TADAM! SZTUCZKI DLA DZIECI
ILUZJE NA KAŻDĄ OKAZJĘ
NR 57. MNOŻĄCE SIĘ KARTY
Siemka, panie Johnson. Ma pan jeszcze otwarte?
To ty próbowałeś wyłamać klapę maszyny śrubokrętem.
Tak, jestem Xander. Nie sądziłem, że mnie pan zapamięta.
Wyszła mi „guma” z MORPHO.
Zrobił mi pan fotkę, ale nigdy nie trafiła na ścianę.
Kozacki miecz.
Tak.
Kupiłem go od Giorgia, żeby przecinać ludzi na pół, ale...
No tak, dzisiaj miał pan swój wielki występ.
Sorki. Chciałem wpaść, ale miałem zmianę.
Dużo cię nie ominęło. Większość trików mi nie wyszła.
Może jednak nie jestem iluzjonistą.
Może to pana pocieszy.
Ta antenka była złamana,
ale udało mi się ją naprawić.
Wie pan czym?
Gumą.
To ma mnie pocieszyć?
Pomyślałem, że będzie do kompletu.
- Z czym? - Z drugą maszyną.
- Skąd pomysł, że to komplet? - Pan zajrzy do środka.
NAGRODA NA DZIEŃ DOBRY
O czym myślisz?
O tym, jak matka cię zdradziła i nastawiła przeciwko tobie miasto?
Tak.
Tak myślałem, że możesz o tym myśleć.
- A ty o czym myślisz? - O tym samym.
I jestem totalnie wściekły w twoim imieniu.
Po tym, co odstawiła, będę musiał się od niej odciąć.
Nie będę jej tu zapraszał ani w ogóle z nią gadał.
Zrobiłbyś to dla mnie?
To byłoby wielkie poświęcenie, ale jestem gotów spróbować.
Myślałem też o tym drobnym olśnieniu, którego doznałem dzisiaj wieczorem.
Kiedy pan Johnson wziął mnie na scenę
i miałem sobie przypomnieć, jak to było na nartach w Whistler,
coś we mnie drgnęło.
No i? Co to oznacza?
Chcesz wrócić do Whistler?
Nie. Nie wiem, co to oznacza.
A co dla ciebie oznaczała „arystokratka”?
Teraz mnie pytasz?
Tak. Pytam cię teraz,
czyli rychło w czas, ale chcę wiedzieć.
Poczułam się tak, jakbym miała jakąś wartość.
Wcześniej tego nie czułaś?
Nie no, czułam.
Ale we mnie też coś drgnęło
i poczułam, że może to w porządku, że chciałabym być...
dostrzeżona.
To żałosne...
Nie. To nie jest żałosne.
Chcesz pogadać o czymś żałosnym? Pogadajmy o Giorgiu, co?
Buja się w tym swoim tupeciku jak porno wersja Johna Travolty
i wypycha gacie Bóg wie czym.
Giorgio nosi tupecik?
Tak! Chciałem ci powiedzieć, ale tyle się ostatnio działo.
Przypominam, że śpię za ścianą, a wy się drzecie wniebogłosy.
Będziemy cicho.
- Gadaliśmy o swoich odkryciach. - A odkryliście, że jest druga w nocy?
Nie no, mówiłem twojej mamie,
że może to wszystko nie jest takie, jakim się wydaje.
Filozof z ciebie.
Wiecie co? Zmieniłam zdanie. Cieszę się, że mnie obudziliście.
Nie, posłuchaj. Pomyśl tylko:
a gdyby „nauczyciel/Whistler” nie oznaczał „nauczyciel/Whistler”?
Tak jak „arystokratka” nie oznacza „arystokratki”.
Może „garncarka” też nie oznacza „garncarki”.
Nie wyszła mi „garncarka”, tylko „kłamca”, co zapewne jest związane z tym,
że zdradzałam Koltona z jego bratem bliźniakiem,
okłamywałam go i okłamywałam wszystkich innych,
i spotykałam się z Jacobem, i to też przed wszystkimi ukrywałam.
Ale jeśli dostrzegacie inną interpretację „kłamcy”,
to z chęcią jej wysłucham.
Musiałbym się zastanowić.
O Boże.
Tak bardzo cię przepraszam.
Za co?
Za to, że nie czułaś, że możesz z nami o tym porozmawiać.
Cholera, naprawdę daliśmy ciała.
Spoko, jakoś żyję.
Nie wiem, czy to odpowiedni moment,
ale zawsze uważałem, że Jacob bardziej do ciebie pasuje.
To nie był odpowiedni moment.
Zgadzam się.
U GIORGIA
„W Deerfield nastał nowy dzień”, ogłosiła burmistrzyni Izzy,
wpatrując się we mnie i posyłając łobuzerski uśmiech.
Upiłam łyk herbaty z żeń-szenia, czekając na ciąg dalszy.
„Okazuje się”, rzuciła ostro, „że milcząca większość sceptyków MORPHO
wzywa do powrotu do normalności...”
Nikt do tego nie wzywa.
„...dlatego nie widzi innego wyjścia,
jak pozostać burmistrzynią
i kontynuować przygotowania do tegorocznego Deerfestu”.
Natalie Pearl, Kurier Deerfield.
- Dziękuję. - Tak, ale...
wolę zjeść tupecik Giorgia, niż pójść na ten Deerfest.
Możesz to opublikować jako moją odpowiedź.
Jeśli to prawda, że Giorgio nosi tupecik,
to tę bombę na pewno opublikuję.
A poza tym pójdziesz na Deerfest. Zawsze chodzimy.
Gdzie nie pójdę, ludzie się gapią, jakbym była oszustką albo fałszerką.
I nie pozwolę, żeby Izzy się tym napawała.
Wiesz, że i tak to zrobi?
Większość wciąż wierzy w maszynę i wie, że nie maczałaś w tym palców.
Przepraszam. Cass?
KLEJNOT
Ponoć zwracasz pieniądze za bluzy.
Tak, Sheila. Przyjmuję zwroty wszystkich produktów MORPHO...
Tutaj ją zdejmiesz?
- Masz coś pod spodem? - Nie.
Więc jak to rozegrasz?
Wątpię, że to jedna z twoich bluz.
Nie ta czcionka, a litery odłażą.
Poza tym wcale nie wyszedł ci „klejnot”.
Malowałaś kamienie na długo przed tą maszyną.
Okej, Sheila, pozwól moim znajomym cieszyć się kolacją.
- Sheila! Co do... - Pa, Sheila.
Korzystając z okazji, że jesteście tu wszyscy,
mógłbym znów przeprosić za to,
że próbowałem zdobyć serce Cass i rozbić waszą famiglia?
- Ależ proszę. - Gadaliśmy o tym.
- Chwileczkę, co mnie ominęło? - Pogubiłem się.
W gondoli, próbując puknąć mamę.
Ale w końcu jestem gotowy, by otworzyć serce na nowe możliwości.
Jakoś mnie to nie uspokaja.
Odnalazłem się dzięki osobie, którą chciałbym wam przedstawić.
Cary, chodź tu.
Buona sera wszystkim.
- Dziadek! - Cześć, tato.
No tak, D!
- Prawie zapomniałem, że to twój tata. - Mówisz?
Od czasu naszej współpracy przy filmie dla Cass
ten tutaj Karusek reklamuje moje gadżety swoim napakowanym ciałem.
Daj spokój, nie jestem napakowany.
Trochę tam pompuję, nic wielkiego.
Pompujesz to we mnie swoją życiową mądrość, panie C.
On się tak nie nazywa.
Można powiedzieć, że Duży C stał się dla mnie męskim modelem,
wzorcem w niejednym aspekcie życia.
Męskim modelem? To tak jak ten twój „Whistler”.
Widzisz? Mają różne znaczenia.
Jakimi życiowymi mądrościami podzieliłeś się z naszym Giorgiem?
No cóż, niczym, czego nie próbowałem wpoić tobie.
Staw czoło lękowi. Nie zadręczaj się „a co, jeśli?”.
„A co, jeśli mnie wyśmieją, że chcę być modelem w tym wieku?”
„A co, jeśli stracę firmę księgową?”
„A co, jeśli moja żona kogoś pozna i nigdy nie wróci z Europy?”
- „A co, jeśli ludzie mnie nienawidzą?” - Staw czoło lękowi.
Inaczej nie dowiesz się, co jest po drugiej stronie.
Cześć, Racice.
Tutaj Axel „meteorolog” z codzienną prognozą pogody.
Wiem, że niektórym to wisi, bo zdania na temat MORPHO są podzielone,
ale dla reszty: z północnego-zachodu zbliża się zimny front.
Wysokie ciśnienie w połączeniu z ciepłymi wiatrami oznacza burzę.
