SERIAL NETFLIX
Jak dobrze. Jest telefon do księcia.
- To mama? - Tak.
Proszę przekazać, że nie mam czasu.
Królowa wielokrotnie pytała o księcia.
- Słucham? - Królowa dzwoniła kilka razy.
Nie mam jej nic do powiedzenia.
Przepraszam.
Odchodzą dni
Sto lat, sto lat
Niech żyje nam!
Pomyśl życzenie!
Wszystkiego najlepszego.
- Jak to jest mieć 17 lat? - Mam już 18.
- Co? Żartujesz? - Wow!
- Powtarzałam kiedyś klasę. - Boże!
Możesz chodzić do klubów! I kupować mi papierosy.
Jesteś dorosła! Możesz głosować!
- Przestańcie już. - Wow!
Gdybym nie była dorosła, nie mieszkałabym z wami.
Mama chciała, żebyśmy z Simonem zmienili szkołę po sprawie z filmikiem.
- No tak. - Dobra.
Pora otworzyć prezent.
Jak się nie spodoba, będzie można wymienić.
Wykosztowałyście się. Nie mogę ich przyjąć, są za drogie.
- Daj spokój. - Złożyłyśmy się.
- To wspólny zakup. - Nic wielkiego.
Zawsze się składamy po parę stówek, jak ktoś ma urodziny,
i kupujemy coś drobnego.
- To nasza tradycja. - Każdy coś dostaje.
- Dziękuję - Proszę bardzo.
Poczekaj, aż zobaczysz w nich swój tyłek.
Robią różnicę!
Inaczej się jeździ, kiedy się dobrze czuje.
Sto lat, sto lat
Niech żyje nam!
- Dziękuję. - Chodź, pokazę ci coś.
To ode mnie i mamy.
Podobno te były najlepsze.
- Wieczorem mama zrobi pabellón. - Nie mogę przyjść wieczorem.
Mamy impezę w Dworku.
Aha.
Ojej.
Bryczesy!
Dostałam już jedne.
Od dziewczyn. Są jeszcze lepszej marki.
Może będzie można je zwrócić.
Wszystko jest takie drogie.
- Nie rozumieją, że mnie czasem nie stać. - Hej!
-Siema! - Patrzcie, kogo tu mam! Chodź!
- Wszystkiego najlepszego, Sara! - Wszystkiego dobrego!
Bardzo dziękuję.
Co się działo na karaoke? Spotkacie się jeszcze?
No nie wiem…
Chciał oglądać film w weekend…
Chyba wszyscy wiemy, co to znaczy.
- Seks! - Seks.
Spotkacie się, będzie Netflix and chill… I nagle znika Wilhelm.
- Ale jesteście. Zadzwonię później, pa. - Pa!
Marcus, tak?
Prześpisz się z nim?
- Sara, proszę… - No co?
Bardzo dobrze.
Jego nie będziesz musiał wyciągać z opałów.
Złaź.
Żartujesz? Było super.
Dawaj, Simon!
- Tak! - Super, świetnie!
Zamiana!
Jestem tu!
Wille! Tutaj!
Wille! Tutaj! Tu jestem!
Valter!
Litości!
Szaleństwo. Nie ma już porządku.
A zasady i hierarchia są przecież po coś.
Co się dzieje?
Czemu jest kolejka?
Pierwszoroczni postanowili skorzystać z naszych pryszniców.
Jezu.
Rozumiem, że dbasz o relacje z księciem,
ale są granice.
On cię nie szanuje.
Hej.
- Jakiś problem? - Tak.
Co jest?
Nie możecie przychodzić na nasze piętro ani korzystać z naszych pryszniców.
- Przyjdę później. - Co ty tworzysz, August?
Jak wam się nie podoba, możecie go podmienić.
Starostę?
Nie ma opcji.
- Dlaczego? - On to uwielbia.
Ty byś dostał więcej głosów.
Pa.
- Hej. - Usiądź ze mną, Sara.
Muszę usiąść z Felice, zapomniała książki.
