KŁAMSTWA
Jak masz na imię?
Juliette.
Juliette? Jak z tej sztuki?
Tak.
- Też ją znacie? - Tak.
Skąd jesteś?
Przyszłam z zewnątrz. Z innego silosu.
Którego?
Jest ich 50.
Pięćdziesiąt?
Tak, ten jest 17.
Więc najbliżej są 15, 16 i 18.
Jak długo szłaś?
- Nie wiem. - Gdzie było słońce?
Nie... Kim...
Kim jesteś?
Hej. Nie, czekaj!
Słuchaj, chcę porozmawiać,
ale będziesz musiał... musisz mi cokolwiek powiedzieć.
Mam na imię Solo.
Solo?
Tak.
Jaki Solo?
Po prostu Solo.
Bo jestem tutaj całkiem sam.
Dlatego Solo.
Nikt nie wypędzał ludzi.
Sami chcieli wyjść.
I kiedy wyszli, dzień był ładny.
Wszyscy się uśmiechali, ale potem znowu zaczęło dmuchać pyłem.
Trucizna chyba na trochę zniknęła, ale potem wróciła.
Było jej dużo i wtedy wszyscy umarli.
Ale czyszczący umierają w trzy minuty.
W takim razie... jak mogli przeżyć dłużej?
Nie wiem. Ty przeżyłaś.
Miałam kombinezon i...
Hej, wysłali cię tak jak Rona?
- Rona? Kim jest Ron? - Ron Tucker.
Czyszczący, który nie czyścił. Myślał, że jest bezpiecznie. Chciał wyjść.
Ale potem nie czyścił.
Napisał tylko ziemią „kłamstwa” na soczewce.
A potem wyszedł za róg poza zasięg wzroku.
Dwa dni później namalowali na ekranie „kłamstwa”,
tuż nad tym, co napisał on, i wtedy zaczęła się walka.
No i Russel mnie tu skierował.
Russell był szefem IT. Byłem jego cieniem.
Powiedział mi:
„Choćby nie wiadomo, co się działo,
nigdy nie wpuszczaj nikogo do schronu. Przenigdy”.
Ale czemu wszyscy wyszli?
bo myśleli, że jest bezpiecznie.
Bo tamten powiedział, że jest, a oni...
Bo nie widzieli, jak umiera.
Nie widzieli, jak umiera, więc myśleli, że może nadal żyje.
- I wtedy wszyscy wyszli? - Tak.
Co?
Ja nie czyściłam.
Kombinezon... Muszę wrócić.
Czekaj! Co?
NA PODSTAWIE SERII KSIĄŻEK SILOS
SILOS
- Zostawcie go! - Mamo...
Mamo! Idź do domu!
Wszystko dobrze! Nic mi nie będzie!
Teddy!
Wrobili go. Sami namalowali to graffiti.
Nie wrobili go.
On je namalował. I jestem z niego dumna.
Tu na dole jest nasz dom.
To nasze ściany i możemy je oznaczać, jeśli chcemy.
Tyle że teraz go mają.
Wiemy, czego się boisz, Evelyn.
Wiemy, co mogą zrobić.
Będą chcieli ukarać dla przykładu kogoś z Mechanicznego.
Ale im nie pozwolimy.
- Prawda? - Nie.
- Pozwolimy? - Nie.
Nie damy im twojego syna.
SERWEROWNIA
Co ja tu robię?
Pomyślałem, że powinniśmy zacząć od Nakazów.
Próbowałam o wszystkim zapomnieć.
Zwłaszcza o tym.
NAKAZY
Ale coś zostaje.
„W razie nieudanego czyszczenia należy przygotować się na wojnę”.
No i graffiti.
Musisz się z nim rozprawić.
Zwłaszcza kiedy wspiera bunt.
Albo „cokolwiek, co sławi osobę,
która nie czyściła”.
Aresztowałeś kogoś za graffiti?
Jednego z mechaników.
Co napisał?
To samo, co widziałem wczoraj.
Juliette żyje.
Kamera go nagrała?
Nie. Dostaliśmy donos.
Zniszczyli większość kamer poniżej 120. poziomu.
Nichols musiała im powiedzieć.
Skąd wiedziała o kamerach?
O ile wiem, po prostu się domyśliła.
Była naprawdę niezwykła, prawda?
Zupełnie nie mogłem jej rozgryźć.
