Żyje?
Nie mamy na 100% pewności, że to prawda,
ale człowiek z góry, który twierdzi, że jest cieniem Bernarda,
zakradł się na dół i powiedział mi...
że ostatnio widziano Jules żywą.
Gdzie?
- Na zewnątrz? - Nie wiem.
Ale to daje nadzieję.
Choć pan i tak ją miał.
Wiele osób przychodzi tu i mówi, że moja Juliette żyje.
Skandują to na schodach,
ryją na ścianach...
ale dopiero wam naprawdę wierzę.
Nie mamy już rękawiczek. Mówiłem wam?
Brakuje nam personelu. Nie sypiam tak naprawdę od...
Pilnie pana potrzebujemy, doktorze.
Zapewniam pomoc medyczną każdej osobie poniżej barykady
na czas buntu.
Co może być bardziej naglące?
Wojna.
Dobra. Gotowe.
Chodźmy.
- To moje pudełko. - Jimmy.
Co?
- Wszystko gra? - Tak.
Po prostu dawno tu nie byłem.
A będąc tu poprzednio, widziałem moją mamę po raz ostatni.
To leżało tutaj.
Pamiętam.
Stali...
tam.
Byli młodsi niż ja.
To znaczy niż ja teraz.
Ale się postarzałem.
Minęło tyle czasu.
Moja mama chciała, żebym usiadł i zjadł obiad, jakby...
jakby to był normalny dzień.
Byłeś jedynakiem?
Nie miałeś sióstr, braci?
- Nie. - Jest więcej kombinezonów?
Może twój z dzieciństwa by na mnie pasował?
Nie miałem swojego kombinezonu, ale mój tata miał ten,
a moja mama zamówiła jeden dla siebie, ale nigdzie go nie widzę.
Jimmy.
Musimy iść.
Nie macie nic przeciwko, żebym na chwilę tu został?
Tylko na chwileczkę?
Ale wkrótce wychodzę.
Wiem.
„Procedura zabezpieczenia”.
- Ile musisz iść? - Powietrze zabije cię,
- zanim zrobisz... - Chcę wiedzieć.
- Nie za daleko, ale... - Hej!
Co?
- Musisz coś zobaczyć. - Wychodzę.
Właśnie dlatego musisz.
To może być jedyny sposób, żeby uratować twój silos.
Chodź!
No chodź!
Kurwa.
NIEBEZPIECZEŃSTWO! WSTĘP GROZI KARĄ ZA NARUSZENIE PAKTU
Hej. Pan niebieski papierek.
Mogę zobaczyć?
Tak. Proszę.
Lukas. No tak.
- Pójdziesz ze mną. - Muszę iść na górę.
Shirley poleciła mi, żebym znalazł Lukasa i go zamknął.
- Nie masz pojęcia... - Pewnie nie mam.
Ale mam to gdzieś.
- Idziesz czy mam cię zaciągnąć? - Ale...
Czyli zaciągnąć.
- Ty skurwielu. - Kurwa, przepraszam.
W porządku?
Tak, wszystko gra.
Co to jest?
Coś, czego chcieliśmy uniknąć.
- My? Ja tego nie widziałam. - Nikt nie widział.
W korytarzu jest proch, więc ktoś musiał.
Wiedzą tyle, ile muszą. Nie wszystko.
Ufamy tym, którzy są w tym pokoju.
Jaki jest plan?
Ryzykowny.
Mamy niewielkie szanse.
To nie najlepszy początek.
Ale w obecnej sytuacji
szanse na długoterminowe przeżycie nie są o wiele lepsze.
Zasoby się kończą.
Prędzej czy później odbiją farmę,
więc działamy teraz albo nigdy.
Na początku bym tak nie powiedział, ale teraz muszą wiedzieć,
że jesteśmy gotowi zaryzykować wszystko.
Wszystko, czyli?
Naszą jedyną kartę przetargową.