Mogę tu usiąść? Nie ma innego miejsca.
Myślałem, że potrzebujesz tej swojej przestrzeni.
Powiedziałem tylko szczerze, co czuję.
Też tak kiedyś spróbuj.
Dzień dobry.
Dzień dobry, panie Englund.
Usiądźcie.
Dziś porozmawiamy o funkcji wykładniczej.
Otwórzcie podręczniki na stronie…
134.
Proszę.
- Prosimy księcia ze sobą. - Niech książę weźmie swoje rzeczy.
Szybko, to pilne.
Wracajmy do pracy.
Zaszczytem było gościć księcia w szkole.
- Ruszamy za kwadrans. - Co się dzieje? Nic nie rozumiem.
Królowa sama by księcia odebrała, ale właśnie jest w samolocie.
Dlaczego mam odejść?
Książę nie może dzwonić i zastraszać rodziny królewskiej bez konsekwencji.
- Idziemy się spakować. - Kiedy wrócę?
FELICE: WILHELM PISZE, ŻE POSZLI SPAKOWAĆ WALIZKI.
SIMON: CO TO ZNACZY?
FELICE: CHCĄ GO ZABRAĆ Z HILLERSKI.
Felice.
Felice!
Znasz zasady, żadnych telefonów.
Przynieś go tutaj.
Dostaniesz go po lekcjach.
Simon?
Mogę do toalety?
Proszę.
Dobrze.
Proszę zabrać najpotrzebniejsze rzeczy, resztę dowieziemy.
Gdzie są walizki?
Książę?
Spieszy nam się.
Wyjeżdża?
To nie taki zły pomysł. Nie czuł się ostatnio za dobrze.
- Tak będzie lepiej. - Książę?
Nigdzie nie pójdę.
- Decyzja nie należy do księcia. - Nie zmusicie mnie.
Zrobimy tak.
Pojedziemy do zamku i poczekamy tam na królową.
Wtedy wrócimy do dyskusji.
Nie, zostaję.
Malin… zamknij drzwi.
Nie dotykaj mnie, bo będę krzyczeć!
Musimy to zrobić.
Proszę puścić!
Rodzice po prostu się martwią.
Wiem, że chcą, żebym był do dyspozycji.
To nie tak.
Jasne.
Pamiętasz to?
Tak, to od dziadka.
Chciałbym ci ją przekazać.
Dziękuję.
Przynajmniej nie jesteś księciem koronnym.
Książę?
Dzwoni mama.
- Wilhelm? - Poniżyłaś mnie przed całą szkołą.
Zrozum, że takie groźby mają swoje konsekwencje.
Groźby? Mówiłem tylko, co czuję.
Dwór został postawiony w stan gotowości.
Wiesz, że Jan-Olof pojawia się tylko, kiedy jest absolutnie niezbędny.
Tak jest teraz. Przesadziłeś.
Wiem, że jesteś w żałobie i jest ci ciężko.
Ale nie możesz się zachowywać tak irracjonalnie.
Dzwonisz nagle i opowiadasz, że Simon był na randce…
Powiedziałaś, że już go nie zobaczę.
Proszę cię. Tata i ja kochamy cię takiego, jakim jesteś.
Chodziło tylko o ten filmik.
Nie chcieliśmy dolewać oliwy do ognia.
Kazałaś mi kłamać.
Skoro jako pierwsza osoba w rodzinie
decydujesz się na niekonwencjonalny związek…
Chcę, żeby to się odbyło na twoich własnych zasadach.
Nie rozumiem.
Nie jesteś dość dojrzały do takich decyzji.
Porozmawiamy o tym, kiedy skończysz 18 lat.
Wtedy pomyślimy o przyszłości.
Kochanie, potrzebujesz zrozumienia i cierpliwości.
Erik też się nie chwalił związkami.
Musimy uważać, z kim się zadajemy,
a ci ludzie muszą zrozumieć naszą sytuację.
Nie chcę odchodzić z Hillerski.
Musiałam zareagować, kiedy wypowiedziałeś się w ten sposób.
Możesz po prostu zachować się jak mama? Proszę.
Chcę, żebyś porozmawiał z psychologiem. Żebyś nauczył się panować na emocjami.
Wtedy pozwolę ci zostać w szkole.
Oprócz tego musisz zacząć traktować rolę księcia koronnego poważnie
oraz wystąpić podczas jubileuszu.
Warunki nie podlegają negocjacji.
Zgodzę się pod warunkiem, że zabierzesz ochronę.
Nie mogę tego zrobić ze względów bezpieczeństwa.
Co mi grozi? Mieszkam w środku lasu.
- Sam sobie zagrażasz. - Przykro mi, to ostateczny warunek.
Dobrze.
- Co się stało? - Gdzie byłeś?
- Wszystko dobrze? - Tak. Zostaję.
Tak! Wilhelm górą!
Co robicie?
Koniec przedstawienia.
Dalej! Jeszcze 15 sekund!
Jazda!
Szybciej!
Jazda, do cholery! Szybciej!
Ćwiczyliście w ogóle w święta?
Co?
W tym momencie żaden z was nie nadaje się do drużyny.
Jeżeli chcemy mieć jakiekolwiek szanse na zawodach,
musimy dać z siebie wszystko.
Bo to nie wystarczy. Dobra.
Minuta na pełnej prędkości!
Do startu, gotowi, start!
Naprawdę nie będziemy rozmawiać?
Serio cię nic nie obchodzi?
- Zwłaszcza po tym, co stało się dzisiaj? - Jasne, że mnie to obchodzi.
Poszedłem wstawić się za ciebie u dyrektorki, ale mnie olała.
I będę mieć problem, bo opuściłem lekcje.
Przepraszam, nie wiedziałem.
Dziękuję.
Teraz już wiesz.
Co jest grane?
Gadałem z mamą.
Powiedziałem, że nie chcę być królem ani księciem.
Dlatego po mnie przyszli. Ale się postawiłem.
W końcu posłuchali.
Wspierają mnie.
Ale?
Nie ma żadnego ale.
Dobra…
To trochę bardziej skomplikowane.
Mama powiedziała, że porozmawiamy o tym, co chcę robić, kiedy skończę 18 lat.
Musielibyśmy się ukrywać tylko dwa lata.
W tym czasie…
Moglibyśmy się spotykać.
Wille, proszę. O czym będziecie rozmawiać, jak skończysz 18 lat?
No wiesz…
Serio myślisz, że będę na ciebie czekać dwa lata?
Nie powiedziałeś mi nawet, że wyprzesz się tego filmiku.
Jak mam ci ufać?
To super, że
oni cię wspierają, ale…
Ja nie mogę znowu być twoją…
tajemnicą.
Możemy rozmawiać w szkole, podczas treningów i w ogóle.
Jak kumple, tak?
- Piżama party zaczyna się od gier. - A tobie jak się podobało?
- O, super. - To ta.
- Co to za gra? - Prawda czy wyzwanie.
- Leży na tej półce od zawsze. - Będzie super.
- Dobra. - Grajmy!
- Felice. - Muszę odpisać Wilhelmowi.
Są urodziny Sary. Odpowiesz później.
- Co się między wami dzieje? - Pójdę do toalety.
Grajcie beze mnie.
- Najmniejszy pęcherz w Szwecji. - Dobra.
„Zakręćcie, żeby dowiedzieć się czy przed wami pytanie, czy zadanie.
Za wykonanie zadania należy się punkt. Jeśli nie dacie rady, zero punktów”.
„W którym chłopaku z klasy się kochasz?” Wszystko o chłopakach.
- Co, jeżeli to nie chłopak? - W co gramy?
Właśnie przeczytałam zasady. Dowiesz się w trakcie.
Boże, słuchajcie tego.
„Oceń swoją twarz w skali od 1 do 10”.
Jezu, co to ma być?
- Ta gra jest z 1994. - Serio?
- Tak. - Dobra, gramy.
- Zakręć. - Fioletowy.
- Osiem. - Dobra.
-„Z iloma osobami uprawiałaś seks”? - Z trzema.
A ty?
- Co? - Twoja kolej.
Ja też z trzema.
No dwiema.
- Jedną. No bo… - Co ty gadasz?
Zależy, jak liczyć.
- Ale mącisz. - Już odpowiedziałam.
- Maddie. - Nie powiem.
- No weź, nie możesz powiedzieć? - Nie.
- Ciągle jesteś na nie. - Dobra, Felice.
- Z trzema. - Sara?
Ja… nie spałam z nikim.
- W ogóle? - Hej, przestań.
No co? Po prostu prawdziwe dziewice są urocze.
Są nieprawdziwe dziewice?
Niektórzy robili wszystko
oprócz penetracji, a tak o sobie mówią.
Po co iść z kimś do łóżka, skoro można dojść samemu?
Tak! Święte słowa!
Hej, stop. Chodzi o miłość. To co innego,
kiedy czuje się coś do tej osoby. Wtedy jest lepiej.
Znacie to uczucie, kiedy bardzo kogoś pragniecie?
Aż was w środku skręca. Wtedy warto pójść do łóżka.
- Wtedy jest inaczej. - Prawda.
WILHELM: AUGUST TO NAJGORSZY CZŁOWIEK NA ŚWIECIE.
BRZYDZI MNIE, NIENAWIDZĘ GO.
TUTAJ, TO TE SAME MARTWE PIKSELE, CO NA JEGO INSTAGRAMIE.
TO AUGUST MUSIAŁ WRZUCIĆ FILMIK.
- Przyniesiesz mój telefon? - Tak, chwilę.
…nie, tamta gra była trochę inna. Tak mi się wydaje.
I ty byłaś w nią lepsza.
Może pojedziemy 12 grudnia.
Wtedy też przyjeżdża Marcela.
Javier też przyleci ze Stanów.
Będzie nawet Iván.
Jasne, oczywiście.
Jeszcze nie wiemy, trzeba sprawdzić rozkłady…
Jeszcze nie mamy biletów.
Tak, nie możemy się doczekać.
Odchodzą dni Przemijają lata
Czas ma leczyć rany
Czułem ból, utraciłem siebie
Cholernie się zagubiłem
Nim odnalazłem drogę
To, co było między nami
To, jacy razem byliśmy
Nigdy nie zapomnę
Tych wspólnych chwil
SIMON: CO TAM?
MOŻE JAKIŚ FILM?
Tutaj mieszkam. Fajnie mieć własne miejsce,
choćby w gospodarstwie. Napijesz się czegoś?
Cola, fanta, woda gazowana…?
- Może colę. - Dobrze.
Miło tu.
Dzięki.
Mama pomogła mi urządzić.
Co obejrzymy?
A co lubisz?
Filmy akcji.
- Filmy akcji? - A ty co byś obejrzał?
- Horror. - Horror?
- Nie ma opcji. - Tak.
- Nie, nie. - Tak.
- Wybiorę dobry. - Nie, horrory…
Nie oglądam horrorów.
Hej…
Jesteś…
Pięknie wyglądasz.
Ty też.
Nie zaprosiłem cię tylko po to, żeby
się z tobą przespać.
Lubię cię.
Bardzo.
Więc może się nie spieszmy.
Zobaczymy, co z tego wyjdzie.
Dobra?
Ten?
- Dzień dobry, jest 7.05. - Dziękuję.
- Jest 7.05. - Dzień dobry.
O, tak.
To Felice.
- Co? - Ona powiedziała Wilhelmowi o filmiku.
O czym ty mówisz?
Odkryła, że filmik był z twojego telefonu.
Pisała coś o martwych pikselach.
Będę miał przesrane, jak puści tę informację.
Co będzie gorsze? Jak się przyznasz czy jak ona to rozpowie?
Jeszcze masz szansę. Przyznaj się.
Muszę pomyśleć. Idź już.
Nie tylko po to przyszłam. Mogę cię pocałować?
- Słucham? - Chcę coś sprawdzić.
Okej.
Miały rację.
Faktycznie więcej czuję.
Chciałabym… pójść z tobą do łóżka.
Rozumiem, że mama cię do mnie przysłała.
Co o tym sądzisz?
Martwi się o mnie.
Jak każdy rodzic.
Tak.
- Ma powód do zmartwień? - No nie wiem.
Dobrze sobie radzę w tych warunkach.
Jakie warunki…
masz na myśli?
Mój brat…
On…
Zostałem księciem koronnym i…
Tyle nie wystarczy?
Wystarczy.
Chcę, żeby książę wiedział, że to, o czym rozmawiamy,
pozostaje poufne.
Nie robię też żadnych notatek.
Informuję tylko twoich rodziców, czy pojawiasz się na spotkaniach.
Dobrze. Czyli nie musimy rozmawiać?
Nie, jeśli książę nie chce mówić.
Dobrze.
ZABURZENIA LĘKOWE
Dzięki. Z drogi, młodzieży.
- Hej. - Jak poszło?
Abdi i Johan się zgodzili.
- Super, czyli jesteśmy w domu. - Będzie wściekły, jak nam się nie uda.
Trudno, i tak go przegłosujemy.
- Przepraszam, z drogi. - Nikt go już nie chce.
- Przepraszam. - Idzie tutaj.
- Hej. - Hej.
- Cześć, August. - Hej.
Podobno otworzyli już strzelnicę.
- Wybierzemy się? - Jecie czy nie?
Może pojadę z ojcem do Zambii w ferie, muszę poćwiczyć.
Spoko.
Fajnie.
Jezu, jaki pyszny chleb. Jadłem taki w Paryżu.
- Serio? - Tak, spróbuj.
Dzięki, unikam węglowodanów.
Tobie też to polecam, jeśli chcesz się dostać do drużyny.
Prawda. Uważaj, co jesz.
Ty też.
Bystry ten nasz kolega.
Dzięki, że próbujesz mnie czymś zająć.
Fajnie będzie. Ten chłopak nam pomoże.
- Hej. - Cześć.
- Jesteś Felice? - Tak.
Marcus.
Wilhelm.
- Postrzelamy do glinianych gołębi? - Tak.
Kto pierwszy?
- Może ja. - Dobrze.
Już!
Brawo.
Teraz ty. Gotowy?
On musi tu być?
Tak, nie jesteśmy pełnoletni.
- Był na randce z Simonem. - Co?
Jak to? Kiedy?
Już!
Cholera.
Następnego trafisz.
Widziałem na Instagramie.
Kim dla niego byłem, skoro już mnie zastąpił?
- Gotowy? - Do dupy.
Jesteś przystojniejszy od niego. Zmień taktykę.
Bądź przy Simonie. Pokaż mu, że może ci ufać.
Gotowy?
Już!
- Nieźle. - Ładnie.
Dasz radę, Wille.
Hej.
Co jest?
August, naszym obowiązkiem jest dbać o dobre imię Domu Leśnego Zbocza.
Rozumiemy, że nauka zajmuje ci dużo czasu.
Ale ostatni semestr jest dla nas bardzo ważny.
Zasługujemy na przywileje wynikające z tradycji,
a teraz zapanował chaos,
który opanowuje całą szkołę. Tak nie może być.
Jasne, macie rację. Zajmę się tym priorytetowo.
Wybraliśmy nowego starostę.
No to…
W takim razie komu…
Komu mam pogratulować tej niewdzięcznej fuchy?
August…
Po prostu się z tym pogódź.
Zostaniesz w drużynie, a twoje zdanie nadal jest dla nas ważne.
Czyli on będzie też kapitanem drużyny?
Jebany Brutus.
Vincent jest waszym nowym starostą. Gratuluję.
Będzie sto razy gorszy niż ja kiedykolwiek.
Co to ma być?
Mieli go dosyć. Chodźmy.
Idziesz później do stajni?
Mam okres, boli mnie brzuch. Nie wiem, czy dam radę.
