- Zgadnij co? - Zgadnij co?
O kurde.
Fajne bokserki.
Muszę częściej wpadać o 4 rano.
- Stanął ci czy to naturalne? - Co wy tu robicie?
Bierzemy ślub.
- To już wiem. - Dzisiaj.
- Co? - Lepiej zapytaj dlaczego.
- Dlaczego? - Ubezpieczenie.
- Zaczęłam tę pracę... - Musimy ruszać.
- Dasz mi dokończyć? - Vegas jest 16 godzin jazdy.
- Vegas? - Tak, masz rację.
- Spakuj go. - Tak jest.
Najpierw znajdę ci spodnie. Przez ciebie źle wypadam.
Vegas. Zacznij w łazience. Przydadzą mu się niezbędne rzeczy.
To długa historia. W skrócie: termin, jądro, drogo.
Potrzebuję trochę dłuższej historii.
Termin rejestracji współmałżonka do ubezpieczenia kończy się o północy.
Andre ma guza na lewym jajku, którego chce zbadać.
Moje ubezpieczenie to sama śmietanka, a jego to worek ziemniaków.
Potrzebujemy aktu małżeństwa, gdyby mieli je wyciąć.
Chcemy, byś był świadkiem.
- Na ślubie. - Nie na wycinaniu jajka.
Ale dlaczego Vegas?
Ratusz jest 15 minut stąd.
I to obok Burgerville. Ślub i przyjęcie. Bum.
Nie damy się poślubić azjatyckiemu Elvisowi w Portland.
Włóż je. Ale już.
A dlaczego nie lecimy?
- Dre. Nadal boisz się samolotów? - Skrzydła powinny trzepotać.
W porządku. Pojadę z wami.
Dalej!
z miłością
2 WRZEŚNIA
- Nie! - O mój Boże.
O mój Boże. Co? Nie.
- Co to jest? - Co?
Apartament Harmony zaprojektowany przez współczesnego artystę
i protegowanego Yayoi Kusamy, Andy'ego.
Na stronie nie ma ceny. Jest napisane, że musisz RS-VIP.
Nick, ile kosztuje ten pokój?
Zacytuję matkę: „Jeśli pytasz, to cię nie stać”.
Ma rację! To niesamowite. Dzięki wielkie!
Nie. Wiesz, ile za nie naliczają?
Jestem odwodniona od tej podróży.
A ja od kapitalizmu. Poza tym to plastik.
Dobra, drużyno, zaplanowałem pięć minut,
by każdy mógł spokojnie zająć sypialnię.
Szybki jak na gościa, kto nigdy nie ćwiczy.
To niemożliwe.
Jorge, wybierz.
Nie mogę. Wolę oświetlenie tutaj, a kredens w tamtym pokoju.
Mój mały fikusku.
Chcesz, żebym przeniósł kredens do tego pokoju?
Nie. To niedorzeczne. Nie jestem aż taką diwą.
Tylko ostrożnie. Ostrożnie.
Dobra... Uważajcie na bok.
Jeśli go zadrapiecie, mama Nicka za to zapłaci.
Więc co powiesz?
Śpimy razem? Dlaczego nie?
- Wiesz dlaczego. - Inni nie narzekali,
że mówię przez sen. Mówili nawet, że to słodkie i kojące.
Bo chcieli cię zaliczyć.
Przekimam się na kanapie.
- Podrzucam to. - Dziękuję.
- A ty gdzie śpisz? - Nie wiem.
Zbuduję gniazdo z poduszek w wannie.
Wykluczone. Zapłaciłeś za cały apartament.
- Śpisz ze mną. - No nie wiem.
W zeszłym tygodniu dwa razy zasnęliśmy, oglądając telewizję.
A tu będzie dużo wygodniej.
Spójrz, mięciutkie jak chmurka.
Będzie trochę inaczej.
Będzie jak za dawnych czasów. Tylko bez seksu.
Nie mogę się doczekać.
„Parkowanie tylko w nagłych przypadkach”.
- „Prędkość”... - Przestań czytać znaki.
To odłóż ten cholerny telefon i dotrzymaj mi towarzystwa.
Santiago.
Obudź się.
Zabaw nas.
Gdzie jesteśmy?
Na zadupiu.
Co się stało z tą dziewczyną, z którą się spotykałeś?
- Z Shauną? - Tak.
Działy się dziwne rzeczy.
Nie możesz teraz milczeć i nie rozwinąć tematu.
Bardzo lubi swojego psa.
Mówiła tym samym głosem,
jak do psa, ze mną, w łóżku.
Nie.
Nowe znaczenie wariantu „na pieska”.
Grzeczny chłopiec.
Przestańcie. Serio. Ale właśnie tak było.
Znowu jesteś singlem.
Super. Możesz zaszaleć.
Biologia zakłada, że mężczyźni będą rozsiewać swoje nasiona.
Rozepnę ci pasy i wcisnę hamulec.
Nie. Nie ja, kochanie. Ja jestem rozwinięty.
Z czego się śmiejesz, tonto?
Więc będziesz singlem, który nigdy się nie ożeni?
Tak, taki jest plan.
Santi, ilu znasz 50-latków, którzy nigdy się nie ożenili,
a jednocześnie byli normalni?
Takie mądre kobiety jak ty nie powinny tak osądzać.
Może zacznijmy akceptować ludzi, którzy nie są w związku małżeńskim.
To w końcu dopuszczalny styl życia.
Jasne. Ale ty chcesz kogoś mieć.
Gdybyś mówił, że jesteś sam i ci to nie przeszkadza,
czułabym się inaczej.
Ale czuję, że chcesz mieć partnerkę i dzieci.
- I tu cię ma. - Dobrze. Tak.
Oczywiście, że chcę mieć małego Santiego.
Ale nie poświęcę moich przekonań.
Wiesz co? Może pilnować naszych dzieci. Bezpłatna opieka.
A właśnie, dwójeczka się dobija.
- Zatrzymaj się. - Nie wierzę, że to powiedziałeś.
Sytuacja jest rozwojowa.
- Nie. - Wytrzymam.
Tak. Pa!
- Puk, puk. Geje przyjechali. - Tak.
Hej!
Pamiętacie Jamesa i Javiera?
- Hej. - Cześć.
Nic dziwnego, że nie chciałeś z nami pokoju.
Jesteś nie tylko drużbą, ale też idealnym facetem.
- Załóż to. - Fajna, ale jestem dorosły.
- Zbyt krzaczasty? - Zgadza się. Lubisz przycięte.
Mają tequilę.
- Nie dotykaj tego. - No tak.
- Może pojawić się Hank. - Jaki Hank?
Macie wziąć ślub, a nie poznałeś Hanka?
To jakiś hermetyczny żart? Hank to penis?
Nie, to głupie.
Ilekroć piję tequilę, zamieniam się w inną osobę.
Nie wiem dlaczego. Niczego nie tracisz.
Hank to pieśń przeszłości. Teraz piję wódkę.
Czuję się wykluczony, a chcę wiedzieć więcej.
Hank jest niesforny. To przez niego moje dwie jedynki to licówki.
Hank jest bardzo miły,
ale przez niego mam zakaz wstępu do Gapa.
Kocham Hanka, ale to przez niego
- trzaska mi nadgarstek... - Słyszałem to.
- ...gdy wykonuję ruch okrężny. - A ja nie jestem w stanie
wysikać się na oczach innych mężczyzn.
Pamiętam to. To takie smutne.
Spójrzcie na tę godzinę.
Zostało nam 15 minut na rozpakowanie się,
a potem musimy iść pod fontannę Bellagio na pokaz.
- Pod fontannę? - No co?
- Nie chcemy oglądać gotującej się wody. - Nie gotuje się, tylko tańczy.
To był długi tydzień. Chcemy tylko odpocząć, kochanie.
Czyli nie chcecie zoptymalizować wypadu do Vegas, luz.
A basen?
Basen.
- Dobrze! Basen! - Tak!
Jest jakoś inaczej, bardzo...
Kolejna kobieta przesyła drinka.
- Nie, dziękuję. Mamy butelkę. - Mówiłem jej.
Która to już?
Dopiero trzecia. Starzeję się.
Co z nią nie tak?
- Nie mój typ. - A jaki jest twój typ?
I jak sobie z tym radzisz?
Dużo się widzimy. Zbliżyliśmy się. To piękne, ale bolesne.
Jakieś znaki, że coś do ciebie czuje?
Nie, jestem głęboko w strefie przyjaźni. Jest kijowo.
Jednak jeśli nie jest zainteresowana, muszę to uszanować.
Zresztą bardzo lubię spędzać z nią czas.
Jasne, tylko pilnuj swojego serca. Dobrze?
Postaw wyraźne granice.
Jasne.
Tego właśnie potrzebuję. Wyraźnych granic.
- Nick. Do basenu. - Idę.
Ma przejebane.
Mówiłam, żebyś nie pił tego trzeciego energetyka.
To 16-godzinna podróż.
Jeden energetyk co pięć godzin, razy trzy, plus drzemka.
Nie tak działa kofeina.
- Zjedź tu. - Widzę.
Chcesz coś?
Nie, dzięki.
W porządku?
Ciągle wydaje mi się, że widzę znajomą osobę.
Kogo? Lily?
- Miałaś tak kiedyś? - Czasami tam mam z moim abuelo.
Tak bywa, gdy dużo o kimś myślisz. Rozmawiacie czasem z Lily?
Tak jakby. Mieliśmy spotkać się po jej urodzinach,
ale chyba oboje boimy się powtórki z historii.
Teoretycznie jesteśmy przyjaciółmi. Ale nie rozmawialiśmy od tygodni.
Więc można powiedzieć, że trochę o niej myślę.
Widujesz duchy na stacjach, lepiej to przemyśl.
Zazwyczaj czuję się pewnie w kwestii moich przekonań.
Ale czasami bywa, że jestem cholernie samotny.
Założę się.
A dlaczego tak często wpadamy? Martwimy się o ciebie.
Nic mi nie jest.
Naprawdę. Czasami mam wrażenie, że wybieram między prawdą,
a szczęściem.
To nie powinien być dylemat.
Poza tym to, co nas uszczęśliwia i to, co uznajemy za prawdę się zmienia.
Czuję się lżejszy o dziesięć kilo
Dziesięć kilo...
- Siedzę z przodu. - Nie mogę.
Tak. Mam to.
Ukradkiem wlewasz swojego drinka do ich drinka,
żeby myśleli, że pijesz ich drinka.
Zapłaciliśmy za wszystko z góry.
Jak coś zostanie, to wyląduje w mojej walizce.
Jesteś teraz lekarzem. Proszę cię.
- Zrobić ci drinka z wódką? - Tak.
- Czekaj. A ty co pijesz? - Lemoniadę.
- Bezalkoholowo? - Ktoś musi się tobą opiekować.
Primo, opiekuję się sobą od ponad 20 lat.
Secundo, to też twój wieczór kawalerski. Powinieneś się dobrze bawić.
I tertio, może chciałbym poznać Hanka.
Zaufaj mi. Nie polubiłbyś go.
Chcę poznać cię całego, a Hank jest częścią ciebie.
Myślisz, że nie wiem, jak ogarnąć jakąś nieprzyjemną sukę? Zdziwiłbyś się.
Hank.
- Hank! - Nie. Dajcie spokój.
No dobrze!
To straszny błąd.
Czujesz to? Teraz mam ochotę na brukselkę.
- Przypieczoną. - Uwielbiam brukselkę.
Nie cierpiałem ich kiedyś, ale to się zmieniło.
Dorosłość cię zmienia.
Hej, ciekawostka.
Holenderscy naukowcy w latach 90. wyhodowali mniej gorzką brukselkę.
Ty mogłaś się zmienić, ale brukselka też.
Myślisz, że ludzie, którzy nie pasują do siebie,
- mogą zmienić się w takich, którzy pasują? - No wiesz...
Czasem zapominam, jaki jesteś seksi.
Przestań już.
Przepraszam. O czym rozmawialiśmy?
Santiago.
Jasne. Santi.
Co?
Proszę, zignoruj mnie.
- Wypiłem dwa drinki... - Nie, powiedz mi.
To porządny koleś.
Ale ten związek był tak niestabilny, że nie było szans, by przetrwał.
Słuchaj, to były twoje słowa.
Jestem dziewczyną, która tęskni za byłym, bo myśli, że może go zmienić?
Nie, nie chcę być taka.
Dobra. Więc czego chcesz?
Patrzę na Jorge i chcę tego.
Chcę kogoś, kto o mnie dba, a ja dbam o niego.
Ale głównie on.
Śmiejemy się i płaczemy w tej samej części filmu.
A kiedy się nie zgadzamy,
to nie dlatego, że cenimy różne rzeczy,
ale dlatego, że staramy się być dla siebie lepszymi partnerami.
Jorge miał szczęście.
Tak się cieszę.
Jednak część mnie obawia się, że sama nigdy tego nie osiągnę.
Nikomu wcześniej tego nie mówiłam.
Potrafię dochować tajemnicy.
I nie martwiłbym się o to. Znajdziesz to, czego szukasz.
Dzięki, Nick. Ty też.
Tak. Może.
No dobrze. Wszystko w porządku, kochanie?
Tak! Dziękuję!
Jorge, całujemy się, teraz.
Uwielbiam Hanka.
Chodź ze mną.
Czaicie?
- Idź już. - Tak, czaimy.
No już.
Narka!
Chcę więcej Hanka.
To moja ulubiona koszula, ale sam się prosiłem.
Nie ułatwiasz sprawy.
Hank jest łatwy.
Jestem przemoczony. Potrzebuję serwetki.
I to szybko.
Gdzieś tu musi być serwetka.
Za ile dojedziemy do Vegas?
Co?
Szlag. Musimy zawrócić.
- Co? Dlaczego? - Zostawiłem telefon na stacji benzynowej.
- Nie zawracamy. - Są na nim filmiki.
Wiesz które. A twój pakt zaufania nie zezwala na zabezpieczenie hasłem.
Odzyskaj telefon!
To tylko opona.
O mój Boże, co ci się stało?
Bliskie spotkanie z Hankiem. Widzieliście Henry'ego?
- Henry nas opuścił. - Ale Hank się wydostał.
Sprawdźcie telefony, ukryjcie portfele,
zostawcie dzieci w domu, bo nikt nie jest bezpieczny.
- Czy to impreza Jorge Diaza? - Tak.
Co to jest?
„YOLO. Kocham, Hank”.
Boże, uwielbiam to.
Robi się zabawniej, gdy nie jesteś jego opiekunem.
Aż 1500 $?
Nie. Butelki są zamknięte. Nie zapłacimy za to.
- Zadzwońcie do Henry'ego. - Jasna sprawa.
Sekundkę.
- Świetnie. Zostawił go. - Cóż...
Proszę dodać to do rachunku. Dziękuję.
Nickiem zajmę się później. Muszę znaleźć Henry'ego.
Albo Hanka. Nieważne. To moja wina.
- Otworzę czat grupowy. - Dobrze.
Przeszukam każdą kabinę.
Sol, sprawdź kasyno a potem zdaj raport.
- A wy... - Zostaniemy.
- Będziemy tu. - Poświęcimy swój czas.
Jest jak biseksualny filipiński gremlin. Kto by pomyślał?
Myślałem, że Hank to więcej zabawy, a nie więcej pracy.
Czekaj, coś widzę. Oddzwonię.
Cześć. Skąd masz tę czapkę?
Moja żona Darla grała w kości,
a ten typ powiedział, że Cheryl przynosi farta,
więc jeśli Darla pocałuje Cheryl, to wyrzuci siódemkę.
No i pocałowały się. Darla wyrzuciła siódemkę.
A teraz obie są w moim pokoju, a ja nie zostałem zaproszony.
Tak mi przykro.
Czy ten rozbijacz rodzin wyglądał tak?
Tak, to on. Ukradł mi też marynarkę.
Współczuję, znowu. W którą stronę poszedł?
Dziękuję.
SOL - WIDZIANO HANKA! RESTAURACJA PRZY WEJŚCIU DO KASYNA.
Hej. Znaleźli Hanka.
- Świetnie. - Nie!
Spójrz na moją twarz!
- W porządku? - Kupiłam meble na Craigslist.
Czemu więc nie zamówić tak ślubnego makijażu?
Nie jest tak źle.
Wyglądam jak klaun!
Na szczęście jestem zawodową wizażystką.
Mam przybory na górze.
- Co? - Tak. Za darmo.
Mogę to naprawić.
Nie pokocha mnie, jak zobaczy mnie w takim stanie.
Nie, skąd.
W zeszłym tygodniu malowałam na wesele, quinceanerę i szkolny bal.
Laska z trądzikiem. Powiedziałam im to, co teraz mówię tobie.
Sprawię, że pokochasz swoją twarz, jeśli ty obiecasz pokochać swoje wnętrze.
- Dobrze. Chodź, idziemy. - Dobrze.
- Udało się? Znalazł się? - Nigdzie go nie widzę.
- Będziecie dziś z nami jedli? - Widziała pani tego człowieka?
Był tu. Zamówił palomę i wieżę z owocami morza.
- Wie pani, dokąd poszedł? - Nie. Przykro mi.
JAMES - KTOŚ WIDZIAŁ HANKA NA PODNIEBNYM MOŚCIE. IDĘ TAM.
Co za ulga.
Chcecie wieżę? Wyszedł, zanim zdążyłam ją podać.
- Nie, dziękuję. - Dzięki.
Już zapłacił. Z dużym napiwkiem.
W takim razie jemy.
- Proszę usiąść. Zaraz przyniosę. - Dziękuję.
- Sol. - Muszę coś zjeść, a ty odpocząć.
Na czacie James pisze, że ma trop.
Dobrze. Zróbmy sobie przerwę. Hankowi na pewno nic nie będzie.
Twoja kieszeń była lżejsza. Nie masz poczucia równowagi?
Jesteś niemiła dla kogoś, kto może stracić jądro z powodu raka.
To tylko wrośnięty włos, dobrze o tym wiesz.
Słuchajcie. Powinniśmy znaleźć najbliższy warsztat
- i dzisiaj odpuścić. - Co? Nie.
Azjatycki Elvis robi tylko w soboty.
I tak nie zdążymy.
Naprawdę chcecie wziąć ślub dzisiaj?
- Cały czas się kłócicie. - Kłócimy?
To co było w samochodzie? To są ostre gadki.
Jak się kłócimy naprawdę, to zaczynam płakać.
- Kochanie. - Nie.
Muszę się czegoś nauczyć.
W porządku.
Zapomniałem, że go tam mam.
Widzisz? Wszystko gra.
Nadal jesteśmy jakieś półtorej godziny drogi od Vegas.
Na dojazdówce można przejechać ponad 100 kilometrów.
Nie, dojedzie na miejsce.
Poza tym dziś muszę wziąć ślub. Tu już nie chodzi o ubezpieczenie.
Jestem zakochany.
Nieźle. Ale ta dojazdówka? Nie damy rady.
Damy.
Czasami po prostu trzeba mieć nadzieję.
Wiesz co, kochanie? Twój przyszły mąż poprowadzi.
Ta dziewczyna będzie opowiadała o tobie do końca życia.
Wiem. Jestem jak Joanna d'ART.
Fajnie było.
Dzień się nie skończył. Czeka nas więcej zabawy.
Jak znajdziesz Henry'ego. Nie ma go.
Tak. I powinniśmy coś zjeść.
- Zrobiłem nalot na barek. - Nie możemy. Sol nas zabije.
Możemy i zrobimy to. Toblerone?
Spójrz. Już otwarte. Czyli musimy to zjeść.
O mój Boże, Nick, jak ja cię kocham.
Tak sobie myślałam.
Nick, ja...
Jesteś...
moim najlepszym przyjacielem.
Dzięki.
Dobra. Muszę się przygotować.
Przepraszam. Poproszę serwetkę.
Ktoś ukradł wszystkie nasze serwetki. Nawet zapasowe ze schowka.
Nie wiemy jak. Mogę przynieść papier toaletowy.
Nie trzeba. Dziękuję.
- Dziwne. - Frytki z batatów wyglądają dobrze,
ale 16 $? Nie.
Sol, masz pieniądze.
Skąd to całe... Powiem wprost, skąpstwo?
- Pytam z miłości. - Nie wiem.
Wcześniej nic mi nie zostawało.
Nie umiem wydawać tych pieniędzy. A jeśli coś się stanie?
A jeśli rozbiję samochód?
Twoja elantra z 2005 roku. Oby poszła do kasacji.
Nie z tobą w środku.
Gdy dzieje się coś dobrego,
tylko czekam, aż równowaga znów mnie dobije.
Co to może być? Oby nie zinternalizowany wstyd czy międzypokoleniowa trauma?
Nie wiem, czy też tak masz,
ale sam siebie pytam, jako mniejszość w mniejszości:
„Kiedy będzie dość dobrze?”.
- By zasłużyć na zabawę i bezpieczeństwo. - By móc odpuścić.
Nastoletni ja pomyślałby, że teraźniejszy ja świetnie sobie radzi.
Bo to prawda. Rozpiera mnie duma.
Mogę powiedzieć to samo o tobie. Sol, ratujesz życia.
Ja sprzedaję tostady.
Tostady też ratują życie.
Mamy szczęście, że mamy siebie.
Zawsze wiedziałem, że jestem inny, ale dzięki tobie nie czułem się samotny.
Pamiętam, jak zrobiłeś mi coming out. Miałeś wtedy pasemka...
Wiedziałem.
„Podkochuję się kimś, a ten ktoś jest chłopakiem”.
Przestań!
Nie masz za grosz taktu!
Boże, brakuje mi naszych spotkań.
Rzadko się widujemy, bo jesteśmy zapracowani,
ale moglibyśmy się bardziej postarać?
- Proszę. Natychmiast. - No jasne, proszę.
Moi pacjenci czasem umierają rozgoryczeni, ale nie mówią, że mieli za mało pracy.
Raczej żałują, że nie pozwolili sobie na więcej szczęścia.
To smutne.
- Przepraszam. - Tak.
Mogę prosić porcję tych za drogich frytek z batatów?
- Oczywiście. - O tak.
Dojechaliśmy!
Zgadza się.
Dojechaliśmy!
- Bierzemy ślub! - Zgadza się, kochanie.
Powiedziała „tak”!
Kocham go, ale jest jak figowiec.
Potrzebuje dużo szczególnej uwagi.
A kaktusa wszyscy ignorują.
Myślą sobie: „Rosną na pustyni. Nic im nie będzie”.
Nie! Wprost przeciwnie!
Wiesz, ile jest martwych kaktusów?
- Mnóstwo? - Zgadza się, Bob.
Mnóstwo martwych kaktusów.
A nie potrzebują wiele.
Jednak od czasu do czasu
są spragnione.
Mnie też trzeba czasem podlewać, Bob.
Mnie też trzeba podlewać.
- Rozumiesz mnie, Bob? - Nic mam bladego pojęcia.
Ja też cię kocham!
Dajemy!
Czeka na ciebie.
Co?
Butonierka. Czeka na ciebie.
Santi, Elvis jest gotowy. Chodźmy.
Gratulacje.
Dzięki.
Świece na zewnątrz reprezentują wasze życie.
Życie, które wiedliście dotąd.
Od tej chwili jednak nie jesteście dwójką,
tylko jednością.
W porządku.
Stańcie naprzeciw siebie.
Prawa ręka na ramieniu jak w karate.
I jak Elvis. Powiesz swojej pani.
„Słuchaj, mamuśka”.
Słuchaj, mamuśka.
Obiecuję zawsze kochać cię czule.
Chyba że poprosisz na ostro.
Obiecuję mniej rozmów.
- I dużo więcej akcji. - I dużo więcej akcji.
Czy jest coś, co chcielibyście dodać?
Zawsze.
Dziękuję.
Za to, że pokochałeś tę głośną i dumną Dominikankę.
Jesteś dobry, zabawny,
przystojny jak cholera.
Tak się cieszę, że będziesz mój.
Na zawsze, kochanie.
Tak się cieszę, że mogę dzielić życie z najpiękniejszą osobą na Ziemi.
Zburzyłaś moje mury
i pokazałaś mi, jak cudowne może być życie.
Gratulacje.
Oficjalnie ogłaszam was mężem i żoną.
Stary!
Zrobiliśmy to!
- Ja nie... - Chwila.
To telefon Henry'ego.
- Odebrać? - Tak.
- Halo? - Cześć. Zgubiłem telefon.
Mam na imię Hank. A ty?
Henry. Cześć. Tu Jorge. Gdzie jesteś?
Jestem w klubie z Bobem.
- Znajdź nas. Pa! - Gdzie jest... Jakim Bobem?
- Dobra. Jest w klubie, więc chodźmy. - Piszę do grupy.
Hej.
Hej, ktoś widział Henry'ego w klubie.
- Musimy się tam z nimi spotkać. - Czemu nie napisał do mnie?
Padł mi telefon. Ostatnie rozdanie pokera.
Posłuchaj mnie tym razem. Trzymaj asa. Pozbądź się tego.
Teraz.
POKER Z RĘKI
ZWYCIĘZCA!
Jestem bogiem Vegas!
Kocham cię.
Dobra. Chodźmy, zanim znów przegram.
- Jasne. - Do klubu?
- Tak, do klub. - Świetnie.
Hej, wybacz.
Mogłabyś nie robić tego aż tak często?
- Czego? - Trzymać mnie za rękę,
- mówić, że mnie kochasz. - Bo cię kocham.
Co się dzieje?
Lil...
Kochasz mnie.
Ale tak naprawdę mnie nie kochasz,
nie w sposób, w jaki bym chciał. I to jest w porządku.
Dałaś mi do zrozumienia, że jesteśmy tylko przyjaciółmi.
Ale w tej chwili bycie twoim przyjacielem jest trochę trudne.
- Nick... - Lil, ja...
Kocham cię.
Jestem przytłaczająco, wręcz boleśnie,
całym sercem w tobie zakochany.
Za każdym razem, gdy się spotykamy,
coraz bardziej się w tobie zakochuję.
Mógłbym ci wymienić wszystkie powody, dlaczego tak jest i bylibyśmy tu całą noc.
Ale to już dość upokarzające, więc...
Nie miałam pojęcia.
Oj weź. Serio?
Nie miałaś pojęcia?
Podkochiwałeś się we mnie w zeszłym roku, ale myślałam, że to koniec.
Nie. Mój związek z Aną skończył się, bo ciągle o tobie myślałem.
Muszę usiąść.
Jest dla nas jakaś szansa?
Jeśli jest choć 1% szansy, to mi wystarczy.
Ale jeśli mamy
równe 0% szans, to...
to też muszę wiedzieć.
Bo jeśli tak jest,
nie chcę dzielić z tobą łóżka.
Nie chcę, byś prawiła mi komplementy albo trzymała za rękę.
A szczególnie, byś mówiła mi, jak bardzo mnie kochasz,
bo to sprawia, że myślę, jak wspaniale byłoby być razem.
Więc czemu, do cholery, razem nie jesteśmy?
Jasne.
Wybacz, że zrzuciłem tę bombę.
Ale teraz już wiesz.
Pewien bardzo mądry,
a teraz pogubiony facet, powiedział kiedyś,
że potrzebuję granic.
Więc...
Pójdę już do pokoju.
Miłej zabawy w klubie.
Żartujesz.
Nienawidzę kolejek.
Nikt nie lubi kolejek.
Henry je lubi. Przypominają mu, że czas jest darem.
Naprawdę jest wyjątkowy.
To prawda. A jeśli dzieje się coś złego?
Na przykład podpadł mafii.
Musimy się tam dostać, Sol. Kocham tego człowieka.
- Załatwię to. - Co?
- O mój... - Chodź.
Skąd to masz?
Cześć.
- Dziękuję. - Tak.
- Ile dostał? - Dwie stówy.
Nawet nie policzył. Trzeba było dać jednodolarówki.
W porządku. Gdzie on jest?
- Świetnie, co? - Henry!
Lily!
- Ja, Hank. - Tak, widzę.
Musimy znaleźć Jorge.
Wszystko w porządku? Wydajesz się trochę przygnębiona.
Przeżywam drobny kryzys egzystencjalny, Hank.
Wypłacz się w ramię Hanka. Już i tak jest mokre.
- Nie wiem czemu. - Nick powiedział mi, że mnie kocha.
Tak! Nick jest taki zakochany, mała!
Czekaj.
Czyli wszyscy wiedzą? Jak ja mogłam nie wiedzieć?
Jesteś ładna, ale czasem głupia.
Co czujesz w brzuchu, gdy myślisz o Nicku?
Teraz czuję się jak dureń.
Wiesz, co było najmądrzejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek zrobiłem?
Ślub z przyjacielem.
- Hank! - Przyjacielu!
Mój Boże.
Dobra robota, Lil.
Dzięki. Oddaję go w wasze ręce.
Muszę coś zrobić.
- Gdzie byłeś? - Właśnie. Gdzie byłeś?
Jacques Pierre?
Oui, oui.
Potrzebowałeś serwetek.
Dziękuję.
Szukałeś ich cały dzień?
- Potrzebuję czegoś. - Potrzebujesz wody, kochanie.
- Właśnie. - Daj aspirynę.
Mnie też trzeba podlewać.
A to będzie naprawdę szybkie.
W porządku? Dobrze. Otwórz usta.
Dobrze. Pij. Proszę bardzo. Świetnie.
Wspaniale.
Podlewasz mnie.
Rozumiesz to.
- Naprawdę to rozumiesz. - Jasne.
Bobby, on naprawdę to rozumie!
- Tak! - To jest... Dobra.
Kochanie.
Zaopiekuję się tobą.
Na zawsze. Dobrze?
Dziękuję bardzo.
Przenieśli nas do apartamentu. Małżeństwo ma swoje zalety.
Mamy apartament?
- Strasznie się męczyłeś podczas ślubu? - Właściwie to nie.
Dzięki wam poczułem, że małżeństwo nie jest takie złe.
Co, Blaszany Drwalu? Serce bije.
Tak.
Wymeldowanie jest o 11. Brunch w Bellagio?
Zróbmy sobie bufet.
Myślisz, że pozwolę ci jeść to wszystko i siedzieć w moim aucie?
W połowie już moim.
Masz rację.
Tak.
Santi?
Brunch, jutro.
Tak, dobry pomysł.
Może już ruszycie?
- Ja tu zostanę, rozejrzę się trochę. - Spoko.
- Dla ciebie. - Dziękuję panu.
- Idziemy skonsumować małżeństwo. - O tak!
- Dzięki. - Oglądamy Magic Mike'a?
Cześć, tu Lily.
Nie mogę odebrać. Jeśli to ważne, napisz do mnie.
Hej, to ja.
Myślałem o tobie.
Hej.
- Cześć. - Co robisz?
Pomyślałem, że będzie łatwiej, jeśli będę spał na kanapie.
Spałbym w salonie, ale musiałbym wszystkim tłumaczyć...
Chcę ciebie.
Co?
Zawsze cię chciałam.
Po prostu dotąd nie wiedziałam, że jesteś mój,
ale zawsze tu byłeś.
Kiedy dzieje się coś dobrego, chcę zadzwonić do ciebie.
Kiedy jestem smutna, poprawiasz mi humor.
Kiedy późno w nocy leżę w łóżku, myślę o tobie.
- Naprawdę? - Tak.
Bosko. Ja też myślę o tobie, gdy się masturbuję.
Nikt nie umie mnie rozśmieszyć jak ty.
Potrzebuję tego. Chcę tego.
Chcę ciebie.
Powtórz to.
- Chcę ciebie. - Jeszcze raz.
Jesteś pewna?
Jestem pewna.
O tak.
Tak.
Wiesz, czego chcę?
Tak.
Czekaj. Chcę cię widzieć.
- Nieźle. - Nieźle.
- Jeszcze raz? - Koniecznie.
Moja żona.
SANTIAGO WIADOMOŚĆ GŁOSOWA
Porcelanowa lalka skrywa sekrety! Daj jej sałatę...
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Maciej Kowalski