Wiesz, że to nie kościół?
Poproszę wódkę z piwem imbirowym.
Już się robi.
Proszę.
- Proszę. - Dziękuję.
Czytasz Przed świtem?
Ktoś ją tu zostawił.
Nie bardzo nadążam za fabułą. Wielu bohaterów pojawiło się znikąd.
Wiesz, że jest kilka wcześniejszych części?
Tak, wiem.
Jeśli lubisz książki...
No tak. Prekursorka gatunku fantasy.
Tam też bohaterowie pojawiają się znikąd.
NAGRODA NA DZIEŃ DOBRY
LICEUM W DEERFIELD
Hej.
No proszę. Rośnie nam kolejna uzdolniona ceramiczka.
Bardzo wątpię.
Co się stało z robieniem czegoś dla samej frajdy?
No tak.
To ważne, by wiedzieć, co przynosi nam satysfakcję.
Nawet w trudnych czasach.
„Jakby smutni, lecz zawsze radośni”. To z drugiego Listu do Koryntian...
Tak, z Biblii.
Wie ojciec, co kocham w Biblii?
To, że w ogóle nie jest porąbana.
Zwłaszcza ta część o kamienowaniu żon, które nie są dziewicami. Istna perełka.
Słuchaj, nie próbuję wściubiać nosa.
Twój tata mówił, że przez całe lato bardzo przeżywałaś stratę Koltona.
- Tak powiedział? - Wiem, że jest ci ciężko.
Możliwe, że po powrocie do szkoły czujesz się jak intruzka.
Znam kogoś, kto też się tak czuł.
Jeśli to Jezus, to daję słowo...
Mówiłem o sobie.
Po przeprowadzce do Deerfield czułem się jak cudzoziemiec.
To czemu ojciec został?
I po co w ogóle się tu przeniósł?
I, jeśli mogę zapytać, czemu został ojciec księdzem?
Mówimy o tobie, Trina. Moje życie nie jest teraz ważne.
Serio?
Bo obecnie jest ksiądz chodzącą reklamą tej maszyny.
Pewnie jest ojciec zadowolony. Ważne, żeby mówili, co nie?
OJCIEC REUBEN OTRZYMAŁ KARTĘ „OJCIEC”
Może nie w przypadku księży.
No dobra.
Nie są takie ostre. Wcale nie są takie ostre.
O co tyle krzyku?
To...
Ja pikolę, ale ostre!
Poszło do nosa.
Czym oni je doprawiają?
Rany boskie, co za głupota. Co za bezsens.
Ojojoj.
Na co ja patrzę?
Nic takiego, wcinałem ostre skrzydełka.
Nie były wcale takie złe.
- Zrobiłeś sobie dziarę? - To miała być... Tak.
Niespodzianka! To dla twojej mamy.
KOCHAM PU
- Czemu „kochasz pluton”? - Jaki „pluton”?
- Masz tu symbol „Pu”. - Ma być „kocham Pufcię”.
Tak nazywałem twoją mamę. Ale okazało się, że ludzkie żebra
to wyjątkowo bolesne miejsce na tatuaż, więc musiałem przerwać.
Możesz zmienić na „kocham pusię”.
Trina.
- Chyba że nie. - Przestań.
Hej.
Co się dzieje? Czemu zdjąłeś koszulkę?
Jedzenie skrzydełek wymknęło się spod kontroli.
Tata zrobił sobie dla ciebie pół tatuażu. Dam wam się teraz wybzykać.
Mogę zobaczyć?
To miała być niespodzianka, ale dobra.
- Gotowa? - Okej.
„Kocham...”
Pufcię!
Będzie „kocham Pufcię”.
Muszę wrócić na drugą sesję, bo zabrakło im tuszu.
Dałam ci w jakiś sposób znać, że tego chcę?
Nie, nie bezpośrednio.
Chciałem zrobić coś romantycznego,
niespodziewanego i co pokaże ci,
- że cię kocham. - Ja ciebie też.
- To naprawdę zaskakujący gest. - No.
I taki trwały.
Dlatego, nie wiem,
może to powinna być ostatnia związana z maskonurami rzecz,
jaką dla mnie robisz?
