Witajcie u Giorgia, gdzie wszyscy są mi familia!
To prawda.
Moja restauracja, restaurante, en italia, to jedna wielka rodzina.
Kiedyś chciałbym mieć swoją, wiesz?
Dyrektorka Pat była dziś tak szczęśliwa, że sam zacząłem myśleć o przyszłości.
A ty czasem o niej myślisz, Hana-Banana?
Staram się nie.
No tak. Teraźniejszość też jest niezła.
Powiem ci, że podobają mi się te nasze nocne numerkowe schadzki.
Ale kim dla siebie jesteśmy?
Chłopakiem i dziewczyną czy może PZK, czyli przyjaciółmi z korzyściami, czy...
- Pójdę już. - Nie no, jasne.
Miałem mówić to samo.
NAGRODA NA DZIEŃ DOBRY
Poziom wczorajszej obsługi wołał o pomstę do nieba.
Na stolikach brakowało chlebowych misek,
przelane drinki kosztowały mnie fortunę,
a krewetki w cieście były równie świeże,
co moje legginsy kompresyjne po 10-kilometrowym biegu.
A co poradzę, jak zamówiłeś stare mrożonki?
Wymówki!
Wiecie, kto nie szuka wymówek? Legendy.
W całej restauracji znajdziecie zdjęcia
i pamiątki po legendach sportu,
które łączyła jedna rzecz.
Tak się składa, że jest to również zasada numer jeden u Giorgia.
Ktoś pamięta, jaka to zasada?
- Nie spuszczaj się do zupy? - Charakter!
Będziemy go sporo potrzebowali podczas dzisiejszej gali charytatywnej.
Organizację tego wydarzenia powierzyła nam Cass Hubbard,
kobieta wyjątkowo ważna,
wyjątkowo inteligentna i wyjątkowo zmysłowa.
Tak jak rozmawialiśmy, wszyscy założycie polówki
„Zapytaj o mój potencjał”.
I żebym nie zaliczył zdziwka, że któreś z was ma żenujący potencjał,
pokażecie mi swoje karty.
Faszysta.
Bardzo śmieszne! Nie jestem faszystą.
Ustawić się w kolejce i okazać karty do inspekcji.
„Prawnik”. W porządku.
„Agent nieruchomości”. Nudy, ale ujdzie.
„Kartografka”. Rychło w czas, ale luz.
„Guma”. Wyszła ci „guma”? Co to w ogóle znaczy?
Pojęcia nie mam.
Dobra. Wielkie no bueno. Zostajesz na zapleczu, Guma.
„Gondolierka”? Teraz się wkurzyłem, Trina!
Ukrywałaś przede mną „gondolierkę”?
Pracujesz dziś na kanale. Zasłużyłaś na to.
Cassandro Hubbard, no proszę!
- Olśniewająca, prawda? - Tak.
Nie będzie ci w tym niewygodnie?
Nie chodzi o wygodę.
Chodzi o wspieranie potencjału innych.
Zaczynając od Ellen, która zaprojektowała to arcydzieło.
Powalająca. Żeby dotrzeć do Giorgia, będę musiał przywiązać cię do dachu auta.
A ty tak idziesz?
- To?
- Tak. - Cały na burgundowo?
Pasuje, prawda?
Stwierdziłem, że odbiję sobie cenę biletu w winie,
wobec czego na pewno się obleję,
więc chciałem założyć coś, na czym nie będzie widać plam.
- Ogarnę to, Cass. - Dziękuję.
Nie chodzi o „odbicie sobie ceny biletu”.
Chodzi o zebranie funduszy na szczytny cel.
Liczymy, że goście dadzą dużo więcej niż tylko stówę na bilet.
Tak? Myślałam, że ja daję sukienkę.
Ale z ciebie zgrywuska.
Przypomnicie mi, na co idą te pieniądze?
Na Fundusz Potencjalny.
Halo? Czy ten mikrofon działa?
Stąd ta niejasność.
Czemu to fundusz potencjalny, a nie rzeczywisty?
Jest rzeczywisty.
Nazywamy go „potencjalnym”, bo wspieramy potencjał innych.
