A co myślisz o tych?
Potrzebuje okularów?
On niczego nie potrzebuje.
- Ale oczekuje 40 prezentów. - Jeny.
Ustanawiasz dla siebie precedens.
Nadal daje ci pingwiny na urodziny?
Nie, maskonury.
Maskonury.
Gdybym miała wehikuł czasu
i mogła wrócić do tego dnia, kiedy 20 lat temu
jeden jedyny raz powiedziałam, że maskonury są urocze...
Jasne, to byś zmieniła.
To jedyne, co bym zmieniła. A właśnie.
Krakersy w kształcie maskonurów.
Słodkie.
To ile już masz?
Z tymi w domu chyba 37.
Trzydzieści siedem, okej.
Może daj mu ćwierćdolarówki do maszyny MORPHO?
Dusty nie przepada za grami.
To nie jest gra.
Zaraz, jeszcze jej nie użyłaś?
Przecież zawsze wszystko wiesz przede mną.
Co ona robi?
Nie wiem.
Po prostu podaje ci powód twojej egzystencji na ziemi.
Mnie wyszła „opowiadaczka” i przysięgam na Boga, że poczułam...
jakby ktoś sięgnął w głąb mojej duszy
i wypowiedział na głos skrywane marzenie.
To pomocne, o ile masz skrywane marzenie.
Musisz spróbować.
- Cass, idziesz. No już. - Nie.
No już. Dalej!
ODKRYJ
SWÓJ
ŻYCIOWY
POTENCJAŁ
NUMER UBEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO
PROSZĘ PRZYŁOŻYĆ DŁONIE!
UJAWNIONO TWÓJ ŻYCIOWY POTENCJAŁ!
TWÓJ ŻYCIOWY POTENCJAŁ
Nat?
No?
To jakiś żart?
A ty tak to odbierasz?
Co tam masz?
Cały koszyk.
Nie, pytałem o MORPHO.
Robię zdjęcia osobom z najlepszym potencjałem.
Mój nie jest wart uwiecznienia.
No dalej.
- Impreza urodzinowa. - Oki-doki.
ARYSTOKRATKA
NAGRODA NA DZIEŃ DOBRY
Co się stało? Gdzie byłeś?
Zrobiłem to. Złamałem się.
- Nie gadaj. - No.
Jak dostałeś się do sklepu?
Obudziłem pana Johnsona.
Nie wkurzył się tak bardzo.
I co ci wyszło?
„Nauczyciel pogwizdywacz”.
Kto to niby jest?
Nie, „nauczyciel, ukośnik, pogwizdywacz”.
- Wyszedł ci ukośnik? - Ukośnik, sama zobacz.
Wychodzi na to, że mam dwa równie realne potencjały życiowe
i obecnie realizuję je oba.
To wspaniale.
Najpierw zareagowałem dość gwałtownie i negatywnie.
Ale potem się przeszedłem
i doszedłem do wniosku, że właściwie to dobry wynik.
Dobry, bo taki... Jak to określić? Utwierdzający.
Nie wierzę, że to zrobiłeś.
No wiem.
Byłeś temu taki przeciwny. Bałam ci się przyznać, że też jej użyłam.
No bo byłeś taki... no wiesz, wziąłeś to bardzo do siebie.
Czyli jej użyłaś?
Tak.
Ja...
„Artystka”. I to by się zgadzało.
- Nie. - Jesteś bardzo zdolna.
Że, kurwa, co?
Wyszła ci „arystokratka”?
- Tak. - Rany.
- Co to w ogóle oznacza? - Nie wiem.
Miałabyś się chajtnąć z jakimś księciem?
Dobra, po pierwsze,
nie podoba mi się założenie, że musiałabym się skoligacić.
A po drugie, nawet nie biorę tego na poważnie,
bo to pewnie i tak nic nie znaczy.
- No tak... - Ja mam niby...
- To nic nie znaczy. - Ale ta jest wyjątkowo konkretna.
Może twoja karta coś znaczy, a moja nie ma znaczenia.
No tak.
Użyłaś tej maszyny przed czy po tym, jak o to zapytałem i zaprzeczyłaś?
Chyba po.
- Chyba po? - Tak.
To spora różnica.
Zanim dowiedziałam się, że masz z tym taki problem.
Nie mam z tym problemu.
Jest świetna, to atrakcja dla miasta.
Spójrz na nas.
Ja spełniam swoje dwa potencjały życiowe, a twój jest całkowicie nieosiągalny.
DROGA IZZY
Dzięki, Angelia.
Myślałam, że żartujesz.
Fosa stwarza zbyt wiele zagrożeń, Martho.
Nie zgodzę się na to.
Choćby utonięcie.
Ja jestem niepoważna.
Nie, jestem zajęta.
Może słyszałaś o miejskim festynie,
który w pojedynkę organizuję?
Poruszę to na radzie,
ale niczego nie będę obiecywać.
Nie mogę.
Zerwałam z Marthą 30 lat temu, a ona wciąż znajduje powody, by dzwonić.
Jeśli to kolejne kubki...
Już i tak ciężko mi wypchnąć twoje ostatnie projekty:
kieliszki do wina, ściereczki i resztę.
To są koszulki.
I może by się sprzedawały, gdybyś wystawiła je w części „wybór Izzy”,
- zamiast je chować. - Nie żartuj.
- Wytkną mi nepotyzm. - Mamo, to twój sklep.
Oraz biuro, a ludzie patrzą mi na ręce.
Jestem burmistrzynią – nie ucieknę od polityki.
Chryste. Co to w ogóle znaczy?
FEMINISTKI SĄ KUPER!
Nic nie znaczy, to żart.
To twoje pierwsze dzieło jako królowej?
Bezsensowne koszulki dla poddanych?
- Skąd wiesz... - Nat mi powiedziała.
I wiesz co?
Mnie wyszła „tancerka” – coś, co rzeczywiście osiągnęłam,
ale jakoś nie latam po mieście i się tym nie chwalę.
Nie chwaliłam się. Naprawdę. Nat po prostu była ze mną.
I to ona zasugerowała tę szminkę?
Może napisze o tym w Kurierze Deerfield.
„Kobieta źle dobrała odcień szminki do karnacji”.
To nie ma nic wspólnego. Pomalowałam usta, bo urządzamy kolację.
- Wiesz o tym. - I po co ta kolacja?
- Z okazji urodzin Dusty'ego. - Nie krzycz na mnie.
Nie jestem w stanie spamiętać urodzin wszystkich.
- Nie jestem komputerem. - To nie dzisiaj.
Urodziny miał 11 dni temu. Przekładaliśmy kolację dla ciebie.
Jeśli jest w kalendarzu, to będę. Coś jeszcze czy skończyłyśmy?
Skończyłyśmy.
Kuzyn cesarzowej Matyldy, ten cały Stefan I z Blois,
stwierdził: „Henryk na łożu śmierci powiedział, że mogę być następcą”.
Ale to Matylda na to zasługiwała.
Przepraszam, Lydio.
Świetna i szczegółowa prezentacja.
Tyle że widzę, że wszyscy są bardzo rozkojarzeni.
Rozumiem. Jak mamy wchłaniać historię,
skoro wisi nad nami tyle pytań dotyczących tego,
co dzieje się teraz, w tym mieście.
A zwłaszcza, skąd wzięła się ta przeklęta maszyna MORPHO?
Nad tym się właśnie zastanawiają.
Co w ogóle oznacza MORPHO?
To taki motyl.
Tak, to motyl. Jasne.
Też umiem wyszukać coś w necie.
Musiał pan szukać? Ma wielkie logo motyla.
I jest w kształcie motyla,
a po przyłożeniu dłoni pojawiają się skrzydła.
Wszystko rozumiem.
Chodzi mi tylko o to, że może MORPHO znaczy coś jeszcze,
może to również nazwa firmy?
Trochę poszperałem...
Jak my wszyscy. Wyskakują zdjęcia niebieskiego motyla,
ale nie ma takiej firmy.
Myślisz, że użyliby tej samej nazwy? Mają nasze odciski i numery ubezpieczeń.
To może być przekręt, żeby wyłudzić dane.
Mnie nie pobierano odcisków, a u Johnsona nie ma nawet Wi-Fi.
A nawet gdyby wyłudzali dane,
to ja nigdy nie mówiłem ani nie myślałem o zostaniu meteorologiem.
Nie musiałeś.
Kto powiedział, że nie można zmienić swojego potencjału?
Nie można, próbowałam trzy razy.
- Okej. - „Morpho” po grecku to „forma”,
a starożytni Grecy uważali, że motyl morpho
zdradza przyszłość, przeznaczenie i spełnia życzenia.
Napisałam to na grupie. Nie świruj, że sama to wiedziałaś.
To nie przeznaczenie.
Przeznaczenie oznacza, że coś na pewno się spełni.
A potencjał, że coś może się spełnić.
I niekoniecznie oznacza coś dobrego.
Wyszło ci coś złego?
- Nie, ja tylko... - Co ci wyszło?
- Ja tylko mówię... - Kurde, co dostałeś?
Pójdę już.
- Wszystko gra? - Tak.
Pozwolił mi pan opuścić lekcje o Henrym.
- Okej. - Dziękuję.
Ale go zdenerwowaliście.
Wyciągnijcie z tego lekcję, dobrze?
Nie możemy teraz naciskać na Jacoba.
To pan go zapytał o jego kartę.
Widać, że dostał coś złego.
Inaczej przecież by nam powiedział.
Pomocy!
Pomocy! Jest tam kto?
Pomocy! Pomóżcie mi!
Hej!
- Kto tam? - Cholera.
Jacob?
Hej, jak się miewasz?
Dobrze. Nic pani nie jest?
Teraz jest mi już lepiej.
Mocno przywaliłam głową, ale raczej będę żyć.
Staram się nie ruszać, bo mówią, że się nie powinno.
Telefon mam przyczepiony do motoru.
Dobra, niech się pani nie rusza.
Proszę tu leżeć,
a ja zadzwonię po pomoc.
Okej, jasne.
- Okej. - W porządku.
- Będzie dobrze. - Kurwa.
- Oddychaj. - Nic mi nie jest.
Ogarniesz to, Jacob. Jesteś moim bohaterem!
No dobra.
- Serio się martwię. - Czym?
Tata świrował, zanim wyszło, że osiągnął szczyt swoich możliwości,
a teraz jeszcze mama jest księżniczką.
Czemu o tym nie gadamy?
Wszyscy o tym gadają.
A twoja mama jest z tego bardzo dumna.
Nie jestem dumna. Musisz teraz pisać esemesy?
Pytam dyrektorkę o wypadek, jeśli nie masz nic przeciwko.
- Dyrektorka miała wypadek? - Nie chcę o tym słuchać.
Tri, a tobie jaki wyszedł potencjał?
- „Potter”. - Garncarka, nieźle.
Czy może Harry Potter?
Tak, tato. Zostanę Harrym Potterem.
Taka od ceramiki?
Tak, dziękuję.
Jedna z uczennic próbowała kilka razy i zawsze otrzymywała ten sam wynik.
Tak.
Tak?
Ty też? Ile razy próbowałaś?
- Kilka. - Ja mam „tancerkę”,
gdyby was to interesowało. Nie żeby to było zaskoczenie.
Robiłam wielką karierę w Nowym Jorku.
A później... życie.
Ktoś ma ochotę na Châteauneuf-du-Pape?
Ja poproszę.
Ktoś poza Triną ma ochotę na Châteauneuf-du-Pape?
Nie odmówię, Cass. Jest pyszne.
Rocznik 2011, szczególnie udany w tym regionie.
Wyczujecie nutę truskawki i skóry.
Ja też skosztuję.
W końcu dzisiaj świętujemy.
Myślałam, że poczekamy z tym do deseru.
Nie potrafię.
- W końcu idziecie na emeryturę? - Nie.
Ale obieramy nowy kurs.
Bierzemy rozwód.
Co?
To dzięki MORPHO. Nie posiadamy się ze szczęścia.
Jak to dzięki MORPHO?
Moja karta uświadomiła mi, że potrzebuję pobyć sama ze sobą.
Dlatego wybieram się w roczną podróż po Europie jako singielka.
Co jest grane?
Co miałaś na swojej karcie?
„Uzdrowicielka”.
Znak od wszechświata, by oddać się samouzdrawianiu.
Albo chodziło o lekarkę – zawód, który codziennie wykonujesz.
Nie. Nie chcę dłużej być lekarką.
Mam dość leczenia. Byłam lekarką w Irlandii.
Przeniosłam się tutaj, żeby przejąć praktykę mamy.
Nigdy nie poświęcałam czasu sobie, nawet gdy chorowałam.
To prawda.
To mi dało kopniaka.
- Super, babciu. - Dziękuję, skarbie.
- Mnie wyszedł „męski model”. - Trzymajcie mnie.
Konkretnie „męski”?
Od lat mu powtarzam, że ma wspaniałą sylwetkę.
- Mówisz tak, bo jesteś moją żoną. - Już nie.
Cary podpisał już umowę z agencją, która specjalizuje się w reklamach.
Występy w galeriach handlowych
i przystojni Mikołajowie.
- Rany. - Przystojni Mikołajowie?
Kto by pomyślał, nie?
Wyjdzie nam to na dobre.
Śmialiśmy się ostatnio, że już dawno powinniśmy się rozwieść.
- Dobre. - Ale nie żałujemy.
Wiemy, jak bardzo wrażliwe dzieci przeżywają rozstania rodziców.
Teraz też to przeżywam.
No przepraszam bardzo.
Izzy! Nie mówiłam o tobie i Marcie.
Nie każde rozstanie wyrządza dziecku krzywdę.
Cass wyszła z tego bez szwanku.
Nie martw się, Eloise.
Trzeba znacznie więcej, by mnie urazić.
I nikt nie musi mi mówić, jak wspaniała jest moja córka.
Dziękuję wam za kolację.
I wszystkiego najlepszego, Dusty.
No tak, to moje przyjęcie urodzinowe.
Pa, babciu.
Rany, przepraszam.
Nie chciałam jej zrobić przykrości.
To nie dotyczyło jej.
Jakimś cudem zawsze dotyczy.
Nadal się kochacie?
Oczywiście.
Uwierz mi, synu, bardziej niż kiedykolwiek.
Właśnie dlatego wzajemnie się uwalniamy.
Wiem, że to sporo do przetrawienia.
Ale musisz nam po prostu zaufać.
To dobry krok dla nas i naszego związku.
- Napinasz bicka? - Nie.
Moje ramiona tak wyglądają.
Kiedy tak przypakowałeś?
Nie jestem napakowany.
Co najwyżej jestem wyrzeźbiony. „Subtelny zarys mięśni”, można powiedzieć.
Ja tego nie wyduszę.
Chciałbym, żebyś dostrzegł w tym plusy.
Ta maszyna pomaga nam...
zaakceptować nasze nowe twarze i odkryć coś nowego o sobie nawzajem.
Chociażby ty – nie wiedziałeś, że mam zarysowane mięśnie, prawda?
- A ja, że potrafisz gwizdać. - Co ty teraz robisz?
Obnażam się przed tobą.
I chcę, żebyś zrobił to samo.
Nie będą ściągał koszuli.
Chcę, żebyś dla mnie zagwizdał.
Teraz.
Jak to robisz, że masz podzieloną klatę?
Robię serie łączone z wyciskaniem i rozpiętkami.
A pomiędzy nakładam samoopalacz.
Nie chcę na to patrzeć.
No wiesz...
Nie ubiorę się, póki nie zagwiżdżesz.
Przez te wszystkie lata, kiedy mieszkałam w Irlandii,
mogłam za 50 dolców kupić bilet i polecieć do Hiszpanii.
Nie wiedziałam, że aż tak będzie mi tego brakować.
No.
Musisz mi polecić jakieś fajne miejsca.
Jasne, bo to mnie należy pytać.
Przecież spędziłaś semestr za granicą.
Tylko we Włoszech.
Mieszkałam w Montepulciano, w Toskanii.
Montepultia... Jeszcze raz.
Montepulciano.
Piękna nazwa.
Była tam taka kawiarenka, w której mogłam czytać, pić wino i...
- Nieważne. - Dokończ.
Nie wiem, za każdym razem, gdy piję Montepulciano,
dosłownie czuję olej lniany, którym czyszczono tam kontuar.
Powinnaś tam wrócić.
Jasne.
Zmieścisz mnie do walizki?
Zwinę się w kłębek, jestem drobna.
Wiesz, że bym się nie wahała. A Trinę zapakowała w podręczny.
Przepraszam bardzo, ja się zmieszczę w podręczny.
Ale podoba mi się myśl, że zrobię to sama.
Zaraz, czemu to my zmywamy?
Zobaczmy, co robią chłopaki.
A niech mnie.
Kręć tyłeczkiem.
Mamy tu taką męską posiadówę.
Wieczór ojca z synem.
Jasne. Klasyczne zajęcie dla ojca i syna.
To ja może...
Ja może zejdę z drogi.
A ta koszula?
Czemu ją...
Skarbie, czemu ją tak trzymasz?
RZECZY CASS DO DEGUSTACJI WINA
- Tatuśku. - Nie nazywaj go tak.
O Boże. Przestań, bo zaraz spłonę.
Mówisz tak, bo jesteś moją byłą żoną.
Eloise, chciałam ci to dać.
- To książka o winie... - Tak.
...ale zgłębia też geografię terenu.
Mówiłaś, że byłaś tylko we Włoszech, a to...
Chciałam pojechać też do Francji, ale...
- Nie mogę tego przyjąć. - No coś ty. Nigdy do niej nie zaglądam.
Dziękuję.
Wiecie, że kochamy was oboje?
- Ja ciebie też, mamo. - Ja też cię kocham.
- Kochamy was oboje. - Już to mówiła, tato.
Już to mówiła. Ale się spociłeś.
Nie szkodzi, pachnie bajecznie.
Dobra, później powąchamy sobie ojca. A teraz pora do domu.
Dobrze. Masz wszystko?
- Kocham was. - Pa.
Bądźcie grzeczni.
Że co, proszę?
Wiem, że to był dla ciebie szok.
Ale wydają się naprawdę szczęśliwi.
A to dobrze, prawda?
No wiesz, chciałbym zauważyć, że to niesamowicie pochopne
i destabilizujące.
Skoro wybieg i gwizdanie mamy już za sobą.
Nie musimy zachęcać ludzi do rozwodów.
Na świecie jest dość rozwiedzionych modelów.
To jakiś obłęd! Nie? Co się dzieje z tymi ludźmi?
Czemu nagle chcą zmieniać swoje życie?
I czemu dałaś mi theremin? Pogadajmy o tym.
O czym? O thereminie?
Tak, o thereminie.
Nie prosiłem o niego. Nie miałem go na liście. Co...
Co próbowałaś mi w ten sposób przekazać?
Chciałam dać ci coś innego i wyjątkowego.
Bo ja taki nie jestem.
Boże, Dusty. Nie.
Jesteś wyjątkowy. Jesteś niesamowity.
Ale twój tata zaczyna nową karierę,
mama zwiedza świat,
a ty nie wypróbujesz nawet instrumentu muzycznego?
- Europę. - Co?
Powiedziałaś, że zwiedza świat.
Tylko Europę.
To o jeden więcej kontynent, niż ty chcesz zwiedzić...
Ja już byłem w Europie. Myślisz, że gdzie leży Irlandia?
W zasadzie nie byłeś w Europie.
Przyjechałeś z Europy. Tak naprawdę nie byłeś nigdzie.
Wybacz, Amelio Earhart.
Zapomniałem o twojej eskapadzie po winnicach ponad dwie dekady temu.
Mnie też jest przykro.
Przykro mi, że nie interesuje cię poszerzenie własnych horyzontów.
I wybacz, że kupiłam coś, o co nie prosiłeś.
- Przeprosiny przyjęte. - Nie!
To były ironiczne przeprosiny...
Przyjmuję je całym sercem.
Pytałeś, czy jestem szczęśliwa.
A ty jesteś?
Czy to jest szczęście?
Nie wiem, czy to jest szczęście, Cass.
Nigdy nie musiałem się zastanawiać i było mi z tym dobrze.
A teraz przez jakąś jebaną maszynę muszę o tym myśleć non stop.
Ja też muszę o tym ciągle myśleć.
Dlatego się zastanawiam, czy i jak mogę być szczęśliwsza.
Może też powinieneś spróbować.
To coś nowego.
Co takiego?
Wasze kłótnie z tatą.
Nie ma się czym martwić.
- Jest dobrze. - Nie martwię się.
Wychodzi na to, że tylko szczęśliwi ludzie się rozwodzą.
Wiedziałaś, że degustacja wina składa się z pięciu etapów?
Nie tak... Jeny.
To gdzie te pięć etapów?
No dobra, to było gratis.
Najpierw zwracasz uwagę na barwę.
Podnieś kieliszek do góry i przechyl go w stronę światła.
Czerwone.
Teraz nim zakręć. Bardzo delikatnie, nadgarstkiem.
To uwalnia jego bukiet.
Widzisz te cienkie stróżki na brzegu kieliszka?
- Tak. - To są „łezki”.
Pytanko. Dojdziemy w końcu do picia czy będziemy tak...
Powiedz, co czujesz.
Coś w stylu wiśni?
Tak! Teraz weź łyczka.
Łyczka. Tak, dobrze.
A teraz się delektuj.
Ta cała maszyna MORPHO nieźle namieszała ci w głowie, co?
Masz rację.
Dociera do mnie,
że chcę być mamą, którą mogłabyś podziwiać.
Już jesteś.
Nie no. Żeby tak było, nie mogę...
Nie mogę być sfrustrowana.
Nie mogę być typem osoby, która jest tak niespełniona i zgorzkniała,
że przy każdej możliwej okazji próbuje ci umniejszać.
Nie mam pojęcia, o kim mówisz.
Mówię czysto teoretycznie.
Oczywiście.
Nie chcę zryć ci bani.
Już mam nieźle zrytą banię.
Chyba się spóźniłaś.
Jeśli chodzi o tę całą maszynę, to nie powinnaś się tak zadręczać.
To jest ważne, o ile chcesz, żeby takie było.
Chyba chcę, żeby było ważne, Trina.
I jeśli to...
Wiem, że się ze mnie śmiejesz, ale...
Nie śmieję się z ciebie.
Chcę, żeby to coś znaczyło.
Więc...
spraw, żeby znaczyło.
ARYSTOKRATKA
Zabieram swoje produkty. Nie możesz już ich sprzedawać.
Oddzwonię.
- Co mówiłaś? - To, co słyszałaś.
Nie będziesz decydować o tym, czego powinni chcieć inni ludzie.
Zrozumiano?
Myślisz, że mieszkańcy Deerfield chcą tego jeleniego badziewia?
Kiedy ostatnio ktoś widział w tym mieście pierdolonego jelenia?
Nie powinno nazywać się Deerfield, tylko Field.
Figurki jeleni schodzą najlepiej. W przeciwieństwie do twoich wyrobów.
Tak?
Dobra, przyjrzymy się tym bestsellerom, co?
Na przykład to tutaj.
„Dom jest dla rodziny”. Serio? Po to mamy domy?
W takim razie pozwól, że kupię je wszystkie.
Kamień też, bo jak wszyscy wiemy,
„Deerfield wymiata”.
A wiesz, co nie wymiata?
Malowane kamienie nie wymiatają.
Malowane kamienie są do dupy!
Nie podobają ci się?
Sheila. Uważam, że są świetne.
Próbuję tylko przesadnie coś udowodnić.
Z przyjemnością kupię twój kamień.
Pięćdziesiąt dolarów za małego?
Są drogie ze względu na precyzyjne wykończenie.
Wiesz co? Wrócę po niego.
Teraz mam pełne ręce zakupów, bo zabieram te poduszki.
Poskarż się burmistrzyni.
Okej. Wiem, że nie masz na to ochoty.
Ale naprawdę uważam, że to zainspiruje innych.
Moim zdaniem to przypał.
Wiem, ale to dobre dla sklepu.
Proszę, potrzymaj ją przed sobą.
BOHATER
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA M.O. WALSHA
Napisy: Daria Okoniewska