SERIAL NETFLIX
Dzień dobry.
- Cześć. - Cześć.
Jak tam po balu?
Alexander?
JAN-OLOF: ZAŁĄCZAM TEKST PRZEMÓWIENIA DO NAUCZENIA SIĘ.
PROSZĘ PAMIĘTAĆ O PRZYMIARKACH.
JAN-OLOF: ZAŁĄCZAM TEKST PRZEMÓWIENIA. NAUCZ SIĘ GO.
Poczekaj.
No chodź.
- Hej. - Hej.
- Widziałaś Marcusa? - Dzisiaj nie.
Dobrze.
Coś się stało?
Pocałowałem Wilhelma na balu.
- Co? Przecież byłeś tam z Marcusem. - No tak.
Dlaczego to zrobiłeś?
Bo jestem jakiś głupi.
I dlatego, że chciałem.
Jestem złym człowiekiem.
Naprawdę tego chciałem.
To chyba nie znaczy od razu, że jesteś złym człowiekiem.
Powinnaś mi powiedzieć, żebym o nim zapomniał i został z Marcusem.
Ale ty nie kochasz Marcusa.
Nie można kierować swoimi uczuciami.
Czasem czuje się coś do niewłaściwej osoby, a i tak ma się wrażenie,
że wszystko jest jak należy.
No…
Nie wiem, trudno to wyjaśnić.
Chodź, zaraz lekcje.
MARCUS: SZKODA, ŻE NIE NOCOWAŁEŚ U MNIE.
MOŻE W WEEKEND?
To szczególnie ważne, żeby podczas jubileuszu…
Felice, włosy.
…uosabiać nasze wartości.
Chcę być z was dumna,
kiedy pojawicie się w wydaniu Roku z rodziną królewską.
A chciałam pokazać cycki.
Jeszcze cię trzyma po imprezie?
…jak zwrócimy się do królowej?
- Wasza Wysokość. - Wasza Wysokość.
Podajemy swoje nazwisko…
- Ogarnij się! - …i nazwę domu, do którego należymy.
Sara Eriksson, mieszkam w Dworku.
Czy mówi się „należę do Dworku”?
- To nie ma znaczenia. - Sara Eriksson…
…bez imienia.
- Przepraszam. - Tak, Sara?
Co się mówi, kiedy członek rodziny królewskiej przechodzi obok?
Odpowiadamy tylko na bezpośredni zwrot. Poza tym trzymamy się z boku
- i ładnie uśmiechamy. - Dobrze.
Trochę subtelniej.
Rodzina królewska zasiądzie tam, trzeba przestawić rzeźbę.
I rozgrabić ścieżki.
Pamiętajmy o fladze.
Masz wszystko? Dobrze.
- Jan-Olof. - August.
Przeczytałem przemówienie. Muszę przyznać, że jest… świetne.
Miło to słyszeć.
Jest tylko parę sformułowań, co do których mam wątpliwości…
Może moglibyśmy o nich…
- Nie wiemy jeszcze, kto… - Prawda, nie wiemy. Nie.
To Wille ma przemawiać.
Książę koronny.
- Książę. - Właśnie.
- Wybacz, spieszę się na próbę chóru. - Zdzwonimy się?
- Miłego dnia, Jan-Olof! - Wzajemnie, August.
Dziękuję.
Książę stanie przed wami podczas przemówienia.
Ponieważ stoicie za księciem,
musicie być cały czas skupieni.
- Proszę. - Dziękuję.
Druga zwrotka.
Raz, dwa…
Wiele starań, wiele prób
Razem włożyliśmy ten trud
Teraz każdy idzie swoją drogą
Ale na zawsze zapamiętam ten czas
- Wszystko, co między nami było… - Przepraszam… Raczej nie możemy…
Nie zapomnę tych wspólnych chwil
Na zawsze zostanie ze mną
Spędzony w Hillersce czas
Posłuchajcie.
Podczas jubileuszu zaśpiewamy jednak
tradycyjny hymn Hillerski.
- Co? - Ale jak to?
Dlaczego? Ten spodobał się pani dyrektor.
Czasami trzeba coś zmienić w ostatniej chwili.
Ćwiczyliśmy parę tygodni.
To 120. rocznica istnienia szkoły,
musimy trzymać się tradycji.
Hymn szkoły to wizytówka Hillerski.
A nie mieliśmy pokazać, że szkoła idzie z duchem czasu?
Jan-Olof ma rację.
Tradycja rzeczywiście była dla nas zawsze bardzo ważna.
Chcemy, by występ był zespołowy,
bez solo.
Królowa uwielbia tradycyjny hymn, będzie zachwycona.
Simon.
Dobrze.
Twoja piosenka jest rewelacyjna.
Dyrygentce się podobała, pani dyrektor też.
Jan-Olof tak nie sądzi, wszystko zepsuł.
Nie bierz tego do siebie.
Nie chcą, żebyś pojawił się
w jednej edycji Roku z rodziną królewską z Wilhelmem.
Cała Szwecja to ogląda.
Chcą uniknąć kolejnych plotek.
Zrobiłem ci kanapkę.
Może nie zdążyłeś zjeść śniadania.
Nie chcesz?
Coś się stało?
Muszę to przeczytać.
Hej.
Czego chcesz?
Chciałem zapytać, jak się czujesz.
Coś się stało?
Mam wrażenie, że wszystko, co robię, staje się problemem, kiedy jesteś obok.
- Ale ja… - Gdzie byłeś?
Myślałem, że…
zaczniemy teraz od nowa…
Bo… całowaliśmy się.
Nie rozumiesz.
Odbierają mi to, w czym jestem dobry i to, co kocham.
Nie zaśpiewam swojej piosenki podczas jubileuszu.
Jan-Olof zażyczył sobie stary hymn.
Nie chcą mnie widzieć obok ciebie.
Jak zwykle.
Przecież to nie moja wina.
Wille…
Piosenka jest o tobie.
Simon, ja… Nie wiedziałem…
Ile czasu mam pokutować za tamten filmik?
Nie rozumiesz, bo ty nie odczułeś konsekwencji.
O czym ty mówisz?
Wiem, że było ci trudno.
Ale mam wrażenie, że zachowywałeś się, jakby nic się nie wydarzyło.
Simon, nie masz pojęcia, przez co przeszedłem.
Winny jest ten, kto wrzucił filmik.
- Tak. - Nie ja.
Uszło mu to na sucho, a obrywam ja.
Simon, ja…
Wczoraj to pomyłka, jasne?
Powinieneś być wściekły na Augusta, nie na mnie.
- Co? - Bo…
To August
opublikował filmik.
Ale… już go odwołałem z roli starosty i kapitana drużyny.
Kiedy się dowiedziałeś?
- Nie chciałeś mi powiedzieć. - Jasne, że chciałem.
- Próbowałem cię chronić. No bo… - Co ty gadasz?
Chroniłeś jego. Zgłosiłbym sprawę na policję.
Simon…
Nie rozumiesz,
że August miałby najlepszych adwokatów w kraju?
Rodzina królewska by go wsparła.
Nie miałbyś szans przeciwko nim.
Przeciw tobie.
- Co? - Należysz do rodziny królewskiej.
Jestem inny.
Jesteś dokładnie taki sam!
Jak twoja mama!
Mówisz, że cię wkurza, ale robisz to samo, co ona.
Masz milion tajemnic i udajesz,
że mnie chronisz,
a tak naprawdę chcesz kryć tylko siebie.
Simon, proszę, porozmawiajmy…
Porozmawiajmy spokojnie. Dokąd idziesz?
SIMON: TO AUGUST OPUBLIKOWAŁ FILMIK.
WILLE MI O TYM NIE POWIEDZIAŁ!
AYUB: CO?! NAPRAWDĘ?!
Zdążył książę przejrzeć przemowę?
Jeszcze nie.
- Proszę zrobić to jak najszybciej. - Dobra.
Dlaczego zmieniłeś piosenkę?
Odsunąłeś Simona.
Hymn Hillerski dużo lepiej brzmi przy tej okazji.
Wszyscy znają jego tekst.
I wcale nie chodziło o Simona?
Pokaż garnitur.
Świetnie.
Musi być tak ciasno…?
Nie mogę oddychać.
Przepraszam.
- Był za ciasny. - Przyszyjemy go.
Co za żmija.
- Od dawna wiadomo, że August to dupek. - Mówiłem o Wilhelmie.
„Naruszenie dóbr osobistych”.
„Zniesławienie”.