To niejasne?
- Bardzo jasne. - Nie wiem.
Posłuchaj, to dla mnie bardzo ważne.
Wiem, że masz problem z MORPHO,
- ale możesz mnie po prostu wspierać? - Nie no, jasne.
- Tak? - Jasne.
Chyba że wolisz walić w worek i pić whiskey na szoty w garażu Beau.
Nie, chcę tam być i cię wspierać, na 100%.
100%. To mi się podoba.
Co najmniej.
Masz rację, powinienem się przebrać. Mam jakieś wyprasowane rzeczy?
Nieważne. Wieczór będzie sukcesem.
U GIORGIA
WBREW OZOROM
Ja cię sunę!
Spójrzcie na tę piękną, chabrową bella donnę.
Przestań. Dziękuję.
Wybacz, Dusty, że cię ubiegłem, otwierając drzwi naszej księżniczce.
Siedziałeś tam jak kołek.
Może nie zauważyłeś, ale prowadziłem auto.
Zauważyłem i nie możesz tu zaparkować.
Parkingowy odstawia dziś auta.
Odprowadź auto mojego kolegi na miejsce dla V.I.P-ów na końcu parkingu.
Jest mnóstwo wolnych miejsc bliżej.
Dust, pozwól na chwilę.
- Chodź. - Chwileczkę.
Hej, chciałbyś zrobić mi przysługę...
- Nie bardzo. - ...i skoczyłbyś po lód?
Spoko, ale właśnie odesłałeś moje auto.
Dusty, proszę. Musimy współpracować.
Musimy zrobić wszystko, co się da, żeby impreza Cass odniosła sukces.
To jak będzie? Mogę na ciebie liczyć, Iceman?
„Ajs-czywiście”.
Celowałem w grę słowną,
- ale chyba coś nie poszło. - Guma!
Pojedziesz z D po lód.
- Weźcie vana Gumy. Stoi tam. - Wśród pustych miejsc.
- Guma, to jest gala. Gala. - Jasne, przepraszam.
Czemu on cię nazywa „guma”, Xander?
- To mój potencjał. - Naprawdę?
To pewnie jakiś błąd systemu. Na pewno stać cię na więcej niż „guma”.
Mam 23 lata i pracuję u Giorgia.
Cokolwiek „guma” oznacza, maszyna nie przestrzeliła.
Tak w ogóle, to jestem Xander.
Wiem o tym.
Uczyłem cię historii Europy. I zwróciłem się do ciebie Xander.
- Mega. Nie sądziłem, że mnie pan pamięta. - Oczywiście, że cię pamiętam.
Uważałeś mnie za najlepszego nauczyciela.
No. Ale chyba nazywałem pana „ulubionym” nauczycielem.
- Czyli najlepszym, tak? - No.
Niewiele się nauczyłem, ale był pan megawyluzowany.
Oglądaliśmy mnóstwo filmów, a sprawdziany były banalne.
Wiesz co? Nie liczy się metoda, tylko rezultaty.
Spójrz na siebie.
Ciężko pracujesz u Giorgia. Oszczędzasz. A to tylko fucha?
Tak. Na pełen etat zajmuję się muzyką.
Świetnie. Jesteś dobry?
Pan mi powie.
Wszystko nagrałem sam.
- To człowiek śpiewa? - Tak.
Giorgio. O matko!
To miejsce jest nie do poznania.
Czuję się jak na jakimś pięknym piazza.
Prawda? Jak u mi nonna we Włoszech. Zamknąłem nawet salon gier dla ciebie.
Nie. To...
Muzyka na żywo!
Cześć, kochanie.
Kiedy mieszkałam we Włoszech, ciągle miałam wrażenie, że ktoś gra...
Na placu na skrzypcach. Pamiętam.
A teraz, moja droga Cassie, pokażę ci pièce de résistance.
Kiedy byłaś we Włoszech, codziennie jadłaś gelato, prawda?
Najbardziej lubiłaś stracciatella, tak?
Tak.
Naprawdę mnie słuchałeś, co?
Jak mógłbym nie, Cass? No jak?
Lody według rodzinnego przepisu czy...
Nie. Nie mieliśmy tego za dzieciaka.
Moja rodzina jest z Puerto Rico, ale mój ojczym, Rocco Giorgio,
uwielbiał gelato.
Zaraz, Giorgio jest po twoim ojczymie?
Tak, przyjąłem jego nazwisko. Nie znam swojego biologicznego ojca.
Ja też nie.
Nie znasz mojego ojca?
- Nie, swojego nie znam. - Twojego!
No tak, to ma sens.
Przepraszam. Beznadzieja, co nie?
No bo...
kto porzuca własne dziecko?
Dlatego jestem taki wdzięczny ojczymowi,
bo to on mnie wychował.
Może dlatego mówi się „ojczym”.
To ci porządni czynią się ojcami.
Rocco pękał z dumy, kiedy blokowałem krążek albo...
jadłem wielką michę pasta e fagioli.
Był taki...
No dobra, wystarczy tych rozczulających cazzata.
Goście przychodzą.
Sprawmy, żeby ta noc była niezapomniana.
Dobra?
- Hej. - Dobry wieczór.
- Hej, Xander. - Jak leci?
Potrzebujemy lodu.
Przykro mi, Trina wszystko wykupiła.
Potrzebowali go na galę u Giorgia.
Nie, to niemożliwe, bo to Giorgio wysłał nas tu po lód.
To zabrzmi jak odjechana teoria spiskowa,
ale może Giorgio nas tu wysłał, żeby móc zbajerować pana żonę?
Nie!
Giorgio może sobie bajerować Cass, ile wlezie.
Cass nigdy na to nie pójdzie.
Nie teraz, gdy ma w domu „nauczyciela/pogwizdywacza”.
Nie sądzę.
Dobrze razem wyglądali.
On ma fioła na jej punkcie. A jej to schlebia.
A najnowsze odkrycia wskazują,
że nie jestem nawet dobrym nauczycielem.
Szybkie pytanko.
Macie czasem wrażenie,
że jakiś wielki, ciężki kloc dociska wam klatę?
Myślę, że to napad lęku. Często je miewam.
Iść z tym do lekarza?
Nie polecam. Osobiście palę tonę zielska.
Zadzwonić do dilera?
Luz. Dzwonię do dilera.
Cześć, tu twój diler.
Dziękuję za przyjście.
Dziękuję za wspieranie Funduszu Potencjalnego.
Hej, panie Johnson.
Ojciec Reuben, dziękuję.
Wszyscy wyglądają tak elegancko i wytwornie.
Cześć!
Jak dobrze, że cię złapałam.
Wiem, że fruwasz po sali.
Chcę tylko wspomnieć, że niektórzy wydają się nieco skołowani,
jeśli chodzi o cel zbiórki, a ja nie wiem, co im powiedzieć.
Wszędzie jest to wyjaśnione.
Zbieramy 10 000 $ na Fundusz Potencjalny,
żeby pomóc wyjątkowej młodej osobie zrealizować potencjał MORPHO.
Oczywiście. Teraz widzę tego motyla.
Czekamy, aż się zapełni. Mogę jeszcze o coś zapytać?
Bo ludzie zwrócą się do mnie. Kto jest tą wyjątkową osobą?
Jeszcze jej nie wybraliśmy, bo najpierw musimy zebrać pieniądze.
I to ty wybierzesz tę osobę?
A kto zrobi to lepiej niż Cass?
Proszę, oto błyskotliwa nastolatka, która aż kipi potencjałem.
To ja, kipiąca nastolatka.
Nie powinnaś wybrać córki.
Wiesz, jak staram się unikać nepotyzmu.
Wiem i nie wybiorę Triny, dobrze?
Ale może jej koleżankę, na przykład Savannah, tak?
Savannah wyszedł „francuski”.
Nie byłoby wspaniale, gdyby miasto ją wsparło
i zafundowało podróż do Francji?
Nie chcę lecieć do Francji.
No to ktoś inny.
Dzisiejszy wieczór jest poświęcony młodzieży z Deerfield.
Niech młodzi zostają kimkolwiek chcą i wyjeżdżają gdziekolwiek pragną,
nie musząc martwić się o pieniądze.
Chyba że chcą się przepłynąć gondolą, to wtedy dwie dychy za bilet.
- Ale spoko, nikt nie chce. - Świetnie. Po prostu świetnie.
Proszę, jak szastasz krwią Chrystusa.
Znaną również jako wino.
Wybacz, taki księżowski suchar, ale w seminarium robił furorę.
- Czyżby? - Nie.
Dawno nie było cię w barze.
Gdzie indziej polewają ci z takim rozmachem?
Nie, po prostu trzymałem dystans.
Trochę mnie poniosło po weselu.
Muszę przystopować z piciem.
W pełni rozumiem. Bardzo zdrowe postanowienie.
Ale wiesz, miło mi się z tobą pije,
więc gdybyś miał ochotę wpaść kiedyś na bezalkoholowego drinka...
Na pewno się skuszę.
Scusi! Scusi, że przerywam.
Z ogromną przyjemnością przedstawiam
kobietę stojącą za Funduszem Potencjalnym:
Cassandra Hubbard!
- Dziękuję. - Proszę.
„MORPHO”.
To słowo, które większość z nas poznała dopiero niedawno.
Ale bez niego dzisiejszy wieczór nie byłby możliwy.
Nie byłoby muzyki Deirdre Seaford,
pięknych świec Cala Yanga,
stroików Bikera Barry'ego, potraw Carla...
I tej seksownej kiecki projektu Ellen!
Wszystko, co tu dziś widzicie,
powstało dzięki ludziom, którzy spełniali swój potencjał.
Ale co z następnym pokoleniem?
Dobra, zaczynamy. Klaps!
Ktoś mi kiedyś powiedział, że nie mam żadnego potencjału.
I wiecie co? To ja się śmieję ostatni.
O Boże.
Może i maszyna MORPHO widzi we mnie „supergwiazdora”,
ale to moi pracownicy są prawdziwymi supergwiazdami.
Świetnie się spisaliście, jak zwykle.
- Zwłaszcza ty, kucharzu Carl. - Dziękuję, synu.
Hej, co zaserwujesz dziś wieczorem?
Niezły kawał mięcha.
To tata Dusty'ego.
Koleś jest napakowany.
Wystawiłem jego agencji świetną opinię.
Jestem z nich dumny.
Jak to mówią we Włoszech - „Ogni muro è una porta”.
„Każda ściana to drzwi”.
A jak mówi sam Giorgio - „Drzwi są po to, żeby je łamać”.
A jak mówi Pismo Święte - „Pycha kroczy przed upadkiem”.
Chcesz pogadać o pysze?
Facet trzyma koło wanny swoje własne popiersie.
- Byłaś w jego łazience? - Tak.
- Przespaliśmy się parę razy. - Naprawdę?
Ostatni raz był megażenujący.
Rozkleił się po ślubie Pat i Farida.
Po ślubie?
- Chyba nie jesteś zły? - Nie.
Pewnie, że nie.
Wiesz, to był tylko seks.
A my przecież nie... bo jesteś księdzem.
Jestem tego bardzo świadomy.
I to nic wielkiego. Po prostu jestem zaskoczony.
Zmęczony marzeniami.
Pewnie wielu się zastanawia,
czemu miałoby wesprzeć Fundusz Potencjalny.
„Mam własne problemy.
A ty chcesz, żebym dał kasę dzieciakowi, który chce zostać meteorologiem?”
Wiecie co?
Pewnego dnia ten dzieciak dorośnie i może powstrzyma meteoroid,
zanim ten walnie w Ziemię i zniszczy całą ludzkość.
I wtedy to dziesięć koła darowizny okaże się całkiem niezłą inwestycją.
Koniec końców chcę, żeby każde dziecko mogło osiągnąć to...
co ja.
Myślałam, że to będzie o zbiórce i dzieciach.
Nie no, jest. Cierpliwości.
Zaraz posypią się koperty z darowiznami.
Będą pękać w szwach, jestem pewien.
No nie wiem.
Gdzie ten Dusty? Ile można kupować lód?
Łamię teraz z milion szkolnych przepisów,
ale to naprawdę zacna mańka.
Nie jestem pewien, czy tak się jeszcze mówi.
Ale nieważne.
Jeśli ten lepki skun pomaga ci z atakami paniki,
to leć wysoko, panie orła cień.
Wciąż odczuwam lęk.
Ale część udaje mi się zablokować.
Co cię tak niepokoi?
Możemy o tym pogadać, jeśli chcesz.
Nie wiem.
Spotykałem się z taką dziewczyną.
Boom Shack-A-Lak!
No. Ukrywaliśmy nasz związek.
Zerwaliśmy, bo sprawy się skomplikowały.
Wszystko takie jest, co nie?
Świat jest skomplikowany.
Ale jeśli znalazłeś kogoś, z kim chcesz być, to dobry początek.
Mam wrażenie, że Cass jest mną zmęczona.
Jakby mnie przewyższyła czy coś.
Na pewno tak nie jest.
Ma tyle nowych, sekretnych schowków, które właśnie zaczęła otwierać,
a ja nie mam ani jednego, Jacob.
A może mam.
Ale boję się spustoszenia, które nastąpi po ich otwarciu.
A jeśli ich nie otworzę, możliwe, że stracę Cass.
Dała mi theremin na urodziny.
Taki przedziwny instrument.
Jakby próbowała mi coś przekazać.
- Zapytał pan dlaczego? - Tak.
Uznała, że dobrze mi zrobi, gdy spróbuję czegoś nowego.
Więc może uznała, że dobrze to panu zrobi.
Ciężko się na nim gra?
Nie wiem. Ledwie spróbowałem.
Małżeństwo to udręka, ciągle cię do czegoś zmuszają.
W sumie to pierwsza rzecz, o którą mnie poprosiła
i nie jest nawet związana z nią.
To był prezent dla mnie;
wraz z 39 innymi prezentami, które kupiła z myślą o mnie.
A ja się nawet nie wysiliłem.
Mamo, nie denerwuj się,
- ale nikt nie daje darowizn. - Widzę, Trina.
Co jest z tymi ludźmi?
Myślę, że wielu z nich oszczędza na własny potencjał
i może myśleli, że bilet jest darowizną.
To wszystko moja wina.
Co ja sobie myślałam?
Pospieszyłam się z tą galą.
- To po prostu... - Co?
Możesz już zetrzeć ten uśmieszek.
Słucham? Próbuję się dobrze bawić.
Robisz z siebie chodzącą perfekcję, jakbyś nigdy się nie potknęła.
Przecież nic nie mówię, Cass.
Byłaś drugorzędną tancerką,
której największym sukcesem było zagranie „Swing nr 3”
w broadwayowskiej szmirze, więc się odpieprz.
Co się dzieje?
Wypełnimy tego motylka?
Płonne nadzieje. To kompletna porażka.
Co? Ale Cassie, przecież...
To koniec, Giorgio.
Nie. Rozejrzyj się. Nikt nawet...
Halo? Jak leci? Co tam, ludziska?
Zdaje się, że coś nam nie idzie z tą zrzutką.
Ale ja wierzę w Cass i wierzę w ten szczytny cel,
dlatego zobowiązuję się do przekazania 500 dolarów z moich prywatnych pieniędzy
na Fundusz Potencjalny.
Kto do mnie dołączy?
No dalej. Kto coś dorzuci?
- No dalej. - Dam ci stówę.
Okej, Beau!
Za podpisaną koszulkę Rangersów.
Nie jest na sprzedaż.
No weź, rama kosztowała dwa razy więcej.
Półtorej stówy.
Sprzedana łysej glacy.
Jedyna w swoim rodzaju, założona na mecz koszulka za 150 $.
Pięć dych za wszystkie twoje zdjęcia.
Wszystkie nie, ale coś wymyślimy.
Jest!
Dwie stówy za lodówkę do wina z kuchni.
Mojej domowej kuchni? Poniżej 300 nie schodzę.
- Sprzedana za 200. - Co?
Okej, dobra.
Tak jest! Idzie świetnie.
Co jeszcze chcecie... Mam mnóstwo bejsbolowego szajsu.
Kto jeszcze? Kto coś kupi?
Kto chce to krzesło? Siedziałem na nim.
Bardzo dziękuję za przyjście.
Niezły wybór, Izzy.
To nie był wybór, Walterze.
Jako burmistrzyni mam obowiązek wspierać wszystkie durne zbiórki.
Cass jest urodzoną liderką.
Może pójdzie w twoje ślady i wystartuje w wyborach.
Po moim, kurwa, trupie. Pójdzie w moje ślady?
To są wciąż moje ślady. Dziękuję ci bardzo.
Dobranoc.
Jak leci, Grizzy? Skusisz się na ostatnią przejażdżkę?
Nie, dziękuję. Czemu ty zostałaś gondolierką?
Spełniam swój potencjał.
- Przecież wyszła ci „garncarka”. - Tak.
Chciałam wkurzyć Giorgia, a to było aż za proste.
- Ty ją zrobiłaś? - Tak.
Jacob miał parę pustych, użyłam wykrawacza mamy.
Nawet ona zapomniała o „garncarce”.
No cóż, wykorzystuje swoje pięć minut.
Ale dobrze, niech się stroi,
bawi w księżniczkę i flirtuje z miejscowymi kawalerami.
Nie wierzę, że sprzedałeś wszystkie swoje rzeczy.
Nie osiągnęlibyśmy naszego celu bez ciebie.
Salud.
To był historyczny wieczór.
Nie tylko dlatego, że zatrudniliśmy pierwszą gondolierkę w historii knajpy.
Nie chciałem wyprzedzać Wenecji.
Oni zaczęli zatrudniać kobiety-gondolierki już jakiś czas temu.
- Nie wiem, nigdy tam nie byłem. - Ja też nie.
Ale zawsze chciałam tam pojechać.
Studiowałam we Włoszech i mogłabym tam zostać na zawsze.
To czemu nie zostałaś?
Miałam poczucie, że muszę wrócić dla Dusty'ego.
Jego mama chorowała, a my chcieliśmy się pobrać,
żeby mogła być na ślubie, gdyby z tego nie wyszła.
Ale wyszła, więc super.
Potem urodziła się Trina. A potem...
Widziałaś kiedyś Przypadkową dziewczynę z Gwyneth Paltrow w roli głównej?
Nie, ale wiem, o co ci chodzi.
Czasem się zastanawiam, co by było, gdybym jednak nie został hokeistą.
Nigdy ci nie mówiłem, ale...
kiedy doznałem trwałego uszkodzenia nerwu w ręce...
- Mówiłeś mi. - Nie.
Nie powiedziałem ci, że ćwiczyłem tak ostro na siłowni dlatego,
że właśnie dowiedziałem się o twoim ślubie z Dustym.
Nie wiem. Chyba chciałem zagłuszyć ból, ale tylko pogorszyłem sprawę.
Kiedy wyszła mi karta „supergwiazdor”...
udawałem, że „tak, to ja, tym właśnie jestem”.
A tak naprawdę już od dawna nie jestem supergwiazdorem.
Szczyt mam już za sobą.
Poświęciłem wszystko.
Poświęciłem swoje dzieciństwo, bo myślałem, że zostanę zawodowcem...
A potem wszystko przepadło.
Tak po prostu, z dnia na dzień.
Ale oddałbym wszystko,
tak jak rękawicę, koszulki i piłki, moje podpisane piłki...
Oddałbym to wszystko za szansę związania się z tobą.
Zbieramy się?
Tak.
Już idę, kochanie.
- Pomogę ci zejść na brzeg. - Nie.
Grazie.
Hej, i jak poszło?
Nie wróciłeś.
Pojechałeś po lód i mnie tam zostawiłeś.
Przepraszam.
Już dobrze. Nie jestem nawet zła.
Ale naprawdę cię potrzebowałam.
Hej, Cass. Nie dokończyliśmy rozmowy...
- Giorgio, przestań. - ...ale chciałem ci...
- Musisz wiedzieć, że... - Giorgio. Przestań.
Wystarczy.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA M.O. WALSHA
Napisy: Daria Okoniewska