…
Szkoda, że nie widziałaś jego twarzy.
Mówił serio.
I ma rację. Rozumiem go.
Muszę wziąć odpowiedzialność za moje problemy.
Nie mogę pogrążać również jego.
Proszę.
Dzięki.
KSIĄŻĘTA
Hillerska!
Hej.
- Hej. - Jak tam?
Pospałeś trochę?
Nie pójdę dziś do szkoły.
Nie wytrzymam spotkania z nim.
Tata przyjechał?
„Przepraszam. Kocham was.
Auto jest dla ciebie.
Odkrywaj świat.
Tata”.
Miałaś rację.
Niepotrzebnie się z nim kontaktowaliśmy.
Tylko się rozczarowaliśmy.
Nie wiem.
Myślę…
Myślę, że to ty miałeś rację.
Umiesz dawać ludziom kolejną szansę.
To odważne.
Albo głupie.
- Zawsze taki będzie. - Może.
Ale to nie znaczy, że nie chcę go w moim życiu.
Niektórzy nigdy nie będą całkowicie dobrzy.
Ale to nie znaczy, że ich nie potrzebujemy.
Co tu się dzieje?
Tata dał mi auto.
Co?
Tak.
Na pewno nie idziesz do szkoły? Mogę cię podwieźć.
Na pewno.
Widzisz? Da sobie radę.
Ty też.
Gdzie się podziała nasza wieczność? Jak zapomnieliśmy jej świętą tajemnicę?
Dzień stał się za krótki
Tworzymy w znoju Rymujemy w spazmach
Dzieło, które będzie wieczne A jego istotą jest czas
Lecz ponadczasowe krople…
- Ramírez? - Tak?
- Możemy porozmawiać? - Jasne.
Sara, przeczytasz dalej?
Lecz ponadczasowe krople Wciąż spadają w nasze dłonie
W czasie, gdy nas nie ma…
Czekaj. Cicho.
Sara, wiesz, gdzie jest Simon?
W domu. Nie przyjdzie dziś.
Niestety muszę przerwać lekcję.
W sumie wszystkie lekcje są odwołane.
Kuratorium podjęło decyzję.
Hillerska ma zakaz nauczania.
- Co? - Co?
Ja też jestem w szoku.
Wracajcie do internatu.
Tam dowiecie się więcej.
- Kto tak powiedział? - Obłęd…
„W ciągu ostatniej dekady
Hillerska dostała już kilka nagan. Widzimy,
że nie dołożono odpowiednich starań, by powstrzymać nadużycia”.
„Nie dołożono starań”? Zepsuli całą zabawę.
Brawo, książę!
O co ci chodzi?
Wygłosiłeś jedno przemówienie i zamykają nam szkołę.
- To chyba rekord. - Nie chodzi o mnie.
- To tkwi w tych ścianach. - W ścianach?
„Wielu obecnych uczniów mówi…”.
Kto rozmawiał z kuratorium?
Pytam o coś! Kto rozmawiał z kuratorium?
- Czemu na mnie patrzysz? - Rozmawiałaś z nimi.
- I nie chcesz o tym mówić. - Co powiedziałaś?
Ale to nie ja! Mówią o naganach z całej dekady.
To nie moja wina!
- Czemu się tak stroszysz? - Bo mnie atakujecie.
Nic nie powiedziałam!
To był jakiś skurwysyn!
- Możesz… - Ty się zamknij!
Możecie przestać?
- Co do cholery? - Ktoś doniósł!
Niech wstanie i się przyzna! Niech powie, co gadał!
Zamknijcie się, kurwa!
Cisza!
Przestańcie się obwiniać!
To koniec! Koniec!
To zajebiście smutne, ale…
Kurwa, możemy być po prostu smutni?
To…
Przepraszam.
Poniosło mnie.
Tak, przepraszamy. To…
Dostaliśmy zgodę
na prowadzenie zajęć do końca semestru.
Ale jesienią szkoła nie będzie funkcjonować.
Co?
Oznacza to, że będziecie musiały opróżnić pokoje,
zabrać rzeczy osobiste do domów
i pożegnać się z koleżankami.
Naprawdę mi przykro.
To jest, kurwa, jakiś koszmar.
To smutne.
…nieprawidłowości, które poskutkowały decyzją o zamknięciu szkoły Hillerska…
- O kurde. - Ale akcja.
Decyzję ogłoszono kilka godzin temu.
Porozmawiajmy o tym, co to oznacza dla…
I co teraz?
Może mama miała rację. Przeprowadźmy się.
Chciałeś mieszkać w większym mieście. Mamy rodzinę w Göteborgu.
Serio?
W Göteborgu?
Najgorsze miasto na świecie. Nie możesz opuścić Bjärstad.
Nie wiem. Może to nie jest zły pomysł.
Czemu? Możesz mieszkać w Mariebergu.
Właśnie.
Jeśli tego chcesz, to w porządku.
Dam sobie radę.
Wiem, ale może byłoby miło
zacząć od nowa.
Również dla mnie.
To jakaś ucieczka przed Willem?
- Nie zamieszka w Bjärstad. - Właśnie. To twoje miasto.
Nie, ale…
Wszystko mi o nim przypomina.
Simon, rozumiemy.
- Masz teraz dużo na głowie. - Tak.
Szkoła, może przeprowadzka, Wille…
Wilhelm, nie musisz się tym martwić.
Mamy już plany na semestr jesienny.
Norweska rodzina królewska poleca École Chantecler.
Wydamy oświadczenie, gdy wszystko ustalimy.
A co mówią rodzice?
Królowa podupadła na zdrowiu,
więc skupiają się na tym.
Ale postaram się, żeby byli na zakończeniu roku szkolnego.
I pojedziecie prosto do Solliden,
gdzie królowa będzie mogła odpocząć i załatwić tę sprawę.
…w tej chwili, ale dam sobie radę.
KRYZYS KARIN BOYE
- Za Hillis. - Za Hillis.
Zdrowie.
Porobimy coś? Nie możemy ciągle się dołować.
Zróbmy imprezę.
- Taką naprawdę grubą. - Spoko.
Jasne. Mamy jeszcze wódę z kolacji.
A to nie będzie dołujące?
Będzie jak na stypie.
Bardziej dołująco już nie będzie.
Jesteśmy ostatnim rocznikiem tej szkoły.
Zróbmy coś z charakterem. Pokażmy im, co myślimy.
- Ostatnia impreza w Pałacu. - Pozamiatamy tam.
- Super. - Super.
Muszę uważać. Nie mogę ryzykować żadnego przypału.
Przecież już i tak jest przypał.
O co ci chodzi?
Wiecie, ja…
Jestem rezerwą Willa.
Nie tylko w linii sukcesji,
ale i w pracy rodziny królewskiej.
Dostanę nawet oficjalny tytuł.
O kurna.
No.
Przerąbane.
No, ciężki temat.
To zaszczyt.
Jasne, ale wcześniej byłeś w idealnej sytuacji.
Miałeś dojścia, ale żadnej odpowiedzialności.
- Mogłeś spokojnie się lansować. - Imprezować za kulisami.
Same zalety.
Teraz mają cię w garści.
To smutne, August.
Warto być blisko monarchii. Nie warto być jednym z nich.
Z drugiej strony, to plus dla nas.
- Jesteś dla nas świetny. - Tak.
Znakomita sytuacja.
Możemy skupić się na chlaniu i imprezach.
Czad.
Cześć.
Jak się masz?
Ja…
Czuję się…
pusty.
I przerażony.
A co u ciebie?
Nie wiem.
Wszystko wydaje się dziwne.
To, że zamykają szkołę.
Nie wszystko było super, ale…
Ale dużo to dla mnie znaczyło.
Tak ogólnie.
Simon, chcę powiedzieć…
Ja tylko…
Chodzi mi o to…
Hej. Co dziś włożycie?
Bo przetrzepałem szafę
i znalazłem tylko coś szarego.
Nie wiem jeszcze, jak mam się wymknąć,
więc nie wiem, czy będę.
- Dobra. - Ja też nie wiem.
No bez jaj. Musicie przyjść!
Będzie super.
Mamy wino, wódę. Będzie mnóstwo szotów.
Zobaczymy. Muszę lecieć.
Chodzi o to, że musimy zrobić to razem.
To nasza ostatnia wspólna noc. Może na zawsze.
- Wszystko w porządku? - Tak!
Opiekunie!
Panowie. Hillerska!
Hillerska!
Cześć!
Czemu nie jesteś gotowy?
To nasza ostatnia impreza.
Nie jestem w nastroju.
Ja też nie, ale co innego mamy zrobić?
Możemy tu razem zostać i się dołować?
Chyba nie jest aż tak źle?
Nie.
Nie jest aż tak źle.
Poza tym, że…
straciłem miłość mojego życia…
zamknęli przeze mnie szkołę i powiedziałem mamie okropne rzeczy,
przez co pewnie zostanę królem w wieku 18 lat.
Ale masz rację. Nie jest aż tak źle.
W takim razie naprawdę powinieneś się wyluzować.
Trochę zabawić.
No chodź.
Mam coś, co cię zmotywuje.
Le Blanc?
To nasza ostatnia noc.
Będziemy się świetnie bawić.
Dobra, dla ciebie.
No to wstawaj.
Książę Imprez! Przebieraj się, bo to…
- Po co? - Wille, to biała impreza.
Koniec dyskusji.
Ale…
Jak to zrobimy? Wyskoczymy przez okno…
- Albo pokonam ochronę. - Wiesz co?
Malin?
Hej.
Idę wieczorem na imprezę.
Wiem, że Erik robił gorsze rzeczy.
Pomyślałem, że możecie iść ze mną,
zachować rozsądny dystans
i chronić mnie przed problemami.
A ja nie będę musiał się wymykać. Obie strony wygrywają.
Ruchy, ruchy!
Rany!
Masz.
Prowadź.
Nie dam rady w nich iść!
Miały być do Nowego Jorku.
Czyli Hillerska robi ostatnią imprezę,
a ty nie idziesz?
Wille może tam być.
Nie wiem, czy to wytrzymam.
Już w szkole było mi przy nim ciężko.
Tak, mówiłeś.
Cóż,
jeśli uważasz, że wszystko powiedziałeś i zamknąłeś sprawę, nie musisz iść.
Tak, ale…
Skąd mam to wiedzieć?
Co?
Skąd mam wiedzieć, że zamknąłem sprawę?
Po prostu wiesz.
I wiesz, jeśli nie zamknąłeś.
Simme, to ostatnia noc.
A jeśli już nigdy nie zobaczysz się z Willem?
Gotowi?
- Chodźmy. - Dobra.
Dajesz, Henry!
Dobra, jedziemy.
KTO RAZ ZOSTAŁ BRATEM, TEN JEST NIM NA ZAWSZE
Zdrówko.
Potrzebowałem
ostatni raz się pożegnać
z tym wszystkim.
Przykro mi…
że musiałeś przez to przejść
podczas otrzęsin.
I bardzo mi przykro, że zrobił to Erik.
Nie tylko on.
Wiele osób
brało w tym udział.
To nie w porządku.
Hej.
Wiesz, że Erik kochał cię…
ponad wszystko.
To nagranie
nic by nie zmieniło.
Erik kochałby cię bez względu na wszystko.
A ja…
Bardzo przepraszam…
za wszystko.
Naprawdę.
Przepraszam, Wilhelm.
Dziękuję.
- Mam wziąć wino? - Trzymaj.
- Dobra. Dawaj. - Nie ma za co.
Cześć.
Jeśli szukasz Augusta, jest w środku.
Szukałam ciebie.
Nie kłam. Przecież wiem.
Nie kłamię.
Czyli nic do niego nie czujesz?
Fredrika widziała was na kolacji.
Tak.
Czuję coś do Augusta.
Ale…
do ciebie czuję więcej. I to jest ważniejsze.
I do Simona. I… do siebie.
Pamiętasz, jak pomagałaś mi tu rzygać?
Tak.
Najlepszy dzień w życiu.
Ty…
Powiedziałaś, że podobają ci się moje kręcone włosy.