Spotkałam ją tylko dwa razy.
Nie wyglądała, jakby chciała wyjść.
Złapano ją z groźnym reliktem,
twardym dyskiem sprzed buntu.
Co na nim było?
Poza nagraniem czyszczenia sprzed 200 lat, które pokazała przez chwilę na ekranie,
nie wiem, zniszczyłem go.
Powiedziała, że chce wyjść?
- I tak by wyszła. - Ale to powiedziała?
Tak. Powiedziała.
Następnym razem aresztuj za graffiti
kogoś z poziomów środkowych albo górnych.
Według Nakazów...
Trzeba obwinić mechaników i zjednoczyć przeciw nim resztę Silosu.
Wiem o tym.
Ale Juliette...
była szczególna.
Nikt wcześniej niczego takiego nie zrobił,
więc musisz wyjść poza Nakazy.
Nie mówię, że będzie łatwo.
To może być jak...
wyobrażanie sobie nigdy niewidzianej barwy.
Ale spróbuj.
I wypuść tego człowieka z Mechanicznego, którego aresztowałeś.
Okaż trochę łaski.
A teraz chciałabym już stąd, kurwa, wyjść.
Juliette poszła do Silosu nr 17?
Tak.
Mogła tam przeżyć?
Raczej nie.
Tamten silos jest od dawna martwy.
Był już taki, kiedy zostałaś moim cieniem.
Cholera.
RON TUCKER ŻYJE
CHCEMY WYJŚĆ
Jak idzie z aresztowanymi,
którzy mogli widzieć, co wysłała im do komputerów?
Podajemy im leki.
Niby na stany lękowe.
A ci dwaj, co pomogli Nichols?
Patrick Kennedy i Danny Bly.
Są przetrzymywani w Sądowym.
- Podano im już leki? - Nie.
A co?
Nie wiem czemu aż tak to zaciskają.
I już.
W porządku?
Wiesz, kim jestem?
Każdy wie, kim jesteś, Sims.
Rodzice straszą tobą dzieci, jak nie chcą jeść brokułów.
Powinny je jeść.
Ja jem.
Puścisz mnie?
Potrzebuję trochę więcej.
No tak.
Co mogę wam jeszcze dać?
Zabraliście mi już Doris.
Twoją żonę?
Tak, moją żonę, ty zjebie.
Nie możecie odebrać mi już nic więcej.
A wiele widziałem.
Wiele wiem.
Wiem, że to wszystko jest, kurwa, kłamstwem.
Więc może od razu wbijesz mi nóż w oko?
Nie każdy, kto coś wie, musi umierać.
Możesz przestać tajemniczo bredzić,
choć na chwilę, i powiedzieć mi, co ja tu, kurwa, robię?
Istnieje taki lek.
Sprawia, że zapominasz.
Co zapominam?
Wpierw to, co my chcemy, żebyś zapomniał. Mała dawka załatwi parę ostatnich tygodni.
A duża dawka?
Możesz wrócić do stanu sprzed śmierci Doris.
Ja by to wyglądało?
Co bym robił? Łaził i zastanawiał się, gdzie się podziała?
Nie. Jeśli ten lek naprawdę istnieje, to wrócę do samego początku.
Do stanu sprzed 22 lat.
Zanim ją poznałem.
Tego chcę. Bo tak jest łatwiej.
Możemy ci to dać.
Ale najpierw musisz coś dla nas zrobić.
Piękne, prawda?
Co to było?
Nie wiem.
Wezwałam cię, bo chciałam o coś spytać.
Skończyłeś raport o czyszczeniu pani szeryf Nichols?
Prawie. Brakuje mi zeznania jednego świadka.
Czy pani Nichols mówiła, że chce wyjść?
Według pana burmistrza,
pana Simsa i czterech z pięciu agentów, tak.
Wkrótce porozmawiam z piątym.
W takim razie cię nie zatrzymuję.
Proszę pani...
mam Syndrom.
Sims mówił, że zrobiono wyjątek.
Popieram jego decyzję.
Czas pozbyć się piętna, niepotrzebnie spowodowanego przez parę...
dyskryminacyjnych sformułowań w Pakcie.
Wiesz, istnieje pewna teoria co do przyczyn Syndromu.
Że to nie choroba krwi ani niedobór witamin,
tylko naturalna ludzka reakcja na nienaturalną sytuację.
Ludzie nie są stworzeni do tego, żeby żyć pod ziemią.
Nikt z nas nie przeszedł więcej niż 50 m w linii prostej.
Poza Juliette Nichols.
Kiedy skończysz raport...
chcę go zobaczyć.
Co to jest?
Otwórz to.
Co to jest?
Potrawka z kurczaka.
Nie jest zła.
Sam już nie wiem, ale pamiętam, że na początku ją lubiłem.
O cholera.
- Co? - Nic.
Po prostu... byłaś naprawdę głodna.
Nie ma kombinezonu?
Znalazłam jakieś paski i takie tam.
Może z trzy metry materiału, który nie był zniszczony.
To za mało, żeby zrobić kombinezon, a swój...
porwałam na strzępy, więc nie.
Kombinezony przygotowywano tylko w sali S.
A materiały do nich są w dziale zaopatrzenia,
ale to...
Pod wodą?
Oby się nie zmoczyły.
Słucham?
Oby się nie...
Co?
- Nie... - Chciałem zażartować.
Ale wyszedłem z wprawy, sorry.
- Juliette? - Tak?
Czemu nie czyściłaś?
- Bo tak zapowiedziałam. - Jasne. Każdy zapowiada.
Zrozumiałam, czemu ludzie czyszczą.
Wiesz...
ludzie koniec końców czyszczą, bo kiedy wychodzą na zewnątrz,
widzą piękne niebo, piękne drzewa,
trawę i pieprzone kwiaty.
No i czują, że muszą.
Chcą pokazać wszystkim, jak to wygląda.
Jak jest pięknie.
- Ale ty tak nie zrobiłaś. - Nie.
Bo to, kurwa, bujda.
Bo widziałam nagranie z czyjegoś czyszczenia,
na którym były takie stworzenia,
które leciały po niebie.
Ptaki. To są ptaki.
Dobra. Kiedy wyszłam, zobaczyłam te ptaki, ale ruszały się dokładnie tak jak te,
które widziałam na tamtym nagraniu z czyszczenia.
Dokładnie tak samo.
Zrozumiałam więc, że to nie ekran na stołówce był kłamstwem,
tylko to, co ja widziałam.
W kasku.
- Nie wiem, jak to robią. - Bardzo zaawansowane komputery.
Ale to była bujda, więc po co miałam czyścić?
Nie zrobiłam tego,
tylko poszłam.
Szłam i szłam,
i nie wiedziałam, że może to doprowadzić do tego, co stało się tutaj.
- Nie wiedziałam. - Nie mogłaś.
Dlaczego żyjesz?
Wszyscy umarli, a ty przeżyłeś. Dlaczego?
Bo inaczej kto pilnowałby schronu?
Ale jak długo tu jesteś?
Mówisz, że jesteś sam i masz jedzenie, więc...
Robię po prostu swoje. Nie otwieram drzwi.
Nie otwieram ich.
- Nigdy? - Nie.
Bo widać, że ktoś chciał się dostać...
Lubię czytać, puszczam muzykę...
Solo? Mogę spytać...
Te ciała na korytarzu nie są tak stare jak pozostałe, więc...
Co się stało?
Nie znalazłam jedzenia, więc dziękuję. To było... naprawdę miłe.
Dziękuję.
Nie próbowałem być miły. Chciałem tylko, żebyś zjadła.
Dlaczego?
Bo gdybyś zjadła, wiedziałbym, że jesteś prawdziwa
i mi się nie zwidziałaś.
Masz zwidy?
Co... Nie, Solo...
To za to, że uratowałeś dzieci przed tamtym szaleńcem.
Jak miał na nazwisko?
Nie wymawiam go.
Jakby nigdy nie istniał.
To dobrze.
No i to.
Nikt nie dorównuje ci na strzelnicy.
NAGRODA STRZELECKA
Wciąż nikt.
Masz rację, Reggie.
Masz rację.
Miło mi, że mnie pan odwiedza, ale...
Mów mi Rob.
Nie, proszę pana, nie mogę...
Nie będziesz zdziwiony, że ściągamy agentów z emerytury
ze względu na stan wyjątkowy.
Tak powinno być.
Z wszystkimi.
Co natomiast może cię zdziwić, to że wysyłamy cię do Mechanicznego.
Kogoś w moim wieku?
Znamy się od dawna i od dawna sobie pomagamy.
Czas spłacić mój dług.
Prosiłeś o pięć minut z Archiem Brentem.
Dałem ci dziesięć.
Proszę tylko powiedzieć, że nie na długo.
Mają tam dziwne powietrze.
Bynajmniej nie na długo.
Hej, szefie. Nie pogadaliśmy...
- Nie mam czasu. - To ważne.
Prosiłem, żebyś obserwował Shirley i dowiedział się, co planuje.
A ty do niej dołączyłeś.
Dziwi cię, że to wiem?
Myślisz, że prosiłem tylko ciebie?
Tak, byłem tam, ale właśnie dlatego musimy pogadać.
Dziękuję, że przyszłaś, Jean.
Wiem, że to daleko.
Wiem, co widziałam! Nie kłamię!
W części Paktu poświęconej obowiązkom szeryfów
jest zapis, że jeden z nich składa Wydziałowi Sądowemu raport
z każdego czyszczenia.
Dlatego cię tu poprosiłem.
Zobaczyłem panią szeryf Nichols dopiero w areszcie.
Ty byłaś przy jej aresztowaniu?
Tak.
Na polu kukurydzy?
Zgadza się.
Zanim rzuciła się do ucieczki, co powiedziała?
Nie może pan spać?
Tak. Chyba za późno wypiłem kawę.
A pani?
Przez nerwy.
Myślałam, że nie mamy już szansy na loterii urodzeń,
ale ponieważ szeryfka wyszła, jutro organizują dodatkową.
Losowanie z tej samej puli co ostatnio.
Mój mąż powtarza, że mamy większe szanse.
Życzę wam powodzenia.
Rick i ja bardzo chcieliśmy mieć dziecko,
ale zastanawiamy się, czy w ogóle teraz powinniśmy.
Dziecko to przedsięwzięcie oparte na nadziei.
Ci, którzy zasadzili te drzewa, nie zdążyli już pod nimi usiąść.
Ma pan dzieci?
Jak to jest?
Naszą pierwszą... najpierw usłyszałem, zanim ją zobaczyłem.
Z uchem przy brzuchu żony.
Miesiącami myślimy, kim będą.
Jak będą wyglądać, chodzić, śmiać się i płakać.
A potem pewnego dnia je poznajemy.
I są idealne.
Chyba spróbuję się przespać.
Phoebe Wells.
Pete Nichols.
- Tak mi przykro. - Nie szkodzi.
- Mówiłam... - Nie, nie.
Wyszło z tego coś dobrego.
Życzę wam wygranej.
Dziękuję.
Lepiej już...
Dobrej nocy.
- Co? - O, hej. Poczekaj.
Mam pomysł.
Strażacy.
Tak? Co?
Mają kaski. Mają kombinezony. Mają butle z powietrzem. Wchodzą w dym.
Nie.
Nie są zaprojektowane, żeby utrzymać nas przy życiu na zewnątrz.
Te do czyszczenia też nie.
Mogę użyć kombinezonu strażackiego.
To niezły pomysł.
Tak myślisz?
- Bo nie byłem pewny. - Gdzie jakiś znajdę?
Sprzęt przeciwpożarowy jest w trzech miejscach.
W Wydziale Inżynierii, na poziomie 70 i 23.
- Gdzie na 23? - Obok Recyklingu.
- Dobra. - Hej, ale może być problem.
- Przepraszam. Wiem, że jest późno. - Coś się stało?
Chciała pani zobaczyć raport z czyszczenia Nichols,
zanim go złożę.
Koniecznie teraz?
Rozmawiałem z pięcioma agentami, którzy pomogli w aresztowaniu.
Cztery osoby zeznały, że chciała wyjść.
A piąta nie?
Piąta osoba powiedziała, że była skupiona na zadaniu
i jeśli inni słyszeli, że Nichols chce wyjść, to tak było.
Ale nie jesteś pewny.
Kiedy prowadziłem panią szeryf, sama mi powiedziała, że tak nie było.
I dopiero teraz mi to mówisz?
Nie wiedziałem, czy mogę jej wierzyć.
Chciałem porozmawiać z innymi, ale jeśli świadkowie mieli wątpliwości,
przed wysyłką powinno być śledztwo.
- Tak mówi... - Pakt. Tak.
Wiem.
- Czy mogę coś... - Nie.
Ja się tym zajmę.
Dziękuję, że mnie powiadomiłeś.
Dobranoc.
Knox.
Shirley, zawróć i idź do domu.
- Dajcie nam Teddy’ego i pójdziemy. - Nie ma mowy.
Skąd masz tych pałkarzy?
- Pałkarzy? Daj spokój. To zastępcy. - Nie ci w kaskach.
Nie mogę wydać wam aresztowanego!
- To go wypuść! - Uwolnić go!
Policja. Rozejść się!
Nie jesteśmy tacy!
Może teraz jesteśmy!
Uwolnić Teddy’ego!
Wszyscy chcemy tego samego.
Żeby Teddy wrócił.
- Uwolnić Teddy’ego! - Słuchajcie...
- Uwolnijcie go! - Nie!
Co ty wyprawiasz?
Weźcie go do tyłu!
- Coop? - Cooper!
Już dobrze.
- Wszystko dobrze. - Coop.
- Nic ci nie jest. - Jesteśmy tu.
Nic ci nie jest.
Coop.
- Coop. - Spokojnie.
Już dobrze.
Młody?
Pomocy! Proszę!
ROCZEK
PHOEBE WELLS ZABIEGOWI PRZYZNANO KOD POMARAŃCZOWY
NIE USUWAĆ ANTYKONCEPCJI. PACJENTKA MA WIERZYĆ, ŻE JĄ USUNIĘTO.
Nikt nie wie, co za dupek to zaczął.
Nie był z Mechanicznego.
A ten drugi?
Tak.
Mieszkał tam od urodzenia.
Terry Cooper.
Złoty dzieciak.
Próbował tylko...
Próbował tylko powstrzymać tego gnoja z bombą.
Czego potrzebujecie?
Cóż, szefie,
potrzebujemy wszystkiego.
Ale na początek...
ciebie.
Dzięki, że przyszłaś.
Tu nie ma kamer i nikt nie słucha.
Czemu nie dałeś nam zrobić tego, co chcieliśmy?
Wzięlibyśmy Teddy’ego i wszystko byłoby dobrze.
Naprawdę?
Wciąż byście go chowali?
Straciliśmy Coopera.
Nie mogę w to uwierzyć.
Ja też nie.
Przestań. Nie złam stopy.
Możesz walnąć mnie.
Kurwa.
O kurwa.
Nie myślałem, że to zrobisz.
Ja też nie.
Shirl...
nie tylko ty jesteś wściekła.
Nie tylko ty straciłaś Jules.
Nie jestem pewna, czy ją straciliśmy.
Minęły dwa dni.
Nie wiemy, co zobaczyła za wzgórzem.
Może wciąż gdzieś tam jest. Może wciąż żyje.
Słuchaj...
Dobrze.
Chcę znać prawdę tak bardzo jak ty, ale nie możemy tego robić po twojemu.
No to jak?
Pamiętasz, jak w dzieciństwie tu przychodziliśmy?
Pamiętasz tamtą ścianę z nazwiskami?
Tak.
Nie wiedzieliśmy, co znaczy.
Ale chyba już to wiem.
Któregoś ranka
wyłączę ekrany na stołówce, żeby umożliwić bieżącą konserwację.
Tak samo wszystkie kamery w biurze szeryfa.
Otworzę śluzę i będziesz mieć pięć minut, żeby przejść za wzgórze,
poza zasięg wzroku, zanim ponownie uruchomię ekrany.
Na pewno chcesz to zrobić?
Kiedy dostanę kombinezon?
Jako szef IT mam swój własny.
Może będziemy w stanie go zmodyfikować.
Mierzysz 2,5 metra.
Dlatego najlepiej będzie, jak dostaniesz swój własny.
Powiem, że to dla potencjalnego cienia.
Normalnie miarę zdjąłby zespół,
ale ponieważ to zostaje między nami...
ja to zrobię.
Ja zdejmę miarę.
Zaczynają od ramion.
O tak.
Nie musisz niczego zapisać?
Nie.
Bernard.
Tak?
Mogę cię o coś spytać?
Byłam pomocna?
Tylko z tobą mogę rozmawiać.
Ale potrzebujesz tylko rozmowy.
Moja opinia nie jest ani wymagana, ani potrzebna.
Jest zarówno wymagana, jak i potrzebna.
Jednak ignorowana.
Powiedziałam, że powinieneś wypuścić autora graffiti.
Wypuściliśmy go.
Dopiero po tym, jak ktoś rzucił bombę i zastrzelono dwie osoby.
- Na twój rozkaz? - Nie.
Serio? Bo to mocno pachnie Nakazami.
Niech się zemszczą.
To wzbudzi niechęć wobec mechaników w Silosie,
co pozwoli ci stłumić bunt.
To nie byłem ja.
Na pewno?
Nie okłamałbym cię.
- Już mnie okłamałeś. - Jak?
Juliette Nichols nie chciała wychodzić, prawda?
Nie.
Masz już potrzebne wymiary?
Tak.
To możesz już iść.
Nie wracaj bez kombinezonu.
Solo?
Miałeś rację.
To pod wodą, ale powinnam dać radę.
Jeśli zanurkuję,
mogę pokonać jeden poziom
i może uda mi się przejść przez mieszkania do zaułku,
ale muszę zbudować coś, co będzie pompować mi powietrze,
więc potrzebuję ciebie, żebyś to w tym czasie obsługiwał.
Solo?
Potrzebuję twojej pomocy.
Nie mogę wyjść!
Ale już wychodziłeś.
Wiem. Słuchaj...
Te dwa ciała...
Nie mogę otwierać drzwi.
Dałeś mi jedzenie. Otworzyłeś je, żeby mi je dać.
Nie otwieram przy tobie.
Nie chcę na ciebie naciskać.
Nie muszę wiedzieć, co tu się stało.
Rozumiem.
Wiem, że nie chcesz o tym rozmawiać i że straciłeś wszystkich swoich bliskich.
Ale muszę wrócić.
Muszę wrócić, rozumiesz?
Wiem, że nie możesz otwierać...
- Takie mam zadanie. - ...ale musisz mi pomóc.
Musisz pomóc mi uratować m...
Dziesięć tysięcy ludzi, Solo.
Dziesięć tysięcy ludzi.
Wiem, że to nie wynagrodzi tego, co zaszło tutaj, ale gdybym mogła wrócić...
gdybyś pomógł mi wrócić do domu,
to może nie dopuścilibyśmy do tego, żeby stało się tam to samo co tutaj.
Ale...
Potrzebuję cię, kurwa.
Proszę.
Nie mogę.
„Prędzej czy później się dostaniemy”.
PRĘDZEJ CZY PÓŹNIEJ SIĘ DOSTANIEMY
W porządku.
Rozumiem.
W porządku. Rozumiem.
Dzięki za jedzenie. Do...
Do zobaczenia.
Czekaj!
Co zamierzasz zrobić?
Nie wiem. Coś...
Coś wymyślę.
Co pani czuje?
Ekscytację.
Nerwy.
Pytałem, czy ma pani czucie. Czuje pani to?
Przepraszam.
Nie mam czucia.
Dobrze.
Nie ma czym się denerwować.
Za chwilę będzie po wszystkim.
Panie doktorze.
Chcieliśmy panu powiedzieć, że jesteśmy bardzo wdzięczni.
I mamy dotkliwą świadomość, że ta możliwość zaistniała tylko dlatego,
że pańska córka...
Dziękuję.
Oby to była dziewczynka.
Możecie zrobić teraz dziecko.
Nie. Jeszcze nie.
Parę szwów i będzie po wszystkim.
Nie idź!
Źle wyglądam?
Nie. Po prostu...
Myślałam, że może... będziesz wyglądać inaczej...
Nigdy tak daleko nie zaszedłem.
Jest taki duży. Tyle tu...
Wydaje się, że tyle tu przestrzeni.
Chcesz zobaczyć więcej?
Tak.
Dobrze. Dokąd chcesz iść?
Chcesz iść na górę?
Na górę?
Chodź.
Tak. Ostrożnie.
- Wszystko dobrze. - Przestań.
- Nie! - Coś zrobiłam? Nic ci nie jest?
- Nie! Tak! W sumie. - O nie.
To nie twoja wina.
- Przepraszam. - Nic nie szkodzi. Usiądź.
Możemy posiedzieć.
Zostanę tutaj.
Minęło po prostu dużo czasu.
Wiem.
Naprawdę tu jesteś, prawda?
Tak.
Tak, jestem.
Napisy: Marzena Falkowska