Odpowiedziałby za to wszystko.
Jesteście nieletni.
To pornografia dziecięca, poszedłby siedzieć.
Pamiętacie tych gości, którzy pobili pierwszaka parę lat temu?
- Tak. - Tak.
Było ich z dziewięciu. Dwóch zapłaciło odszkodowanie. I tyle.
Wille ma rację.
Takich jak oni się nie skazuje. Wszystko uchodzi im na sucho.
Ale wszyscy znają prawdę. Nie chcesz, żeby wszyscy wiedzieli, co zrobił August?
- Jasne, że chcę. - No to stary…
Posłuchaj.
Masz nas. Wspieramy cię.
Zgłoś to na policję. Wtedy wszyscy się dowiedzą.
Co tam, kochanie?
Jest słabo.
Tak? Dlaczego?
Jeśli Simon nie zaśpiewa, ja nie będę przemawiał.
O czym ty mówisz?
Jan-Olof kazał wymienić piosenkę Simona na przestarzały hymn szkoły.
Simon myśli, że to moja wina.
Kochanie, musisz zrozumieć,
że decyzje Jana-Olofa służą dobrze naszej wizytacji i twojemu przemówieniu.
Proszę, ja nie chcę przemawiać.
Erik nie przemawiał, dopóki nie był pełnoletni.
Wytłumacz mi, dlaczego ja mam to robić.
Jeśli nie będziesz przemawiać, zrobi to Augsut.
Dlaczego on?
Co to znaczy?
Nasi taktycy obawiają się, że nie udźwigniesz presji.
Kto wtedy przejmie tron?
Jeśli stwierdzą, że nie dasz rady…
albo jeśli zrezygnujesz z tronu…
Jeżeli nie będzie dziedziców tronu,
narazimy na szwank cały system w państwie.
Zrozum, że lepiej wdrożyć Augusta już teraz.
Wtedy zmiana będzie bardziej naturalna.
Wynagrodzicie go za to, że niszczy mi życie?
Przestań. To żadna nagroda.
Co innego mamy zrobić?
Nie mamy wyjścia.
Jeżeli nie wygłosisz przemówienia, zrobi to August.
Nie wiem, jak możecie sądzić, że to dobry pomysł.
Też mi się to nie podoba.
Ale czasem nasze własne potrzeby trzeba odsunąć na bok.
Nie zmuszę cię do niczego.
Nawet bym tego nie chciała.
Ale pamiętaj,
że twoje decyzje wpływają nie tylko na ciebie.
Potrzebuję cię…
po swojej stronie, Wilhelm.
Musisz przemówić, żeby pokazać, że poradzisz sobie w roli księcia koronnego.
Jeśli nie przejmiesz korony, zrobi to August.
Kto pierwszy weźmie ślub?
- No… - Dobra, to ja.
Nam się nie spieszy. Całe szczęście.
- Wyjdziesz za mnie? Za późno. - Kto zalicza najwięcej chłopaków?
- Do przodu. - Czekała na to pytanie.
No może.
Kto najchętniej się zemści?
Ty?
- Ty chyba masz ciemną stronę. - Nie wiem, co robić.
Kto nie umie dochować tajemnicy?
- Ja. - Wy plotkary.
Dobra, to faktycznie my.
Wasz pokój to plotkarnia.
- I tak nas wszyscy lubią. - Poważnie.
Oj, Felice, mama do ciebie pisze.
To się zapisało?
- Filmik zniknął. - Co pisze?
Przyjęliśmy ofertę na sprzedaż Rousseau.
Mieliście go im nie sprzedawać.
Wiem, ale nikt inny się nie zgłosił, co miałam zrobić?
- To decyzja rodziców. - Nie.
Wiesz, że nie będzie mu u nich dobrze.
- Obiecałaś. - To nie ja decyduję.
Ale…
Sara.
Nie.
Co mam niby zrobić?
Hej, nie zostaniesz?
Sara?
Nie panuję nad tym, co robię.
Nie myślę, zanim działam, i wszystko się sypie.
Odpowiedzialność, która na tobie spoczywa, to duży ciężar.
- Każdemu by było trudno. - Tylko że ja muszę dać radę.
- Tak? - Tak to właśnie u nas wygląda.
Zawsze.
„U nas”?
Mama, rodzina, dwór…
Nie wiem, dlaczego ja sobie nie radzę.
Erik dawał radę.
Potrafił pogodzić swoje prawdziwe życie z funkcją księcia.
Wiem, że powinienem być za wszystko wdzięczny,
za swoją pozycję i przywileje.
To nie może być trudne.
Co trudnego jest we wręczaniu nagród, przecinaniu paru wstęg i przemawianiu?
Wdzięczność może czasami…
wiązać się z poczuciem winy.
Kiedy czujesz, że powinieneś się odwdzięczyć.
Z tym może być trudno się zmierzyć.
Zwłaszcza jeśli otrzymało się coś, o co się nie prosiło.
No tak, ale…
Mam wobec nich dług.
Muszę to wszystko robić.
Naprawdę musisz?
Tak, liczą na mnie.
Kto?
Mama.
Posłuchaj.
Kiedy tutaj przychodzisz…
masz prawo czuć wszystko, co w tobie siedzi.
Mieć te uczucia
i nie myśleć o tym, co będzie dla wszystkich najlepsze.
Nie wybieramy, kim się rodzimy.
Ale możemy zdecydować, jak będziemy żyć.
To… będą dwa albo trzy…
No i wakacje.
Jasne… Rozmawiają o…
Potrzebujesz sześciu albo siedmiu…
No tak. Śmiało.
I myślisz…? No dobra.
Co jest?
Nieważne.
Dobry wieczór.
- Mógłbym prosić o przysługę? - Jasne.
Co tu robisz?
Sprzedają Rousseau.
Myślałem, że już to wiedziałaś.
Sprzedadzą go tym debilom.
Felice obiecała, że on do nich nie trafi.
- Przykro mi. - Nie rozumiem…
Jak może jej to nie obchodzić?
Ona się w ogóle czymkolwiek przejmuje?
Myślałam… Ufałam jej.
Hej…
Chodź.
Hej.
Przepraszam, że ci nie powiedziałem.
Chodzi o to, że…
August jest następny w kolejce do tronu.
Po mnie. Może mnie zastąpić.
Czyli mógłby przejąć moją funkcję.
Mógłbym być wolny.
Uwolniłbym się od wszystkiego. Mógłbym być wolny z tobą.
Jeśli pójdziesz na policję, już nie będę miał wyboru.
Nie mógłbym być wolny.
Wtedy zawiódłbym rodzinę i Erika.
A tego nie chcę.
- Nie chcesz, żeby miał problemy? - Nie o to chodzi.
- Nie chronisz go? - Nie. Zrób, co uważasz za słuszne.
Chciałem tylko, żebyś wiedział, co czuję.
To tyle.
On chce dla ciebie zrezygnować z tronu?
Dlaczego akurat teraz?
Bo tak chcę.
Oczywiście. To twój majątek.
Tak.
Tylko szybko.
Zajmę się tym i dam znać, jak się uda.
Dobrze.
- Dzięki, mamo. - Pa, kochanie.
- Hej. - Hej.
Dzień dobry.
Dlaczego mnie nie obudziłeś?
Pomyślałem, że musisz się wyspać.
Spokojnie, wszyscy…
Poszli już na zajęcia, nikt nie zauważy, jak będziesz wychodzić.
Przepraszam, że się tak zachowywałam podczas balu.
Bałam się reakcji Felice.
Zerwałabyś ze mną przez nią?
Nie.
Nie?
Zdenerwowałam się, jak powiedziałeś, że możesz zastąpić Wilhelma.
Obiecasz, że mnie nie zranisz?
Pewnie.
Ja, król August, obiecuję królowej Sarze,
że zaopiekuję się naszym wspólnym królestwem.
Super.
Naprawdę muszę już iść.
Dlaczego tak powiedzieli?
Hej! Gdzie byłaś?
Strasznie się martwiłam, jak nie wróciłaś do domu wieczorem.
- Dawaj znać, jeśli zamierzasz spać gdzie indziej.
- Mam ogromne wyrzuty sumienia. - Przejdzie jej.
Słucham? Sprzedałam jej dziecko.
To nie jej koń, nie możesz fundować jej przejażdżek.
- Nie. - No właśnie.
LINDA: TĘSKNIĘ. WIDZIMY SIĘ O PIĄTEJ.
Na pewno przyjdziesz dzisiaj? Mama się cieszy, że będziesz.