Zdarzyło się dzisiaj coś dziwnego.
Fredrika poprosiła mnie o pomoc przy Indigo.
To chyba dobrze.
Ledwo mam czas dla Rousseau. Nie wiem, czy poradzę sobie z dwoma końmi.
- Nie będę już jeździć. - Słucham?
Nie chciałam… Nie wiedziałam, jak ci to powiedzieć.
- Wiem, że będziesz zawiedziona. - A co będzie z Rousseau?
Sprzedamy go. Przykro mi.
Obiecuję, że znajdziemy mu dobry dom i dobrych opiekunów.
Będzie mu z nimi dobrze.
Jeśli chcesz się częściej zajmować Indigo, nie ma problemu.
Mogłabyś mi pomagać przy konkursach, jeśli chcesz.
Tak! Mnie też przyda się pomoc.
- Jeśli chcesz. - Zobaczę.
Dziewczęta, zaczynajmy.
- Dzień dobry, frajerzy! - Dzień dobry.
- Powiedziałem „dzień dobry, frajerzy”! - Dzień dobry!
No, od razu lepiej. Nie dzieje się nic nadzwyczajnego.
Przed nami zawody międzyszkolne. Sztafeta na ośmiu zawodników.
Możemy wystawić maksymalnie czterech trzeciorocznych,
to takie lewackie wymysły.
Młodsi też mogą spróbować, chociaż są beznadziejni.
- Przepraszam za spóźnienie. - Cicho bądź.
Spóźnienia i jakieś durne wymówki…
nie przejdą w mojej drużynie.
Zasady są proste.
Ci, którzy najszybciej przebiegną
cały tor, wejdą do drużyny.
To jakieś 17 km.
To nawet nie jest tor, tylko leśna ścieżka.
Komuś może stać się krzywda.
Wydawało mi się, że to ja jestem kapitanem.
Każdy z was potrafi wiosłować.
Nawet Valter, który jest zacofany mentalnie i fizycznie.
Ale ja chcę ludzi, którym naprawdę zależy.
Którzy dadzą z siebie wszystko.
- Rozumiecie? - Tak.
Rozumiecie czy nie?
- Tak. - Tak.
Dobra, ustawcie się tutaj w szeregu.
Tylko ma być, kurwa, równo.
Na miejsca… Gotowi…
Simon, dawaj! Szybko!
Dajesz.
- Mam to gdzieś. Nie dogonimy ich. - Co?
- Nie dam rady, biegnij. - No chodź, Simon.
- Czemu się mną przejmujesz? - No bo…
Nie chcę, żebyś miał słabą ocenę.
Mamy dobrze reprezentować szkołę. No chodź.
Tędy, znam skrót.
- Mamy oszukiwać? - Tak, chodź.
Skąd go znasz?
Marcusa? Pracuje na strzelnicy. Byłem tam wczoraj z Felice.
Znacie się?
Jest z Bjärstad.
- Tam wszyscy się znają. - Rozumiem.
Dawać! Skupcie się!
Jeszcze trochę!
Super! Pięknie.
Dobrze.
Okej.
Książę i chłopak z zewnątrz na końcu.
A to niespodzianka.
No cóż. Dobra robota.
Pomogłem ci zostać starostą. Mogę być chociaż wicekapitanem?
Nie. I tak jesteś w drużynie. Jezu, przestań się tak użalać.
NOWA WIADOMOŚĆ GŁOSOWA.
- Orientuj się! - Co ty robisz?
Tu poczta głosowa. Masz jedną nową wiadomość.
Cześć, August.
Mówi Jan-Olof z dworu królewskiego.
Dzwonię, żeby przekazać, że królowa życzy sobie twojej obecności
w zamku w ten wtorek o godzinie czwartej.
MARCUS: DOBRZE WYGLĄDASZ, KIEDY BIEGASZ. DZIĘKI ZA WCZORAJ.
To ważne. Królowa chce z tobą porozmawiać.
Przyślemy auto. To wszystko, dzięki i do usłyszenia.
Napisy: Agata Mitura