SERIAL NETFLIX
Skup się na swoich odczuciach.
Weź wdech…
i wypuść emocje, wydychając.
Wdech…
i wydech.
Zdziwiłem się, że dzwonisz.
Może jednak twój ojczym, najlepszy adwokat w Szwecji, na coś się przyda.
Nie dzwoniłbym, gdybym miał kogoś innego.
Wracając do twojego pytania…
rozprowadzanie takiego filmiku podchodzi pod poważne zniesławienie,
naruszenie integralności, a może nawet dziecięcą pornografię.
Za to wszystko karą byłoby więzienie.
Więzienie?
Wyobraź sobie, że wszystkie twoje myśli i obawy się rozmywają…
Zaakceptuj swoje uczucia…
Weź wdech…
i wydech.
- A jeśli się przyznam? - To nic nie da.
ZABURZENIA LĘKOWE
Najważniejsze są dowody dostarczone przez powoda.
- Jakiego powoda? - Przez ofiarę.
Chodzi o tamtem filmik?
Nowe wytyczne. Nie będziemy już czuwać pod akademikiem.
Jeszcze trochę!
- Gdzie, do cholery, jest August? - Może to jego protest.
- Przeciw czemu? - Twojemu przejęciu.
Takim zachowaniem szkodzi drużynie.
Najstarszych też mam ukarać, żeby w końcu pojęli, co nas czeka?
Nie będę tolerował w swojej drużynie zawodników, którzy nie dają rady.
Za trzy dni mamy zawody międzyszkolne.
Idzie nam beznadziejnie!
Nie pojmuję tego.
Weźcie się w garść, wracamy do roboty.
- Wszystko gra? - Jego zdaniem nie nadaję się do drużyny.
Olej go.
Nie pomaga to, że oszukiwaliśmy.
- To nic takiego. - Dla mnie to problem.
Wy możecie sobie oszukiwać, bo i tak zawsze się wywiniecie.
Ja muszę naprawdę udowadniać, że się nadaję.
- Przepraszam, chciałem pomóc. - Skupcie się! Siadajcie.
Simon, ty tutaj. Pomagaj.
Musimy dopracować szczegóły.
Wiemy już, że będziemy się ścigać na tych maszynach.
Sara, jutro przyjdzie ktoś oglądać Rousseau,
- więc nie musisz tutaj być. - Ale chcę.
- Na pewno? - Tak, chcę ich poznać.
WILHELM: CO TAM? NIE DAJĘ RADY SAM.
To Wilhelm. Chce porozmawiać, chyba do niego pojadę.
- Ominie cię kolacja. - Powiem, że mam PMS.
- Serio? - W razie pytań jestem u siebie.
Spoko.
Nie jesteś głodna?
Na kolację i tak jest kiełbasa, więc to żadna strara.
Co byś zjadła? Nie zastanawiaj się, mów.
- Nie wiem. - Strzelaj, raz-dwa.
Makaron.
- Tak? - Albo nie… Nie.
Sushi. Poké bowl.
Jezu, tak. Albo bibimbap…
- Nie, jednak poké bowl. - Wasza Wysokość?
- Cześć, Jan-Olof. - Dobry wieczór.
Chciałem dać znać, że jedzenie w tym tygodniu było raczej średnie.
Mam przez to problemy z koncentracją. Przydałoby mi się coś innego do jedzenia.
Sushi byłoby spoko.
- Sushi? - Poké bowl.
- Przepraszam, jednak poké bowl. - Poké bowl?
Tylko dwa, jestem głodny. Dzięki.
- Dwa razy poké bowl. - Tak.
- Zaangażowałeś w to dwór królewski? - Tak.
No nieźle.
Dobrze, zmiana. Wyżej.
- Zmiana. - Mam kolkę.
- Dawaj, zmiana. - Padam z głodu i zimno mi.
Wyżej. No dawaj, wyżej.
- Nie. - No co ty?
- Jeszcze tylko pięć. - Nie.
Chciałeś poprawić kondycję przed zawodami.
- Siedząc, nic nie osiągniesz. - Po co ci te wiosła?
Mówiłem wam, że trzeba reprezentować swój dom, żeby dostać piątkę.
- Nie chodzi o to, że Wilhelm tam jest? - Nie.
Nie umiesz trzymać się od niego z daleka.
Miałeś się spiknąć z Marcusem.
