Zaczekaj!
Może pokerek?
Na kasę, wy lotnicze leszcze?
Nawet sobie dobrze nie rozdaję. Podbijacie?
Spłukałem się.
To sprawdzasz.
- Sprawdzam. - Ja też.
Pokaż karty, Mikey.
Para dam.
Full.
- Kasa się mnie trzyma! - Pięknie!
Oddaj pieniądze. Nie są moje. Muszę wykupić receptę dla mamy.
- Nie graj, jeśli nie możesz przegrać. - Nie bądź świnią. Oddaj.
Wiesz, że jego mama jest chora. Zostaw sobie resztę.
Dobra. Oddam ci dychę.
Jeśli skoczysz.
Nie mogę, mam lęk wysokości. Jakby skały się ruszały.
Nic ci nie będzie. Już skakaliśmy.
- Dawaj tę kasę! - Jaką kasę?
Wszelka kasa należy do mnie! Bekajcie!
- Gracie w "Pozbieraj karty?" - Spadaj, Victor.
Paul, powiedz bratu, że Jake wygrał uczciwie.
Stul pysk.
- Bo dowalę ci dla zabawy. - Masz kasę?
Moglibyśmy zagrać.
Dwie.
Trzy.
Pokażcie karty.
Para asów.
Co tam masz?
Trzy dziewiątki.
Dajemy, chłopcy!
Nie przegrywam!
Foley!
Dopadnę cię!
Znajdę cię!
Mikey?
- Trzymaj dyszkę. - Jak to?
Skoczyłeś!
Nie, już sobie zwinąłem.
POKERZYSTA
Więcej premier, znajdziecie na naszym DiSCORD => https://discord.gg/Xn7C6HJbrJ
Jestem w galerii.
Załatw za mnie dostawę. Muszę coś załatwić.
Słucham?
Dziwnie to zabrzmi, ale chcę pana namalować.
Zrobiłam panu zdjęcia.
Przepraszam.
To, jak pan patrzył na obrazy, zrobiło na mnie wrażenie.
Mogę postawić panu kawę?
Pogadamy?
- Nie chcę kawy. - Wie pan, czym jest Archibald?
To konkurs malarski.
Chcę pana do tego namalować i nie musielibyśmy się spotykać.
Musiałby pan podpisać formularz, którego nie mam.
Może pan też powiedzieć:
"Allira Morley może mnie namalować".
I proszę się przedstawić. Konkurs jest za pół roku. To masa czasu.
Allira Morley może mnie namalować.
- Pójdę już. - I proszę się przedstawić.
Jake Foley.
Ile ma pan lat i czym się pan zajmuje?
57.
Jestem hazardzistą.
Mówi pan poważnie?
- Tak. - Chodzi o konie? Wyścigi psów?
Nie.
Gram w pokera.
Nieźle!
Dziękuję.
W razie czego zobaczymy się na wystawie?
Nie.
Ciało pozostanie w ruchu, jeśli nie zadziała na nie zewnętrzna siła.
To jedno z praw Newtona.
Mikey, Alex, Paul, Drew i ja od zawsze byliśmy
nierozłączną bandą piratów.
Jednak od jakiegoś czasu, z różnych przyczyn,
zaczęliśmy się od siebie oddalać.
Jeśli miałem to odwrócić, musiałem się spieszyć.
Moim najlepszym kumplem był Drew.
Wiele nas łączyło. Nasi ojcowie byli pilotami wojskowymi.
Lubiliśmy ryzyko i uwielbialiśmy grać w pokera.
Pięciokartowego dobieranego, siedmiokartowego studa,
teksański klincz, Omaha, Razz, Badugi, chiński, triple draw.
W każdej wersji.
Gdy pojawiły się pierwsze komputery osobiste,
zajęliśmy się pisaniem programów, by grać w interesujące nas gry.
W 1994 roku uruchomiliśmy w sieci pierwszy ogólnoświatowy system pokerowy.
Gdy otworzyły się duże rynki,
zalały nas pieniądze.
Przeszło to nasze najśmielsze oczekiwania.
Wtedy Drew wpadł na coś innego.
Przetworzył kod z gry karcianej
na oprogramowanie inwigilacyjne o zastosowaniu wojskowym.
Nazwaliśmy je "Przerzut". Kiepska nazwa, wiem.
Naszymi klientami są rządy.
A życie to tylko gra.
Trzeba umieć dobrze odczytać przeciwnika.
Patrzeć, ile i jak obstawia.
Każdy jego ruch coś nam zdradza.
Jeśli fart cię opuszcza, musisz zrobić, co możliwe, by to zmienić.
Jestem Jake.
Proszę dalej.
Maksymalizuj zyski, ograniczaj straty.
I pozostań w grze.
Jestem Paje.
Mów mi Bill.
Masz strój na zmianę?
To twoja przestrzeń.
Chodźmy na zewnątrz.
Leki pokazują, że nie jesteś gotowy.
Czekamy.
Możemy porozmawiać.
To ja będę mówił.
Zwykle odwiedzają mnie grupy,
by czuć się bezpieczniej i zaliczyć wspólne doświadczenie.
W pojedynkę przychodzą trzy rodzaje ludzi.
Zabójczo sławni, którzy boją się własnego cienia.
Ludzie rozbici przez narkotyki, licząc na kolejny odlot.
I chronicznie ciekawscy.
Nie widzę, żebyś był sławny. Nie jesteś na głodzie.
Ale coś ci ciąży.
Ma to związek z twoją śmiertelnością.
Jak mi idzie?
Doskonale.
Śmierć jest nieunikniona. Wszystko, co żyje, umrze.
Trzeba widzieć w tym ulgę.
Zaakceptować to.
Jak długo żyję,
swojej śmiertelności poświęciłem nie więcej niż kilka minut.
Gdy umarła moja żona Allison, miałem pytania do wszechświata.
Odpowiedzi mnie nie zadowoliły.
Bo one nie zawsze są jasne.
Natarczywość pytania może je przyćmić.
Spróbujemy rozplątać to, co splątane.
Rozplątać to, co splątane...
Przez następnych kilka dni, ktoś stale będzie przy tobie.
Czasami ciało chce się oczyścić.
Pomarańczowe wiadro jest na to, co wyjdzie z twych ust.
A brązowe...
to chyba jasne.
Poczujesz, gdy nadejdzie czas.
Dokonaj projekcji swojego pytania.
Skup się na nim.
Będziesz wiedział, gdy nadejdzie czas.
Przed sobą samym łatwiej się otworzyć.
Przed innymi trudniej.
To ci się może przydać.
Co to jest?
Powiedzmy, że serum prawdy.
Kilka kropel i powiesz, co wiesz.
Byle nie brać za dużo.
Pomaga usuwać blokady.
Zastrzyk z 10 mililitrów może zabić.
Niektórym świadomość kontroli pomaga.
Świetnie, przerwa!
Skradasz się jak nindża. Nic nie słyszałem.
- Co robisz? - Sprawdzam, czy wszystko gotowe.
Jasne. Wielki wieczór pokerowy. Dawno nie grałeś.
Wszyscy mieliśmy sporo na głowie.
Czasem przerwa w relacjach uzmysławia, ile kumple dla ciebie znaczą.
Uwielbiam ich. To twoi kumple, ale moi walnięci wujkowie.
Tak im powiem.
Mam poważne pytanie.
- Dotyczy pieniędzy? - Czyż nie jestem twoją wyjątkową córką?
Głównie dlatego, że nie mam innych dzieci.
W świetle tej informacji...
w galerii mają przenajsłodszą kurtkę jeansową.
Myślałam sobie...
Jest jeszcze słodsza...
Stworzyłeś coś wielkiego.
Mama byłaby dumna.
Nie psuj sobie humoru.
Mama jest z nami
i wszystko widzi.
Wolałaby patrzeć, jak się uśmiechasz, nie płaczesz.
Brakuje mi jej.
Sądziłam, że nie wytrwam dnia bez niej.
A minęło dziesięć lat.
Witaj.
Jeśli chcesz założyć fundusz testamentowy, trzeba działać szybko.
Musisz wskazać powiernika: osobę, osoby, organizację lub firmę powierniczą.
Jeśli rozważasz fundusz charytatywny, należy również wskazać zarząd...
Wiem, że to poważna sprawa.
Jeśli dobrze to rozegrasz, gwarantuję, że zadziała to bezbłędnie.
Odnośnie wieczoru, wszystko jest gotowe.
Za 10 minut odbieram chłopaków z parkingu. Ty polecisz śmigłowcem.
Świetnie.
Powiedziałeś Drew?
Nie o wszystkim.
PODGLĄD TOŻSAMOŚCI
Sugestia.
To co planujesz, to poważna sprawa.
Nie masz wątpliwości? Nie pytam jako prawnik.
Zwykle prezenty są skromniejsze.
Może popełniam błąd, ale nie będzie mi dane żałować.
Widzimy się.
Przepraszam.
Za co?
Za wszystko.
Panie ministrze!
Sprawozdanie dotyczące rodzin jest sprzeczne
z wcześniejszymi założeniami pańskiego ministerstwa.
Prasa zwyczajnie nie zrozumiała naszego stanowiska.
Ministerstwo idzie wyznaczonym torem.
Skupiamy się na potrzebach mniej majętnych rodzin.
Wiem, że pani to popiera.
Dostałeś SMS?
Dlaczego spotykamy się na parkingu nie w apartamencie?
Miło cię widzieć, Paul.
Wybacz.
Może tu mieści się prywatna winda, ministrze.
Pewnie.
Działamy.
- Nie czekamy na Alexa? - Pewnie już tam jest.
Wyglądasz tragicznie.
Dzięki!
Pięknie!
Wszystko gra?
Tak.
Musimy mu powiedzieć.
Odpalamy dzisiaj. Nie zapomnij sprzętu.
Nie wiadomo, kogo trafisz, Billy.
Może starego kumpla.
Będzie ze mną Styx. Jest szczególny, to chyba Polak.
Ma wtyki, gdzie trzeba. Potraktuj go z uczuciem.
Podejdź do wszystkiego ze spokojem.
Panowie!
- Jak się masz, Alex! - Świetnie.
Nie starzejesz się.
- Jestem Sam. Ode mnie te SMS. - Miło mi.
Jedziemy na górę?
Jake uznał, że spotkacie się w Pebble Cove.
Wybierzcie sobie samochody. Które chcecie.
Żartujesz.
Nie. We wszystkich są kluczyki, nawigacja została ustawiona.
Przejazd trwa 90 minut. Jake chciałby, żeby to był wyścig.
A ty dokąd?
- Jestem Sam. - Cześć.
Zostaw, ten jest mój.
Odejdź od niebieskiego!
Miałeś kontakt z Jake'iem?
Raczej nie. Dużo podróżuję, promuję książki.
- Mamy co robić. - Owszem.
Będę musiał cię zawieźć.
Żartujesz.
Wziąłem tylko łyka.
Wybieram ten.
Słusznie.
Ktoś powie "start"?
Skręć w prawo.
- Wszystko gra? - Jasne. Jak się trzymasz?
- Wpadniesz dzisiaj? - Zdecydowanie.
Naprawdę tak chcesz to załatwić?
Potrzebny jest pretekst.
Od lat nie rozmawialiśmy otwarcie.
I nie mogę czekać, aż sami z siebie powiedzą mi prawdę.
Rozumiem cię, bracie.
- Widzimy się. - Jasne.
Ja chrzanię!
Wszystko gra?
Super wyścig z fajfusem za kółkiem. Jest wspaniale!
Mamy najszybszy wóz z silnikiem wyścigowym.
To jest wyścig.
Wdepnij troszeczkę!
W razie czego lodówka jest pełna. Przy grillu znajdzie pan świeże ostrygi.
- Świetnie. Penelope już jest? - Tak, na dole.
Goście przyjadą trzema samochodami.
Pokażcie im pokoje, a następnie zaprowadźcie do piwniczki.
- Tak jest. - Potem będziecie wolni.
Przełączcie bramę na kod.
- Witam, panie Jake. - Wszytko gra?
Tak, proszę pana.
Może sam dziś pogotuję.
Jest pan pewny?
Może nie narobię bajzlu.
Dostałeś wiadomość?
Odpuść dzisiejszą akcję. Zmiana planów.
Nic z tego. Wszystko gotowe.
Trzeba to przełożyć.
- Dom miał być pusty, ale on tam będzie. - Działamy. Pora spłacić dług.
Dzisiaj odpada.
Ja też tam będę! To się nie uda!
Błagam, odpuść!
Szlag!
Dobrze się pan bawi?
Sam z tobą rozmawiał?
Powiedział, że stawka jest wysoka i że wcześniej skończę.
Żadnych szczegółów.
Znaczniki RFID.
Żywa waluta.
Jak pieniądze.
- Pięć równych działek. Teksański klincz. - Tak, szefie.
Oczywiście.
Muszę lecieć. Ściskam.
Mikey, idziemy!
- Wszystko gra? - Tak.
Działamy.
Oto i on!
Miło cię widzieć.
To czysta przyjemność.
Co za widok!
W porządku?
- Wszystko dobrze? - Tak, Chris. Do jutra.
Na świecie są jeszcze inne wina oprócz Henschke i Penfolds.
Mam zasadę. Kupuję tylko to, co wypiję.
Ale wiedziałem, jak zareagujesz,
więc mam coś z małej winnicy McLaren Vale Shiraz.
Velvet Glove.
Dawno się nie widzieliśmy.
Zdrówko.
Zdrowie twoje i Drew.
Za nieobecnych.
- Co u Drew? - Wszystko gra.
Jak samochody?
Maybach rządzi. Wcisnąłem pedał gazu i już tu byłem.
Ja nie mam zdania, bo wcisnąłeś mi nadzorcę.
Teraz te wozy należą do was.
To prezenty.
Maybach kosztuje milion dolców. Wybacz, ale w czym tkwi haczyk?
Nie ma haczyka. Dziś chodzi o dobrą zabawę.
Już je na was przepisałem.
Możecie je zamienić...
na pięć milionów dolarów w żetonach. Każdy.
- Jasna cholera. Pięć milionów dolarów? - Teksański klincz.
Wygrany zgarnia pulę.
Są warunki.
Nie można się wycofać. Do tego...
Jeśli jeden z was zatrzyma wóz, nie gramy.
Wchodzimy w to wszyscy, tak jak zawsze.
- Szlag. - Który był pierwszy?
Maybach.
Zatem mów, Alex. Decyzja.
Chcesz samochód czy żetony?
Zostawię was tu. Sam odpowie na pytania.
Jeśli zagracie,
musicie pogodzić się z wynikiem.
Jeśli nie zagracie, tak samo.
Chwileczkę. Nie możemy.
Czego?
- Wziąć samochodów. - Pewnie, że nie.
W żetonach jest pięć milionów. Gramy w pokera.
Żetonów też nie możemy wziąć.
To szaleństwo. Zagrajmy normalnie.
- Nie chcę mieć u Jake'a długu. - Pięć milionów dla każdego?
Jaka decyzja?
25 milionów na stole. Co to za goście?
Dorastaliśmy razem.
Dam im dzisiaj popalić w imię starych dobrych czasów.
Gdy się popiją, zaczną bredzić.
Jeśli uwierzą, że to coś da, będą uwodzić latarnię.
Mikey, chwila.
To przesada.
To mi nie jest potrzebne.
Cieszę się, że radzisz sobie w życiu.
Ja mam trochę gorzej.
Chcę zagrać.
Zgódź się.
Jasne.
A ty, Paul?
Powinniśmy się zgodzić.
Weszli w to.
Świetnie.
Lecimy z tym.
Zdecydowanie.
- Nie wierzysz w półśrodki. - Zdrówko.
To zwykła gra.
Wspaniały trunek.
Chryste panie.
Doceniam wino, ale sięgnę po napój pokerzysty.
- Weź butelkę. - Zdrówko.
Lecimy?
- Tam znajdziesz humidor. - Skorzystam.
- Jestem Michael. - A ja Penelope.
- Jesteś praworęczna? - Tak.
Nic ci nie będzie.
Dobry wieczór.
Jestem waszą rozdającą. Nazywam się Penelope.
Witaj, jestem Paul.
Po mojej prawej jest Michael.
Wpisowe pięć milionów, teksański klincz, wygrany zgarnia pulę.
Zaczniemy od małej w ciemno, 25 tysięcy. Duża w ciemno to 50.
Powodzenia.
Skoro uwielbiasz sztukę, dlaczego ją kradniesz?
By ją mieć.
Choćby na chwilę. By poczuć zapach płótna.
Wyczuć pociągnięcia pędzlem. By wiedzieć, że ją miałem.
Może to dla ciebie niepojęte.
Może jesteś zbyt głupi, by zrozumieć.
Wiem jednak, jak sprawić, byś krwawił.
Palant.
Niebieski wóz.
Sprawdzam.
Podbijam o 175.
175 tysięcy.
- Pas. - Alex pasuje.
Sprawdzam.
Stawiam.
- 100 tysięcy. - Podbijam o 400 tysięcy.
Sprawdzam.
Sam pasuje.
Sprawdzam.
700 tysięcy.
Podbijam, dwa miliony.
Paul pasuje.
- All-in. - Jake wchodzi ze wszystkim.
Szybka gra to dobra gra, prawda?
Dzięki za zaproszenie.
Sprawdzam. All-in.
Pierwsze rozdanie.
10 milionów w puli.
Takie same karty. Walet i dziesiątka. Michael ma kiery, Jake karo.
Może wyjść strit albo kolor.
Pula do podziału.
Szlag.
Równo na pół.
Proszę.
Już 25 lat gadasz o pieszej wyprawie z Melbourne do Sydney.
Zdaje się, że jej nie dokończyłeś.
Dokończyłem.
Ale samochodem.
Gdy będziesz opowiadał o piechurowaniu do Sydney,
raczej mów, że chodziło o Orbost.
To wszystko to ściema.
Reklama niezgodna z prawdą.
Zupełnie, jak twoja ostatnia książka.
Poczęstował mnie dziwnym papierosem.
- Zaciągnąłeś się? - Nie chciałem być niegrzeczny.
Ale wcale nie czułem się inaczej.
Później poszedłem do restauracji posłuchać kapeli.
Spojrzałem przez okno i znów na zespół, a tu kuchnia.
Kapela zniknęła.
To znów patrzę przez okno, odwracam się, i kapela znów tam jest.
I tak cały czas. Czułem, że coś nie gra.
Po godzinie pojąłem, że to była restauracja obrotowa.
Ale baran!
Doskonałe.
Tak wszedłem do polityki.
Pan Foley dał mi prezent. Pokażę ci w domu.
Jestem podekscytowany. Nie uwierzysz.
Już jadę, niedługo będę.
Co jest grane?
Jesteśmy w hotelu w Vegas. A ja sprawdzam w sieci...
problemy z dupą.
Uwaga! Dupa w tarapatach!
Gdy zaciskałem zwieracz, miałem wrażenie, że poraża mnie prąd.
Idziemy do lekarza, Alex jest ze mną. Dzięki za to.
Lekarz patrzy i mówi: to ropień okołoodbytniczy.
Wspaniały wypad do Vegas.
Cześć, Bec.
Kiedy chciałaś mi powiedzieć?
Prowadzę. To poważna sprawa.
Zatrzymam się i porozmawiamy.
Macie mnie za dziecko, które sobie nie poradzi?
Dlaczego ukryliście to przede mną?
Posłuchaj.
Pięć miesięcy temu...
to trudne.
Twój tata miał wazektomię.
Nic mi o tym nie powiedział.
Wiem, jak bardzo cię kocha.
Gdy byłaś młodsza, nie chciał cię obciążać młodszym rodzeństwem.
Ale miałam nadzieję, że kiedyś będziemy mieli dziecko.
Wiadomość o wazektomii...
Byłam w gabinecie.
Widziałam wyniki badań.
We wrześniu zdiagnozowano u niego raka trzustki.
Umiera.
Nie zamierzał mi powiedzieć.
W porządku.
Jadę po ciebie. Czekaj w domu.
Odbiorę cię i pojedziemy do taty.
Sam, sprawdzisz to? Chyba drzwi są niedomknięte.
Pewnie.
Spójrz na niego!
Jaja sobie robi.
Oby był lepszym prawnikiem niż pokerzystą.
Oby.
Pozwolicie, że włączę się do gry?
- Jak leci, Mike! - Siemasz, bracie!
- Dajcie mu drinka! Co pijesz, Drew? - Tequilę z lodem i kapką ananasa.
Chłopak lubi ananasy.
Musimy pogadać.
Widzę tę kasę na stole.
- Będziemy jeszcze grać? - Nie sądzę.
- Dokąd to? Jeszcze gramy! - Było miło.
Jake chce, żebym przepisał na was "Przerzut".
Chcecie nam dać wojskowy program inwigilacyjny?
Podglądanie innych to niezła zabawa.
Można nagrać kumpla drapiącego się po jajach i pokazać to znajomym.
Ale "Przerzut" nie zna granic. Wchodzi w komórki,
monitoring, komputery.
Nie wiemy wszystkiego, ale wiemy dość, by kupić mi odrzutowiec.
Niedobrze mi.
Nic dziwnego.
Otrułem was.
Na kieliszkach była trucizna. Przeszła wam na ręce i twarze.
I do krwi.
Mało śmieszne.
To nie żart.
Przecież kpi.
Czyżby?
Pocę się jak świnia.
- Kiepsko się czuję. - Najpierw jest pot.
- Zaburzenia równowagi, nudności i... - I co?
Nie wygłupiaj się.
Chcesz nas zabić?
Mam raka trzustki.
To wyrok śmierci.
Jesteśmy w takiej samej sytuacji.
Klawiatura. Daj go tu.
Pięknie.
Wyręczyłeś mnie.
Niech to szlag!
Co zamierzałeś, Mikey? Zastrzelić nas?
Siebie.
Chciałem się zabić.
Taki miałem plan.
Chciałem się tylko pożegnać.
Myślałeś, że damy ci pójść na dno?
Dlaczego się nie odezwałeś?
Nie wiedziałem, że tak cierpisz.
Piję dwie butelki wódki dziennie.
Szczęśliwi ludzie tak nie robią.
Godzę się na śmierć.
Ja nie.
Mam rodzinę. Wiele osób na mnie liczy.
Dawaj kod.
- Nie dam. - Dawaj!
Jeszcze raz? Dawaj kod.
Ktoś jedzie!
Ukryjcie wóz!
Na ziemię!
Nawet nie piśnij.
Gdy przejedzie, zablokuj bramę.
Co?
To tak nie działa. Będzie się zamykać. Może zmiażdżyć samochód.
Poważnie? Dzięki.
Co z twoimi kontami bankowymi, Paul? Nie masz oszczędności. Dbasz o rodzinę?
Jestem szantażowany.
Nagrali mnie z jakąś dziewczyną. To by mnie zniszczyło.
Dałem im wszystko, co mam. Chcą więcej, niż mogę im dać.
Dawaj kod.
- Kod albo zmiażdży cię brama. - Pospiesz się, bracie.
Mów, albo kiepsko skończysz.
Za chwilę będzie z ciebie kebab.
Mów!
19-67!
Mieliśmy tylko kraść. Teraz mordujemy?
To niezmierzone zabójstwo.
Czym zacząłeś im płacić?
Co im dałeś?
Jake'a.
Adresy mailowe. Numery telefonów. Poufne informacje.
Tylko grałem na zwłokę. Przykro mi.
Kto cię szantażuje?
- Victor. - Twój brat?
Zgadza się.
Jest mi strasznie wstyd.
Mam romans.
To słowo...
nie oddaje wszystkiego.
Nie chciałem nikogo krzywdzić.
Po prostu się zakochałem.
W twojej żonie.
Muszę żyć.
Będziemy mieli dziecko.
Nie mogę umrzeć.
Nie umrzesz.
Przynajmniej nie dzisiaj. Podałem wam kilka kropli.
Za mało, by zabić, dość, by zmusić was do myślenia.
Niebawem z was zejdzie.
Chciałem, byście poczuli się jak ja.
Spojrzeli na wszystko moimi oczami.
Moją córeczkę staranuje pociąg.
Nic na to nie poradzę,
bo tym pociągiem jestem ja.
Ile ci zostało?
Zdążymy dokończyć grę?
Palant.
Prawnicy zalecają fundusze powiernicze, by naliczać coroczne opłaty.
Zwykle wystarczy przelać darowiznę na dowolne konto bankowe.
To lepsze rozwiązanie.
Nic nie rozumiecie.
Wciągnęliśmy was do firmy na samym początku.
Mikey sprzedał akcje po tygodniu, Alex zamienił swoje na Rolexa,
a Paul zaszalał w Vegas.
Gdyby zależało to ode mnie, dałbym wam to, co dla was odłożyliśmy...
Ja powiedziałem, że damy wam połowę tego, bo dobrze was znamy.
Ciągle mamy jakieś udziały?
Tak.
Ile?
25 milionów w żetonach pokerowych.
Daj spokój.
Co jest?
- To kolejna z twoich niespodzianek? - Nie.
To Victor.
- Przyszedł po dzieła sztuki. - Szlag.
Mówiąc o australijskich dziełach sztuki, to miałeś na myśli?
Nie wiedzą, gdzie jesteśmy. Chodźmy, zanim znajdą schody.
Przez piwniczkę.
Sztuka aborygeńska nie jest dla mnie.
To coś warte?
Niektóre są bardzo drogie,
ale interesuje się nimi określony rodzaj klienta, powiązanego ze sferą duchową.
To poszukajmy czegoś, co można sprzedać.
Dom jest pusty?
Przyjechały trzy samochody, wyjechały cztery inne.
Nie uciszaj mnie.
Mają broń.
A to?
Warhol.
Sławny facet.
Zbyt sławny.
To zwykła replika. Warta może dwa tysiące.
Odpada.
Niezłe.
Henry James Johnstone.
Trudno trafić w tak dobrym stanie.
Spójrz, jak ukazywał światło.
Przyjechał do Australii w poszukiwaniu złota, a został fotografem.
To coś warte?
Można sprzedać, ale za niewiele.
Schody.
Lecimy.
Może drinka?
Ktoś już się napił.
Ładnie!
Dwa piętra pod ziemią!
- Nikogo nie ma. - Mylisz się.
Cygaro samo się nie zapaliło.
Jest na co popatrzeć.
Gdzieś się ukryli.
Rozejrzyj się, Billy.
- Mamy broń, załatwmy ich. - Ja nie mam.
- To po co ci bezpieczny pokój? - Żebym mógł nie mieć broni.
- Nie ma ich, jakoś się wymknęli. - Rozejrzyj się!
Victor, co za pokój!
Jak jaskinia Ali Baby!
- Co to jest? - Rok 1889, Melbourne,
wystawa impresjonistyczna.
182 dzieła, namalowane głównie na pudełkach od cygar.
Sprzedawano je po dwa dolce.
Tom Roberts,
Arthur Streeton, Charles Conder. Potrójna wygrana.
Trzy miliony na aukcji. Łatwo sobie zarobimy.
Wspaniale!
Wiem, że tu jesteś, Jake.
I proszę bardzo!
Witaj! Kopę lat!
Nie przywitasz się ze starym kumplem? Nikomu nie zrobimy krzywdy.
Weźmiemy tylko kilka obrazków.
Spytaj ministra, dlaczego nie warto wzywać glin.
- Dlaczego jesteśmy w telewizji? - Bo gospodarz ciągle jest w domu.
Sprawdź te schody.
Co jeszcze tu jest?
Chcieliśmy załatwić to po cichu.
To nic osobistego. Ale Paul powiedział, że cię tu zastanę.
- Więc jednak będzie to coś osobistego. - Stąd go nie powstrzymamy.
- Mamy spluwę Mike'a. - Z jednym pociskiem.
Chciałem zabić tylko siebie. Jeden by wystarczył.
Clarice Beckett. Geniusz.
Sprzedamy to od ręki.
Kolejny Streeton.
William Dobell. "Kobieta w restauracji". Ostania cena: 939 tysięcy.
John Peter Russell. Ale rzadkość! Prawie nigdy nie wystawiał swoich dzieł.
Kolega Lautreca i Van Gogha.
Gdy zmarła jego żona, w rozpaczy zniszczył 400 swoich dzieł.
- To dopiero pieniądz! - Ile?
Minimum kilka milionów.
Słyszałeś, Jake? Wiemy, co tu masz.
Schody prowadzą do kuchni. Nikogo tam nie ma.
Podobnie jak tutaj i w garażu. Wiesz dlaczego?
- Bo nikogo nie ma w domu. - To pomóż Styxowi.
Ruchy!
Nas jest sześciu, ich jest trzech. Poradzimy sobie.
Liczy się tylko Victor.
Mają trzy strzelby, a my jedną kulę.
Poczekajmy tu, aż sobie pójdą.
Im bardziej się nakręci, tym silniej zadziała narkotyk.
Ile to jest warte?
Kilkaset tysięcy.
Streeton sporo namalował.
Nawet jego pomniejsze dzieła są genialne. Spójrz.
Wielu uważa, że te ślady to odbicie Streetona malującego kielich.
Widzisz? Jakby pochylał się nad sztalugą.
Aż zzieleniała mu głowa.
W kuchni jest niezła rzecz.
Dwóch facetów grających w karty. Z fajką, w śmiesznym kapeluszu.
Lubię takie obrazy. Wiesz dlaczego?
Bo o czymś mówią. Oni grają, piją, gadają.
A tu masz zwykły kielich.
Białą fajkę?
- Cylinder? - Taki śmieszny.
Szlag...
Co ona tu robi?
Mamy gości!
Jake, kto to?
- Zmiana planów, daj broń. - Jest tylko jeden pocisk.
Oni tego nie wiedzą. Mikey, czas na twój plan.
Musimy ich rozdzielić.
Idę z tobą.
Mike, drzwi.
Tato!
- Witam panie! - Jak miło!
Chodź tu!
Obraz w kuchni to Cezanne.
Wart 200 milionów dolarów!
Z kim mamy tu do czynienia?
Jeśli ktoś ma taki obraz, nie wywiniesz mu się!
Odejdź!
Jednak mam szczęście.
Do waszego przyjazdu nie było najlepiej.
Ale to sporo zmienia.
Jake, zakładam, że je znasz?
Wychodź, kutasie! Słyszałeś?
Chcę cię tu widzieć!
Odbija ci!
A to kto?
Gospodarz.
Jebany Jake Foley.
Pięknie. Wchodzisz tu z bronią jak zwykły bandyta.
Ciągle jesteś zasrańcem, który okrada innych.
Nie podskakuj. Jest nas trzech. Wszystkich nie załatwisz.
Wystarczysz mi ty.
Czyli mamy pat, przyjacielu.
Zabijesz mnie albo i nie.
Zależy, czy umiesz strzelać.
Jeśli zabijesz, chłopcy zabiją ciebie, zwiną dzieła i te dwie damulki.
Na mnie nie licz. Przyszedłem tylko kraść.
Ja nie pękam. Pomszczę cię, Vic. Obrazy to wisienka na torcie.
Najcenniejszy znajdziesz w kuchni.
Cezanne, wart 200 milionów.
Ja ci o nim powiedziałem. Ty się brandzlowałeś pucharem.
- Weźcie go i spadajcie. - Nie mów mi, co mam robić!
Idź po niego.
To robota dla dwóch.
To idźcie już!
Idą do kuchni.
Ruszamy.
Nie kombinuj.
Dziewczyny oberwą przed tobą.
Jak chcesz to rozegrać?
- Boję się, tato. - Wszystko będzie dobrze.
Co jest grane? Kto to jest?
Gdzie reszta?
Jesteśmy starymi kumplami, prawda?
To brat Paula.
- Reszta źle się czuje. - Od czego?
Od trucizny.
Co tu jest grane?
Próbowałeś kiedyś sprzedać rzadkie dzieło sztuki?
Kolekcjonerzy lubią się chwalić.
- Komu to chcesz wcisnąć? - Mam układy. Opchnę wszystko.
Dobrze się czujesz?
Kiepsko wyglądasz.
Dotykałeś kieliszka?
Tak, co z tego?
Chyba masz problem.
Była na nim trucizna.
Co to za kit? Dlaczego trucizna?
Zapytaj mojej przyszłej byłej żony.
Ma romans.
Zatrułem jej kochanka.
Co zrobiłeś?
Nie wierzę ci.
Nicole, rżnęłaś się z jednym z moich kumpli?
Gdzie Alex?
Gdzie?
Już czujesz, jak działa trucizna.
Tam jest sejf.
Z gotówką i antidotum.
Też muszę je wziąć.
Otworzę go.
Wszyscy razem.
- Teraz! - Styx! Uwaga!
Bierz go!
Powoli.
Masz go?
Już?
Myślisz, że pozwolę ci to wziąć?
Mam w dupie, czy zdechniesz. Dzięki za kasę! Wygrałem!
Przyjemnego umierania, szmato!
Styx, on ma broń! Zastrzel go!
Ale jesteś w dupie!
Zawsze miałeś się za lepszego!
Niech te zdziry patrzą, jak zdychasz.
Tato!
Życie to gra.
Wypadkowa karmy, fartu i fizyki.
Nie zawsze wiadomo, kiedy gra się skończy.
Gotowa?
I tak powinno być.
Zawsze wiedziałem, że życie, które dla siebie tworzymy,
ma wpływ na innych.
To kolejne prawo Newtona.
Nie zmienię tego, ale mogę dążyć do równowagi.
W związku z tym połowę majątku podzieliłem pomiędzy
21 organizacji charytatywnych,
w nadziei, że pieniądze trafią do potrzebujących.
W tym do rodzin dotkniętych hazardem bliskich.
Drew, przepisałem na ciebie obie nasze firmy.
Przyszłe dochody będą dzielone pomiędzy wszystkich w tej sali.
Dziękuję za wszystko.
Ale była jazda.
Widzimy się.
Jasne, bracie.
Paul, musisz odejść z polityki.
Ma na ciebie zły wpływ.
50 milionów dolarów powinno ci w tym pomóc.
Nicole i Alex, 50 milionów
i fundusz na rzecz waszych dzieci.
Będziecie wspaniałymi rodzicami.
Drogi Mikey.
Dla ciebie też jest 50 milionów.
Ale najpierw musisz zaliczyć 12 miesięcy odwyku.
Nie ma innej drogi.
Możesz osiągnąć wszystko, co tylko zechcesz.
Rebecco, moja piękna córko.
Przepraszam cię za wszystko.
Chciałbym, żeby wyszło inaczej.
Reszta majątku jest twoja. To masa pieniędzy,
do twojej dyspozycji.
Zarządzaj. Będzie dobrze.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Twoi walnięci wujkowie to żadne ideały.
Ale przekonasz się, że przyjaźń i miłość kwitną,
gdy wybacza się niedociągnięcia.
Słuchaj ich. Naprawdę wiele doświadczyli.
Ale przede wszystkim słuchaj Drew.
Bądźcie dla siebie mili.
Nie myślcie o tym, czy szklanka jest półpełna czy półpusta.
Raczej o tym, że niezależnie od wszystkiego,
szklankę zawsze można na nowo napełnić.