(โกหก)
เฮ้ คุณชื่ออะไร
จูเลียตต์
จูเลียตต์เหรอ เหมือนในละครน่ะเหรอ
ใช่
- คนที่นี่ก็ชอบเหมือนกันเหรอ - ใช่
คุณมาจากไหน
ฉันมาจากข้างนอก มาจากอีกไซโลนึง
ไซโลไหน
มีตั้ง 50 แห่ง
ห้าสิบเลยเหรอ
ใช่ ที่นี่คือหมายเลข 17
อันที่อยู่ใกล้ที่สุดคือ 15, 16 และ 18
คุณเดินมาไกลแค่ไหนล่ะ
- ไม่รู้... - ตอนนั้นดวงอาทิตย์อยู่ไหน
ฉันไม่... คุณ...
คุณเป็นใคร
เฮ้ ไม่ๆ เดี๋ยวสิ!
นี่ ฉันอยากคุยด้วย
แต่คุณต้อง... คุณต้องบอกอะไรฉันบ้างสิ
ผมชื่อโซโล
โซโลเหรอ
ใช่
โซโลอะไร
แค่โซโลเฉยๆ
เพราะผมอยู่ในนี้คนเดียว
ชื่อโซโลแบบฉายเดี่ยว
และไม่มีใครบังคับให้คนออกไปข้างนอก
พวกเขาเลือกออกไปเอง
และตอนพวกเขาไป มันเป็นวันที่สดใสทีเดียว
ทุกคนยิ้มแย้ม แต่แล้วฝุ่นก็เริ่มพัดอีกครั้ง
ผมคิดว่าพิษมันหายไปแป๊บนึง แต่มันก็กลับมาใหม่
กลับมาเยอะด้วย นั่นคือตอนที่ทุกคนล้มตาย
แต่คนที่ออกไปทําความสะอาด จะตายภายในสามนาที
พวกเขารอดนานกว่านั้นได้ไง
ผมไม่รู้ คุณล่ะรอดได้ไง
ฉันสวมชุดเฉพาะและ...
เฮ้ คุณถูกส่งออกไปข้างนอกเหมือนรอนเหรอ
- รอนเหรอ รอนไหน - รอน ทัคเกอร์
คนทําความสะอาดที่ไม่ได้ทําความสะอาด
เขาคิดว่าข้างนอกมันปลอดภัย เขาอยากออกไป
แต่พอได้ออกไป เขาก็ไม่ทําความสะอาด
เขาแค่... เขาเขียนคําว่า "โกหก" บนฝุ่นที่อยู่บนเลนส์
แล้วเขาก็เดินหายลับไปทางมุมกล้อง
สองวันต่อมา พวกเขาเอาสีเขียนบนหน้าจอว่า "โกหก"
ทับจุดที่เขาเขียนไว้ก่อนหน้านี้ และนั่นคือตอนที่การต่อสู้ได้เริ่มต้นขึ้น
รัสเซลเลยให้ผมมาอยู่ในนี้
รัสเซลเป็นหัวหน้าฝ่ายไอที ผมเป็นลูกมือเขา
และรัสเซลบอกผมว่า
"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ห้ามให้ใครเข้ามาในห้องนิรภัย... เด็ดขาด"
แต่ทําไมทุกคนถึงออกไปข้างนอกล่ะ
เพราะพวกเขาคิดว่ามันปลอดภัย
แค่คนคนเดียวบอกว่าปลอดภัย เพราะงี้พวกเขาถึง...
เปล่า เพราะพวกเขาไม่เห็นเขาตาย
พวกเขาไม่เห็นเขาตาย
พวกเขาเลยคิดว่าเขาอาจยังมีชีวิตอยู่
แล้วทุกคนก็แห่กันออกไปเหรอ
ใช่
มีอะไร
ฉันแม่งไม่ได้ทําความสะอาด
ชุด... ฉันต้องกลับไป
เดี๋ยว ว่าไงนะ
(อิงจากหนังสือชุดเรื่อง SILO โดย ฮิว ฮาววีย์)
- ปล่อยเขานะ - แม่...
แม่! กลับบ้านไป!
ทุกอย่างต้องเรียบร้อย ผมไม่เป็นไร
เท็ดดี้!
