- Cudownie się bawiłam. Dobranoc. - BARD
BATMAN: MROCZNY MŚCICIEL
- Może wypiszę czek? - Po co?
Rozmawiamy o zaginionej, a nie o mandacie.
Tak, i staram się pomóc,
ale nie chcę, żeby moje nazwisko wypłynęło w gazetach.
Datek dla policji mógłby sprawić, by mój udział
pozostał w tajemnicy. Mogę go wypisać pani, panno Montoya.
Pani detektyw Montoya, panie Wayne.
Nie wszystko jest na sprzedaż.
Nie chcę mieszać pana z błotem,
tylko znaleźć Yvonne Frances.
Pan widział ją jako ostatni. Dlatego pan tu jest.
Masz ci los, teraz mi wstyd.
Tak?
To dobrze. Wróćmy do tamtego wieczoru.
Podobno odwiózł ją pan o 23?
O 22.52.
Większość ludzi nie potrafi tak dokładnie zapamiętać czasu.
Rano Yvonne miała zagrać w nowym filmie.
Wcześnie zaczynała, dlatego pilnowałem czasu...
Ani słowa więcej.
W końcu jesteś.
Lucius Fox, mój prawnik.
Pan Wayne pomaga w sprawie zaginięcia, panie Fox.
Już nie. Zbieramy się, Bruce.
Nie jest podejrzanym.
Zaciągnęła go tu pani, a mogła przesłuchać w posiadłości.
Posiadłość równa się specjalne traktowanie?
Zabawne. Proszę kierować pytania do mnie.
Miło było panią poznać.
Jasne. Nie wątpię.
Wydaje mi się,
że lepiej będzie poprowadzić własne dochodzenie.
Detektyw Montoya jest bystra.
Łapówka ją rozgniewała.
Do czego pan zmierza?
Przyda nam się, jeśli jest szczera, inteligentna i nieprzekupna.
I znacznie to przyśpieszy odnalezienie panny Frances.
Tak, to też.
Wkurza mnie to.
Myślałam, że coś powie, zanim pojawił się prawnik.
Kamerdyner zapewnił mu alibi, ale nie podejrzewam Wayne'a.
Bez zbrodni nie ma podejrzanych.
Mamy zaginioną osobę.
Bardzo sławną, ale tylko tyle.
W tym sęk.
Ani śladu po Frances. Od dwóch dni cisza.
Coś jest nie tak, szefie. Czuję to.
Co teraz zrobisz?
Idę do kina.
Detektyw Montoya.
Mam kilka pytań o Yvonne Frances, panie Karlo.
Yvonne? Chętnie odpowiem.
Zapraszam.
Coś wiadomo?
Niestety nie.
Dobrze ją pan zna?
Dość, tak sądzę.
Występowaliśmy razem w filmach.
Zwykle gram złoczyńcę, który łypie okiem na damę w opałach.
Chyba widziałam te filmy.
Każdy ma rolę do odegrania.
Teraz widziałbym ją pierwszy raz od miesięcy.
Panie Karlo, wie pan coś, co pomoże ją odnaleźć?
Słyszałem plotki.
Zadawała się z niewłaściwymi ludźmi i zaczynała mieć kłopoty.
Mówiąc „z niewłaściwymi ludźmi”...
To były plotki.
Nie słuchałem ich.
A może powinienem był.
W każdym razie mam spotkanie z Edmundem Haynesem.
To reżyser nowego filmu.
Nie lubi spóźnialskich.
Jasne. Dziękuję za rozmowę.
A to było w ubiegły wtorek.
Jest panna Frances. Sukienka od Edith Head.
Bardzo ładna. Kto...
We wtorek?
Zgadza się.
„Dawno jej nie widziałem”.
Sprawdzisz może, gdzie Karlo umówił się z reżyserem?
Zaraz zobaczę.
Pan Haynes nie ma spotkania z panem Karlo.
Szukam Basila Karla. Jest tu?
Nie. Wyszedł godzinę temu.
Jaki jest jego adres?
Centrala. Policja. Odznaka nr 742.
Dyspozytornia. Przysłać radiowóz i karetkę.
Slade Terrace 2462, mieszkanie 3-G.
Gdzie...
Spokojnie, panno Frances.
Rozmaże pani makijaż.
Co to ma być?
Co pan robi?
Proszę się uspokoić.
I zachować energię do ważnej sceny.
Proszę poczekać!
Niech pan wróci!
Pomocy! Niech ktoś mi pomoże!
Nawaliłam. Podejrzewałam Karla, a okazał się ofiarą.
Karlo kłamał.
Poznaj powód, a znajdziesz zabójcę i może pannę Frances.
O ile jest czas.
Nie zadręczaj się tak, Renee.
Zaryzykował pan, mianując mnie detektywem.
Zawiodłam pana.
Jeszcze nie.
Dlatego zaproponowałem podwojenie stawki.
Skończył z niczym.
Detektyw Montoya, dzień dobry.
Pan prokurator.
Jak idzie sprawa Yvonne Frances?
Teraz łączy się z zabójstwem Basila Karla.
Na chwilę obecną nie idzie.
Proszę się rozchmurzyć. Teraz to głośna sprawa.
Niech pani kogoś aresztuje, a zrobię furorę w sądzie.
Byle kogo czy faktycznego mordercę?
Ostra jak brzytwa.
Taka sprawa może zdziałać cuda dla mojej kampanii.
Chyba nic nie wisi mi tak bardzo jak pańska kampania, panie Dent.
Przyjacielska rada. Niech ci nie wisi.
Po wyborach zechce być pani po mojej stronie, Renee.
Powodzenia w zwalczaniu przestępczości, panowie!
Ty też się trzymaj, Bullock.
Wiesz, na co patrzę, Sidney?
Na ustrojstwa szalonego naukowca warte tysiące dolarów,
które wynajęliśmy od tego McFaddena.
Tylko zbierają kurz.
Jeśli nie chcesz zapłacić za to z własnej kieszeni,
znajdziesz inną krzykaczkę, żeby zastąpić tę Frances,
i to jeszcze dzisiaj!
Czego?
Pan Haynes chce się spotkać. Ma pan czas o 11.
Mieliśmy zacząć kręcić horror, w którym na razie grają
zaginiona panna i umarlak.
Czego on chce?
Pewnie dowiedzieć się, czy ma co reżyserować.
Dobra. Niech będzie. Umów nas.
Co? Czego chcesz?
Nie!
Masz coś?
Miło się patrzy na pannę Frances, ale to nie Gloria Swanson.
Coś przydatnego?
Niestety nie.
A panicz coś ma?
Jakiś rodzaj krzemianu.
Dziwne.
Podaj mi lampę rtęciową.
Wygląda jak monogram.
Skrót czegoś.
Monoscope Pictures Wardrobe.
Nasz zabójca ma dostęp do studia.
Detektyw Montoya.
Jestem umówiona.
Basil Karlo był jednym z najlepszych aktorów,
z jakim miałem przyjemność pracować.
Nazwałbym go nawet najlepszym aktorem naszego pokolenia.
Wielka strata.
Inni podzielają pańską opinię?
Ten, kto z nim pracował, wiedział, że ma talent.
Był wspaniały.
Niezrównany.
Ale odstawał wyglądem.
Brakowało mu urody.
W Gazette ukazał się artykuł
o panu i pannie Frances.
Nie warto we wszystko wierzyć.
Yvonne jest urocza,
ale nie w moim typie.
Yvonne często pracowała z Karlem.
Ostatnio w Wieży strachu.
Lubił z nią pracować?
Można tak to ująć.
Był w niej zakochany.
Całą noc, kochana.
Odwzajemniała uczucie?
Raczej nie, ale proszę zrozumieć. Bardzo szanowała Basila.
Czuła, że go oszukano.
To okropnie niesprawiedliwe.
Z twoim talentem powinieneś grać główną rolę. Gdyby...
Gdybym tylko tak nie wyglądał.
Tak.
Byłbyś gwiazdą.
Musiał wziąć słowa do serca.
Jasne. Ale przez to desperacko chciał zmienić wygląd.
Branża potrafi być łaskawa, ale i okrutna.
Basil idealnie nadawał się do pewnych ról.
Ale chciał grać inne.
Tak.
Pewnie dlatego poznał tego szalonego oszusta Jacka Ellmana.
Szalony oszust? Co za połączenie, panie Haynes.
Zatem jedno z dwóch.
Był wizażystą w studiu. Kilka razy pracował z Basilem.
A nawet lepiej.
Zabieg odmieni twoją karierę, Basil.
Potrzebuję tylko czasu i pieniędzy.
Co zechcesz. Potrzebny mi cud.
Co to za zabieg?
Wątpię, że jakiś był.
Widziałem, że Karlo stracił cierpliwość do Ellmana.
Oddaj pieniądze albo zrób wreszcie ten zabieg.
Nie dość, że brzydki, to głupi.
Geniusza nie wolno poganiać!
Zwykły z ciebie oszust.
Dość tego, Ellman! Zwalniam cię!
Ochrona od razu wyprowadziła Ellmana.
Kiedy to było?
Jakieś dwa miesiące temu.
Nie!
Z dala od kamery. Odwróć się od niej!