Za godzinę poprowadzę szturm na barykadę.
Shirley poprowadzi drugą falę.
Ale naszym celem nie jest zwyciężyć tam...
To co chcemy...
...tylko powstrzymać agentów na co najmniej trzy godziny.
Dlaczego trzy?
PLAN GENERATORA PROCH – BECZKI
Bo tyle zajmie zamocowanie materiałów wybuchowych na generatorze.
- Chcecie go wysadzić? - Jeśli nie dostaniemy tego, co chcemy.
To wtedy wszystkich zabijecie?
- Wcale nie. - Czego ty chcesz, szeryfie?
- Poznać prawdę. - Nie powiedzą nam jej.
Chyba że będą musieli.
Trzy godziny.
Tylko tyle nam trzeba.
Ale to musi zostać między nami,
bo jeśli ktoś z góry się dowie, wszystko pójdzie na marne.
Pójdę z pierwszą falą.
Mam was.
WOŹNY
Wyślij agentów na barykady, aresztuj buntowników
i zabezpiecz generator.
- Ilu wysłać? - Wszystkich.
Już!
NA PODSTAWIE SERII KSIĄŻEK SILOS
SILOS
Co to miało być?
Nie wiem.
Co to, kurwa?
Naprzód!
Kurwa.
- Uciekaj! - Co?
Przestańcie...
Przestańcie! Nie rozumiecie!
Chodź. To tutaj.
Gdzieś tu jest.
- Jak ich uratować. - Co?
Ty nie możesz tego słyszeć.
- Co? - Gęba musi wyjść!
- Przestań! - Jesteś za młoda.
- Nie nazywaj mnie tak! - Spokojnie.
Spokojnie.
Jak mamy cię nazywać?
Moja mama nazwała mnie Hope.
Hope? To super. Świetne imię. Hope.
Wróć do schronu, a my zaraz przyjdziemy. Obiecuję.
Dobrze?
Wybacz.
Jimmy.
Patrz. Tu jest napisane: „Procedura zabezpieczenia”.
Moi rodzice o niej szeptali.
Może zabić ludzi.
Ale tamtego ranka znaleźli sposób, żeby ją zatrzymać.
I jeśli go poznasz,
wtedy może uratujesz swoich ludzi przed śmiercią.
Pamiętam, że moja mama nie wróciła,
a potem moi rodzice zrobili coś, co zadziałało.
- Co? - Moi rodzice uratowali ludzi.
Ci, którzy wyszli, nie umarli.
Nie od razu.
Nie umarli, Juliette.
I myślisz, że to, co zrobili, może uratować mój silos?
- Tak! - Dobrze.
To gdzieś tu jest. Tylko...
Nie wiem, czego szukam. Po prostu...
Jeśli mamy to zrobić, musisz sobie przypomnieć, jasne?
Musisz spróbować.
Idą!
- Szybko. Lećcie. - Kurwa.
- Są tam? - Tak.
Jesteś ze mną?
Zawsze.
To napierdalamy!
Przeszukać pokoje!
- Dasz sobie radę? - Tak.
Paul, co się dzieje?
Znaleźć go!
Idą tu, więc...
Paulu Billingsie, aresztujemy cię za naruszenie Paktu.
Zaniedbanie obowiązków i podżeganie.
Czekajcie. Tu jest dziecko.
Nie bierz tego do siebie.
Taką mam pracę.
Tak mnie nauczyłeś.
Kathleen.
Kathleen!
To nie najlepsza chwila. Przyjdź może, kiedy będzie tu twoja mama...
Idziemy.
Przywróć komunikację radiową.
Tak jest.
Dobrze się pan czuje?
Tak, dobrze.
Znaleźliście Lukasa Kyle’a?
Jeszcze nie.
Wybraliśmy złą stronę?
Dostarczając wiadomość Billingsa?
Może.
Jeśli Bernard się dowie,
każe nam czyścić na oczach naszego syna
i będzie to najłaskawsza kara.
Może wiadomość jednak się opłaci.
Tak czy siak, już czas.
Ty dostań się do schronu, a ja pójdę po naszego syna.
Pamiętam schron. Mama i tata poprosili Solo, żeby mnie tam zaprowadził.
To z nim poszedłem.
Parę dni potem usłyszałem wybuchy.
Pamiętam też strzały. Szeryf wrócił z moim tatą, ale mamy nie było.
Ale potem tata...
powiedział mu, że można bezpiecznie wyjść.
Że zrobili coś, żeby było bezpiecznie.
Ale szeryf...
Szeryf chciał znać prawdę.
Więc mój tata powiedział mu pra...
To rura.
Zabezpieczenie to rura.
Co?
Musimy ją znaleźć.
Jesteście tu dla bezpieczeństwa.
Na spokój odpowiemy spokojem.
- Na agresję odpowiemy... - Zamknij ryj!
Hej! Przestań!
Nic ci nie jest?
Teddy.
- Jesteś cały? - Jasne. Patrz na niego. To twardziel.
- Mama jest z ciebie dumna. - Martwiliśmy się o ciebie.
Kopnąłeś Randy’ego w jaja?
Musiałem dostać się na górę.
Po co?
Nie powiesz mi, co tam znalazłeś?
To i tak już nieważne.
- Powiedz mi... - To już nieważne.
Po prostu...
Cześć, skarbie.
Co z nami zrobią?
- Chroń Claire. - Chodź z nami.
- Hej! - Będzie dobrze!
Ten ekran to kłamstwo!
To ściema. Wiecie, co nie?
Co nie?
Ten ekran
to same kłamstwa!
Widziałem to!
Niektórzy z was też.
Nichols mi pokazała.
Próbowała pokazać wszystkim prawdę!
Czekaj.
Widziałam to.
Przebłysk błękitu i zieleni.
Kiedy wyłączyli prąd, żeby naprawić generator.
Tam jest bezpiecznie.
Juliette Nichols żyje!
Juliette żyje!
Burmistrz kazał trzymać ich w osobnych celach.
Nie. Burmistrz mówi: „Dziękuję.
Silos jest wdzięczny za twoją współpracę”.
Ty, Walk?
To był jedyny sposób.
Jesteście wolne.
Nie zbliżaj się, kurwa.
Nigdzie nie idę.
Muszę się z nim zobaczyć.
Dla ciebie na pewno znajdzie czas.
Mam nadzieję, że wyśle cię do czyszczenia.
Każdy tu, kurwa, wie, że Juliette żyje.
- Tam jest bezpiecznie. Widziałem. - Z drogi.
Hej, stop.
Jeśli nie zabiorę twojego kolegi do Medycznego, umrze na schodach.
Mam swoje rozkazy.
Zajmę się tym, Dan.
Jean, mam nikogo nie wypuszczać
- aż do odwołania... - Znaleźliśmy proch.
- I to sporo. - Kurwa. Proszę iść!
Chodźcie.
Który poziom? Gdzie?
W Mechanicznym. Wszędzie.
Przyjąłem.
Musieli ją zablokować. Zatkać.
- Ale bali się, że coś pójdzie nie tak. - Dlaczego musieli ją zatkać?
Bo miała w sobie truciznę.
Tyle, żeby zabić wszystkich. Dziesięć tysięcy ludzi.
Musimy znaleźć mapę silosu.
Dobra. Rura biegła z zewnątrz.
- Tutaj. - Czekaj.
Tutaj.
- Jest. - Tak.
GÓRNY SILOS
- Tutaj! - Poziom 14.
Tam pracowała moja mama.
- Powinniśmy tam iść? - Jasne.
Droga wolna!
Jeszcze raz.
Dobrze. Patrz.
ODGŁOSY NATURY NAGRANIA DZIKIEJ PRZYRODY
Jeszcze raz.
Musisz tego spróbować.
Zapraszam.
Rozumiem, że twoja była żona nie chciała mieć z tobą nic wspólnego.
Przynajmniej jesteś wolna. W przeciwieństwie do nich.
Napijesz się?
Nie, dzięki.
Za parę minut dostaniemy potwierdzenie,
że generator jest bezpieczny.
Usiądź.
Musimy stanąć.
Wy idźcie. Dajcie znać, czy ktoś schodzi.
Chodźmy.
Zrelaksuj się.
Powiadomią mnie o postępach.
No to w jakiej sprawie chciałaś się ze mną spotkać?
Chciałam opowiedzieć ci o generatorze.
Czy każda rozmowa o Mechanicznym
od niego się zaczyna i na nim kończy?
Ta się na nim nie kończy.
Zobacz, czy buntownicy na stołówce się uspokoili.
I czy jest jakieś jedzenie.
Dasz tu radę sama?
Te dupki nigdzie się nie wybierają.
Na górze czysto. Jesteś gotowy?
Żebyś wiedział.
Zdycham w tym.
Dopilnuję, żeby nikt nie wchodził.
Co jest?
Co się stało?
Nie ma go.
Stopera.
Jak to?
Nie wiem. Ale go nie ma.
Tak?
Powiedz im, że wszystko gra. Nie podłączyli bomby.
- Dziękować Założycielom. - Musimy być ostrożni.
Żadnych strzałów ani iskier.
Mówi Dan. Powiedzcie Bernardowi, że nie podłączyli bomby.
Generator jest głośny, więc trzeba przy nim krzyczeć.
Na przestrzeni lat ekipy opracowały system sygnałów ręką,
zwykle jedną.
Są dość rozbudowane. Można przeprowadzić całą rozmowę.
Uczyłam ich dzieci.
Kiedy myślałeś, że to, co było widać na kamerze w moim warsztacie,
było całą komunikacją...
Przestań.
...prowadziliśmy inną rozmowę.
Jesteśmy obserwowani.
Dostaliśmy twoją wiadomość.
Co robisz?
Jeśli żyje, daj jej to.
Powiedz, że ją kocham.
I żeby nie przestawała walczyć.
Nie przestawała być sobą.
Bo przez całe życie...
przez całe życie...
była idealna...
będąc sobą.
Doktorze, pozwól mi to zrobić.
Wykluczone.
Idź.
Nie mogę.
Idź.
Popełniłam błąd, przedkładając osobiste pragnienia
nad pragnienia mechaników, mojej rodziny.
Ale jest to błąd, który mam nadzieję naprawić...
za pięć, cztery, trzy,
dwa, jeden.
Bomba została unieszkodliwiona.
Zdążyliśmy, zanim ją podłączyli.
Kurwa.
Rany, to było dramatyczne.
Co to miało być?
Na końcu tego odliczania...
mieliśmy stracić prąd?
Co miało się stać?
Co to było?
Coś na zewnątrz.
Nadeszło chyba z...
Tak.
- Kończy ci się czas. - Co?
Musisz iść do domu teraz.
Szlag.
Co zrobiłaś?
Nie tylko ja.
My wszyscy.
Rzućcie to. Już!
Idziemy!
Za mną!
Jak to nie ma?
Schody między 92 a 90.
Po prostu... ich nie ma.
Ilu agentów jest uwięzionych poniżej?
Kazałeś mi wysłać wszystkich.
Idziemy!
Chcemy prawdy!
Kat!
- Kat, jesteście całe? - Tak, jesteśmy.
To dobrze. Chodźmy dalej.
- Powiedzcie nam prawdę! - Wiemy, że to kłamstwo.
Zbierz, kogo możesz do ochrony IT.
Każdy albo broni pozycji, albo opuszcza stanowisko.
- Może znajdę jakichś agentów albo Simsa. - Idź!
Już!
- Bernard. - Gdzie byłeś?
- Cicho. Słuchaj. - Co?
Nie ma czasu.
Zachowuj się tak, jakbyśmy odbywali poważną rozmowę.
Ale tylko słuchaj. Nic nie mów.
Bo jeśli to usłyszy, będzie po nas.
Złamałem kod.
To prawda.
Dlatego Meadows nie chciała być już twoim cieniem.
Dlatego ja nie chcę.
Szefie?
Bernard. Hej, Bernard!
Co powiedział ci Kyle?
Cześć, Rob.
Co ci powiedział?
Wciąż chcesz być moim cieniem?
Co?
Załatwione.
Jesteś moim cieniem.
Kod to 552039.
Powodzenia, Robert.
Byłeś bardzo lojalny...
do czasu.
- Hej, weźmiesz taśmę? - Tak.
Jest w szufladzie.
Potrzebuję pomocy przy uszczelnianiu kombinezonu.
Nie.
Kurwa!
- Kurwa! - Może go naprawimy...
Jak? Pewnie to przez ciebie jest zepsuty.
- Jak to możliwe? - Bo jesteś Gębą.
Zamknijcie się! Przestańcie!
To przez nią nasi rodzice nie żyją.
- Wcale nie! - Tak.
Nie prosiła o to. Nikt z nas nie prosił.
Chcesz się wściekać?
Wściekaj się na skurwysynów, którzy to zbudowali i nas tu wsadzili!
Nie na nas.
Nie na nią.
Próbujemy tylko przetrwać.
Ale uda nam się to tylko wtedy, kiedy zaufamy innym,
którzy utknęli w takim samym gównie.
Ale ty nie utknęłaś. Wychodzisz.
Żebyś wiedziała. Idę do domu.
Bo niedaleko stąd
ludzie, których kocham, mogą się teraz zabijać.
To właśnie z nimi utknęłam.
Moi przyjaciele. Moja rodzina. Mój tata.
Popatrz na to, co masz.
Masz Ricka.
I Benny’ego.
I Tess.
I masz Hope.
Nie Gębę, czy jak tam inaczej wrednie ją nazwiesz.
Chcesz się wściekać? To wściekaj się z nimi, a nie na nich.
To wszystko.
Zostaliście tylko wy.
Więc się dogadajcie.
Ale musicie dogadać się, kurwa, teraz.
Mam inny kombinezon.
Nie wiem, czy się nada, ale muszę spróbować. Jimmy...
Gdzie jest Jimmy?
Nie.
Nie ma go.
- Kiedy się wkurzyłaś, Jimmy... - Wyszedł.
- Wróciłeś. - Tak.
Wszystko dobrze?
Tak, wszystko dobrze.
Co się tam dzieje?
- Słyszałam krzyki. Pokój się zatrząsł. - To same bzdury.
Lukas, co się stało?
Wszystko gra, mamo. Jest...
Jest dobrze.
Zrobiłeś to, co musiałeś?
Okazało się, że nie musiałem.
Nie.
Zajmę się tobą.
Walk?
- Gdzie Bernard? - Po wybuchu wyszedł.
Tak jak prawie wszyscy.
IT jest nasze.
Wiedziałam.
Nie pierdziel.
W głębi duszy wiedziałam.
- Co się dzieje? - Wychodzimy!
Będą próbowali wyjść.
Z drogi!
Na bok! Szlag!
Jimmy!
Kurwa.
Czekaj.
Co ty robisz?
Kask jest szczelny, a nadgarstki owinąłem dobrą taśmą.
Pomyślałem, że jeśli woda nie przecieknie i nie utonę, to będzie dobrze.
I się udało.
Więc możesz użyć tego kombinezonu, żeby wrócić.
- Nie. - Dobra.
Hej, po prostu... Dziękuję.
Dziękuję.
Lepiej się zbierajmy.
Moje pierwsze wspomnienie.
Mam mniej niż dwa lata,
leżę z tobą w łóżku i bawię się twoimi dłońmi.
Były bardzo duże.
Czemu to przywołujesz?
Nie wiem.
Przepraszam, że tak wpadam. ale muszę spytać o coś pani syna.
Coś ty, kurwa, powiedział Bernardowi?
Panie burmistrzu, co się dzieje?
Co mamy robić?
- Zasługujemy na prawdę. - Proszę powiedzieć!
Musi pan powiedzieć nam pra...
Wypierdalać.
Won!
Ty nie.
Dobrze, załóżmy ci kombinezon.
Tak.
Tak będzie dobrze?
Tak, jest super.
Dzięki.
Już dobrze.
Poczekaj.
Wrócisz, prawda?
Nie... Szczerze mówiąc, nie wiem, co się stanie, kiedy wyjdę,
więc nie będę kłamać.
Los rodziców nie jest twoją winą. Wiesz o tym, prawda?
Jesteś silna, inteligentna i sprawna.
Rozumiesz?
Dasz sobie radę.
Wszyscy dacie.
Idźcie. Nie powinno was tu być, kiedy otworzymy.
Jesteś jego cieniem?
Tak.
Dał ci klucz?
Tak.
Mógłby pan odłożyć tę broń?
- Nie mógłbym. - Spokojnie.
Jeśli chodzi o ten klucz, Bernard popełnił błąd,
zakładając, że wszystko gra, bo się nie zaświecił.
Ale się pomylił.
Nie zaświecił się, bo to koniec.
Koniec czego?
Buntu?
Nie.
To czego?
Co powiedziałeś?
Nie mogę ci powiedzieć.
Nie powiem ci.
Tak, możesz zabić mnie i moją matkę.
To nieważne.
Lepiej już idź.
Idź do schronu.
Zobacz Dziedzictwo, póki jest jeszcze czas.
Sam się domyślisz.
Kod to 55...
Znam, kurwa, kod.
Wiem, dlaczego to powiedziałaś, ale...
wrócisz, prawda?
Na pewno będę próbować.
Nie przepuszczajcie ich!
Idziemy!
Teddy! Przynieś mi to!
Idź!
Spokojnie. Odsuń się. Wszystko dobrze.
Bernard.
Potrzebujemy cię.
Nie wiem, co się dzieje, ale musisz wyjść. Musisz powiedzieć ludziom prawdę.
Billings!
- Z drogi! - Powiedz im prawdę. Potrzebują tego.
- Musisz się odsunąć. - Proszę. Minuta.
Porozmawiajmy z nim. Wysłuchajmy go. Proszę.
Zabierzcie go.
Przestańcie! Wysłuchajmy, co ma do powiedzenia.
Kennedy, słuchaj!
Wysłuchajmy go. Proszę!
Nie wychodźcie na zewnątrz!
Przynieście taran!
Do przodu z nim!
Wychodzimy na zewnątrz.
- Z drogi! - Czekajcie!
Czy to...
To musi być ona.
To ona.
Żyje.
Juliette żyje!
NIE JEST BEZPIECZNIE NIE WYCHODŹCIE
Kurwa!
Twoje nazwisko.
Nazywam się Robert Sims.
Mąż Camille.
Ojciec Anthony’ego.
Co tu robisz?
Chcę uratować Silos.
Ja również.
Sędzio Sims, ty i twój syn musicie opuścić schron.
Camille może zostać.
Zastrzelisz mnie?
Co ty tu robisz?
Przyszłam powstrzymać ich przed wyjściem.
To przez ciebie chcą wyjść.
Gdybyś chciał, to byś mnie zabił.
- Co tu robisz, Bernard? - Chcę wyjść.
Choć na chwilę poczuć się, kurwa, wolny.
To po co ci broń?
Żeby ze sobą skończyć. Gdyby ból był zbyt wielki.
Twoje starania, żeby ich uratować, nie mają sensu.
Nie kontrolujesz tego. Ja też nie. Nikt nie kontroluje.
Bo mogą wpompować truciznę?
- Wiesz o tym? - O tak.
Ale nie wiem, kto to by to zrobił i czemu.
Ja wiem kto, ale nie czemu, i mam to w dupie.
Po wszystkim, co zrobiłem i poświęciłem, żeby się dowiedzieć, to i tak na nic.
Mówią na to
- „Procedura zabezpieczenia”. - Wiem.
Niewinne określenie,
które oznacza, że mogą w dowolnej chwili nas zabić.
Nie. Może nie.
Jak to?
Słuchaj...
chyba coś wymyśliłam.
- Nie. - Nie możesz tam wejść.
Spłoniesz.
Nie!
Na ziemię!
Nadal musisz to tu robić?
Czerwony się zdarza?
Nie.
Helen?
Będziemy teraz udawać,
że nie wiemy, jak wyglądamy?
Chyba nie.
No dobra, miejmy to z głowy. Gdzie byłeś, kiedy to się stało?
- Byłem na posiedzeniu... - Na posiedzeniu, tak?
Tak. Pracując na rzecz 15. okręgu wyborczego w Georgii.
A ty gdzie byłaś?
Byłam... W pracy...
Mam dokończyć to zdanie? Bo nie wiem. Czy to źle?
To jakieś miejsce dla reporterów.
To... magazyn... The Post.
O Boże, The Post.
- Wciąż tam pracujesz? - Naprawdę mnie nie googlowałeś?
To bardzo źle?
No dobrze. Wiem, że jesteś świeżo upieczonym kongresmanem.
Świadczą o tym mój wiek i flaga w klapie.
Reprezentujesz, jak mówiłeś, 15. okręg w Georgii.
Waleczna piętnastka.
A ponieważ dziś wybierają tylko tych, którzy służyli,
po studiach inżynieryjnych na Uniwersytecie Georgii
wstąpiłeś do wojska.
W pewnym sensie.
W pewnym sensie?
Korpus Inżynieryjny raczej nie popyla z M-16 po pustyni.
Dziękuję.
Lepiej zmienię temat,
zanim zacznę chwalić się Nowym Orleanem.
Ale zgrabnie wplotłeś to w rozmowę.
Znałaś kogoś, kogo to dotknęło?
- Bomba radioaktywna? - Tak.
Nie. A ty?
Nie. Mój wujek wygadywał na Iran od lat, więc mocno to przeżył,
ale... tylko moja siostra mieszka w Waszyngtonie i jej nie było.
W zasadzie to...
chciałam porozmawiać z tobą właśnie o tamtej bombie.
Chyba tylko ja myślałem, że to randka.
Randka?
Wiem, że nikt tak już nie mówi.
Może jeśli ma 95 lat.
Pewnie i tak by nam nie wyszło.
Ja jestem buldogiem, ty kaczką.
Mam rację?
- Uniwersytet Oregonu? - Ponoć mnie nie sprawdzałeś.
W sumie to uniknąłem odpowiedzi.
To może przejdę do rzeczy.
Jestem tu, bo myślę, że ludzie, dla których pracujesz,
czyli obywatele tego kraju,
a nie śliskie typy, które opłacają kampanie,
muszą wiedzieć, czy są plany, żeby przeprowadzić kontratak na Iran,
niezależnie od tego, czy Stany zaatakowano bronią radiologiczną.
A ty?
Jak myślisz?
Chyba już pójdę.
Proszę.
To prezent czy...
- Tak mnie wychowano. - Coś z twojego stanu?
To nie brzoskwinia.
Nie, kupiłem to na zapas w spożywczaku niedaleko mojego mieszkania.
Trzymaj się.
Mogę prosić rachunek?
Dziękuję.
Napisy: Marzena Falkowska