Po prawie 20 latach Sycylią wstrząsa nowa wojna mafii.
Liczba ofiar wzrasta do pięciu.
Ofiary mają powiązania z gangiem zbiegłego Mariana Sury.
Podejrzenia padają na głowy rodzin komisji.
Policja przewiduje więcej morderstw w najbliższych godzinach.
I to już wszystko. A teraz trochę muzyki z radiem Ulna.
„Stormi” autorstwa Iosonouncane.
Szefie! Paliwa za dwie dychy!
Gdzie Suro?
Ostatni raz pytam. Gdzie jest Mariano Suro?
Będziesz gadał? Kiwnij głową.
Gadaj, gdzie jest, albo cię zrzucę!
Gdzie on jest?
Czyli jednak „nie”.
Gdzie jest Mariano Suro?
Mów, gdzie jest Suro!
-Zabij mnie! -Co?
-Zabij mnie! -Zabić cię?
Oczywiście.
Dokąd idziesz?
Tak, kurwa!
Zabij mnie!
DRAŃ
Gdzie Priscilla i mój syn?
Wyszła.
Nie wiem, gdzie jest.
Gdzie jest Marianuccio?
Zabrała go.
Proszę. Nie zabijaj mnie.
Mieliśmy znaleźć kryjówkę Sury,
a nie robić rzeźnię.
-Jego ludzie nie wiedzieli. -Nikt nic nie wiedział.
Palàmita wie.
Problem w tym, że jest w szpitalu.
Don Lillo!
-Cóż za zaszczyt. -Mimì Starnace.
-Kto? Murarz? -Znasz go?
To on zbudował bunkier Sury.
Co, do chuja! Skurwysyny!
Wie, gdzie jest Suro.
Zdejmij knebel.
Utniemy sobie pogawędkę.
Ty i ja.
Mario, wyłącz to!
Chcesz go zarżnąć?
Pokroić?
-Mamy go przesłuchać. -Ale nie tak.
Coś ty sobie myślał? To ma być rozwiązanie? Wyjdź.
Wyjdź!
Jak zwykł mawiać Salvatore Tracina.
Boże, wybacz mi moje grzechy.
Zgrzeszyłem przeciwko Tobie.
A powinienem miłować Cię ponad wszystko.
Palàmita, musimy się pospieszyć. Jesteś następny.
NOWA WOJNA MAFII
Zabierz nas do Sury.
Trzeba rozwiązać kwestię „lupary bianki”.
Lepiej się czujesz? Dasz radę?
-Muszą zdjąć szwy. -Dobrze.
Musimy zniknąć, zanim trafisz za kratki.
Tam cię nie ochronię.
A więc Żarłacz Biały,
który umiera w niewoli,
który włóczy się i nie zatrzymuje,
który ciągle zmienia domy,
postanawia zatrzymać się w przyjaznym miejscu.
Kto pomógł mu
zbudować bunkier?
Emidio Starnace.
Znany jako Mimì Murarz.
Zapalisz?
Ty...
Kim ty, kurwa, jesteś?
Ja? Nikim.
Jestem nikim.
Nikt mnie nie zna.
To ty jesteś sławny.
Byłeś w gazetach.
Murarz Cosa Nostry.
Wybudował bunkier dla Don Peppina Sgalambry.
Pełen tuneli, sekretnych pomieszczeń,
podziemnych korytarzy i dróg ewakuacyjnych.
Naprawdę jesteś murarzem?
Jesteś... architektem.
Inżynierem.
Powiem więcej.
Jesteś artystą.
Ale milczysz.
Nic nie mówisz, ani słowa.
Pomyślmy o przyszłości.
Gdzie Mimì Starnace widzi się za dziesięć lat?
Co będziesz robił? Wyobraź to sobie.
Pod ziemią, kopiąc?
Pośród robaków.
Wilgoć przenikająca kości. I po co?
Wydałeś arcydzieło. Bunkier Don Peppina Sgalambry.
Zasługujesz na fortunę.
Z takimi pieniędzmi
w końcu wybierzesz się na słoneczną plażę i będziesz się cieszył życiem.
Chcesz się napić wody?
Bo ja chętnie.
Pani podporucznik, można na chwilę?
-W czym problem? -Nie ma żadnego.
Zabieramy więźnia z powrotem.
Co? Teraz?
Palàmita Cataldo Silvio Maria.
-Kto tak zdecydował? -Tu jest nakaz.
Przepraszam...
-Zaraz. -Przepraszam.
Nie możecie go zabrać.
Jeszcze nie wyzdrowiał.
-Lekarz dał wypis. -Pani mecenas...
-Jeszcze ma szwy. -Zdejmą je w więzieniu.
To bardzo poważna sytuacja.
To nie nasza decyzja.
Odpowiadam za jego bezpieczeństwo.
Wykonujemy swoją pracę. Proszę nas wpuścić.
Co? Zabieraj te łapska!
Pani mecenas. Co się stało?
Boże, on krwawi.
Mówiłam, że jeszcze nie wyzdrowiał.
Nie dość, że mamy wojnę mafii na głowie, to jeszcze transport więźniów?
Zakład karny to przejmie.
To nie jest zwykły więzień. Może stać się celem.
I z całym szacunkiem, ale nie ufam strażnikom.
Czemu? Wiesz coś? Będzie gadał czy nie?
No więc?
Robi się z ciebie wrzód na dupie jak twój brat, wiesz?
Mam też wady, komendancie.
-Dam ci dwie osoby. -Jedna wystarczy.
Nie doceniłem cię, Mimì.
W dupie masz kasę czy fajne życie.
Walka z naturą w skrajnej samotności.
Budowanie miast na bagnach i błocie.
Błoto i bagna. To lubisz.
To cię interesuje.
A także...
dyskrecja.
Jako jedyny wiesz, gdzie są twoje dzieła sztuki.
Jest w tym piękno, przyznaję.
Ale po co tworzyć coś pięknego,
jeśli nikt tego nie zobaczy?
Czym byłaby IX symfonia,
gdyby Beethoven napisał ją dla siebie?
Gdyby zagrał ją tylko dla siebie?
Nie zostawiłby po sobie partytury i nikt by nie usłyszał utworu.
Dlaczego? Po co to?
Złożę ci propozycję.
Powiesz, gdzie jest bunkier Sury,
a cały wszechświat dowie się o twoim geniuszu
i absolutnej świetności.
Co ty na to?
Co ty, kurwa, robisz?
-Dobrze idzie, widzę. -Powolutku.
-Na pewno nie... -Na pewno.
Prawie się udało.
Chodź na chwilę.
Puścił farbę?
Prawie. Pracuję nad tym.
„Pracuję nad tym”.
To pójdziemy dorwać Palàmitę.
Ale on jest w szpitalu.
Przewiozą go jutro o dziewiątej rano.
Gdyby nie szwy, pojechałby dzisiaj.
Palàmita był poza zasięgiem.
-Ale teraz jest w szpitalu. -Jutro go przewożą.
Wie, gdzie jest mój ojciec.
Napadniemy van podczas transportu.
Będzie dwóch funkcjonariuszy. Źródło jest wiarygodne.
Bułka z masłem.
Panowie, idziemy!
Jasne, napadniemy na vana żandarmerii.
Tak jest. Napadniemy na vana żandarmerii.
Dlaczego nie?
Tamci policjanci tylko wykonują swoją pracę.
Mają płacę minimalną. Chcesz ich kropnąć?
Nie wiem.
Przyciągniemy niechcianą uwagę.
Istnieje duża szansa, że się nie uda.
Nie uda się!
Co, jeśli przez przypadek trafimy Palàmitę?
Kto nam powie, gdzie Suro się ukrywa?
Albo ktoś z nas oberwie.
Nie będę za to odpowiadał!
Dlaczego miałbyś?
Idziemy po Palàmitę.
Każdy ma jeden głos. Demokracja koryncka.
Daj mi czas do jutra.
Jeśli Murarz zacznie gadać,
nie ścigamy Palàmity.
Dobra?
Mimì, może nie rozumiesz.
Jak nie zaczniesz gadać, zginie wielu ludzi.
Wiem, że wielu już zginęło,
ale teraz zginą niewinni.
Nie mają z tym związku.
To ludzie,
na których mi zależy.
Powiedz, co mam robić.
Tak między nami.
Padnę na kolana.
Błagam cię.
Upraszam cię.
Powiedz, gdzie jest Suro. Proszę.
SOR − WEJŚCIE
Dość tego, kurwa.
Czas minął.
Nakarmiliście orki?
Wymagane sprzątanie w zbiorniku dla orek.
No, Mimì,
i co powiesz?
Ani, kurwa, słowa!
Spuścić go.
Dawaj.
Proszę!
Niżej!
Cholera!
-Luvi, w końcu! -Nie mogę rozmawiać.
-Co się, kurwa, dzieje? -Chciałem cię przeprosić.
Za co?
-Za werdykt w sprawie Casy. -Jaki werdykt?
Gość wepchnął zmarłą matkę pod ciężarówkę.
Niżej!
-Wciągnąć go? -Poczekaj chwilę.
Odrzucono wyniki naszej autopsji.
Matteo...
Bo powiedział...
Tak?
Skazali go na 15 lat z uwagi na okoliczności obciążające.
-Świetnie ci poszło. -Jak to?
Do góry!
Chcesz nam coś powiedzieć?
Dobra!
Nie rozumiem, co mówisz!
Mów wyraźnie!
Dobra, powiem!
Wciągnijcie mnie!
Suń się. Ja prowadzę.
Bo ja nie umiem?
Cokolwiek teraz powiem, ty masz się nie odzywać.
Co ty mówisz?
Mówi Scotellaro. Odbiór.
Jesteśmy na 37. kilometrze autostrady 624.
Zjechaliśmy. Wpadliśmy w zasadzkę.
Zabrali więźnia! Wysłać wsparcie. Bez odbioru.
-Leo, co, do chuja? -Zdejmij okulary.
Po co?
Przepraszam.
Po wyjściu ze szpitala Buccheri la Ferla
wsiadł do vana,
-na tyłach... -Wyłaź!
...więzień Palàmita Cataldo Silvio Maria.
Co, do chuja?
Jechaliśmy do więzienia w Palermo,
Ucciardone Calogero di Bona.
-W tejże chwili... -W tejże chwili.
Nicola, twoja kolej.
Uderz mnie.
Co to ma być? Mocniej! Ma być autentycznie!
Na 37. kilometrze
autostrady 624
pojazd najechał na kolczatkę.
Co? Jak się to pisze?
Znaną też jako urządzenie do spuszczania powietrza z opon.
Powietrze spadło w czterech oponach,
przez co podporucznik Scotellaro
musiała się nagle zatrzymać.
Tak złamałem sobie przegrodę nosową.
Tu jest wypis.
Zza wiaduktu wyszło sześć uzbrojonych osób
i kazali nam uwolnić więźnia.
Wsiadł do ich pojazdu i odjechali.
A ty nie ufałaś strażnikom.
Do chuja jednego!
Scotellaro, mam przerąbane, a ty milczysz?
To ja aresztowałam Palàmitę.
Nawet pan nie wie, jaka jestem zła.
Jebane skurwysyny!
No już, spokój.
Przepraszam.
Po tych wydarzeniach
wciąż jeszcze jestem
bardzo wstrząśnięta.
Mogę wziąć wolne na resztę dnia?
Palàmita zabierze nas do Sury.
Jasne. Prawa ręka Sury zaprowadzi nas do niego.
A my mu ufamy.
Nicola, nie ma co wyjaśniać,
więc po prostu mnie posłuchaj.
Zapiszemy się na kartach historii.
Wyrzucą nas z roboty. Nie podziękowałaś mi za pomoc.
Dziękuję.
I co, zadowolony teraz?
W każdym razie,
gdzie jest Palàmita?
Cholera jasna.
-Nie mogłem oddychać. -Szybko.
Szybko? Wszystko mnie boli.
-Delikatnie, mam szwy. -Delikatnie, ale szybko.
Matko Boska...
Co?
No co? Nawróciłem się!
No to ręce będziesz miał złożone.
Powoli. Uwaga na głowę. Wsiadaj.
Widzisz, jak się zmienili?
Prawdziwa armia.
Zmieniłeś się, Balduccio.
Życie się zmieniło, nie ja.
Tym razem go dorwiemy.
Już raz tak powiedziałem i zapeszyłem.
-Ale nie jestem przesądny. -Powiedział, dotykając jąder.
Mieszkałeś w Peru
i nie musiałeś opłakiwać bliskich.
Czemu nienawidzisz mojego ojca?
Jak go złapię, to ci powiem.
A złapiemy go?
Poprosiłam o nie Maria. Po jednym dla nas.
-Nie chcę, żebyś szła. -Nie przegapię pogrzebu ojca.
A ja wolałbym ominąć twój.
Chodź tu.
Jest sobie domek
Z kolorowymi okienkami
I mała kobietka
Z dużymi oczkami
I jest mały mężczyzna
Który późno wraca z pracy
Ma kapelusik
Pełny marzeń do spełnienia
Im więcej o tym myśli
Tym trudniej jest czekać
Kochanie, nie martw się
Życie jest jak łańcuch
Czasem boli
Zobacz, jestem spokojny
Nawet idąc przez las
Z bożą pomocą
Zawsze uważaj na wilka
Uważaj na wilka
Żyjąc razem
Leżymy i uprawiamy miłość
W morzu cykad
Ta maleńka miłość
Tak duża, że mogę latać
Tak sobie myślałem...
Na pewno możemy ufać twojej szwagierce
i zrobić to, co musimy?
Bo, z całym szacunkiem, wciąż jest policjantką.
-Dojechaliśmy? -Zostań tu.
-Gdzie jesteś? -W drodze.
Pospiesz się. Czekam.
-Luvi, wszystko dobrze? -Tak.
Nie zmieniłaś zdania, nie?
Oczywiście, że nie. Dlaczego?
Sama nie wiem.
Nino nie zrobiłby tego, co my robimy.
„Reprezentujemy kraj” i w ogóle.
To nie ma związku z Ninem.
Nie przegapiłby okazji, żeby zabłysnąć.
A ty?
Co ty pierdolisz?
Leo, jeśli zabijesz go w nocy na jakimś zadupiu,
nikt tego nie zobaczy.
Nikt ci nie pogratuluje dobrze wykonanej pracy.
Próżność.
Was Scotellaro wykończy próżność.
Nino coś ci obiecał i ja dotrzymam słowa.
W nosie mam, co będzie dalej.
Aresztuję Surę.
Dobra. Jedziemy.
No i?
Co się dzieje?
Mamy problem.
Zmieniła zdanie?
Chce go aresztować.
A pierwsze, co zrobi Suro,
to wypuści nagrania.
Powiedziałbym, że masz duży problem.
Dzięki za przypomnienie.
Nie przyszło mi do głowy.
-Co mam zrobić? -A co chcesz zrobić?
Nie pierwszy raz spieprzyłaś nalot.
Mam rację?
Raj nie jest nam pisany.
Odmówmy akt skruchy.
Carabinieri.
Z komendantem Costardello.
-Ej, Leo. -Cicho.
Dowódco, mogę to wyjaśnić.
Prokuratorowi powiesz, czemu pomogłaś więźniowi.
-Nie ma potrzeby. -Tak.
Nie ma potrzeby.
Auto mam otwarte. Mogę zamknąć?
Proszę, Palàmita, jesteś wolny.
Miło było.
Co teraz planujesz?
Pielgrzymkę do Medziugorie.
A potem zobaczymy.
Masz szczęście, że w coś wierzysz.
Bez obaw.
Znajdziesz sposób, żeby zapomnieć o przeszłości.
Uważaj na siebie.
Lecimy.
Suro jest gdzieś na gospodarstwie, ale nie wiemy, gdzie dokładnie.
Tu nie ma czym oddychać.
Mówili, że jest tu do dupy.
-Kto to? -Włącz klimę, Lukaku!
-Zaraz się ugotuję. -Zepsuła się.
Przestaniecie? To nie szkoła.
Nie było większej sali?
Tutaj rysowałem.
-W jakiej skali? -Nie wiem.
Chyba 1:20.
1:20?
Jak maleńkie autko?
Nie ma tu skali. Skupcie się.
Suro jest gdzieś na gospodarstwie, ale nie wiemy, gdzie dokładnie.
Co robimy najpierw?
Odgrodzimy to miejsce, o tak.
Trzeba go zaatakować ze wszystkich frontów.
Cinisi i Calatafimi z tej strony.
Boccadifalco z tej. Passo di Rigano z tej.
Ciaculli
i Porta Nuova z tej.
Jasne?
No nie wiem.
Ja też nie.
Nie sądzisz, że Suro obmyślił plan ucieczki?
-Zgadza się. -Trzeba podziękować konsultantowi.
Twojej jebanej siostrze.
Bo Mariano Suro
ma drogę ucieczki, która jest arcydziełem.
Lepsza niż papieża w Zamku Świętego Anioła.
To podziemne tunele,
które kończą się tu, z dala od gospodarstw.
Chcemy, żeby tam się skierował,
bo będziemy na niego czekać.
Nie będę się czołgał jak szczur.
-Duszno. -Niebezpiecznie.
Idziemy tam.
Lecimy.
Wstrzymać oddech!
Nie oddychać!
Mandorla!
Co tu robisz? Co jest?
Co znalazłaś?
Ale jesteś durna.
Boże!
Uspokój się. To ja.
-Chcesz, żebym na zawał zeszła? -Nie chciałem, przepraszam.
Nie chciałeś...
Po co przyszedłeś?
-Nieważne, nie mam czasu. -Czekaj!
-Nie idź za mną. -Co zrobiłem?
Pa.
Mam swoją godność, wiesz?
Dałem ci szansę.
Przyjąłem cię do firmy jak rodzinę.
Dzięki mnie odzyskałaś pasję do pracy i tak mi się odwdzięczasz?
Odrzuciłaś sprawę, a potem sama ją wzięłaś?
Myślałaś, że się nie dowiem?
Sprzedałaś się. To mam myśleć?
Myśl, co chcesz.
Nie ujdzie ci to na sucho! Usiądziemy i pogadamy.
Powiedz mi, co wiesz.
Pracujemy razem czy nie?
Widzisz naszą przyszłość?
Co się z nami stanie?
Co mam powiedzieć?
Wybacz, to moja wina. Spotkaliśmy się, jak miałam deprechę.
Miałam trudny związek, bla, bla, bla.
Dzięki, że mnie przyjąłeś. Jesteś super.
Wybacz mi.
Znajdziesz kogoś lepszego. Zasługujesz. Pa!
-Co to było? -Nic. Co?
-Nie słyszałaś? -To pies.
-Pies jest na dworze. -Drugi.
-Żartujesz sobie? -Nie, Matteo!
Wybacz, Palàmita.
Dzięki tobie zapomnę o przeszłości.
Pierdol się!
Umiesz usunąć strzałę?
Scotellaro.
-Zapiszemy się na kartach? Taki chuj. -Nico, przepraszam.
Zwolnieni? Nie, staniemy przed sądem.
W domu mam żonę i dzieci, nie jak...
-Zapomnij. -Nie jak ja.
Masz rację. Jestem sama.
Jak nawalę, nie zniszczę nikomu życia.
Nie to miałem na myśli.
Powiem im, że cię zmusiłam. Przepraszam.
Nie, Leo, przepraszam. Trochę się denerwuję.
Razem nawaliliśmy.
Prosiłaś mnie o coś. W końcu mam odpowiedź z Interpolu.
Dwa lata temu Balduccio Remora zmarł na zator płucny.
-Idziemy? -Powodzenia.
Scotellaro, szybko!
Nie płacz, wnusiu. Mleko prawie gotowe.
Widzisz? Mamusia się obudziła.
Zostaw ją.
Zastanawiam się,
jak mogłaś poprowadzić armię na swojego ojca.
Marzyłem o godnym spadkobiercy. Nie wiedziałem, że już go mam.
-Tato, nie zabijaj go. -Nie, muszę go o coś spytać.
Mam 76 lat.
Lewa nerka jest kogoś innego.
Mam przepuklinę kręgosłupa, która mnie dobija.
W nocy wstaję siedem razy, żeby iść siku.
Lekarz zabronił mi jeść pokarm,
który ma jakikolwiek smak.
I pomimo tych wszystkich problemów
nie tylko z nimi żyję,
ale wszystko działało sprawnie i bez szwanku.
Nawet w spokoju.
Aż ty się pojawiłeś.
Koniec spokoju i równowagi.
Po co zadałeś sobie tyle trudu?
Co z tego masz?
Ja muszę znowu się przenosić,
a już przyzwyczaiłem się wygodnie żyć.
Nieważne.
Na szczęście mam przyjaciół, którzy mnie ugoszczą.
A ty?
Na kolana.
Nosisz imię nieboszczyka, więc i nim się staniesz.
Ale powiedz mi jedno.
Balduccio Remora, kuzynie z Ameryki.
Ameryki Południowej.
Kim ty, kurwa, jesteś?
Nie wiem, jak twoi rodzice, ale moi nauczyli mnie,
że w nowym miejscu trzeba się przedstawić.
Przepraszam, dr. Bray. Ma pan całkowitą rację.
Miło mi.
Jestem Nino Scotellaro.
Napisy: Joanna Kazimierczak
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger