SERIAL NETFLIX
WILHELM: WSZYSTKO GRA?
HENRY RACZEJ NIKOMU NIE POWIE.
Henry widział ich w łóżku. Książę był całkiem nagi.
Książę i Felice? A co z Augustem?
Nie żeby coś, ale dla niej w łóżku liczy się błękitna krew.
Czas dla Simona.
Razem włożyliśmy ten trud
Alty, teraz wy.
Na zawsze zapamiętam ten czas
Dziękuję. Pani dyrektor posłucha was na balu Walentego
i zdecyduje, którą wersję zaśpiewamy podczas jubileuszu.
Więc pamiętajcie…
AUGUST: TERAZ TWOJA KOLEJ.
SARA: KOLEJ NA CO?
HEJ! CO MAM CI WYSŁAĆ?
- Wszyscy wiedzą! - Nieprawda.
Prawda. Słyszę, jak gadają, widzę, jak się patrzą.
Znudzi im się zaraz i zajmą się czymś innym.
Zapomną o tej sprawie.
A kogo w ogóle obchodzi ich zdanie?
- Inaczej gadałaś, jak plotkowali o was. - Co?
Całowałam się ze Stellą na paru imprezach
i ktoś puścił plotkę, że szukamy trójkąta.
Ty się przejmowałaś. Mnie było wszystko jedno.
- Byłyście razem? - Nie.
Każda dziewczyna całuje się po pijaku z przyjaciółką.
- Mnie się nie zdarzyło. - No to najwyższa pora.
Ale Felice interesuje tylko rodzina królewska.
No wiesz co?
- Jak możesz. - Sorry.
Ja się tym przejmuję.
Co tu się dzieje?
- To na Walentego. - Znaczy Walentynki?
Nie, Boże.
Walentynki to amerykański wymysł, który wszedł do Szwecji w latach 50.
- To co innego. - Okej.
To jedna z najstarszych tradycji Hillerski.
Najpierw pisało się listy miłosne.
Później, koło XVIII wieku, były też wiersze. Odlot.
Mama mówi, że to najlepsza impreza w roku.
- Impreza? - Felice naprawdę nic ci nie mówiła?
Co to za impreza?
Przez cały tydzień chłopcy piszą listy miłosne
do dziewczyn, które im się podobają.
Później…
Beznadzieja, że tylko chłopcy piszą.
To nie moja wina, że ludzie w XVIII wieku byli odrobinę seksistowscy.
Dzisiaj można pisać, do kogo się chce, i wysłać list anonimowo.
Tylko że niektórzy piszą do wszystkich dziewczyn.
Na koniec jest bal maskowy.
Jeśli dowiesz się, kto do ciebie pisał, możecie wybrać się tam razem.
Na bal wkłada się osiemnastowieczne suknie i peruki.
Odjazd, będziemy wyglądać jak Maria Antonina.
- Super. - Tylko że ją ścięto.
Jezu. Musicie na wszystko narzekać?
- O co wam chodzi? - Co się pisze w liście?
A do kogo będziesz pisać?
Nie myślałam o nikim konkretnym.
Słuchaj. Jeśli naprawdę chcesz czyjejś uwagi,
wyślij nagie fotki.
- Co? Jak to się robi? - Nagie fotki?
- Zdejmujesz ubrania… - Ona sobie robi jaja. Nie słuchaj jej.
To najgorsze rady na świecie. Nie wysyłaj takich zdjęć.
Trzeba mieć jakieś szanse. Jedna dziewczyna to za mało.
Jak odmówi, zostajesz bez planu B.
Poza tym dziewczyny lubią rywalizować, spodoba im się to.
- Tobie średnio pomogło. - Serio, to skutkuje.
Czy ktoś przy tym stole chciałby powiedzieć coś pozostałym?
Ktoś chce coś z siebie wyrzucić?
Nie? Dobra.
Skoro ten ktoś nie chce sam się zgłosić,
to nie mam wyboru.
Wille na stół!
- Wille na stół! - Wille na stół!
Przestańcie.
- Wille na stół! - Wille na stół!
Przestańcie!
Dosyć!
Co to za durne zwyczaje? Wam się to podoba?
- Nie możemy szanować swojej prywatności? - Czyli nikt cię wczoraj nie odwiedził?
O tym mówię. Nie wasza sprawa.
Mamy naocznego świadka.
Felice była u mnie, oglądaliśmy film.
Jaki film?
- Słodko. - Serio, to nic takiego.
Nie? Spoko.
Nie, nie. Ja wszystko rozumiem.
Ale tak dla jasności… Chcesz powiedzieć, że Henry nie przyszedł
do twojego pokoju i wcale nie widział, jak się obściskujesz w łóżku z Felice?
Zmyślał?
Ściemniał chłopak.
Wille, spokojnie.
Henry, nie wolno kłamać.
Każdy ma swoją wartość
Ale nie każdy może się bratać
Z chłopakami z Leśnego Zbocza!
Nie przyjmujemy żadnych gości!
Każdy ma swoją wartość
- Ale nie każdy może się bratać… - Dobra…
Ej, chłopaki!
Z chłopakami z Leśnego Zbocza!
Nie przyjmujemy żadnych gości!
SIMON: ZOBACZYMY SIĘ?
Czekaj.
Co robisz w środę wieczorem?
Widzę się z tobą.
Może to trochę nudne, ale mamy w szkole bal.
Bal?
Chciałbyś tam ze mną pójść?
Chcesz mnie wszystkim pokazać?
- Nie chodzę do twojej szkoły. - Nieważne. I tak wszyscy będą przebrani.
Szkolny bal w Hillersce… To nie dla mnie.
No to nie.
Moglibyśmy spotkać się u mnie.
Tylko ty i ja.
Jakiś film, żadnego balu…
- Nie da rady. - Dlaczego?
- Chór będzie występował. - Możesz przyjść później.
- Może. - Może?
- Tak. - Co to niby znaczy?
Przecież chcesz.
- Tak? - Tak.
Często przychodzisz tu na randki?
Tylko jak ktoś mi się bardzo podoba.
Kto ostatni na górze, ten trąba.
Dobra.
Nie!
- Co robisz? - Chciałam wziąć prysznic.
Moment…
Rozmawiałaś z mamą o Rousseau?
Jeszcze nie. Nie miałam czasu, mam inne sprawy na głowie.
Miałaś tylko powiedzieć, żeby go nie sprzedawali tym ludziom.
Wiesz, jaka ona jest. Muszę ją złapać w dobrym humorze.
Może porozmawiam z nią jutro.
Będzie dobrze. Słowo.
Tak! Super!
Myślałem, że już wszyscy poszli.
Mogłeś dać znać o Felice.
Dowiedziałem się przy obiedzie.
Rozumiem, że to dla ciebie trudne. Ale to hipokryzja.
To nie ja ukrywałem przed tobą chłopaka.
Mówisz, że to nic poważnego, a potem całujesz się z nim na moich oczach.
Jak mam się czuć?
Jesteście razem?
Przynajmniej widać, że mu zależy.
Chce, żebym poznał jego przyjaciół, lubi, kiedy śpiewam…
Przecież ja też!
- Akceptuje mnie. - A ja niby nie?
To ty nie akceptujesz mojej sytuacji i rodziny!
Nie. Może nie potrafię.
Jezu.
Madison, przy tobie moje serce Bije jak badminton
Czy to tak źle, że ciebie chcę
Bo jesteś fest?
- Ale tragedia. - Masakra.
Więc błagam cię
- Chodź ze mną na bal! - Chodź ze mną na bal!
- To na pewno Albin. - Nie, Jonte.
Cześć.
- Hej. - Możemy porozmawiać?
- Teraz? - Tak.
Dobra.
Albo jeszcze inaczej… Chociaż nie wiem.
- Dokąd poszli? - Co tu się dzieje?
Nie wiem, co się stało.
Ja też nie.
Chyba…
Zobaczyłem po zawodach Simona z Marcusem i to się stało takie rzeczywiste.
Naprawdę się pozbierał.
- I teraz są razem. - Wille, poważnie?
Naprawdę?
Cała szkoła obrabia mi tyłek, mówią, że chcę się wżenić w rodzinę królewską.
A tobie chodziło o to, żeby Simon był zazdrosny?
- Wiesz, jakie to egoistyczne? - Felice, to nie tak.
Chciałem wiedzieć, czy mogę jeszcze poczuć to, co przy Simonie.
A, w takim razie w porządku.
Tyle czasu byłam w tobie zakochana.
Wiedziałeś o tym.
Cholera, ja…
Strasznie głupio zrobiłem.
Tak.
Bardzo cię lubię.
Jesteś wspaniałą przyjaciółką.
Wybaczysz mi?
W sumie nie próbowałam cię powstrzymać.
Też cię bardzo lubię. Jako przyjaciela.
- Przytulisz mnie? - Chodź.
- Pójdziesz ze mną na bal? - Co?
Tak ci dokuczają. Może się uspokoją, jeśli pójdziemy razem.
Będą gadać jeszcze więcej. Wiedzą, że mi się podobasz.
Szczerze mówiąc, chyba spodobałeś mi się…
bo jesteś księciem.
Powiesz to Simonowi?
Że to nic złego?
To, że nie jesteście teraz razem, nie znaczy, że wszystko stracone.
Ja myślę, że owszem.
Nie mam już nadziei.
To tak strasznie boli. Jakbym umierał.
Muszę odpuścić.
Nic nie kumam. Ile wersów ma sonet?
Będziesz pisał sonet? Wygłupisz się.
Wyślij zdjęcie kutasa, przynajmniej będziesz wiedział, czemu cię olała.
- Dzięki, że wszystko wypaplałeś. - Co?
Nic nie mówiłem. Powiedziałem tylko Valterowi.
On to rozniósł. Nic nie zrobiłem.
Ty mu powiedziałeś.
Chyba coś mam.
„Moja śnieżynko”
Tak pięknie błyszczysz…
Wszystko gra?
Czemu ma nie grać?
Nie wiem, wyglądasz na spiętego.
Chciałbym móc wejść między ludzi i nie czuć, że mnie obserwują.
Rozumiem. To może lepiej nie być między ludźmi.
- Jakbym miał kiedyś znowu randkować… - Tak?
To jak…?
Jedyna prawdziwa dziewczyna Erika była córką koleżanki mamy.
Było im łatwo, bo byli z tych samych kręgów.
Wille, za dużo myślisz. Przestań wszystko komplikować.
- Co robisz w Wielkanoc? - Czemu pytasz?
Pojedziemy do Verbier.
Mamy tam dom. Będziemy jeździć na nartach i imprezować.
Co lubisz? Młodszych, starszych?
Azjaci? Latynosi?
Mama by nie była zadowolona, jakby się o tym dowiedziała.
Nikt się nie dowie. Ty nie wiedziałeś, że ja jestem gejem.
Prawda.
- Vincent i August wiedzą? - Nie wiem.
Może i tak, ale nie gadamy o tym.
Nie ma co robić szumu. Znasz jakiegoś prezesa, który wyszedł z szafy?
Nie ma takich. Ja nie zamierzam być pierwszy.
Rozumiem.
Mogę o coś spytać? O Simona?
Naprawdę wierzył, że przyznasz się, że byłeś na filmiku?
Wiesz…
Powiedzialem mu, że nie wypowiem się publicznie na ten temat.
A potem to zrobiłem.
Pewnie dlatego przestał mi ufać.
Dla niego to nie problem. To szary człowiek.
Dla ciebie to by była poważna sprawa.
To duże poświęcenie, biorąc pod uwagę, że spotykaliście się ledwo miesiąc.
- On to widzi inaczej. - Jasne.
Dlatego powinieneś zakręcić się z kimś ze swojej ligi.
Z jedynym z nas.
To jak będzie? Verbier?
- Jestem wykończona. - Ja też.
Nie rozumiem, jak cokolwiek może być tak nudne.
Nie dam rady, potrzebuję kawy.
Okej.
O rany.
- Nieźle! - Co to?
- Oby był lepszy niż mój. - Ktoś napisał wiersz.
Szepczę twoje imię nocą Krzyczę je głośno za dnia
Unosi się nad dachami domów Całe miasto mnie słyszy
Ty śpisz w nocy mocno Co innego zajmuje ci dzień
Wypowiadam twoje imię Ale nie sięga twych uszu
Mogę cię kochać Jedynie po cichu
- Wow! - Ale słodki.
Felice ciągle ktoś zaprasza do łóżka…
AUGUST: SPÓJRZ W GÓRĘ.
…od akcji z Wilhelmem.
- To nie mógł być żaden z chłopaków. - Może Walter?
AUGUST: KIEDY MASZ PRZERWĘ?
- A może to Henry? Nie wiem. - A co z tamtym kolesiem z innego domu?
Nie, błagam, tylko nie on.
Muszę go znaleźć, pójdę z nim na bal.
AUGUST: MAM TERAZ OKIENKO
- Walić chłopaków. - Wcale tak nie myślisz.
Tak.
- Walić patriarchat! - Wstyd mi za was.
- Może pójdziemy same? - Tak!
- Tak. - Świetny pomysł.
Pójdę z wami, jeśli to był ktoś, kto mi się nie podoba.
AUGUST: POŚPIESZ SIĘ.
Tym razem nie pachniesz koniem.
Wybacz.
Cześć, Jan-Olof.
August, musimy porozmawiać o twoich planach na przyszłość.
Oczywiście.
Najlepiej by było, gdybyś jesienią rozpoczął przysposobienie militarne.
Dostaniesz zarys tego, jak dwór widzi najbliższe 10 lat twojego życia.