- Przyjdę. - Jak idzie?
Nie łapię tego pytania o problematykę książki.
Nie rozumiem.
Bo ona szaleje za tą dziewczyną,
chociaż nawet z nią nigdy nie gadała.
- Malin nigdy nie rozmawiała z Siv? - Tak.
Malin projektuje wszystko na Siv.
Może właśnie dlatego za nią szaleje.
Wydaje jej się, że Siv jest dokładnie taka, jak Malin sobie wyobraża.
A wy co o tym sądzicie?
Malin dorastała w duchu chrześcijańskich wartości,
które trudno jej pogodzić z tym, co teraz czuje.
Przede wszystkim do Siv.
Czytelnik chce, żeby Malin po prostu odrzuciła
te narzucone z zewnątrz ideały i zobowiązania wobec Boga.
To po części jej wina.
Zmuszono ją do bezwzględnego przestrzegania określonych zasad.
Nie może tak po prostu ich odrzucić.
Ale chce zmienić swoje życie
dzięki temu, czego się nauczyła w relacji z Siv.
Może będzie dobrze.
Nie wiemy, co zdarzyło się po zakończeniu.
Popełniła samobójstwo.
Gdzie to jest napisane?
Chodzi o Karin Boye. To książka autobiograficzna.
Spoko.
Dobrze. Ujmijcie to wszystko w prezentacji.
To jest naprawdę spoko.
Raz, dwa, trzy!
Najpiękniejsi na świecie. Jeszcze selfie.
Ale jesteście piękni. Patrzcie.
Raz, dwa, trzy. Super.
Moje dzieciaki, które są już takie dorosłe.
Mamo, pamiętaj, że jak spotkasz królową, to musisz powiedzieć „Wasza Wysokość”.
Wasza Wysokość.
Nie, nie, nie. Znaczy, „Wasza Królewska Mość”.
- „Królewska Mość”. - I zrobić tak?
- Nie, nie. - Ucałować jej dłoń?
Nie śpiewam solo, mamo, nie musisz przychodzić.
Przecież i tak chcę cię zobaczyć.
Nie narobię ci wstydu przed królową.
A właśnie. Spotkałam ostatnio mamę Marcusa.
Serdecznie pozdrawia.
Opowiadała, jak bardzo cię polubiła.
Mówiła, jak się cieszy, że się z nim spotykasz.
I jacy uroczy razem jesteście.
Cieszy się, że poznałeś jej syna.
Wszystko gra?
A ja, oczywiście,
całkowicie się z nią zgadzam.
I jestem bardzo dumna z was obojga.
Wiem, kto wrzucił filmik ze mną i Wilhelmem.
Tak?
To był August.
Okej…
To dobrze, teraz przynajmniej wiesz, kto to był.
Zawiadomiłeś szkołę?
Nie, ale chciałem pójść na policję.
No pewnie, koniecznie.
- Hej. - Hej.
Simon wie. Chce iść na policję.
Jeśli chcesz się przyznać, tak jak mówiłeś, zrób to, zanim on tam pójdzie.
Hej.
Przemyślałem wszystko, muszę to zgłosić.
Nie mogę odpuścić Augustowi.
- Ale… - Kto puści prezentację?
Słuchajcie. Ja nie będę odpowiadać na żadne pytania.
Przeczytam tylko notatki.
Nie bardzo czytałem książkę. Rozumiemy się?
Super. Dacie radę. Pa.
Powtórzymy wszystko ostatni raz?
Kiepsko się czuję, muszę…
Powieść uchodzi
za najlepszą historię miłosną w dziejach.
SIMON: GDZIE JESTEŚ?
Następa grupa omówi Kryzys Karin Boye.
SIMON: JESTEŚ NA MNIE ZŁY?
Kto tam?
Simon.
Co jest?
- Opuściłeś prezentację. - Przepraszam.
Źle się poczułem.
Wejdź.
Spanikowałem przed wystąpieniem.
A sprawa z Augustem mnie przerosła.
Nie idę na policję po to, żeby cię skrzywdzić.
Wiem.
Ktoś w tej szkole powinien postępować słusznie.
Nie chcę cię powstrzymywać.
Ale się boję.
Ja też.
Co będzie z nami?
Nie wiem.
Napisy: Agata Mitura