เขาถูกจัดฉาก พวกมันวาดกราฟฟิตี้เอง
เขาไม่ได้ถูกจัดฉาก
เขาวาดเอง และฉันบอกเขาว่าฉันภูมิใจ
ข้างล่างนี่เป็นบ้านของเรา
พวกนี้ก็เป็นผนังของเรา เราจะทําสัญลักษณ์อะไรก็ได้ตามใจ
แต่พวกมันเอาตัวเขาไปแล้ว
เราทุกคนรู้ว่าคุณกลัวอะไร เอเวอลิน
เรารู้ว่าพวกมันทําอะไรได้บ้าง
พวกมันต้องอยากเชือดไก่ จากฝ่ายเครื่องจักรกลให้ลิงดู
แต่เราจะไม่ยอมให้พวกมันทํา
- ใช่ไหม - ใช่
เราไม่ยอมให้พวกมันทําอะไรลูกคุณ
(ห้องเซิร์ฟเวอร์)
ให้ฉันมาทําอะไรที่นี่
ผมว่าเราควรเริ่มกันที่ระเบียบ
ฉันพยายามลืมทุกอย่างแล้ว
โดยเฉพาะไอ้นี่น่ะ
(ระเบียบ)
แต่บางอย่างยังคงอยู่
"ในกรณีที่การทําความสะอาดล้มเหลว ให้เตรียมทําสงคราม"
กราฟฟิตี้ด้วย
คุณควรจัดการเรื่องกราฟฟิตี้ให้เด็ดขาด
โดยเฉพาะอะไรก็ตาม ที่อาจเป็นการสนับสนุนการก่อกบฏ
หรือ "อะไรก็ตามที่เป็นการยกย่องเชิดชู
- บุคคลที่ไม่ทําความสะอาด" - "ไม่ทําความสะอาด"
ได้จับกุมใครที่วาดกราฟฟิตี้รึยัง
คนนึงที่อยู่ฝ่ายเครื่องจักรกลข้างล่าง
เขาวาดอะไร
เหมือนกับที่ผมเห็นเมื่อวาน
จูเลียตต์จะคงอยู่สืบไป
กล้องจับภาพเขาไว้ได้ไหม
ไม่ พวกมันรู้แกวเรา
กล้องส่วนใหญ่ที่อยู่ตั้งแต่ชั้น 120 ลงไป ใช้การไม่ได้เลย
นิโคลส์คงบอกพวกเขาไว้แน่ๆ
เธอรู้เรื่องกล้องได้ไง
เท่าที่ผมบอกได้ก็คือเธอหาคําตอบเอาเอง
เธอนี่ไม่เบานะ ว่าไหม
เกินที่ผมจะวิเคราะห์ออกเลยละ
ฉันเคยเจอเธอแค่สองครั้ง
เธอดูไม่เหมือนคนที่อยากออกไปข้างนอก
เธอถูกจับพร้อมอนุสรณ์ระดับอันตรายสูงสุด
ฮาร์ดไดรฟ์จากยุคก่อนการก่อกบฏ
ในนั้นมีอะไร
นอกจากวิดีโอทําความสะอาดที่เก่าแก่ถึง 200 ปี ที่นิโคลส์ฉายให้ดูบนหน้าจอ
ผมก็ไม่รู้อีก ผมทําลายมันไปแล้ว
เธอพูดไหมว่าอยากออกไปข้างนอก
- ยังไงเธอก็ต้องออกไปอยู่แล้ว - แต่เธอได้พูดรึเปล่าล่ะ
พูดสิ เธอพูดเอง
คราวหน้าถ้าจะจับกุมใครที่วาดกราฟฟิตี้
ขอให้คนนั้นมาจากชั้นบนหรือชั้นกลางละกัน
ระเบียบระบุ...
ระเบียบระบุให้โทษฝ่ายเครื่องจักรกล และทําให้ที่เหลือในไซโลรวมตัวต่อต้านพวกเขา
ฉันรู้ดี
แต่จูเลียตต์น่ะ...
เธอไม่เหมือนใคร
ไม่เคยมีใครทําเรื่องอะไรแบบนั้นมาก่อน
คุณต้องหัดคิดนอกกรอบของระเบียบบ้าง
ฉันไม่ได้บอกว่ามันง่าย
มันอาจเหมือน...
การพยายามนึกถึงสีที่คุณไม่เคยเห็น
แต่ลองดูละกัน
แล้วก็ปล่อยตัวคนจากฝ่ายเครื่องจักรกล ที่คุณจับกุมมาด้วย
แสดงความเมตตาหน่อย
ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอไปให้พ้นๆ จากที่นี่ซะที
จูเลียตต์ไปที่ไซโลหมายเลข 17 เหรอ
ใช่
เธอจะอยู่รอดในนั้นได้ไหม
ไม่น่าได้
ไซโลนั้นร้างมานานมากแล้ว
ตั้งแต่ก่อนที่ผมจะให้คุณมาเป็นลูกมือผมซะอีก
บ้าชิบ
(รอน ทัคเกอร์จะคงอยู่สืบไป)
(เราอยากออกไปข้างนอก)
เรื่องคนที่ผมให้คุณจับกุมมาเป็นไงบ้าง
คนที่อาจเห็นว่านิโคลส์ใส่อะไรไว้ ในคอมพิวเตอร์พวกเขา
ทุกคนได้รับยา
บอกไปว่าเพื่อไม่ให้วิตก
แล้วสองคนที่ช่วยนิโคลส์ล่ะ
แพตทริค เคนเนดีกับแดนนี่ บลาย
พวกเขาอยู่ในห้องแยกขังของตุลาการ
- พวกเขาได้ยารึยัง - ยัง
ทําไมเหรอ
ไม่รู้ทําไมพวกเขาต้องมัดแน่นขนาดนี้ด้วย
เรียบร้อย
โอเคนะ
รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร
ใครๆ ก็รู้จักนาย ซิมส์
พวกพ่อแม่ใช้นายขู่ลูก ถ้าพวกเขาไม่ยอมกินผัก
เด็กๆ ต้องกินผักสิ
ฉันก็กิน
ปล่อยฉันไปได้ยัง
ฉันต้องการอะไรมากกว่านั้น
แหงสิ
ต้องการอะไรจากฉันอีก
นายเอาตัวดอริสไปแล้วนี่
นั่นเมียนายเหรอ
เออ เมียฉันเอง ไอ้สันดาน
นายพรากอะไรไปจากฉันไม่ได้อีก
และฉันเคยเห็นอะไรมา
ฉันพอรู้อะไรมาบ้าง
ฉันรู้ว่าทั้งหมดมันคือเรื่องโกหก
งั้นเราข้ามไป ตอนที่นายเอามีดปักลูกตาฉันเลยดีไหม
ใช่ว่าทุกคนที่รู้เรื่องจะต้องตาย
เลิกพูดจามีลับลมคมในซะทีได้ไหมวะ
ขอเหอะ แล้วบอกมาว่าจับฉันมาที่นี่ทําห่าอะไร
มียาอยู่ตัวนึง
มันทําให้นายลืม
ลืมอะไร
เราจะเริ่มจากสิ่งที่เราอยากให้นายลืม
โดสเล็กๆ น่าจะทําให้ลืมช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา
ถ้าโดสใหญ่ล่ะ
เราทําให้นายลืมถึงช่วงก่อนที่ดอริสตายได้
มันออกฤทธิ์ยังไงของมัน
ให้ฉัน... ให้ฉันเดินเตร่ไปทั่ว แล้วสงสัยว่าเธอหายไปไหนน่ะเหรอ
ไม่ละ ถ้ายานั่นของจริง ฉันขอย้อนกลับไปนานๆ เลย
ฉันอยากย้อนกลับไป 22 ปี
ก่อนฉันรู้จักเธอ
ฉันอยากให้นายทําแบบนั้น เพราะมันง่ายกว่าเยอะ
เราทําให้นายได้
แต่นายต้องทําอะไรเพื่อเราก่อน
สวยใช่ไหมล่ะ
มันคืออะไรครับ
ไม่รู้สิ
สาเหตุที่ฉันขอให้คุณแวะมา...
คุณเขียนรายงานเรื่องการทําความสะอาด ของนายอําเภอนิโคลส์เสร็จรึยัง
ใกล้แล้วครับ
ผมต้องการคําให้การของพยานอีกคน
คุณนิโคลส์ได้พูดไหมว่าอยากออกไปข้างนอก
นายกเทศมนตรี
คุณซิมส์และหน่วยจู่โจมสี่ในห้าคนที่อยู่ที่นั่น บอกว่าเธอพูดครับ
ผมกําลังจะไปคุยกับคนที่ห้า
งั้นฉันจะปล่อยให้คุณทําหน้าที่ไป
ท่านผู้พิพากษาครับ...
ผมป่วยเป็นซินโดรม
ซิมส์บอกฉันว่าเขาอนุญาตคุณแล้ว
ฉันสนับสนุนการตัดสินใจของเขา
ถึงเวลาที่เราต้องลบล้างมลทิน ที่เกิดขึ้นโดยไม่จําเป็นจาก...
ข้อความที่แบ่งแยกเพียงไม่กี่ประโยค ในกติกาสัญญา
รู้ไหม มีทฤษฎีที่เกี่ยวกับสาเหตุ ของโรคซินโดรมด้วย
ว่ามันไม่ใช่ภาวะเลือดผิดปกติหรือการขาดวิตามิน
แต่เป็นแค่ปฏิกิริยาของมนุษย์ตามธรรมชาติ ที่มีต่อสถานการณ์ที่ผิดธรรมชาติ
มนุษย์ไม่ควรต้องมาอยู่ใต้ดิน
พวกเราไม่มีใครได้เดินเป็นเส้นตรง เกินกว่า 60 เมตรเลย
ยกเว้นจูเลียตต์ นิโคลส์
พอคุณเขียนรายงานเรื่องเธอเสร็จแล้ว...
เอามาให้ฉันดูก่อนนะ
เฮ้ย!
นั่นอะไร
เปิดดูสิ
มันคืออะไร
สตูว์ไก่
ไม่เลวเลยแหละ
คือว่า ไม่รู้สิ
ผมเองก็บอกไม่ถูกแล้ว แต่จําได้ว่าตอนกินครั้งแรกชอบมาก
โห เวร
- อะไรเหรอ - เปล่า
ก็แค่... ว้าว คุณหิวโซจริงๆ นะเนี่ย
ไม่มีชุดเหรอ
ฉันเจอเข็มขัดอะไรพวกนั้น
แล้วก็ผ้าประมาณสามเมตรที่ไม่เสียหาย
แต่มันไม่พอที่จะสร้างชุดใหม่ ไหนจะชุดเดิมของฉันอีก
ฉันทําขาดรุ่ยไปหมดแล้ว สรุปคือไม่มี
ชุดจะถูกประกอบขึ้นในห้องเอสเท่านั้น
และวัสดุที่ใช้ทําชุดจะอยู่ในฝ่ายพัสดุจําเป็น
แต่มัน...
จมน้ําเหรอ
หวังว่ามันคงไม่แฉะนะ
โทษที ว่าไงนะ
ฉันหวังว่ามัน...
- ฉัน... - ผมรู้
ผมแค่... ผมแค่พยายามจะเล่นมุก
แต่มันห่างมานานแล้ว โทษที
- จูเลียตต์ - ว่า
ทําไมคุณไม่ทําความสะอาด
- เพราะฉันบอกว่าฉันจะไม่ทํา - อือ ใครๆ ก็พูดแบบนั้น
ฉันรู้แล้วว่าทําไมคนถึงทําความสะอาด
คืองี้นะ...
คนพวกนั้น... พวกเขายอมทําความสะอาด เพราะตอนที่ออกไปข้างนอก พวกเขา...
พวกเขาเห็นท้องฟ้าที่สวยงามกับต้นไม้ที่สดชื่น
ไหนจะพื้นหญ้ากับดอกไม้อีกเพียบ
และพวกเขารู้สึกว่าจําเป็นต้องทํา
พวกเขาอยากบอกทุกคนที่อยู่ข้างใน ว่าจริงๆ มันเป็นยังไง
มันสวยแค่ไหน
- ก็ใช่ แต่คุณไม่ทํา - ถูก
ฉันไม่ทําเพราะมันไร้สาระไง
มันไร้สาระเพราะฉันเคยเห็นวิดีโอของคนอื่น ที่ออกไปทําความสะอาด
แล้วในนั้นมีสิ่งมีชีวิตจํานวนมาก
กําลังบินข้ามท้องฟ้า...
อ๋อ นกน่ะ มันเรียกว่านก
โอเค ตอนที่ฉันออกมา ฉันเห็นนกพวกนี้
แต่วิธีที่พวกมันเคลื่อนไหว
มันเหมือนกับที่ฉันเห็น ในวิดีโอทําความสะอาดนั้นเปี๊ยบเลย
เหมือนเป๊ะๆ
ฉันเลยรู้ว่าภาพโกหก ไม่ใช่ภาพที่ฉายในโรงอาหาร
แต่เป็นภาพที่ฉันเห็นต่างหาก
ภาพในหมวกนิรภัย
- ไม่รู้พวกมันทํากันยังไง - คอมพิวเตอร์ขั้นสูงมากๆ
โอเค แหงสิ แต่มันเป็นเรื่องโกหกถูกไหม
แล้วฉันจะทําความสะอาดเพื่อ
ไม่จ้า ฉันไม่ทํา
ฉันเดินเชิดไปเลย
ฉันเดินไปเรื่อยๆ
และฉันไม่คิดว่าสิ่งที่ฉันทํา จะนําไปสู่สิ่งที่เคยเกิดขึ้นที่นี่
- เรื่องนั้นฉันไม่รู้ - คุณจะรู้ได้ไง
ทําไมคุณยังไม่ตาย
ทุกคนตายกันหมดแต่คุณรอด เป็นไปได้ไง
ผมแค่... ถ้าผมไม่รอด แล้วใครจะคุ้มกันห้องนิรภัยล่ะ
คุณอยู่ในนั้นมานานแค่ไหนแล้ว เป็นไปได้ไง...
คุณบอกว่าอยู่ตัวคนเดียว และคุณมีอาหารด้วย...
ผมแค่ทําหน้าที่ของผม คอยปิดประตูบานนี้ไว้
ผมไม่เปิดเลย
- ไม่เคยเลยเหรอ - ใช่
เพราะเห็นๆ อยู่ว่ามีคนพยายามจะเข้าไป
ผมชอบอ่านหนังสือ ชอบเล่นดนตรี...
โซโล ขอถามหน่อย... พวก...
พวกศพที่อยู่ข้างนอกตรงโถงทางเดิน
มันดูไม่เก่าเท่าศพอื่นๆ
คือ...
เกิดอะไรขึ้นเหรอ
ก่อนนี้ฉันหาอาหารไม่ได้เลย เพราะงั้นก็ขอบคุณนะ
คุณใจดีจริงๆ
ขอบคุณ
ผมไม่ได้ใจดี ผมแค่อยากให้คุณกินอาหารซะ
ทําไม
เพราะถ้าคุณกินอาหาร ผมจะได้รู้ว่าคุณมีตัวตนจริง
ไม่ใช่ผมเห็นภาพหลอนไปเอง
คุณเห็นภาพคนอื่นเหรอ
เฮ้... ไม่ๆ โซโล
ฉัน...
นั่นได้มาจากตอนที่คุณช่วยเด็กๆ จากคนบ้า
มันชื่ออะไรนะ
ผมไม่เคยพูดถึง
เหมือนมันไม่เคยมีตัวตน
ดีแล้ว
ส่วนนี่
ไม่มีหน่วยจู่โจมคนไหนยิงปืนสั้นเทียบคุณได้
(ผู้เชี่ยวชาญอาวุธขนาดเล็ก รางวัลนักแม่นปืน)
ตอนนี้ก็ยังไม่มี
จริงของคุณ เร็จจี้
จริงของคุณ
ขอบคุณที่แวะมานะ คุณซิมส์...
เรียกผมว่าร็อบก็ได้
ไม่ได้ครับ...