- Prześlij… - Dziesięć lat?
Zgadza się. Przejrzymy twoje media społecznościowe.
Prześlij mi hasła, a ludzie od wizerunku usuną wszystkie problematyczne treści.
- Jasne. Teraz? - Tak, teraz.
Jest coś, na co powinniśmy zwrócić uwagę?
Na przykład co?
No nie wiem, zrobiłeś komuś dziecko?
Masz choroby weneryczne?
- Tego typu sprawy. - Nie.
Nie. Palisz, pijesz? Narkotyki? To ważne, żebyś był teraz szczery.
- August? - Nie, nic z tych rzeczy.
Dbam o zdrowie i dużo ćwiczę.
Dobrze. Jeszcze się upewnię - jesteś heteroseksualny?
- Tak. - Dobrze.
Tylko dziewczyny.
W takim razie poproszę hasła. Sprawdzimy wszystko i będziemy w kontakcie.
Do usłyszenia.
Kto dzwonił?
Wszystko w porządku?
Dlaczego bierzesz leki na ADHD, chociaż nie masz ADHD?
Nie biorę ich często.
Tylko kiedy muszę się dużo uczyć
albo do czegoś przyłożyć.
Tak jak teraz.
Jak to?
To zostanie między nami.
Jestem…
dla dworu rezerwą Wilhelma.
Jeśli on nie da rady jako książę koronny, ja przejmę jego rolę
i będę kolejnym królem Szwecji.
Ojej.
Właśnie.
No i wiesz… Niedługo przestanę brać.
Pójdziesz ze mną na bal?
- Co? - Tak.
Jeśli pójdziemy razem, wszyscy się dowiedzą.
O czym?
Że cię lubię.
Kogo obchodzi, co myślą inni?
- Okej. - Okej?
- Okej. - Okej.
Ale odlot!
- Popatrz tutaj. - Mnie się podoba turkusowa.
Boże, ile kolorów!
Będzie cudownie.
- Prawda. - Wow.
Ale pięknie.
- A widziałaś perukę Wilhelma? - Nie.
- Odjechana. - Jesteście razem?
Co? Jasne, że nie.
Przyjaźnimy się.
- Jasne. - Dzięki Bogu!
Umawianie się z członkiem rodziny królewskiej musi być okropne.
Pewnie tak.
Cieszę się, że już mi przeszło.
Mam dosyć facetów.
Same z nimi problemy.
Zwłaszcza jak się jest z którymś w związku.
No i…
Wille i ja lepiej się dogadujemy jako przyjaciele.
Jeśli to twój nowy najlepszy przyjaciel, daj mi znać.
Sara, można mieć kilku dobrych przyjaciół.
Ale pytał, czy pójdę z nim na bal.
- Serio? - Chciałam pójść z tobą.
- Ze mną? - Ostatnio ciągle siedziałam z Wilhelmem.
A dziewczyny powinny trzymać się razem.
Faceci pojawiają się i znikają.
Wasza Wysokość, napijemy się?
- Chodź już. - Mam!
Gotowe.
Już.
Ale marudzisz.
Fredrika, nikt się nie przyznał do wiersza?
Nie, nie rozumiem tego.
Przecież o to w tym chodzi. Inaczej po co wysyłać?
- Au. - Wybacz.
Nie wiem, co zrobić. Nie mogę w niej wyjść.
- Dlaczego? - Nie czuję się w niej sobą.
- A to nie o to w tym chodzi? - Wygląda super.
To nie tak, że jest brzydka. Nie o to chodzi.
Dziwnie się czuję.
Ale każdy będzie miał perukę.
Dobra, ja ci pomogę. Łap.
Dobrze mieć kogoś, kto znajdzie wyjście z każdej sytuacji.
Dobrze, że idziemy razem.
AUGUST: KIEDY BĘDZIESZ?
SARA: NIE PÓJDZIEMY RAZEM.
IDĘ Z DZIEWCZYNAMI. PRZEPRASZAM.
Mamo, mówiłem, że nigdzie nie idę.
Śpiewam dopiero o dziesiątej.
Przebrałem się za kelnera, w razie gdyby ktoś pytał.
Myślałem, że nie lubisz balów.
Dla ciebie wszystko.
Nie powinieneś się przebrać?
Nie. Znaczy…
Chór występuje w garniturach.
Miło, że przyszedłeś.
Jasne.
Nie wiedziałem, że masz pupili. Jak się nazywają?
Nie mają imion.
O Boże. Ale odlot!
Żartowałam. Dobra, dobra.
- Jezu! - Matko, mocne.
Ja chcę megamocne.