O co ci chodzi?
No wiesz, jeśli chodzi o ptasie prezenty.
I ksywkę „Pufcia”, którą wysłaliśmy na emeryturę.
A to...
wszystko przez to, że raz powiedziałam, że są słodkie.
Boże.
Okej. Nie no, spoko.
- Dobrze wiedzieć. - Tak?
Tak, bo teraz wystarczy...
wyrzucić na śmietnik 20 lat zupełnie bezsensownych, romantycznych gestów,
zaczynając od niego.
- Och. - Do wora.
Nie musisz wyrzucać wszystkiego.
Nie, masz całkowitą rację. Przecież...
To żałosne trzymać coś tylko dlatego, że kupiliśmy to na pierwszej randce.
- Koniec z maskonurami. - Dusty.
Pluszowe sukinkoty lecą do wora.
- Nie musisz... - Ptasi kalendarz, do kosza.
Notatnik, prezent na rocznicę, do kosza.
Wszystko będę jadł teraz na ostro.
Krakersy z maskonurami. Na pewno do śmieci?
- Nie jem ich. - Świetnie. Coś jeszcze?
Tu jest tego więcej.
Tak, jest więcej. Są wszędzie.
Kochanie, nie musisz ich wyrzucać.
Nie chciałam cię zdenerwować.
Szlag! Mój bok. Jeszcze się nie zagoiło.
Nie rozumiem, co się z tobą dzieje.
Nic się nie dzieje.
Mówiłaś, że powinniśmy móc wciąż się zaskakiwać.
Ale tylko ty zaskakujesz mnie.
Najpierw ta karta z „arystokratką”, którą przede mną zataiłaś.
- Och, Dusty. - Bomba ze skrzydełkami.
A potem nagle dopingujesz ludzi na meczu.
I jeszcze ta nowa fryzura, w której ci ślicznie.
Dziękuję.
Z powodu tej maszyny ludzie rzucają pracę.
Wyprowadzają się.
Kończą długoletnie związki
i rzucają się w nowe bez namysłu.
- Słyszałeś. - O czym?
Zebraliśmy się tutaj,
we włoskiej restauracji i centrum sportowym u Giorgia,
aby uczcić związek dyrektorki Patricii Burgess
i pana Farida Malika,
których miłość została pobłogosławiona przez bożą łaskę.
I maszynę MORPHO.
Farid, miłości moja.
Kiedy wyszła mi „motocyklistka”,
myślałam, że to najlepsze, co mnie w życiu spotkało.
A kiedy miałam wypadek – że to najgorsze, co mogło mnie spotkać.
Ale gdybym nie rozwaliła sobie głowy i nie trafiła do szpitala,
nigdy nie poznałabym ciebie.
Przecież oni znają się od lat.
A gdyby tobie nie wyszedł potencjał „kochanka”?
Może nie czuwałbyś przy mnie całą noc.
Trzymając mnie za rękę. Upewniając się, że nie zasnę.
- Rozmawialiśmy o wszystkim. - Tak!
Właśnie wtedy zrozumiałam, że mój potencjał wiąże się z tobą.
Na pewno nie masz wstrząśnienia mózgu?
Tak jak te dwa gołąbki pięknie pokazały,
maszyna MORPHO, tak jak nasz Pan, działa w tajemniczy sposób.
Można się zastanawiać, czy to część większego planu,
czy też kompletny przypadek.
Tak jak motyl morpho, miłość Pat i Farida rozwinęła skrzydła
i miejmy nadzieję, że potencjalnie będą ze sobą na zawsze.
Tak jest.
Wymienicie się obrączkami?
Tak właściwie, to wymienimy się skrzydełkami.
Proszę.
Wspaniale.
- Hej, ojcze. - Hej, ojcze.
- Przepraszam. - Skoro maszyna to Bóg,
a ojciec jest z Bogiem blisko...
Nie mam nic wspólnego z tą maszyną.
Chciałbym tak na szybko poznać opinię ojca na temat
tajemnic wszechświata.
Wyszedł mi „florysta”.
No to myślę: florysta, rośliny, nawozić.