คุณคงไม่แปลกใจที่หน่วยจู่โจมเกษียณทุกคน ถูกเรียกมารวมตัวกัน
เพราะสถานการณ์ฉุกเฉินของรัฐ
พวกเขาควรทําอยู่แล้ว
เราทุกคนควรทํา
แต่ที่คุณคงแปลกใจก็คือ คุณจะถูกส่งไปอยู่ฝ่ายเครื่องจักรกล
คนวัยผมเนี่ยนะ
ผมรู้ว่าเรามีอดีตร่วมกันมาเยอะ ได้คอยช่วยเหลือกัน
มาทวงหนี้สินะ
คุณขอเวลาอยู่กับอาร์ชี เบรนต์ห้านาที
ผมให้คุณตั้งสิบนาที
บอกทีว่าผมไม่ต้องอยู่ที่ฝ่ายเครื่องจักรกลนาน
อากาศข้างล่างมันเป็นไงก็ไม่รู้
ไม่นานหรอก
เฮ้ หัวหน้า... เฮ้ เรายังไม่ได้คุย...
- ฉันไม่มีเวลา - นี่เรื่องสําคัญครับ
ฉันขอให้นายตามไปดูเชอร์ลีย์ว่าเธอทําอะไร
แต่นายกลับเข้าร่วมซะงั้น
ตกใจเหรอที่ฉันรู้เรื่อง
คิดว่าฉันขอให้นายไปดูเธอคนเดียวรึไง
โอเค ครับ ผม...
ผมไปที่นั่น แต่มัน... เราถึงต้องคุยกันไงครับ
ขอบคุณที่ถ่อมาถึงข้างบนนะครับ จีน
ผมรู้ว่ามันเดินไกล
ฉันรู้ว่าฉันเห็นอะไร ฉันไม่ได้โกหก
ตอนนึงในกติกาสัญญา ที่เกี่ยวข้องกับความรับผิดชอบของนายอําเภอ
ระบุว่าหนึ่งในนั้นจะเป็นคนส่งรายงานให้ตุลาการ
เรื่องการทําความสะอาดทุกครั้ง
ผมถึงขอให้คุณขึ้นมาที่นี่
ผมไม่เห็นนายอําเภอนิโคลส์เลย จนกระทั่งเธอถูกคุมขัง
แต่คุณอยู่ด้วยตอนที่เธอถูกจับกุมใช่ไหม
ใช่ค่ะ
ในไร่ข้าวโพดใช่ไหม
ถูกต้องค่ะ
ก่อนที่เธอจะออกวิ่ง เธอพูดอะไร
นอนไม่หลับเหรอ
ครับ ผมคงกะเวลาหยุดดื่มกาแฟผิดไปหน่อย
คุณล่ะ
วิตกกังวลค่ะ
ฉันว่าเราคงไม่มีโอกาสเสี่ยงโชค เพื่อให้ได้สิทธิ์ในการมีลูก
แต่พอนายอําเภอออกไปข้างนอก พวกเขาจะจัดรอบพิเศษพรุ่งนี้
จับจากรายชื่อเดิมของครั้งที่แล้ว
สามีฉันบอกตลอดว่าเรามีโอกาสมากขึ้น
ขอให้โชคดีนะครับ
ริคกับฉันอยากมีลูกมากๆ
แต่เราคิดกันว่าเราควรมีลูกจริงๆ เหรอ
ในเมื่อสังคมรอบตัวเป็นแบบนี้
การมีลูกคือการยอมเสี่ยงด้วยความหวัง
คนที่หว่านเมล็ดพันธุ์ต้นไม้พวกนี้ ไม่ได้อายุยืนนานพอจะได้นั่งใต้ร่มเงาของมัน
คุณมีลูกไหมคะ
มันเป็นยังไงเหรอคะ
กับลูกคนแรกของเราน่ะ...
ผมได้ยินเสียงแกก่อนจะได้เจอหน้าแกซะอีก
หูผมแนบกับหน้าท้องของภรรยา
เราได้แต่สงสัยเป็นเดือนๆ ว่าแกจะเป็นไง
แกจะหน้าตาแบบไหน แกจะเดิน จะยิ้ม จะร้องไห้ยังไงบ้าง
แล้ววันนึงเราก็ได้เจอหน้าแก
แกสมบูรณ์แบบเลยละ
ฉันว่าฉันควรพยายามข่มตานอนดีกว่า
ฟีบี้ เวลส์ค่ะ
พีท นิโคลส์ครับ
- ฉันเสียใจด้วยจริงๆ ค่ะ - ไม่เป็นไรครับ
- ที่ฉันพูดไปก่อนหน้านี้... - ไม่ๆ
อย่างน้อยก็มีเรื่องดีๆ บ้าง
ขอให้คุณเสี่ยงโชคชนะนะครับ
ขอบคุณค่ะ
ฉันควร...
ราตรีสวัสดิ์ครับ
เฮ้ย
- อะไรกันเนี่ย - อ้าว เฮ้ แป๊บนะ
ผมคิดอะไรออกแล้ว
นักดับเพลิง
เหรอ อะไร
พวกเขามีหมวกนิรภัย มีชุด พวกเขา...
พวกเขามีถังอากาศ พวกเขาเดินฝ่าควันได้
ไม่
มันไม่ได้ถูกออกแบบมา เพื่อช่วยให้เรารอดตายข้างนอก ไม่เอาน่า
อือ ชุดทําความสะอาดก็เหมือนกันแหละ
ฉันใช้ชุดนักดับเพลิงได้นี่นา
ความคิดไม่เลว
คิดงั้นเหรอ
- ผม... เพราะผมเองก็ไม่แน่ใจ - ฉันจะหาได้จากไหน
มีอุปกรณ์ดับเพลิงเก็บไว้สามแห่ง
ในฝ่ายวิศวกรรม ชั้น 70 กับ 23
- ตรงไหนของชั้น 23 - ถัดจากฝ่ายรีไซเคิล
- โอเค - เดี๋ยว เฮ้ แต่อาจมีปัญหานิดหน่อย
ขอโทษครับ ผมรู้ว่ามันดึกแล้ว
เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า
คุณขอดูรายงานการทําความสะอาด ของนายอําเภอนิโคลส์
ก่อนที่ผมจะส่ง
มันรอไม่ได้เลยเหรอ
ผมคุยกับหน่วยจู่โจมทั้งห้าคนที่ช่วยจับกุมนิโคลส์
สี่คนบอกว่าเธออยากออกไปข้างนอก
แต่อีกคนไม่ได้บอกเหรอ
คนที่ห้า... พวกเขาบอกว่า พวกเขาสนแค่งานของตัวเอง
พวกเขาบอกว่าถ้าคนอื่นได้ยินว่าเธอขอออกไป งั้นก็แปลว่าเธอพูดตามนั้น
แต่คุณไม่แน่ใจ
ตอนผมพาเธอขึ้นมาชั้นบน
นายอําเภอนิโคลส์บอกผมเองว่าเธอไม่ได้พูด
เดี๋ยวๆ แล้วคุณเพิ่งมาบอกเนี่ยนะ
ตอนนั้นผมไม่แน่ใจว่าผมเชื่อเธอได้ไหม
ผมอยากคุยกับคนอื่นก่อน แต่ถ้าพยานมีข้อสงสัยใดๆ
ก็ควรมีการสอบปากคํา ก่อนที่นิโคลส์จะถูกส่งออกไป
- มันอยู่... - มันอยู่ในกติกาสัญญา ใช่
ฉันรู้
- มีอะไรที่... - ไม่มี
จากนี้ฉันจัดการเอง
ขอบคุณที่มาแจ้งให้ทราบนะ นายอําเภอ
ราตรีสวัสดิ์
น็อกซ์
เชอร์ลีย์ หันหลังแล้วกลับบ้านไปซะ
- ส่งตัวเท็ดดี้มาให้เรา แล้วเราจะกลับ - ไม่ได้
ไปหานักเลงพวกนี้มาจากไหน
- นักเลงเหรอ โธ่ เชิร์ล พวกนี้รองนายอําเภอ - ไม่ใช่พวกที่สวมหมวกแน่ๆ
ผมปล่อยให้คุณพาใครออกจากห้องขังไปไม่ได้
- งั้นก็ปล่อยตัวเขาสิ - ปล่อยเท็ดดี้!
นี่ตํารวจ ถอยไป!
เราไม่ใช่คนแบบนี้
ตอนนี้อาจจะใช่แล้วก็ได้
ปล่อยเท็ดดี้!
ฟังนะ เราต้องการสิ่งเดียวกัน
เราต้องการเท็ดดี้คืนมา
- ปล่อยเท็ดดี้! ปล่อยเท็ดดี้! - นี่...
- ปล่อยเขาเป็นอิสระ! - อย่านะ!
ทําอะไรวะ
พาเขาไปด้านหลัง
- คูป - คูเปอร์!
ไม่เป็นไรนะ
- นายไม่เป็นไร คูป - คูป
- เฮ้พวก นายไม่เป็นไรนะ - คูป เราอยู่นี่
นายต้องไม่เป็นไร
คูป
- คูป - ไม่เป็นไรนะ
นายไม่เป็นไร
ไอ้หนู
ใครก็ได้ช่วยที ขอร้องละ
(หนึ่งขวบ)
(ฟีบี้ เวลส์ - เพศหญิง ความลับ)
(กระบวนการนี้ถูกกําหนด ให้เป็นรหัสสีส้มของไซโล)
(ห้ามถอดยาคุมกําเนิดออกจากผู้ป่วย)
(ผู้ป่วยต้องเชื่อว่ามีการถอดยาคุมกําเนิดแล้ว)
ไม่มีใครรู้ว่าไอ้เวรตัวไหนเป็นคนเริ่ม
พวกนั้นไม่ได้มาจากฝ่ายเครื่องจักรกล
อีกคนล่ะ
คนนั้นน่ะใช่
เกิดและโตในฝ่ายเครื่องจักรกล
เทอร์รี คูเปอร์
เป็นเด็กนิสัยดีที่สุดที่เคยเจอ
เขาแค่...
อือ เขาแค่พยายามจะหยุดไอ้เวรที่มีระเบิดเพลิง
คุณต้องการอะไรบ้าง
คืองี้นะหัวหน้า
เราต้องการทุกอย่าง
แต่ก่อนอื่น...
เราต้องการคุณ
ขอบคุณที่มา
ข้างล่างนี้ปลอดภัย ไม่มีกล้อง ไม่มีใครแอบฟัง
ทําไมคุณไม่ปล่อยให้เราทําตามที่เราต้องการ
เราคงได้ตัวเท็ดดี้ แล้วเรื่องก็คงจบเรียบร้อยดี
ใช่เหรอ
คุณจะซ่อนเขาไว้ตลอดกาลงั้นเหรอ
เราเสียคูเปอร์ไปแล้ว
ไม่อยากเชื่อเลย
ผมก็เหมือนกัน
ไม่เอาน่า เดี๋ยวเจ็บเท้า
ถ้าอยากชกอะไรก็ชกผมนี่
ห่าเอ๊ย
อ่า แม่ง
ไม่คิดว่าจะทําจริงๆ
ฉันก็ไม่คิด
เชิร์ล...
ไม่ได้มีแต่คุณคนเดียวที่โกรธ
ไม่ได้มีแต่คุณคนเดียวที่เสียจูลส์ไป
อือ ฉันไม่แน่ใจว่าเราเสียเธอไปรึยัง
ผ่านมาสองวันแล้วนะ
เราไม่รู้ว่าเธอเห็นอะไรอีกฝั่งของเนินเขา
เธออาจอยู่ที่ไหนสักแห่งข้างนอกนั่น และยังไม่ตาย
ฟังนะ ผม...
ก็ได้ๆ
ผมก็อยากรู้ความจริงมากพอๆ กับคุณ
แต่เราจะใช้วิธีที่คุณทําอยู่ไม่ได้
แล้วจะให้ทําไง
จําตอนที่เรายังเด็ก และมักไปสํารวจข้างล่างได้ไหม
จํากําแพงชื่อที่เราเจอได้ไหม
ได้มั้ง
ตอนนั้นเราไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร
ตอนนี้ผมว่าผมรู้แล้ว
เช้าตรู่สักวัน
ผมจะปิดจอฉายภาพในโรงอาหาร
เพื่อการบํารุงรักษาตามปกติ
รวมทั้งกล้องทุกตัวในห้องทํางานของนายอําเภอ
ผมจะคุมระบบแอร์ล็อก
คุณจะมีเวลาห้านาทีให้เดินไปบนเนินเขา
และออกไปนอกสายตาก่อนผมเปิดจอขึ้นมาอีกครั้ง
แน่ใจนะว่าอยากทําแบบนี้
ฉันจะได้ชุดเมื่อไร
ในฐานะหัวหน้าฝ่ายไอที ผมมีชุดของตัวเอง
ผมคิดว่าเราน่าจะดัดแปลงมันได้
คุณสูงตั้งเกือบสามเมตร
ผมถึงคิดว่าการตัดชุดให้คุณถึงดีที่สุดไง
ผมจะบอกว่าเป็นชุดสําหรับคนที่จะมาเป็นลูกมือผม
ปกติพวกเขาจะส่งทีมมาวัดตัวคุณ
แต่ในเมื่อนี่เป็นความลับระหว่างเราสองคน
ผมจะทําเอง
ผมจะวัดตัวคุณเอง
พวกเขาเริ่มวัดจากแขน
แบบนี้...
ไม่ต้องจดไว้รึไง
ไม่
เบอร์นาร์ด
ว่า
ขอถามอะไรหน่อยสิ
ฉันมีประโยชน์บ้างไหม
คุณคือคนเดียวที่ผมคุยด้วยได้
แต่คุณแค่ต้องพูดออกมา
ความเห็นของฉันไม่จําเป็น และไม่เป็นที่ต้องการหรอก
ทั้งจําเป็นและเป็นที่ต้องการสิ
แต่ก็ถูกเมินอยู่ดี
ฉันบอกว่าคุณควรปล่อยตัวคนที่วาดกราฟฟิตี้ ในฝ่ายเครื่องจักรกล
เขาถูกปล่อยตัวแล้ว
ใช่ แต่ต้องรอให้เกิดระเบิดเพลิง และยิงกันจนตายไปสองศพก่อนถึงจะปล่อย
- ใช่ฝีมือคุณไหม - เปล่านะ
ถามจริง เพราะดูเหมือนมันเป็นไปตามระเบียบชัดๆ
ยุให้พวกเขาตอบโต้
จะได้ยิ่งยั่วยุความแค้นใจของคนในไซโล ที่ต่อต้านฝ่ายเครื่องจักรกล
และช่วยให้คุณทําลายพวกกบฏได้
ผมไม่ได้ทํานะ
แน่ใจเหรอ
ผมไม่โกหกคุณหรอก
- แต่คุณก็โกหกไปแล้ว - ยังไง
จูเลียตต์ นิโคลส์ไม่ได้ขอออกไปข้างนอกใช่ไหม
ใช่
วัดตัวครบหมดแล้วใช่ไหม
ใช่
งั้นคุณก็กลับไปได้แล้ว
ไม่ต้องกลับมาอีกถ้าไม่มีชุดฉัน
โซโล คุณพูดถูก
มันจมอยู่ใต้น้ํา แต่ฉันว่าฉันหาทางได้
ถ้าฉันลงไปใต้น้ํา
ฉันลงไปหนึ่งชั้น
และอาจจะผ่านเข้าไปยังอะพาร์ตเมนต์
และซอกซอยต่างๆ ได้
แต่ฉันต้องสร้างอะไรสักอย่าง ที่ปั๊มอากาศลงไปให้ฉันหายใจ
แปลว่าต้องให้คุณเป็นคนคุมระหว่างที่ฉันอยู่ใต้น้ํา
โซโล
ฉันต้องให้คุณช่วย
ผมออกไปไม่ได้
แต่คุณเคยออกมานี่
ฉันรู้... ฟังนะ...
สองศพที่อยู่ตรงโถง...
ผมไม่ควรเปิดประตู
คุณให้อาหารฉัน คุณเปิดประตูเพื่อเอาอาหารมาให้ฉัน
- อือ - ใช่ไหมล่ะ
ผมไม่ได้เปิดประตูตอนคุณอยู่นี่ไง
นี่ ฉันไม่อยากบังคับคุณ
ฉันไม่ต้องรู้ก็ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ โอเคไหม
ฉันเข้าใจ
ฉันรู้ว่าคุณไม่อยากพูดถึงมัน
และฉันรู้ว่าคุณสูญเสียทุกคนในชีวิตไป
แต่ฉันต้องกลับไปที่นั่น
ฉันต้องกลับไป เข้าใจนะ
และฉันรู้ว่าคุณไม่ควรเปิดประตู...
- มันเป็นงานผมนี่ - แต่ฉันต้องให้คุณช่วย
โอเคไหม
ฉันต้องให้คุณช่วยฉันเพื่อช่วย...
ชีวิตคนอีกนับหมื่น โซโล
คนเป็นหมื่นเลยนะ
นี่ ฉันรู้ว่ามันชดเชยสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ไม่ได้
แต่ถ้าฉันกลับบ้านได้...
ถ้าคุณช่วยให้ฉันกลับบ้านได้
เราก็อาจหยุดไม่ให้ที่นั่น เกิดเหตุการณ์เดียวกันกับที่นี่
แต่ฉัน...
ฉันอยากให้ช่วยจริงๆ
ขอร้องละนะ
ผมทําไม่ได้
"ไม่ช้าก็เร็วเราจะเข้าไปให้ได้"
(ไม่ช้าก็เร็วเราจะเข้าไปให้ได้)
โอเค
เข้าใจแล้ว
ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจแล้ว
ขอบคุณสําหรับอาหารนะ งั้น...
งั้นไว้เจอกันใหม่
เดี๋ยว!
เดี๋ยวก่อน!
คุณจะทํายังไง
ไม่รู้สิ เดี๋ยว...
เดี๋ยวหาทางเอา
รู้สึกยังไงบ้างครับ
ตื่นเต้น
ประหม่าด้วย
เปล่า ผมหมายถึงว่าคุณชารึยัง คุณรู้สึกนี่ไหม
ขอโทษค่ะ
ชาแล้วค่ะ
ดีมาก
ไม่มีอะไรต้องกังวล
แป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว
ดร.นิโคลส์ครับ
เราอยากบอกคุณว่าเราซาบซึ้งใจมาก
และเราตระหนักดีว่าเรามีโอกาสครั้งนี้ได้
เพราะลูกสาวคุณ...
ขอบคุณ
ขอให้ได้ลูกสาวนะครับ
ตอนนี้คุณสามารถมีลูกได้แล้ว
เดี๋ยว อยู่นิ่งๆ
เย็บสักสองเข็มก็กลับบ้านได้แล้ว
อย่าเพิ่งไป!
ผมดูแย่เหรอ
เปล่าๆ ไม่ใช่ ฉันแค่...
ฉันนึกว่าคุณจะดูต่างไปจากนี้...
ผมไม่เคยออกมาไกลขนาดนี้เลย
กว้างใหญ่จัง มี...
พื้นที่ดูกว้างมากๆ เลยนะเนี่ย
อยากเห็นมากกว่านี้ไหม
อยากสิ
โอเค คุณอยากไปไหน
อยากขึ้นไปชั้นบนไหม
ชั้นบนนะ
โอเค
มาสิ
นั่นแหละ ระวังด้วย
เฮ้ๆ
- ไม่เป็นไร เฮ้ - หยุดก่อน
- อย่านะ อย่า - เฮ้ๆ
ไม่ๆ ฉันทําคุณเจ็บเหรอ คุณโอเคไหม
- ไม่! โอ! โอก็ได้ - ให้ตาย... ไม่ๆ
ไม่ใช่ความผิดคุณ
- ขอโทษที - ไม่เป็นไร
นั่งก่อน
เรานั่งเฉยๆ ก่อนก็ได้
ฉันจะอยู่ตรงนี้แหละ
มันแค่ผ่านมานานมากแล้ว
ฉันรู้
คุณอยู่ตรงนี้จริงๆ ใช่ไหมเนี่ย
ใช่
ฉันอยู่นี่จริงๆ
คําบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี