SERIAL NETFLIX
Jedziesz tam teraz?
Mama mnie zawiezie o dziesiątej.
- Może zostaniesz jeszcze trochę? - Muszę wcześniej coś załatwić.
Wziąć sprawy w swoje ręce.
Zadzwonię, jak wyjdę z komisariatu.
Słucham?
Dzień dobry.
- August? - Tak.
Pojawiła się taka drobna sprawa…
To pilne? Za moment startujemy z Brukseli.
- To drobne zajście… - August, August.
Liczymy, że nie będziesz nam sprawiał żadnych problemów.
Reprezentujesz teraz cały dwór królewski.
Niepotrzebnie dzwonię. Sam się tym zajmę.
To nic wielkiego.
Przepraszam za kłopot.
Proszę.
Dzień dobry. Jest 7.15, na dworze mamy 12 stopni.
Dziękuję, Alexander.
Dzięki.
Hej!
Chodź na chwilę.
Okej.
ODPOWIADASZ ZA DZIEDZICTWO SZKOŁY
Wasza Królewska…
Wasza…
Wasza Królewska Mość…
Droga mamo…
To zaszczyt przemawiać dziś przed wami.
Nie tylko jako książę koronny…
Ale… ale również jako…
Cholera.
AUGUST: MUSIMY POGADAĆ.
WILHELM: NIE CHCĘ Z TOBĄ ROZMAWIAĆ.
AUGUST: TO WAŻNE. CHODZI O SIMONA.
Hej.
Nie odzywasz się od kilku dni.
Dużo się działo i…
Możemy pogadać?
Dobrze. Mów.
Naprawdę cię lubię. Bardzo.
- Jesteś super. - W zasadzie idealny?
Ale to za mało.
- Nie w porównaniu z księciem. - Nie chodzi o niego.
Skąd.
Czyli nic między wami nie ma?
Dlatego mnie zostawiłeś na balu? Poszedłem tam dla ciebie.
- Chciałeś, żeby był zazdrosny? - Nie o to chodziło.
Próbowałem powiedzieć, że nie jestem gotowy na związek,
ale nie słuchałeś.
Czyli to moja wina, że mnie tak potraktowałeś?
Nie.
Tak wyszło.
Przepraszam.
Tak wyszło?
To nigdy nie jest twoja wina.
Powiem ci, jaki masz problem.
Zachowujesz się, jakbyś był cholerną ofiarą.
Twierdzisz, że nie chcesz problemów, ale tak naprawdę czerpiesz z nich przyjemność.
Idź już.
Idź.
RAZ BRATEM - ZAWSZE BRATEM.
O co chodzi?
Słuchaj.
To, co zrobiłem, jest niewybaczalne.
Ja…
pogodziłem się już z tym, że mnie znienawidziłeś na zawsze.
Ale Erik by nie pozwolił, żeby Simon poszedł na policję.
A dzisiaj ja też muszę chronić rodzinę królewską.
Nie jest trochę za późno?
Jeśli Simon to zgłosi…
Alexander weźmie winę na siebie.
Co?
Jak to? Są dowody, że to ty.
Owszem, filmik nagrano moim telefonem.
Tylko że ja byłem wtedy pijany.
Tak bardzo, że zostawiłem telefon w Pałacu.
Na szczęście kochany Alexander
zabrał go ze sobą, kiedy wracał do Leśnego Zbocza.
Szukał kogoś, kto go wpuści. Pukał do różnych okien.
Aż trafił do ciebie.
A ty tam się z kimś obściskiwałeś.
Zaczął nagrywać, raczej dla zabawy.
Ale potem zobaczył, z kim tam jesteś.
Dlaczego to robisz?
Nienawidzisz go.
Wiem, że to ty mnie wrobiłeś w narkotyki.
A potem udawałeś przyjaciela.
Nie oszukasz mnie.
Nie jestem głupi.
Pójdziesz za niego do więzienia?
Rozmawiałem już z adwokatem. To mało prawdopodobne,
ale jeśli by go skazali…
Nie ma pewności, kto opublikował nagranie.
Nie ma świadków ani dowodów, prawda?
Alexander jest małoletni, dostałby lżejszy wyrok,
no i miałby ogromną wdzięczność dworu królewskiego.
Ten wasz przecudowny plan nie ma prawa się powieść.
Simon i tak pójdzie na policję.
- Co wy sobie myślicie? - Szkoda.
Jak go nie przekonasz, wszystkie sprawy ujrzą światło dzienne.
„Micke Eriksson”.
Od razu widać, skąd pochodzą.
Nie chcemy zgłaszać Simona na policję.
Wille, pomyśl, czy to nie zaszło za daleko.
Sprawa ucichła, kiedy zdementowałeś plotki.
- Kogo jeszcze obchodzi filmik? - Mnie!
Próbuję ci wytłumaczyć, co będzie najlepsze dla ciebie,
co najmniej zaszkodzi wszystkim.
Więc idź porozmawiać z Simonem…
Nim będzie za późno.
Dobrze?
Tak, kupiłem synowi konia skokowego.
Już trochę za długo.
- Poprzytulaliście się już? - Tak.
No chodź.
Helena!
Tutaj.
Super. Do środka.
- Chodźmy… - Zostanę, aż odjadą.
- Wskakuj. - Jasne.
Urządzałam lalkom seks-zabawy, jak miałam 14 lat.
W zeszłym roku czepiła się mnie kleptomania.
Tusz do rzęs, który ode mnie dostałaś, był kradziony.
Nie spałam z trzema osobami, tylko pięcioma.
W siódmej klasie powiedziałam, że mój wujek zmarł na raka,
żeby nie iść na WF.
O co ci chodzi?
Przepraszam, że nie powiedziałam ci prawdy o Rousseau.
Chcę być z tobą szczera.
Nie mieć więcej tajemnic.
Serio powiedziałaś, że twój wujek zmarł?
Owszem.
To okropne.
Przepraszam.
Nie masz za co.
Mam. Muszę ci coś powiedzieć.
Zakochałam się w Auguście.
Co?
Już dawno chciałam ci powiedzieć.
Naprawdę. Ale bałam się, że mnie znienawidzisz.
Przepraszam, to twój były. Nie powinnam…
Tak się nie robi.
Nie, nie, ty nie możesz z nim być.
Nieważne, że to mój były. To jest najgorszy człowiek na świecie.
Nie można mu ufać.
SIMON: HEJ, MAMO. CZEKAM JUŻ PRZY ZATOCZCE.
Zaczekaj!
Simon… On ma nas w garści.
- Kto? - August.
Alexander ma wziąć winę na siebie.
Mamy dowody.
Na to, że to był jego telefon. Ale Alexander powie, że go zabrał.
Jak pójdziesz na policję, powiedzą o pigułkach.
- Ale… - Na butelkach było nazwisko twojego taty.
Dlaczego akurat dzisiaj?
Ktoś go musiał ostrzec. Mówiłeś komuś?
Nie. Felice wie o filmiku,
ale nie powiedziałem jej, że idziesz na policję.
Zresztą ona nie odzywa się do Augusta.
To Wille. Cześć.
- Gadałaś z Augustem? - Co?
Dowiedział się, że Simon idzie dzisiaj na policję.
- Chce zrzucić winę na Alexandra. - Czekaj no…
- Co jest grane? - Kto mu powiedział?
August!
- Widziałeś Augusta? - Chyba poszedł na strzelnicę.
FELICE: CO JEST? CO ON ZROBIŁ?
WILHELM: CHODŹ NA STRZELNICĘ.
TO SIĘ MUSI SKOŃCZYĆ.
August!
- Strzelam, nie podchodźcie. - Za kogo ty się masz?
Kto ci dał cynk?
No?
O czym ty gadasz?
Po prostu zgadłeś, że wybieram się dzisiaj na policję?