Ale myślałem...
Masz grać, a nie myśleć.
Masz grać tak, jak ci każę.
Ja! Reżyser!
Mamy przerwę.
Będę u siebie, rozważając zmianę zawodu.
Uciekaj.
- Pennyworth. - Paniczu?
Wezwij policję za dwie minuty.
Monoscope Pictures, pod sceną H.
Znalazłem dwa ciała.
Lew Valentine i gwiazda kina Darryl Manning.
Nie żyją przynajmniej dzień.
Tylko że godzinę temu detektyw przesłuchiwała Manninga.
Mówi Montoya. Jestem na East Endzie.
Lark Avenue 847. Przysłać wsparcie do podejrzanego Jacka Ellmana.
Mówi Flass. Jesteśmy w drodze.
Potwierdzam. Wsparcie w drodze.
Miły wieczór.
Zostały jeszcze ogórki?
Nie.
- Tak? - Montoya. Policja.
Jack Ellman?
Tak, to ja.
Mam kilka pytań w sprawie Basila Karla.
Coś się stało Basilowi?
Nie czyta pan gazet?
Pan Karlo został zamordowany.
Nie miałem pojęcia.
Przykro mi. Porozmawiajmy w środku.
To nie jest Karlo.
Mam bałagan.
Mało kto mnie odwiedza.
Po utracie pracy musiałem gdzieś kontynuować badania.
Zabieg dla pana Karla był częścią pracy?
Słyszała pani o tym.
Zabieg był eksperymentalny.
Niestety pan Karlo oczekiwał cudu.
Ciekaw jestem, jak mnie pani znalazła.
Jestem detektywem, panie Ellman. To moja praca.
Wcale mi pan tego nie ułatwił.
Ale niektórzy lubią wyzwania.
A pan? Lubi pan wyzwania?
Karlo?
Bardzo dobrze, pani detektyw.
To ja, Basil Karlo.
Co pan zrobił z twarzą?
Opowiedzieć pani całą historię
o latach i rolach zmarnowanych przez moją twarz?
Jak Ellman obiecał ją poprawić?
Jak zamiast tego otrzymałem cud?
Mówili, że gdyby nie twarz, mógłbym zagrać tysiąc ról.
Ale teraz mam twarz, która może odegrać tysiąc ról.
Chciałem pokazać Yvonne, że teraz będzie inaczej.
Że będę gwiazdą, jaką we mnie widziała.
Nie bój się, Yvonne.
To ja, Basil.
Jestem twój, moja droga, jeśli mnie zechcesz.
Nie.
Zostaw mnie.
Ale ona mnie odrzuciła.
Nie chciała zagrać swojej roli.
Teraz pani rozumie?
Otrzymałem dar odpowiadający mojemu talentowi.
Mogę być kimkolwiek i oszukać wszystkich.
W tym panią.
To pan podszywał się pod Manninga.
Zgadza się.
A pani nie miała pojęcia.
Ani o tym, że Basil Karlo z nożem w plecach
to był Jack Ellman.
Zanim go zabiłem, użyłem na nim jego serum.
Więc co? Chodziło panu tylko o zemstę?
Na początku.
To świetna motywacja dla każdego aktora.
Wczuwam się w rolę.
Posmakował pan morderstwa.
Tak.
I jeszcze nie skończyłem.
Szekspir napisał: "Każdy człowiek za swego żywota odgrywa różne role".
Odnalazłem swoją ostatnią.
O ironio, straciłem przy tym karierę i ukochaną.
Ale po całym życiu grania złoczyńców,
bandytów, brutali i łajdaków,
zrozumiałem, że byłem obsadzany idealnie.
Urodziłem się, by grać tych złych.
Błagam, litości.
Nie wierzę ci.
Co?
Zabiłem Ellmana i Valentine'a.
- Zabiłem... - Nie przekonujesz.
Przesadnie się wczuwasz.
Efektowny makijaż ma poprawić słabo napisaną postać.
Obłuda, Basilu.
Brak realizmu.
Brak realizmu?
Zaraz ci go pokażę!
Nie, żebym była diwą, ale szybciej.
Staram się.
Nie chcę tu umierać.
Nie ruszaj się.
Nie chcę strzelać.
Ale to zrobię.
Policja! Stać!
To teraz się zjawiacie?
Psia mać.
Widziałeś?
O rany, widziałem.
Nietoperz rozwiązał za ciebie sprawę?
Nie. Dałeś mu uciec.
Pani pozwoli.
Przeżyłam dość traumy w ostatnich dniach.
Wiem, że nadal słuchasz.
Jeszcze nie skończyliśmy.
Napisy: Joanna Kazimierczak
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska