ODKRYJ SWÓJ ŻYCIOWY POTENCJAŁ
Nie rozwali jej pani.
A kto mówi, że chciałam?
Nie siedzisz mi w głowie. Nie wiesz, co chciałam zrobić.
Ja mogłabym zapytać, co robisz w sklepie
- w środku nocy? - No dobra, pracowałem.
Nie chciałem wracać do domu, więc zostałem tutaj.
Znowu użyłem tej maszyny,
ale walnąłem się w numerze ubezpieczenia, a ona wypluła mi tę samą kartę.
Zacząłem wpisywać różne numery,
a zamiast dłoni przyłożyłem ramię, łokieć i twarz.
Czego nie robiłem, wychodziła ta sama karta,
więc ona nawet nie korzysta z tych danych.
A to oznacza, że jest bardziej... Nie chcę powiedzieć magiczna, ale...
Jesteś na haju?
Oczywiście, że tak.
Ale to nie znaczy, że zmyślam. Niech pani sama sprawdzi.
NUMER UBEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO
PROSZĘ PRZYŁOŻYĆ DŁONIE!
TWÓJ ŻYCIOWY POTENCJAŁ
Wyszło to samo co wcześniej?
Tym właśnie jestem.
DUCH
Przecież miała pani „tancerkę”. Jest pani duchem?
Równie dobrze mogę być.
Stałam się niewidzialna w tym mieście.
Straszyć też pani umie.
Możemy się wymienić. Chciałbym być niewidzialny.
- Dla mnie jesteś. - Dzięki, to takie miłe.
Chodzi mi o to, że cię tu nie widziałam.
Dzięki.
A ja nie widziałem, co chciała pani zrobić,
zwłaszcza że wiemy teraz o odciskach i numerach.
Zapomnij.
Ci, co wierzą, będą wierzyli dalej,
a ci, co nie wierzą, wezmą to za dowód oszustwa.
Mówiąc im, że maszyna działa inaczej, niż myśleli,
stworzysz więcej podziałów, które skoncentrują się wokół ciebie.
Jeśli pan Johnson zapyta o wybitą szybę, to?
Powiem mu, że duch to zrobił.
Jeśli piśniesz choć słówko, stłukę cię na kwaśne jabłko.
NAGRODA NA DZIEŃ DOBRY
Dzień dobry.
Nie przeszkadzam?
W przerwie między hulankami wpadłam ci powiedzieć,
żebyś poszła do diabła.
Powiedziałaś Trinie,
że migdalę się z kawalerami i bawię w księżniczkę,
jakby wczorajszy wieczór i cel, któremu się poświęciłam,
miały coś wspólnego ze mną. Jakbym próbowała zabłysnąć.
KRÓLOWA GALI
Nie prosiłam o to, tak?
Nie chcę tego, bo nie jestem tobą. Możesz sobie myśleć, co chcesz,
ale nie pozwolę, byś wciskała Trinie kłamstwa,
tak samo jak wciskałaś je mnie na temat Marthy.
Naprawdę sądziłaś, że nigdy nie porozmawiamy?
Mówiłaś, że Martha nie chciała dzieci.
Mówiłaś, że Martha nie chciała mnie.
Przez cały ten czas pozwoliłaś mi myśleć, że to wszystko była moja wina.
Jadłaś już?
Słucham?
- Nie zmieniaj tematu. - Nie zmieniam.
Zabieram cię lunch, żeby to przegadać.
Sensownie.
Tak. Postaw mi lunch.
DEERFIELD - ANI POLA, ANI JELENIA DO ZOBACZENIA
Wiesz, że ja to zrobiłam?
Wolę chodzić z porożem w dupie, niż wystawić kolejnego jelenia z patyków.
- Tato? - Nie teraz.
Pogwizdywacz wchodzi na wyższy poziom zaawansowania.
- Mama chyba ma romans. - Co?
Przyłapałam ją wczoraj z Giorgiem w gondoli.
Trzymali się za ręce i wyglądali podejrzanie.
Nie raz patrzyłem, jak chwyta ją za dłonie i po nich całuje.
- Nic nowego. - I tobie to pasuje?
Oczywiście, że nie pasuje.
No to co z tym zrobisz?
Ja rozwaliłam zjebowi szyld i nawet mi nie podskoczył.
Może...
rozwalę mu coś więcej niż szyld.
Tak jest.
Może rozwalę mu ten durny ryj.
- Tak! - A może ma jeszcze jakiś inny szyld.
Ale nie będę tu siedział i patrzył na to, co on odpieprza.
- Nie. - Myślisz, że będę na to patrzył?
- Póki co grasz na cholernym thereminie! - Już nie...
- Właśnie! - Koniec tego dobrego!
Nie dam sobie w kaszę dmuchać!
- Możesz to wyłączyć? - To nie takie proste!
Staje się bezużyteczny po zdjęciu z płaskiej powierzchni.
DOM SUPERGWIAZDORA
Wyłaź, Giorgio! Mamy do pogadania!
Wchodzę!
Pokaż się!
Dobra. Hej!
Gotowy dostać za swoje, śliska gnido?
Giorgio, gdzie jesteś?
Witamy U Giorgia.
Nie chciałem, żebyś widział mnie w takim stanie.
Nie chciałem, byś patrzył na mnie inaczej niż z bezbrzeżnym podziwem.
Bezbrzeż...
- Jesteś bezłożnikiem, kutafonie. - To prawda.
Podrywałem twoją kobietę.
Ale mnie odrzuciła i ja to rozumiem, wiesz? Rozumiem.
Po co płacić za kawałek pepperoni Giorgia,
skoro w domu ma się najlepszą pizzę świata?
Raczej krzepki irlandzki gulasz.
Ale spoko, po prostu będę samotny do końca życia
i mam z tym luz...
Nie.
Nie mów tak.
Miłość nie jest dla takich idiota jak ja.
Nawet idiota zasługuje na miłość.
Nie. Jestem wielkim, łysym, durnym bachorem.
Masz wiele atrakcyjnych cech.
- Wymień pięć. - Pięć? Jasny gwint.
Tak, pięć.
Masz piękny, duży dom.
Ale to nie jest moja cecha. Skup się wyłącznie na mnie.
Masz bujnie owłosioną klatę.
- Dziękuję. - Masz świetny gust co do kobiet.
Co oczywiste.
I naprawdę piękną czaszkę.
To też się liczy.
Jeszcze dwie.
Jeszcze, kurwa, dwie.
- Sporo, co nie? - Widzisz?
Widzisz? Nawet pięciu nie potrafisz łatwo wymienić.
Nie mam z czego być dumnym. Jestem oszustem.
Sprzedałem wszystko, wszystkie moje sportowe pamiątki,
włącznie z kaskiem bramkarskim Rangersów. I po co?
Po co? Żeby zaimponować cudownej kobiecie?
Masz pojęcie, jakie to uczucie?
Zrobić dla kogoś wszystko, co się da,
a ona wciąż nie kocha cię tak, jakbyś tego chciał?
Nie wiem, jak ci z tym pomóc...
ale możemy odzyskać twój kask.
Maro. Jesteś takim dobrym kumplem.
Jak milusio.
Założymy ci włosy, co? To ci poprawi humor.
Pochyl głowę.
- I wkładamy. - Jak dobrze.
Przystojniak.
U GIORGIA
Pamiętasz naszą pierwszą wizytę tutaj?
Niestety nie.
Miałaś dziesięć czy 11 lat.
Tam były same biura, a to był Shanghai House.
A w miejscu kanału był staw z karpiami koi.
- Pamiętasz? Po tornadzie. - Nie pamiętam tornada.
Bo nie było tornada.
Wszyscy spanikowali, pozabijali okna,
wyczyścili półki u Johnsona, a tornado przeszło 80 kilometrów dalej.
Byłaś taka rozczarowana.
Stałaś na trawniku i patrzyłaś w niebo,
czekając na coś ekscytującego, a tymczasem tylko trochę pokropiło.
Dlatego zabrałam cię tutaj na kuleczki z kurczaka i glutaminian sodu.
Ponoć chciałaś pogadać. Zmierzasz może do czegoś?
Zmierzam do tego, że życie tutaj cię nudziło.
Zawsze chciałaś czegoś więcej.
Mieszkałyśmy w Nowym Jorku, tańczyłam.
Martha tego nie rozumiała.
Chciała spokojnego życia.
To ona chciała przenieść się bliżej swojej rodziny.
A ja nie chciałam jej stracić.
Porzuciłam karierę, bo tak właśnie postępujesz,
gdy kogoś kochasz.
Uszczęśliwiasz go kosztem siebie.
Ale umierałam tu z nudów.
Dlatego zostałam burmistrzynią, ale Marcie to też nie pasowało.
Nie obwiniam jej, ale potrzebowałam tego.
Czegoś dla siebie.
Ale mnie okłamałaś.
Powiedziałaś, że zerwałyście, bo Martha nie chciała mieć dzieci.
Bo nie chciała,
dlatego, może zauważyłaś, żadnych dzieci nie ma.
Ale ja chciałam.
Chciałam cię mieć i dlatego postanowiłam urodzić w wieku 17 lat.
Nie pomógł mi ani twój ojciec, ani rodzice, którzy wyrzucili mnie z domu.
Musiałam wychować cię sama,
co z chęcią zrobiłam, bo byłam bardzo dobrą matką.
Zaraz mnie coś trafi!
Nie widzisz, że rozmawiamy?
Jeśli tego nie wyłączysz, zatańczę na twojej głowie.
Brawo, mamo.
Nie oczekuję od ciebie wsparcia. Widzisz we mnie wroga. Nie szkodzi.
Chciałabym tylko, żebyśmy przestały ciągle rywalizować.
Ja też.
A skoro już o tym mowa, na bank rozgromiłabym cię w tę grę.
Dziwię się, że wydali siano na mój kask.
Ich posesja woła o pomstę do nieba.
DOM MATEMATYKA
Nie chcę się czepiać, ale ten trawnik?
- Tacy dobrzy z matmy... - Myślisz, że ty masz źle?
Patrz na to.
DOM JEDYNEGO OCALAŁEGO
„Jedyny ocalały”. Co to za potencjał?
- Najgorszy z możliwych. - Co do ch...
Cześć, przyjacielu. Ty jesteś tym matematykiem?
Nie, jestem Urie, jedyny ocalały.
Ale nie wiem, co przeżyję, więc mieszkam w szopie,
żeby chronić rodzinę.
- Jak miło. - Sprytnie.
- Napijecie się ze mną herbaty? - Co za wspaniałe zaproszenie.
Oddam kask za darmo, jeśli wpadniecie na herbatę.
To w sumie kask Giorgia,
- a szopa wygląda na dwuosobową. - Idziemy na herbatę.
- Do chuja wafla. - Chodź.
- Jaką masz herbatę? - Rumiankową.
Rumiankową. Odjazd.
- Uwielbiam rumianek. - Biba na całego.
Zatkało kakao?
Kto tu miał być zawodową tancerką?
No tak, ja jestem zawodową tancerką.
- Tak jest. - Dobra.
- Robisz scenę. - Tak.
- No weź! - Trzymasz się?
Twoja Grizzy udaje kontuzję.
Nie udaję.
I to nie przez to ustrojstwo. Trzyma mnie od wesela Pat i Farida.
To czemu nic nie mówiłaś?
Po co tańczyłaś...
Wcale nie wyszła mi „tancerka”.
A wkrótce ludzie będą chcieli zobaczyć moją kartę.
Tylko to ich teraz obchodzi.
Kiedy dowiedzą się, że kłamałam...
już nigdy na mnie nie zagłosują.
O czym ty mówisz?
TWÓJ ŻYCIOWY POTENCJAŁ
DUCH
Jacobowi zostały jeszcze jakieś puste karty?
Na szagę to wcale nie jest połowa drogi między naszymi domami.
„Na szagę”? Ale z ciebie gamoń.
Robię ci przysługę i jeszcze mam chodzić?
- Mam do was zakaz wstępu. - Wygodnie się złożyło.
Proszę.
- Dzięki, że to robisz. - Nie ma za co.
Oczywiście, to kończy naszą transakcję,
więc będę już szedł.
Ja też.
Albo możemy postać w tym przypadkowym miejscu.
Nie jest przypadkowe, to połowa drogi.
Wcale nie.
Ale cieszę się, że tu z tobą jestem.
Bo wiesz, co jest do bani?
Niebycie razem.
No, kompletna porażka.
W niczym nie pomaga.
Wciąż bardzo cię lubię.
Utrata bliskich to mój największy koszmar.
Jeśli coś ma się stać, niech żona będzie daleko.
Ale tak się nie da żyć, Urie.
Twoja żona utknęła w domu, samotnie licząc ułamki.
To się nie sumuje.
Pomyśl logicznie.
Jeśli meteoryt miałby walnąć w twój dom, a ty jesteś jedynym ocalałym,
to będziesz bezpieczny w szopie, podczas gdy twoją żonę...
Zgniecie kosmiczna skała.
Tutaj to rozumiem, ale tu już nie.
Kiedy wychodzę na dwór, żołądek mi się skręca.
Rozumiem cię, stary.
Też rzygałem przed ważnymi meczami, kiedy grałem dla Rangersów
w tym właśnie kasku.
Wywierałem na sobie presję, bo też żyłem w strachu.
Wydawało mi się, że muszę być supergwiazdą hokeja,
skoro Bóg obdarzył mnie takim talentem.
Ale prawda jest taka,
że powinienem był iść za głosem serca.
Polecieć do Włoch i odbić Dusty'emu Cass.
Ale wiedz, że byłbyś moim drużbą.
Co? No dobra.
Nie byłem we Włoszech z Cass. Pracowałem w ośrodku narciarskim.
Serio? Nie wiedziałem.
Tak, to był...
Wtedy ostatni raz byliśmy z Cass osobno.
Ale to było ze 20 lat temu, Duży D.
Od 20 lat nie byłeś nigdzie sam?
No wiecie... Pewne rzeczy robię sam.
Do kina chodzę sam.
Po co chodzić do kina samemu?
W pewnym sensie...
też się trochę boję.
Boję się odkryć, co by było, gdybym nie miał Cass.
Wiecznie myślę tylko o tym, czego ona oczekuje ode mnie,
a nie wiem, czego ja oczekuję od siebie.
Próbujemy kontrolować pewne rzeczy, których kontrolować się nie da.
Zamiast zaakceptować niepewność.
No tak. Spójrzcie na nas - banda kumpli-cykorów
siedzi i popija herbatę. Co my wyprawiamy?
Muszę stąd wyjść, żyć swoim życiem.
- Tak! - Jestem z ciebie dumny.
Spotkamy się wieczorem?
- Z chęcią... - Ja też.
...ale obiecałem, że przyjdę na pokaz sztuki magicznej.
Brzmi jak ściema.
Wiem. Ale nie. Ta magia jest prawdziwa.
TEATR
DZIŚ WIECZOREM! POKAZ WIELKIEGO MORPHINIEGO
No wiem.
Cud, że miałam gdzie zaparkować.
To niesamowite, Izzy. Nie wierzę, że przyszły takie tłumy.
Mówiłam im, że jeśli ty okażesz się iluzjonistą,
to może i oni spełnią swoje potencjały z kart.
Bez presji.
No dobrze.
Skoro już mowa o kartach...
TANCERKA
...nie mów, że nic dla ciebie nie robię.
Ale podziękować możesz.
„Dzięki” wystarczy. Albo: „Cass, jakie to miłe”.
Że niby ty jesteś miła? Patrz na to.
Martha! Tutaj.
- To prawda? Naprawdę je masz? - Naprawdę je mam.
- Pozwolenie na fosę. - Nareszcie.
Rose będzie taka szczęśliwa,
zwłaszcza że już zaczęła kopać.
Słowo „magia” po raz pierwszy pojawiło się pod koniec XIV wieku
i opisywało sztukę wpływania na wydarzenia lub ich przewidywania
oraz czynienia cudów przy pomocy ukrytych sił natury.
Dzisiaj będziecie świadkami cudów
Wielkiego Morphiniego!
Magia jest zajebista. Chodź.
To nie jest moja karta.
A na pewno ksiądz wie, jaką miał kartę?
Proszę wybrać kartę.
Zapamiętać i odłożyć do talii.
Chcę, żebyś zamknął oczy
i odprężył się przy dźwiękach metronomu.
A teraz wróć wspomnieniami do jakiegoś miejsca.
Prawdziwego miejsca. Spokojnego.
Masz już?
- Tak. - Gdzie jesteś?
Jeżdżę na nartach.
Opisz nam to.
Jest biało.
Więcej szczegółów.
Zanurz się w tym wspomnieniu.
Dobrze. No to tak. Jeżdżę na nartach. Jest biało.
Mam może ze 20 lat.
I jestem sam.
Wybrałem nie ten szlak...
Albo nie tę górkę czy jak to nazwać.
Miałem być na zjeździe dla początkujących, a jestem na Czarnym Diamencie.
Zaczynam się rozpędzać, bo zbocze opada ostro w dół.
Pędzę po stoku na złamanie karku.
Nie wiem, jak to się skończy,
ale, Boże, jestem pewien,
że zaraz zginę.
Ale jednocześnie czuję, że żyję.
Oczy zamknięte.
Gdzie jesteś? Co to za góra?
W Kanadzie, w Kolumbii Brytyjskiej.
- Gdzie dokładnie? - To miasto nazywa się Whistler.
Jaką miałeś kartę?
- „Nauczyciel/Whistler”. - Nie.
Twoją kartę. Którą wyciągnąłeś z talii.
- Czwórka kier. - Sprawdź kieszeń.
Siódemka pik.
Może to karta ojca Reubena.
A teraz mój finałowy popis! „Znikająca kobieta”.
Cassandro Hubbard,
kiedy ponownie otworzę drzwi trumny, ciebie w niej nie będzie!
Powitajcie mojego pięknego asystenta...
który okręci trumnę wokół,
żeby wam pokazać, że nie ma w niej nic niezwykłego.
- Cześć, skarbie. - Hej.
Nabierz powietrza.
Asystencie, otwórz trumnę.
Wielki Morphini dziękuje wam
oraz odważnym ochotnikom i ochotniczkom.
W zasadzie to jeszcze nie skończyliśmy!
Chciałabym coś ogłosić.
Ustępuję z funkcji burmistrzyni Deerfield.
Nie mogę dalej urzędować, bo zawiodłam wasze zaufanie,
kłamiąc na temat swojej karty MORPHO.
Czemu skłamałam?
Dostrzegłam zapowiedź nieszczęścia.
Patrzyłam, jak mieszkańcy tego miasta
zawierzają bardziej wyrokom tej maszyny
niż ich chromej, starej burmistrzyni
i wcale was nie winię.
Właściwie wam zazdroszczę.
Wierzycie tej maszynie, nie pytając, skąd się wzięła.
I panu Johnsonowi, naszemu „mistrzowi iluzji”,
który utrzymuje, że go nie było, kiedy magicznie pojawiła się w sklepie.
Nie macie dość chłodnego sceptycyzmu,
by zapytać o monitoring lub jakikolwiek inny dowód.
Przecież wiesz, że kamery nie były podłączone.
Zgadza się.
Ale ponoć Jacob tam był.
I tak się szczęśliwie składa, że sporo o tej maszynie wie.
Powiedział mi, że odciski dłoni i numery ubezpieczeń to przekręt.
Tak było?
Nie, moment. Nie to miałem na...
Jacob ma dostęp do pustych kart,
z których jedną mi podarował.
Nie dałem jej pani. Dałem ją Trinie.
Znaczy, wiedziałem, że to dla pani.
Nie dałem jej pani do ręki...
To nie twoja wina.
Nie chcę, by winiono Jacoba lub Cass.
Czemu akurat Cass?
Za podrobienie karty.
Kurwa mać.
Nie mieszałabym w to Cass, ale ona jako jedyna ma sprzęt,
który pozwala na robienie przekonujących podróbek.
Co ty sugerujesz? Zrobiłam tylko jedną podróbkę dla ciebie.
Nie wzdychajcie tak! Dopiero co to powiedziała.
Cass, staję w twojej obronie.
Zapewniam wszystkich, że Cass nie podrobiła ich więcej
i wierzę, że jej karta,
która mówi, że jest arystokratką, jest prawdziwa.
Nie pozwolę, by podważano Fundusz Potencjalny
lub pozostałe dochody, które mogła uzyskać dzięki MORPHO.
W końcu Cass nie jest jedyną, która zarabia na tej maszynie.
Obroty Marthy i Rose się poczworzyły, od kiedy pojawiła się MORPHO
i zainspirowała takie osoby, jak trener Eagleson, do romansowania.
Wykopały nawet fosę.
Nie czarujmy się.
Gdyby Cass zrobiła więcej podróbek,
na pewno dałaby lepszą własnemu mężowi.
Podrobiłaby dla niego coś w stylu, nie wiem, supergwiazdora.
Dobrze, Izzy. Wystarczy już.
Masz rację. Wystarczy tego.
Nie widzicie, że to był po prostu akt poświęcenia córki dla matki,
żebym mogła udawać, że miałam potencjał,
podczas gdy tak naprawdę byłam... Jak to określiłaś?
„Drugorzędną tancerką,
której największym sukcesem
było zagranie Swing nr 3 w broadwayowskiej szmirze”.
Dobra, nie słuchajcie tej kobiety.
Ona nic tylko kłamie.
Chce, żeby wszystko było po staremu,
bo wtedy miała władzę, ale...
Ale tak się nie da. Nie możemy się cofnąć. Przykro mi.
Nie, to ta maszyna.
Maszyna MORPHO coś oznacza, prawda?
Teraz to widzę.
Nie wiem, co oznacza, ale coś na pewno.
Próbując to rozgryźć, nie pozwólmy Izzy...
mącić nam... Szlag.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA M.O. WALSHA
Napisy: Daria Okoniewska