Motory mają nadwozie. Jestem motocyklistą. Czyli dobrze robię?
- Wybacz, ale... - Przepraszam.
Ojcze.
No dobra, ludziska. Dajmy księdzu się pobawić, dobra?
Mam drinki.
- Poczęstuję się. - Okej.
Nie spodziewałem się tu ciebie.
Kiedy pan Malik poprosił, żebym przyszła, myślałam, że to zaproszenie...
Czyli bawisz się równie dobrze jak ja?
O tak.
Czekam na swoją kolej na gondoli.
Czyli spiknęli się tydzień temu i już są małżeństwem? Świetnie.
No nie wiem. Wyglądają na bardzo zakochanych.
Jacy wpatrzeni w siebie.
Nie może odwrócić głowy.
Przez kołnierz.
No weź. Nie sądzisz, że trochę się pospieszyli?
O nas można byłoby powiedzieć to samo.
Co? My się nie spieszyliśmy.
Dusty, mieliśmy po 20 lat.
Nie wiedzieliśmy nic o sobie ani związkach.
Ja bez maszyny wiedziałem, że chcę z tobą być.
- To nie zawody. - Spójrz na nas teraz.
Dwadzieścia lat później, a my wciąż się zaskakujemy.
Wiesz, co byłoby zaskakujące? Gdybyś był bardziej otwarty.
Trochę bardziej serdeczny, optymistyczny.
- Hej, gruba imprezka, co nie? - Grubaśna.
Rany.
Cass, wyglądasz dziś wyjątkowo olśniewająco.
Dzięki.
Dusty, ty też tu jesteś.
- Podpuszczam cię tylko. - Aj, no.
Co myślicie o ceremonii? Wzruszająca.
Cały czas walczyłem ze łzami.
I to była walka, którą przegrałem.
W zasadzie ja też.
Nie gadaj. Spójrz na nas.
Spójrz na nas. Para wrażliwych poczciwców.
Nie tak jak Dust-bust, który trzyma wszystkie uczucia
- pod kluczem. - Wcale nie.
Optymistycznie powiem,
że to najbardziej rozczulający, zainspirowany przez maszynę ślub
dwojga ludzi, którzy są razem raptem tydzień, jaki widziałem.
Próbowaliście przystawek? Musicie spróbować.
Przedstawiam wam nowość w menu.
Skrzydełka Cass, czyli ogniste skrzydełka.
Bardzo subtelne.
- Powinnaś... - Patrz.
Witaj, Martho.
Musisz mnie przedstawić swojej nowej partnerce.
To moja żona. Znasz już Rose.
Od pięciu lat pomaga przy organizacji Deerfestu.
Wybacz. To przez to okropne oświetlenie.
Wszyscy wyglądają w nim starzej.
Izzy, jesteś tu jako gościni pana czy panny młodej?
Jestem tu jako burmistrzyni.
Mam obowiązek bywać na takich wydarzeniach.
Czyli cię nie zaproszono.
À propos obowiązków burmistrzyni, rozmawiałyśmy o zajeździe
i zastanawiamy się, czy znalazłaś chwilę, by wydać pozwolenie, o które prosiłyśmy?
Jeśli chcesz ze mną porozmawiać, po prostu to zrób.
Nie musisz szukać wymówek.
Naprawdę potrzebuję tylko pozwolenia.
Minęły dekady,
a ty wciąż wymyślasz jakieś fosy, żeby ze mną porozmawiać.
- Fosy. - Wydaj nam to jebane pozwolenie.
- Okej. - I łapy przy sobie.
Chodźmy, to nie ma sensu.
Łał.
Musi cię dotykać? To niepoważne.
Przepraszam. Halo.
Mogę prosić o uwagę?
To moja kolej, by obdarować państwa młodych.
Ale potrzebuję trochę miejsca, więc przesuńcie się, proszę.
Proszę.
Jak wszyscy wiecie, poza byciem burmistrzynią...
jestem też tancerką.
- Nie zrobi tego. - Wiesz, że zrobi.
Pat i Faridzie,
nie znam lepszego sposobu na uczczenie waszego związku
- niż poprzez dar... ruchu. - Ruchu.
Lecisz, Jacob.
Wiem, że w ogóle cię to nie bawi,
ale będziemy o tym mówić przez lata,
więc patrz najuważniej, jak się da.
Potrzebuję kolejnego drinka.
- Jasne. - Natychmiast.
Moja matka świeci pipką.
Wiem.
Poproszę lampkę białego wina, barmanko. Ojcze.
- Hej. - „Ojciec jest ojcem”.
Proszę.
ZDZIRA
Ciekawy wybór kieliszka.
Wzięłam je z baru. Pasują na wesele.
- Były na promce w Droga Izzy. - Farid każe ci kupować towar?
Dołożył mi obowiązków, odkąd odkrył swój potencjał.
- Nie bawi mnie to. - A ty jaki masz potencjał?
Nie użyłam tej maszyny i nie mam zamiaru.
A co z głosikiem, który karze ci się dostosować?
- Nie słyszę go. - Fajnie.
Ja też nie.
Jesteście tu stosunkowo nowi, więc pewnie was dziwi,
że kobieta, która nie była zaproszona,
kradnie uwagę państwu młodym,
wykonując improwizowaną, przesadnie zmysłową solówkę taneczną.
Zapewniam, że to jest bardziej pojebane, niż się wydaje.
Szczegóły poproszę.
Zauważyliście, że większość wykopów kieruje
w stronę kobiety, która udaje, że patrzy na wózek z oliwkami?
To jest Martha. Martha jest byłą Izzy.
Martha i Izzy przeniosły się tutaj, gdy Cass miała dziewięć lat
i odtąd Izzy nieustannie mówi o porzuconej karierze tancerki.
Całkiem nieźle się rusza.
No tak, ale to były lata 90.
Kto wtedy nie był tancerzem?
Byłeś tancerzem w latach 90.?
Słyszałaś o Riverdance?
- Tańczyłeś w Riverdance? - Nie, założyłem River-Pląs,
grupę taneczną dla chłopców o różnym stopniu umiejętności.
Boże drogi.
Rzuciliśmy wyzwanie irlandzkiej kulturze tanecznej,
która była zbyt sztywna. Same koronki i szelki.
A my byliśmy młodzi i wywrotowi.
Punk na całego.
W pewnym sensie tak. Bawiliśmy się różnymi gatunkami.
Wielkimi hitami.
Chaka Khan, Bananarama, George Michael, Run-DMC.
Już wiem, czemu Cass wpadła po uszy.
Nie, to było przed Cass.
Ona chyba nie...
Cass robi coś uroczego. To się nie skończy dobrze.
Tańczy z dziewczynką sypiącą kwiatki
i to jest zajebiście czarujące.
Inni goście też są już zauroczeni.
A to oznacza, że cała uwaga nie jest skupiona na Izzy.
Ona to widzi.
A teraz sprawdza, czy Martha widzi.
Martha też to widzi. I pozamiatane!
Powodzenia.
Ty to potrafisz skraść komuś moment, co?
Słucham?
Nie mogłaś dać mi pięciu minut?
Ja skradłam twój moment?
Wystarczy już, że jest tu z tą kobietą. Nie wierzę, że wciąż są razem.
Ale Rose nie ma dzieci.
A Martha powtarzała, że mam zbyt duży bagaż.
Co tam, zdziro?
Z racji kieliszka.
Sorki, to nie zabrzmiało dobrze.
Co ci powiedziała?
Nic, czego już nie słyszałam.
Mogę cię jakoś pocieszyć?
Nie. Możemy już iść, jeśli nie masz nic przeciwko.
Pożegnam się z Pat.
Może zagadam do Giorgia, żeby cię zatrudnił na DJ-a.
Fajnie byłoby pogadać bez napychania się kotletami rybnymi.
To jest ryba w ręczniku. Inspirowana świnkami w kocykach.
Ale mówiłem serio.
Nie jest mi łatwo być obok ciebie
i wciąż się martwić, czy ktoś się nie dowie.
- Mamy alternatywę? - Może kiedyś...
Jak tam, wykałaczko?
Cześć, tato. Krążę po sali.
I robisz to świetnie. Ryba w ręczniku?
- Czemu wszystko jest ostre? - W ogóle nie są ostre.
- Jak tam, konsolo didżeja? - Hej.
Można coś zamówić?
Cały sprzęt to mój telefon podłączony do głośnika, więc tak.
Super.
- Jasne. - Okej.
Cześć wam.
Cześć, jestem Dusty.
Ja też mam niespodziankę, którą chciałbym obdarować nowożeńców.
Oby wam się spodobała.
Dyrektorko Pat i Faridzie,
niektórzy mogą uważać, że to nieco pochopne
i nie macie pojęcia, czy do siebie pasujecie,
ale ja osobiście w was wierzę.
Muszę wierzyć.
U GIORGIA
Mogłabym się już urwać i zabrać z rodzicami do domu?
Nie. Musisz zostać i pomóc ze sprzątaniem i zamknięciem.
Chyba powinnam znowu mieć płacone.
Jest takie powiedzenie:
nie zawsze dostajesz to, czego chcesz od życia.
Przyda ci się pomoc?
Bo co? Bo jestem kobietką, która sama sobie nie poradzi?
- Nie, ja tylko... - Pewnie, że się przyda.
Co jest z tobą?
Przez cały wieczór wszyscy goście zadręczali mnie pytaniami o tę maszynę,
a ty rzucasz tylko, że nie chcesz jej użyć?
Jeśli ktoś na tym skorzystał, super.
Ale istnieje też duża szansa,
że za jakiś miesiąc
nikt nie będzie już o niej pamiętał.
Widzisz, nie zgodzę się.
Nie wiesz, do czego ludzie są zdolni, jeśli uznają, że otrzymali znak.
Może niektórzy tak mają, ale nie ja, ojcze.
Dobrze. Jeśli to prawda, to...
możesz być jedyną osobą w mieście, która niczego ode mnie nie potrzebuje.
O nie. Kto to puścił?
Nie wiem.
Ktoś powinien coś z tym zrobić. Ale zostaw...
- Twój? - No dobra, to stara składanka.
- Składanka? - Dobra, wyluzuj.
Sporo Coldplaya.
Ty jesteś fanem Biblii.
Rany.
Co?
„Still the One” Shani Twain. Czemu mi to robisz, Boże?
Wcale nie jest taka zła.
Nie jest.
To był mój ślubny kawałek.
To był twój ślubny kawałek?
Tak.
Ożeniłem się z cudowną kobietą. Poznała mnie, gdy byłem na samym dnie.
Była dla mnie jak respirator. Utrzymała mnie przy życiu.
Mieliśmy w planach dzieci i całą resztę, wszystko było przemyślane.
A potem zachorowała na jakąś bardzo rzadką, bezobjawową chorobę
i nagle już jej nie było. To się stało...
tak szybko.
A ja wróciłem na samo dno.
Zalewałem się w trupa.
Rzucałem na przypadkowych ludzi. Wiesz, o co chodzi.
I myślałem, że już się z tego nie podniosę.
Rozumiesz? Ludzie z tego nie wychodzą.
I kiedyś stałem przed jakimś przypadkowym barem
i gapiłem się w rynsztok jak ostatnia ochlejmorda,
szukając czegoś, co wskaże mi drogę.
I wtedy to zobaczyłem. „Twój życiowy potencjał”.
KSIĄDZ
Dobitniej się nie dało, co?
Więc poszedłem do seminarium,
przyjąłem pracę w liceum w Deerfield.
Zacząłem od nowa.
Ułożyłem sobie nowe, skromne życie, a kiedy pojawiła się ta maszyna,
zrozumiałem, że ta karta nie była przeznaczona dla mnie.
Wszyscy myślą, że „ojciec” oznacza tylko jedno.
Tylko ja wiem, że gdyby oznaczało „ksiądz”,
byłoby tam napisane „ksiądz”.
I przez cały ten czas...
szedłem niewłaściwą ścieżką.
A gdyby tego było mało, muszę słuchać twojej kociej muzyki.
Nie no, dużo lepiej.
To jest dopiero ślubna piosenka.
Pogięło cię?
No chodź.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA M.O. WALSHA
Napisy: Daria Okoniewska