- Zdrowie! - Zdrowie!
- Wyglądasz pięknie. - To moje.
- Mój kawałek! - Sorki.
Oj, było mocne.
- Stella. - Tak?
Ty napisałaś wiersz dla Fredriki?
Co?
No bo ciągle jesteście razem i tak na siebie patrzycie.
- Nie mów o tym absolutnie nikomu. - Nie, no co ty.
Tylko nie rozumiem, dlaczego jej nie powiesz.
Przyjaźnimy się od gimnazjum.
Ona jest najważniejszą osobą w moim życiu.
Może ona czuje to samo.
Nawet jeśli…
Będziemy tu jeszcze dwa lata, śpimy w jednym łóżku, mieszkamy w jednym pokoju.
A gdyby to się nagle skończyło?
Chodźcie!
Wolę się potajemnie podkochiwać, niż być eks, którą znienawidzi.
- Hej! - Hej!
Co?
- Niezłe te przebieranki. - Co?
- Niezłe te przebieranki. - Cała Hillerska.
Zdrowie.
- Potańczmy. - Dobra.
Wille!
- Wszystko dobrze? - Co?
Jak Simon?
Muszę dać radę.
Muszę usiąść i napić się wody.
- Nie, jeszcze trochę. - Ty tańcz dalej.
- Kiedy śpiewacie? - O dziesiątej.
A potem spadamy?
Pomyślałem, że…
mógłbyś spać u mnie, jeśli chcesz.
Dobrze.
Dobrze?
Felice z Wilhelmem!
Nieźle, co?
- Kumplujecie się teraz? Ty i Wille? - Owszem.
To on zdecydował, żebyś wziął winę za dragi na siebie.
- Co? Niby dlaczego? - Chciał chronić Simona.
Ty byłeś łatwym celem. Tylko ja byłem przeciw.
Więc może pomyśl, kto jest twoim prawdziwym przyjacielem.
Smakują ci?
- Hej. - Cześć…
- Książę. - Wystarczy Wille.
Mądry pomysł z przebraniem kelnera.
Peruka jest niewygodna.
- To nie mój styl. - Co? Obszerne spodnie i gustowne koronki?
Nie podobają ci się?
Nie bardzo.
- A jak tam strzelnica? - W porządku.
Zimą mamy oczywiście mniej ruchu.
Wpadnij kiedyś znowu postrzelać.
Jasne. Też mógłbyś wpaść.
To nie dla mnie.
Podałbyś łyżkę?
Potańcz z nami później.
Jasne.
Super. Widzimy się.
Na razie.
Jest bardzo miły.
Nie taki nadęty jak wtedy, kiedy przyszedł na strzelnicę z Felice.
Skoczę do toalety.
Co to było?
Co?
Dziwnie się zachowujesz.
Próbowałem być miły.
Rozumiem.
Nie chcesz już ze mną być. Dam ci spokój.
Twój chłopak jest spoko.
Dzięki.
Co jest?
- Zaraz wrócę. - Jasne.
August.
Co?
Przepraszam.
Chodziło tylko o seks?
- Co? - To tyle?
- Nie. - Myślałem, że…
Że naprawdę mnie lubisz.
- A teraz… - Lubię cię.
- Dobrze. - Tak.
To w czym problem?
Jak Felice się dowie, znienawidzi mnie.
No i pamiętam, jak było z Wilhelmem i Simonem.
Nie jestem Wilhelmem, dobra?
Naprawdę.
- Denerwujesz się? - Czym?
Występem.
Nie.
Może trochę.
- Muszę coś sprawdzić z chórem. - Jasne.
Gdzie Simon?
Widzieliście Simona?
Wille!
Próbuję po prostu pójść dalej.
Zauważyłem.
Wszystko między nami się zepsuło.
Wiem.
Simon!
Chór.
Simon!
Zaczynają.
- Gdzie byłeś? - Musiałem się przewietrzyć.
Chodź.
Zaczynamy.
Raz, dwa…
Odeszły dni Przeminęły lata
Czas ma leczyć rany
Czułem ból Utraciłem siebie
Zagubiłem się Zanim odnalazłem drogę
To, co między nami było To, kim byliśmy
Nie zapomnę tych wspólnych chwil
Teraz zostały ze mną
Tylko piękne wspomnienia
Wiele starań, wiele prób
Razem włożyliśmy ten trud
Teraz każdy idzie swoją drogą
Ale na zawsze zapamiętamy ten czas
Wszystko, co między nami było…
Nie zapomnę tych wspólnych chwil
Na zawsze zostanie ze mną
Spędzony w Hillersce czas
Brawo!
Napisy: Agata Mitura