Może to głupio zabrzmi, ale…
to dla mnie wiele znaczyło.
Inne dziewczyny nie rozumiały, że wstawałam godzinę wcześniej,
żeby wyprostować włosy.
Chyba zamykają szkołę przeze mnie.
Powiedziałam tym z kuratorium prawdę.
Aha.
Opowiedziałam o hierarchii w szkole.
O otrzęsinach.
O wszystkim.
Dobrze.
Dobrze?
Czemu miałabyś kłamać?
Tęskniłam za tobą.
Ja za tobą też.
Ej! Felice!
- No chodź! - Już idę.
Ile można sikać?
Na razie.
Chodź, kochanie, potańczymy.
Grają naszą piosenkę.
Widzieliście Henry’ego? Zgon na parkiecie.
Ta, porzygał się.
- Cześć. - Cześć.
Miło cię znowu widzieć.
Ciebie też.
Kto… Kto was wpuścił?
Zamknij się.
No co? Nawet się tu nie uczą.
- Mój radar się popsuł czy co? - Co?
- Mój radar się zjebał? - Nie. Spokojnie.
RIP HILLERSKA
JEBAĆ KURATORIUM
Wiecie co? Po prostu to powiem. Kocham was.
Chłopaki, słuchajcie. Chłopaki.
- Co? - Muszę coś powiedzieć.
- No? - Ale nie śmiejcie się, dobra?
- Spoko. - Obiecajcie!
No gadaj.
Ja…
Ja… sypiam z facetami.
Nisse, czemu mielibyśmy się śmiać?
I czemu nic nie mówiłeś?
Bo nie spotkałem nikogo wyjątkowego…
Kogoś, kogo naprawdę lubię.
Spokojnie, zajmiemy się tym. Przecież z ciebie niezły ogier.
Możesz mieć, kogo chcesz. Załatwimy to.
- Jesteś najlepszy. - Dzięki, ziom.
Najzajebistszy…
Sara?
Cześć.
Przepraszam, ja…
Kurde, ja… pijany jestem.
Po prostu cieszę się, że cię widzę.
To nie to.
Szkoła się kończy. Nikogo to nie obchodzi.
Nie musimy już tego ukrywać.
Oj.
Wszystko przemyślałem. Gdy zacznę służbę wojskową,
będę przyjeżdżał w weekendy i możemy się spotykać.
August, to koniec.
Aha.
Dlaczego?
Bo nie tego chcę.
Sara.
Ty mnie widzisz.
Łączy nas coś prawdziwego.
Co nie? Nie możesz temu zaprzeczyć.
Widzę, kim jesteś, August. Ale ty chyba nie widzisz mnie.
Kochasz to, kim przy mnie jesteś.
To nie to samo.
Ale pocałowałaś mnie na kolacji. A teraz po prostu koniec?
Zrobię wszystko. Uciekniemy gdzieś…
Nie.
Sara.
Tak.
To tyle?
Po prostu decydujesz, że to koniec i już?
Tak po prostu?
Na zawsze?
Nie, ja…
Nie mogę…
Nie wiem, czy dam radę…
z tym żyć.
To minie.
Hej.
- Może stąd chodźmy. - Dlaczego?
- Chcę usiąść tutaj. - No weź.
Hej.
Możemy zapomnieć o wszystkim, co się wydarzyło?
Na tę jedną noc?
Co… Co to znaczy?
Żadnej rodziny królewskiej, księcia, socjalisty. Żadnej dramy!
Żadnego wcześniej. Żadnego później.
Tylko teraz.
Ostatnia wspólna noc.
Zasługujemy na to.
Ja… jestem za.
Malin da mi popalić, gdy wrócę.
Było warto.
Tylko głupiec nie zwariuje
Pamiętam ten dzień.
Ja też.
Jak stchórzyłeś w klasie.
To nieprawda.
Nieprawda. Nie stchórzyłem.
To czemu nic nie powiedziałeś?
Nie mogłem.
Simon, nie rozumiem.
Jak to możliwe, że z nami koniec?
Nie możemy walczyć dalej?
Jak mogłeś zrezygnować?
Tak po prostu?
- Nie rozumiem. - Wille.
Myślałem, że to będziemy my.
To byliśmy my.
I gdy to byliśmy my, było dobrze.
Dzień dobry.
SIMON: OTO TWÓJ PREZENT URODZINOWY WŁAŚNIE SKOŃCZYŁEM
PIOSENKA_DLA_WILLEGO. MP3
To byliśmy tylko my
Nie chcę o tym zapomnieć
Lecz obiecaj mi, przysięgnij
Że ci, którzy nie rozumieją
Nie zmuszą cię, byś to ukrywał
To, kim naprawdę jesteś
Pamiętasz, gdy mówiłeś
Że wszyscy są fałszywi
Tylko zimny metal i fikcja
Ale nie ty
Niech twój smutek jasno lśni
Nie musisz go ukrywać
Niech zobaczą, kim jesteś
To nie z nami było coś nie tak
I nie musimy podążać
Ścieżkami wydeptanymi przez innych
Pamiętasz, gdy mówiłeś
Że mogę być wolny
Mam nadzieję, że tam dotrzesz
I będziesz sobą
Bo byliśmy rewolucją
Nawet jeśli tylko dla siebie
To nie powinna być rewolucja
Kochać się wzajemnie
Ale byłeś moją rewolucją
Nim to się rozpadło
Rozpadło, rozpadło
Szybciej, spóźnicie się!
- Simon, ruchy! - Pa, mamo.
Czekaj, czekaj.
Może powinnam była wziąć wolne.
Nie trzeba, mamo.
Jesteśmy już duzi.
Tak. Jesteście duzi.
- Pa. Kocham cię. - Ja ciebie też.
Kocham cię.
Na zdrowie.
Nils Polstjerna.
August Horn af Årnäs.
Vincent af Klintskog.
Brawa dla naszych absolwentów.
Dziś… jest trochę inaczej.
Łączą nas te same smutki i zmartwienia.
Ale niech dzisiejszy dzień będzie dniem radości.
Odwołamy się od decyzji kuratorium,
więc walka o przyszłość szkoły Hillerska jeszcze się nie skończyła.
Brawo!
Na cześć naszych absolwentów zaśpiewamy razem hymn szkoły.
Oby nie po raz ostatni.
Proszę.
Odchodzą dni, przemijają lata
Czas ma leczyć rany
Czułem ból, utraciłem siebie
Zagubiłem się, zanim odnalazłem drogę
To, co między nami było To, kim byliśmy
Nigdy nie zapomnę tych wspólnych chwil
Teraz zostały ze mną
Tylko piękne wspomnienia
Gdybyś ujrzał mnie tu dziś
Ma tęsknota osłabia mnie
A wspomnienia pozostały
We mnie
Gdybym ujrzał cię tu dziś
Zapytałbym cię, jak się masz
I czy wspomnienia pozostały
W tobie
Los wystawiał nas na próbę
Lecz nie zapomnimy, kim byliśmy
Nasze drogi mogą się rozejść
Lecz nie zapomnę tego nigdy
Nie spodziewałem się, że przyjdziecie.
Ale dziękuję, ja…
Wilhelm.
Miałeś rację.
Nie było mnie, gdy mnie potrzebowałeś.
I…
Cóż, chcę…
Chcę cię prosić o wybaczenie.
Powinnam poszukać pomocy wcześniej, ale teraz już to zrobiłam i…
To mój obowiązek jako matki i ja…
Mam nadzieję, że…
pozwolisz mi przy tobie być.
Wybaczysz mi, Wilhelm?
Mój kochany synek.
Będzie dobrze.
- O, jest August. - Cóż…
- Witam! - Gratuluję.
- Dziękuję. - Gratuluję ukończenia szkoły.
- Gratulacje. - Dziękuję.
- A to… - To dla mnie?
Proszę.
Boże, jak miło.
Dziękuję bardzo.
Nie ma za co.
A teraz ważne pytanie. Jak tam oceny?
Zawsze może być lepiej, ale jestem zadowolony.
- Dobrze. - Gratulacje.
Był stres?
Nigdy nie miałem tak szybkiego tętna.
Gdy tam staliśmy… Jeszcze wali mi serce.
Ja nie pamiętam ukończenia szkoły.
- Piłem tylko napoje bezalkoholowe. - Oczywiście.
Simon?
Chciałem ci podziękować.
Za piosenkę.
Jest piękna.
Chociaż smutna…
Wszystko poszło na marne.
Zrezygnowaliśmy.
Nic nie poszło na marne.
Ja nie zrezygnowałem z nas.
Zrezygnowałem z rodziny królewskiej.
Żegnaj, Simon.
Żegnaj.
Życzę udanych wakacji.
Dziękuję, Wille.
Nawzajem.
- Macie paszporty? - Tak.
Wszystko mamy?
Taksówka będzie za pięć minut.
Nowy Jork, kochanie!
Leć po bagaże. My się pożegnamy.
- Spoko. - Pospiesz się!
Nowy Jork, kochane!
Hej.
Wszystko gra?
To twój?
Tak.
Dokąd jedziesz?
Do domu.
A ty do Nowego Jorku?
Sama nie wiem.
Nie wiesz?
Nie.
Nie wiem, czy podróż do Nowego Jorku
była tym, czego potrzebowałam po sytuacji między nami.
Moje kumpele zasypują problemy pieniędzmi, zamiast słuchać.
Potrzebowałam kogoś, z kim mogę być szczera.
A z nimi bywa to trudne.
Ale z tobą nie.
Pewnie mają rację,
że Nowy Jork jest fajniejszy niż Bjärstad.
Ale teraz masz auto. Możesz pojechać gdzieś indziej.
Gdzie?
Gdziekolwiek.
CHOWAJCIE SYNÓW
Przed nami korek.
Rozumiem.
Jestem z ciebie dumna.
Oboje jesteśmy.
Cóż, to był…
brutalny rok. Trzeba to przyznać.
Ale dałeś radę.
Z deszczu pod rynnę.
Możemy podkręcić klimatyzację?
Wilhelm, pewnego dnia będziesz wspaniałym królem.
Wiem to.
POKŁOŃ SIĘ NAM, PLEBSIE!
A jeśli tego nie chcę?
Proszę.
Nie dzisiaj. Rozmawialiśmy o tym…
Nie chcę cię denerwować, mamo.
W żadnym wypadku.
Wiem, że trudno ci traktować to poważnie,
bo mówiłem to wcześniej w gniewie i byłem impulsywny.
Ale nie dałaś mi szansy na szczerą rozmowę na ten temat.
Rozumiem, że masz wątpliwości i mieszane uczucia.
Bóg mi świadkiem, ja też miałam.
Ale…
Ale niektórym przypadł dużo gorszy los od tego.
Tak, ale w tym właśnie problem. Ten los nam przypadł.
Nie wybraliśmy go.
I ludzie nie wybrali nas.
I widzę, jak się z tym czujesz.
Ty też.
Kiedyś myślałem, że Erik jest szczęśliwy. Ale teraz w to wątpię.
Rozumiem, że relacja z Simonem wiele dla ciebie zmieniła…
Nie chodzi o niego.
Nie chodzi o Simona, mamo.
Chodzi o tę rolę.
To ta rola zawsze była problemem.
Dla mnie.
Tak.
Wiem, że myślisz,
że zmienię zdanie, ale tego nie zrobię.
Nie chcę tego.
Jeśli wierzycie w monarchię.
W to, że należy urodzić się w odpowiedniej rodzinie, że tak ma być…
to jest wasz następca.
Rozumiem, że jesteś rozczarowana, ale taka jest prawda.
Możemy otworzyć drzwi?
Kocham was.
HL4, HL4, HL4!
Niech idzie.
Simon!
Stój!
Simon.
Simon!
Nie chcę być królem.
Ani księciem.
Powiedziałem mamie.
Ona…
Ona to akceptuje.
Ty…
Zrobiłeś to dla mnie?
Nie.
Dla siebie.
Chcę z tobą być, Simon.
Na pewno zrezygnowałeś?
A jak myślisz?
Kocham cię.
A ja ciebie.
Jedziecie czy nie?
Tak.
Napisy: Paweł Awdejuk