Na policję? Co?
Myślisz, że możesz wszystko?
Zrobię, co trzeba, żeby chronić rodzinę królewską.
Ty też powinieneś.
Co… Co ty?
Co to ma być?
Dwór potrafi tuszować takie wypadki, nie?
To wciąż ja jestem księciem koronnym, nie ty.
Kto ci powiedział?
Wille!
- Co ty robisz? - Zaraz wszystko nam wyśpiewa.
Kto to był?
Na kolana.
- Na kolana. - Opuść broń.
Klękaj!
- Co ty… - Wille, kurwa!
Kto ci powiedział?
Gadaj, kurwa.
- Spokojnie. - No kto?
- Słuchaj… - Kto to był?! Kto to był?!
Kto to, kurwa, był? Gadaj!
To ja. Ja.
Ja mu powiedziałam.
Pomyślałam, że będzie chciał się przyznać do winy.
- Miał się przyznać zimą. - Co?
O co tutaj chodzi?
Zakochałam się w nim.
Wiesz, co mi zrobił…
Wiem. Myślałem, że najgorsze za nami, bo filmik już był w internecie.
Mówił, że mu wstyd i że chce się przyznać.
Uwierzyłam mu.
Przepraszam, Simon.
Przepraszam.
Nie wystarczyło ci, że rozpieprzyłeś moją rodzinę?
Musiałeś rozwalić jeszcze jedną? Było ci za mało?
Wille, wiem, że tak naprawdę nie chcesz tego robić.
- Simon… - Nie chcesz być księciem.
Odłóż broń.
Wille, no co ty…
Jesteś cholernie parszywa, wiesz?
Chryste.
Miałeś wszystko naprawić.
Miałeś się przyznać, August.
Mam teraz zobowiązania.
Muszę chronić rodzinę królewską,
- nawet jeśli Wilhelm… - Chroniłeś tylko siebie.
Oszukałeś mnie tak samo jak wszystkich.
Jak mogłam być tak głupia…
Dobrze wiesz, że trzeba walczyć o to, czego się pragnie.
Jesteśmy przecież tacy sami.
- Za to cię kocham. - Nie.
Tak, Sara. Przepraszam, ja…
Nie miałem wyboru.
Sara?
Nie.
- Sara… Sara. - Nie.
Simon, zaczekaj.
Hej.
- Simon… - Mam już dość.
Proszę…
Chcę do domu.
ODPOWIADASZ ZA DZIEDZICTWO SZKOŁY
Hej.
Cześć, tato.
Nie rozumiem Sary.
Musiał jej wyprać mózg.
Mam wrażenie, że już jej nie znam.
Może i tak go zgłoś. Nie zrobiłeś nic złego.
Pamiętasz akcję z tabletkami?
Wyszłaby na jaw, mama by się załamała.
Nie wygram, rozumiecie?
Co jest, Simon? Czekałam na ciebie przed szkołą.
Przepraszam, jednak nie pojadę.
Ale… Nie rozumiem. Dlaczego nie idziesz na policję?
Myliłem się.
To jednak nie August.
Ale i tak wiesz, kto to był.
Skoro każdy chroni tylko siebie i swoją rodzinę, to ja też mogę.
- To była stara fabryka, tak? - „Fort”.
Nie, to był Pałac. Tam chodziliśmy na imprezy.
Twoja mama nie była takim znowu niewiniątkiem.
Daj spokój, nie mieszaj mu w głowie. Jak tam, dziecko?
Nie jestem głodny.
Trema przed przemówieniem, co?
Nie.
Nauczycielka wspominała, że opuściłeś prezentację.
Źle się czułem. Wymiotowałem.
Ale jak to? Jesteś chory?
Nie.
Jeśli potrzebujesz próby, możesz poćwiczyć przemówienie przed nami.
- Właśnie. - Nie, to kiepski pomysł.
To nie filmik z Simonem stanowił największy problem.
Tylko te wszystkie kłamstwa i tajemnice.
Co… co masz na myśli?
To, że zawsze mi powtarzałaś, że wszystko ma zostać w rodzinie.
Ale to nie działa.
- To tylko stwarza kolejne problemy. - O co ci teraz chodzi?
Kazałaś mi iść do psychologa.
To prawda.
Trzeba umieć mówić o swoich uczuciach.
- Z nami możesz rozmawiać, o czym chcesz. - To nie wystarcza!
Rozumiesz?
Idę do łóżka.
Do jutra.
Przyda ci się odpoczynek, jutro ważny dzień. Musisz mieć dużo siły.
Co się dzieje?
- Co robisz? - Przeprowadzam się.
Z powodu Rousseau czułam się jak najgorsza przyjaciółka na świecie.
A ty ukrywałaś przede mną coś takiego. Jesteś nienormalna.
- Warto było? - Nieźle to rozegrałaś.
Przepraszam. Co robisz, Felice?
Co to za zbiegowisko?
Co się tutaj dzieje?
Hej…
Sara?
Sara kręciła z byłym Felice, a potem…
- Tyle hałasu o chłopaka? - Chodzi o coś więcej.
O lojalność.
A wy co tu w ogóle robicie? To nie wasza sprawa.
Jesteśmy tu dla Felice.
Może ty tego nie rozumiesz, ale my nie mamy przed sobą tajemnic.
Nie? Żadnych?
Stella i Fredrika, wyjdźcie, proszę.
Zgadzasz się?
- Tak. - Chętnie.
Poczekaj, aż Madison się dowie.
Dobrze, teraz porozmawiajmy.
Mogę zmienić pokój, nie ma problemu.
Sara, słyszysz siebie? Musiało dojść do nieporozumienia.
- Porozmawiajcie… - To nie jest nieporozumienie.
Sara pokazała, że nie jest dobrą przyjaciółką.
Nie jest lojalna.
Nie wiem, co się stało. Nigdy wcześniej nie byłam zakochana.
Zupełnie straciłam rozum.
Zawsze odróżniałam dobro od zła, a tym razem wszystko mi się pomieszało.
Jesteś taka fałszywa.
AUGUST: SARA, MOŻEMY POROZMAWIAĆ?
PROSZĘ! CZUJĘ SIĘ PODLE.
„Każdy krok…
Nasz każdy krok…
to dla nas”…
Boże.
„Z każdym krokiem…
staramy się…
Z każdym krokiem…
staramy się dać wam…
powód do dumy”.
Kurwa.
Cześć, tu Sara.
Nie mogę teraz odebrać, zostaw wiadomość.
Jak to?
Nie wiem, co ze mną i Wilhelmem.
On chce was ukrywać, a ty nie.
Dopóki nie będzie pełnoletni.
To kupa czasu.
Ale decyzja należy tylko do ciebie.
Chcesz spać?
- Zgasimy światło? - Na trzy?
Raz…
Dwa.
Trzy.
Dobranoc, Simme.
Dobranoc.
Ostrożnie.
„…którzy sumiennie będą wypełniali
swoje obowiązki”.
- Jeszcze raz. - Nie zgadza się.
- Nie ma wyboru. - To tylko moment.
Halo?
Sara?
Pięknie.
- August. - Dzień dobry.
Wasza Królewska Mość. Książę Ludvig. Książę koronny.
Dobrze, mamy już wszystkich. Najpierw będą zdjęcia.
Przećwiczmy sobie konfigurację.
Gdyby królowa mogła stanąć tutaj…
Książę obok królowej…
Książę Wilhelm z drugiej strony.
Pani dyrektor…
August, stań proszę, bardziej z tyłu.
- Bardzo mi miło. - Mnie również.
Von Streben. Co za spotkanie.
- Obczaj Augusta. - Jak ryba w wodzie.
To jego żywioł.
Märta.
Boże, ale urosłeś.
- Dziękuję. - Jestem Charlie. Bardzo mi miło.
- Charlie. Sam je zbierałeś? - Tak.
Pięknie.
Bardzo ci dziękuję.
Wasza Królewska Mość, pora udać się na ceremonię.
Tędy, proszę.
Dziękuję.
August, ćwiczyłeś przemówienie?
- Wkułem całe. - Dobrze.
Sara.
Sara?
Dokąd idziesz?
Poczekaj chwilę.
Słuchaj… odkupiłem Rousseau.
Co?
Sprzedałem jeden z obrazów ojca. To była propozycja nie do odrzucenia.
Jest twój. Tego chciałaś, tak?
Marzyłaś o tym.
Naprawdę niczego nie rozumiesz.
Sara…
Jan-Olof?
Mogę na chwilę odejść?
Nienawidzę Augusta.
Ale to nie powód, żeby niszczyć nasze rodziny
i wszystko inne.
Nie chcę, żeby odebrał nam to, co jest między nami.
Też tego nie chcę.
Chcę z tobą być.
Jeśli trzeba będzie to ukrywać…
to trudno.
Jeżeli to jedyny sposób…
Ale od teraz żadnych tajemnic.
Kocham cię.
Książę, musimy iść.
Przeszły dni, minęły lata
Hillerska wciąż trwa
Tutaj toczy się nasze życie
Tutaj wzrasta wieczna przyjaźń
Z otwartymi ramionami witamy
Każdego, kto…
Pani dyrektor przemówi, potem twoja kolej.
Hillerska wciąż nam przyświeca
Nie wiem, czy dam radę.
- Jest książę pewny? - Chyba zwymiotuję.
Szwedzka flaga powiewa dumnie
Nie możemy ryzykować przed wszystkimi.
- Nie. - Przynosi nam pocieszenie
- Przygotuj się, zaraz twoja kolej. - Gdy szukamy drogi do domu
Witamy z otwartymi ramionami
Każdego, kto się zjawi
Hillerska wciąż prowadzi nas
Wciąż stanowi wspólny dom
SARA: PRZEPRASZAM, SIMON. WSZYSTKO WYPROSTUJĘ.
Chciałabym zgłosić popełnienie przestępstwa.
W dzisiejszym programie pojawiła się drobna zmiana.
Książę koronny Wilhelm
miał wygłosić dla nas powitalne przemówienie,
ale dziś zastąpi go…
Chciałam powiedzieć - zapraszam serdecznie księcia koronnego Wilhelma.
Prosimy na scenę.
Wasza Królewska Mość,
droga mamo.
Drodzy uczniowie.
To zaszczyt stać dziś tutaj.
Nie tylko jako książę koronny,
ale także jako wasz kolega.
Hillerska to nie tylko miejsce, kształcące obywateli,
którzy będą sumiennie wypełniali przyszłe obowiązki.
To także nasz dom.
Hillerska stała się nim dla mnie.
Wcześniej stanowiła dom dla mojej ukochanej mamy
oraz brata.
Motto szkoły brzmi: „Czuj odpowiedzialność za dziedzictwo.
Bądź dumny ze swojej historii.
Przekaż tradycję przyszłym pokoleniom”.
Nie.
Problem…
zaczyna się, kiedy przekazujemy tradycje,
nie zastanawiając się nad ich słusznością.
Wtedy stajemy w miejscu.
Gdy ślepo podążamy za zwyczajami, jak mamy się rozwinąć?
Nie możemy nawet zmienić hymnu szkoły bez wzbudzania paniki.
Mamy przed sobą tajemnice. Kłamiemy.
Chronimy siebie nawzajem, bo boimy się tego, co mogłoby się inaczej stać.
Boimy się konsekwencji.
Ja też się boję.
Ale chcę to już zakończyć.
To ja byłem na nagraniu, które wyciekło w zeszłym semestrze.
Ja i Simon.
Hej! Halo!
Nie chciałem…
dzielić tej chwili z nikim innym, dlatego skłamałem.
Ale to byłem ja.
Napisy: Agata Mitura