Przyszedł dziś na stołówkę i o ciebie pytał.
- Co? - Myślał, że jesteś chory.
Podobno mu nie odpisujesz.
On jest fajny, tylko że…
on chyba…
naprawdę mnie lubi.
A ty jego nie?
Nie wiem.
Nie rozumiem, dlaczego nie mogę się w nim zakochać.
- Dobra, pora na pizzę. - Znowu? Wczoraj też była.
MARCUS: POROBIMY COŚ W WEEKEND?
- Halo. Idziesz czy nie? - Idę, wyluzuj.
- Jestem głodny. Jezu, jak zimno. - Ja nie chcę znowu pizzy.
Pyszne. Dlaczego wcześniej tak nie robiliśmy?
Właściwie nie wiem.
Pytałem Simona o Marcusa. Powiedział, że się nie znają.
Może dlatego, że nic między nimi nie ma?
- Sprawdziłem jego telefon. - Wille, serio?
To było głupie, wiem.
Tak czy siak, kłamał. Znają się.
Pewnie są razem.
Poważnie.
Nie powinienem się przejmować, że się z kimś spotyka.
Ale nie potrafię inaczej.
To wszystko moja wina.
Może lepiej go o to zapytać?
- Co ty robisz? - Ej, proszę cię.
Dziękuję, Boris.
- Hej. - Hej.
- Idziesz gadać z lewakiem? - Tak.
On jest spoko.
Ale ty to już wiesz, bo Erik też do niego chodził.
Może nasza sytuacja to nie jest jego specjalność,
ale koleś zajmuje się LGBT, więc się dogadacie.
Daj znać, jakbyś chciał pogadać. Pa.
Erik tutaj przychodził?
Nie mogę odpowiadać na takie pytania.
Ale kiedy jest się w trudnej sytuacji, zawsze warto skorzystać z pomocy.
Żeby uniknąć poczucia, że się kogoś krzywdzi.
Nie wiedziałem.
Zawsze mówił, że prywatne sprawy powinniśmy zachować dla siebie.
Tak nas wychowano.
Inaczej…
ktoś może to wykorzystać.
A… ty jak się z tym czujesz?
Pod taką presją?
Co?
Nie wiem. Czuję się samotny.
Wcześniej było podobnie…
ale miałem Erika i…
wtedy dało się to znieść.
Bo wiedziałem, że przy mnie jest.
W ostatnim semestrze poznałem chłopaka…
Obudził we mnie nowe uczucia.
Chyba wolałbym nigdy tego nie doświadczyć.
Żeby nie wiedzieć, że można się tak czuć.
Książki są z przełomu XVIII i XIX wieku.
Połączcie się w grupy na podstawie wybranej lektury.
- Przeczytajcie je i pomyślcie… - Przepraszam za spóźnienie.
Nie ma problemu. Wybraliśmy książki szwedzkich autorów z początku XX wieku.
Został Kryzys Karin Boye.
To świetna pisarka.
Przygotujecie ustną prezentację,
więc niech każdy się przyłoży.
Połączcie się w grupy i zacznijcie pracę.
- Napisz coś. - Pisze się przez „y”.
Tak tu jest napisane.
- Karin Boye. - „Karin Boye urodziła się w 1900 roku.
Kryzys to powieść autobiograficzna, opowiadająca historię Malin Forst,
która kształci się na nauczycielkę w Sztokholmie lat 20.
Dziewczyna przechodzi kryzys wiary
oraz rozwija uczucia wobec współstudentki.
Malin próbuje odnaleźć prawdę poza przyjętymi ideałami”.
To o Bogu?
Ja ją wybrałem, bo była najkrótsza.
Ja już nie miałem wyboru.
Jak się podzielimy?
Ja nie chcę prezentować, wy opowiedzcie.
- Sara nie miała być z nami? - Zapomniała zeszytu, zaraz przyjdzie.
To ja pójdę po kawę.
Poproszę podwójne espresso.
Dlaczego nie powiedziałeś, że znasz Marcusa?
Powiedziałem.
Nie że się widujecie.
Jeśli coś między wami jest, po prostu mi powiedz.
Dobrze.
Spotykamy się czasem.
Okej.
Tak trudno było powiedzieć?
Nie jesteśmy razem.
To nie twoja sprawa, ale możesz to wiedzieć.
I jak idzie? Mamy coś?
Na razie tylko suche fakty.
- Będziemy czytać na głos? - Mogę zacząć.
SIMON: HEJ, MARCUS.
MUSIMY POGADAĆ.
WILHELM: ROZMAWIAŁEM Z SIMONEM.
KUMPLUJĄ SIĘ, ALE NIE SĄ RAZEM.
FELICE: NO PROSZĘ! NIE WSZYSTKO STRACONE.
Czułem ból
Utraciłem siebie
Zagubiłem się
Nim odnalazłem drogę
To, co między nami było
To, kim byliśmy
Super. Dobrze. O, tak.
No dalej.
Nie, oszukujesz. Jeszcze trochę.
Nie!
Słuchaj mnie.
- Sam słuchaj. - Dalej.
- Tato, czy on nie jest zbyt narwany? - Chyba jest w porządku.
Gorzej, jeśli nie poradzi sobie ze stresem na konkursach.
No chodź!
Dobrze…
I co myślisz?
Twoja decyzja, Niklas.
No nie wiem.
Mam wrażenie, że brakuje mu dyscypliny.
To koń bardzo dobrej krwi.
Widzieliśmy już podobne. To nie gwarantuje sukcesu.
Może to ty stanowisz problem?
- Słucham? - To nie jest maszyna.
Sara chciała powiedzieć, że konie czystej krwi mogą wymagać więcej czasu.
Czas nie zawsze pomaga.
To już wszystko?
- Zobaczymy, czy to koń dla ciebie. - Dobrze.
Nie możecie im go sprzedać. Uosabiają wszystko, co najgorsze w koniarzach.
Znajdziemy kogoś lepszego.
- Obiecaj. - No jasne.
Chodź.
Prowadzę wtedy lekcję.
Zapewne się spóźni.
Oczywiście. Do widzenia.
Przepraszam.
Myślałem o utworze na jubileusz.
Mam pomysł.
Mówiła pani, że ma być nowocześniej… Mógłbym pani coś pokazać.
Pewnie. Chodźmy.
Zacząłem od hymnu szkoły i wpadłem na coś takiego.
Odeszły dni Przeminęły lata
Czas ma leczyć rany
Potem chór wchodzi na…
Och
Napisałem nowy tekst.
Odeszły dni Przeminęły lata
Czas ma leczyć rany
Czułem ból
Utraciłem siebie
Cholernie się zagubiłem Nim odnalazłem drogę
To, co między nami było To, kim byliśmy
Nigdy nie zapomnę tych wspólnych chwil
Teraz zostały ze mną
Tylko piękne wspomnienia
Sam to napisałeś?
Świetne.
Usuniemy przekleństwo i wrzucimy gdzieś Hillerskę,
żeby było wiadomo, że chodzi o szkołę.
Oczywiście muszę porozmawiać z dyrekcją, ale twoja aranżacja jest świetna.
Dlatego tu jesteś, Simon. Masz talent.
Słuchajcie.
Nadchodzi czas.
Jutro sądny dzień.
Zawody międzyszkolne. Zmierzymy się w hali, ale to i tak ważna rozgrywka.
To nasi wrogowie, tak? Czasem zdarza im się nas pobić,
ale nigdy w wioślarstwie.
W tej dziedzinie to my dyktujemy warunki.
I niech tak zostanie.
Więc jutro
urządzimy im prawdziwą rzeźnię.
Zrobimy z nich miazgę, a truchła wyrzucimy.
Pokażemy tym szczurom,
że jesteśmy najlepsi w całej szkole.
- Dobra? - Tak.
- Tak? Słyszeliście? - Tak!
Tamci już leżą.
Ma gadane.
Co się uśmiechasz?
Pytałem o coś.
- Nie uśmiecham się. - Pyskujesz?
Vincent…
Pozmywasz po trzeciorocznych. Razem z Augustem.
Nie można się zrywać z treningów.
Tak?
Hej.
Vincent kazał cię spytać, czy idziesz jutro na strzelnicę
po zawodach.
Wybiera się z Nilsem.
Przekaż temu Judaszowi, że…
nie jestem gotowy na rozejm.
- Dobra? - Okej.
- Cześć! - Hej.
Co tu robisz?
Chciałem…
porozmawiać.
Może przyszłabyś wieczorem?
Do mojego pokoju?
Mogłabyś…
przemknąć się niepostrzeżenie…
Po co?
Chciałbym…
porozmawiać.
- Albo dobra, to nic ważnego. - Nie, chętnie przyjdę.
- Hej, co tam? - Do zobaczenia na zawodach.
- Pa. - Pa.
Co on tu robił?
- Przyjaźnicie się nagle? - Nie.
To dobrze.
- Dlaczego? - Bo to dupek.
Może i tak, ale stara się zmienić.
Sam mówisz, że ludziom należy dać drugą szansę.
I trzecią. I czwartą. I piątą… Tak jak tacie.
A ty co tu robisz? Zazwyczaj tu nie przychodzisz.
- Sprawdzałem, jak się masz. - Czyli nie chciałeś wpaść na Marcusa?
Dobra, masz mnie.
Przyszedł do Marcusa!
- Hej. - Cześć.
Co tu robisz?
Przyszedłem pożegnać się z zaginioną siostrą.
Prawie skończyłem. Porobimy coś?
Nie mogę, muszę jutro wcześnie wstać.
Dlaczego?
Na wiosła. Trening przed zawodami.
Okej.
Chyba powinniśmy porozmawiać.
Dobrze. A…
O czym?
Bo ja raczej…
nie jestem gotowy na nic poważnego.
Wołałem ci to powiedzieć.
Nie szkodzi, że nie jesteś gotowy.
Przecież nigdzie nam się nie spieszy.
Poczekam.
- Spokojnie. - Nie wiem, kiedy będę gotowy.
To z powodu Wilhelma?
Nie.
Chociaż…
Z nim było…
sporo problemów.
Nie widziałem filmiku.
Ale wiem o co chodzi, słyszałem plotki.
Wiem, że cię zranił. Ale ja taki nie jestem.
Nie skrzywdziłbym cię.
Nie uważam, że byś mnie zranił…
Jesteś naprawdę super…
W zasadzie idealny. To nie o to chodzi.
Po prostu nie mogę.
Jasne.
Nie obraź się, ale muszę być szczery.
Wiem, że brakuje ci dobrych wzorców relacji z powodu ojca.
Mama mówiła mi, jak twoja mama się czuła po tej sytuacji z Mickem.
Rozumiem, że to bardzo trudne dla ciebie i Sary.
Ale…
Nie jesteś jak twój ojciec.
Chodź.
Rozumiem, że nie chcesz zepsuć czegoś pięknego.
Wszystko w swoim czasie, na spokojnie.
Idziesz do domu?
Mogę ci jutro kibicować, jeśli chcesz.
Jasne… Ale nie musisz.
- Hej. - Hej.
Dzięki.
Pachniesz koniem.
Wybacz.
Zdejmę to.
Nigdy tego nie robiłam.
Czego?
Znaczy… Myślałam, że…
Skoro mnie tu zaprosiłeś…
Nie, nie o to mi chodziło.
Chciałem… pogadać.
- Pogadać? - Tak.
Okej.
To o czym chcesz rozmawiać?
Królowa…
wzywa mnie do zamku.
Och, okej…
Wiem, że chodzi o to, co zrobiłem.
O ten cholerny filmik. Jadę tam jutro.
- Może to dobrze. - Po zawodach.
Mówiłeś, że się czujesz, jakbyś czekał na cios.
Teraz już wiesz, kiedy on nadejdzie.
Może i tak.
Nie wiem. Mam wrażenie, że wszyscy mnie nienawidzą
i że zaraz stracę wszystko.
Czuję się jak najgorszy człowiek na świecie.
Jasne.
Czasami wydaje nam się, że wszyscy nas nienawidzą.
Sama tak się czułam.
Skoro ja sobie poradziłam,
tobie też się uda.
Dzięki.
Spoko.
Według mnie nie jesteś najgorszym człowiekiem na świecie.
Masz gumkę?
Tak.
- Zaczekaj. - Dobrze.
Co jest?
Kiedyś się uda.
- Pomóc ci? - Potrafię.
Chodź tu.
Dokąd?
Chcę, żebyś był tutaj. Zostań ze mną.
- Hej. - Hej.
Byłaś tyle czasu w stajni?
Chcesz pewnie spędzać teraz jak najwięcej czasu z Rousseau.
- Hej, a czytałaś horoskop? - Nie.
No to słuchaj.
„Jesteś sama, ale już kogoś poznałaś
i bezwiednie wysyłasz sygnały.
Wenus sprawia, że jesteś czarująca i przyciągasz adoratorów.
Jeśli jesteś już w związku,
uważaj, żeby nie wywołać zazdrości”.
Fuj. Nie bierzesz prysznica?
Nie. No wiesz…
Lubię pachnieć jak on.
No dobra, dziwaczko.
Rozwalimy Leśne Zbocze! Zrobimy z nich miazgę!
…rozwalimy Leśne Zbocze. Zrobimy z nich miazgę.
Będzie rzeźnia, zniszczymy całe Leśne Zbocze.
Ssij.
Leśne Zbocze!
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden!
- Skąd wiadomo, kto prowadzi? - Na ekranie wszystko widać.
- A o co grają? - O chwałę?
Dajesz, Simon!
Zmiana!
Jazda!
Dajesz, przyłóż się!
Dawaj, Wille, jazda!
- Zmiana! - Dobra, chodź!
Debilu, co robisz?
WYGRANA
Uspokójcie się.
Kurwa.
Cholera.
Genialnie ci poszło.
W przyszłym roku damy radę.
Jasne?
Muszę wracać do szkoły, zgadamy się?
- Co się stało? - Nie kumam.
Jakim cudem przegraliśmy?
Nie kumam. Jebana zmiana!
Simon był za daleko.
Źle trzymał, byłem w dupie!
- Nic nie powiedziałeś. - Każdy to wie!
- Trzylatek by zakumał! - Zrzucanie winy nikomu nie pomoże.
- To była ważna rozgrywka. - Nie miała znaczenia. To fikcja.
Ma stworzyć poczucie wspólnoty, którego i tak tutaj nie mamy.
Więc to zupełnie bez znaczenia.
Wiesz co, Vincent? Odchodzę. Szkoda mojego czasu.
Spoko, nara.
Myślę, że trzeba się zemścić.
Pojedziemy do nich i obrzucimy ich dom jajkami. Dobra?
- Tak, dobrze. - Tak.
Wille.
Idziesz na kawę?
Muszę się uczyć. I przeczytać tę książkę.
Wille?
Co tu robisz?
JAN-OLOF: AUTO JUŻ CZEKA.
Za mną.
Wasza Wysokość.
Usiądź.
Przepraszam. Wszystko zniszczyłem.
Jest mi wstyd.
Przestań.
Byłam blisko twojego ojca,
zanim popadł w uzależnienie i oddalił się od nas.
To musiało być dla ciebie trudne.
Ale to nie usprawiedliwia twojego zachowania.
Krzywda wyrządzona Wilhelmowi i rodzinie królewskiej jest niewybaczalna.
Przejdę do rzeczy.
Zachowanie Wilhelma zaczęło martwić dwór tak bardzo,
że postanowiliśmy stworzyć plan B.
Jeżeli Wilhelm nie wytrzyma presji przyszłego panowania…
naszym planem B będziesz ty.
Ja?
Musiałbyś przemyśleć swoją przyszłość.
Przygotować się na to, by wkroczyć, jeśli Wilhelm nie da rady.
Naturalnie, ta rozmowa zostanie między nami.
Oczywiście.
Nie wiem, co powiedzieć, ja…
Jestem bardzo wdzięczny, że królowa chce mi dać taką szansę.
To nie był mój pomysł.
Jasne.
Stoję murem za synem, on zawsze będzie dla mnie pierwszy.
Ale ty jesteś następny w kolejce do tronu.
Dostaniesz tekst jubileuszowego przemówienia.
Nauczysz się go perfekcyjnie na wypadek, gdyby Wilhelm nie mógł go wygłosić.
Pokażę królowej,
że zasłużyłem na drugą szansę.
Nie zawiodę was.
Chcesz obejrzeć coś innego?
- A możesz mnie przytulić? - Jasne.
Jak długo mam się jeszcze tak czuć?
To przejdzie, nawet jeśli teraz trudno ci w to uwierzyć.
Wiesz…
Wille, zaczekaj.
Wille, idziemy sobie… robić jaja…
Idziemy się zemścić… za zawody…
Idziemy, kto ma jajka?
- Sorry, nie chciałem wam przeszkodzić… - Wyjdź.
Tak, jasne, już. Idę.
Jezu.
Napisy: Agata Mitura