Taką konkretną,
która może zepsuć otwarcie Deerfestu, więc weźcie ze sobą parasole...
Co ty robisz?
Chodzę z Jacobem.
Zaczęliśmy być ze sobą jeszcze przed śmiercią Koltona.
Zerwaliśmy na trochę, ale wróciliśmy do siebie.
Chodzimy ze sobą i nie chcemy tego ukrywać.
Co tu się wyprawia? Nie możesz tak tu sobie wpadać!
Wiem, przepraszam, ale próbuję być odważna.
Stawiam czoło lękowi.
Dobra. W takim razie do dzieła.
Mówi Trina, tak na marginesie. Trina Hubbard.
Nie powinnam była tego mówić i zrozumiem, jeśli mnie znienawidzicie.
Ale nie nienawidźcie Jacoba, bo to naprawdę dobry chłopak.
A tak naprawdę jesteśmy winni przeprosiny tylko Koltonowi,
którego tu nie ma.
Nie może nas znienawidzić,
a potem nienawidzić coraz mniej, aż w końcu nam wybaczyć,
co jest zjebane,
bo nie chcę na zawsze zostać „kłamcą”.
Po szkole odbędzie się spotkanie kapeli jazzowej
w sali numer 206.
Na tej kartce jest napisane, że występują dziś na Deerfeście
w namiocie sztuki, więc wpadnijcie posłuchać.
Bohater po wuju.
Nie mówiłem, że nim jestem.
Mogłeś coś powiedzieć. Wiedziałeś, że mi się podobasz.
Przez ciebie myślałam, że coś jest ze mną nie tak.
Tak, bo wszystko kręci się wokół ciebie.
Nie wierzę, że Trina to zrobiła.
Co za puszczalska szmata.
Sama jesteś puszczalska szma...
Nie powinienem był, przepraszam.
To był błąd, zdarza się. Wszyscy możemy popełniać błędy.
Trina i Jacob popełnili błąd i się do niego przyznali, więc...
Ona się przyznała.
Słucham?
Dzięki, że mnie uprzedziłaś. Wolałbym najpierw to przegadać.
Gadaliśmy o tym.
Zgodziliśmy się, że chcemy być razem.
Najpierw kazałaś mi milczeć. Potem przyznałaś się mojemu tacie,
swoim rodzicom, a teraz całej szkole.
Wszystko odbywa się na twoich zasadach, a ja nie mam nic do gadania.
To nieprawda.
To był mój brat, wiesz?
- Wiem. - Zaraz, jego tata wiedział pierwszy?
Nie planowałam tego. Wymsknęło mi się,
kiedy pojechaliście z mamą do zajazdu na trójkącik.
Zaraz, my nie... To nie był trójkąt.
Nie, to był normalny, romantyczny, małżeński wypad,
póki nie zakłóciły go pewne
cielesne wypadki i emocjonalne niespodzianki.
Mówiłam, że to podkręci atmosferę.
- Skorzystałeś z kuponu? - Oczywiście.
Ale nie powinniśmy omawiać tego przy uczniach.
To twoja córka zaczęła.
Tak. Zaskoczyłaś mnie, że Beau wiedział wcześniej.
A ty, Jacob? Przecież się zakumplowaliśmy.
- Mogłeś coś wspomnieć, kiedy... - Jaraliśmy?
Kiedy rozmawialiśmy o związkach w sklepie,
czyli w zasadzie doradzałem ci, jak dobrać się do mojej córki.
Paliłeś trawkę z uczniem?
Ludzie popełniają błędy.
Błądzić rzecz ludzka.
Musimy popełniać błędy, zwłaszcza gdy jesteśmy młodzi.
To nie jest czcze gadanie. To nie wykład.
Jeśli mógłbym doradzić coś tobie, jako twój tata,
i wam, jako wasz nauczyciel, byłoby to:
nie bójcie się popełniać błędów.
Spójrzcie na tych wszystkich dorosłych, którzy nagle z powodu tej maszyny
stwierdzili, że nie lubią swojej pracy
albo swoich garaży, albo partnerów, albo samych siebie.
Żałuję, że nie popełniłem więcej błędów.
Mogłem bardziej ryzykować.
Nie wiem, co MORPHO oznacza,
ale wiem, że wielu ludziom uświadomiła,
że potrzebują zmiany i ta zmiana jest wciąż możliwa.
A gdy dostrzeżesz ten potencjał, nie ma odwrotu.
Ja tam nigdzie nie wracam.
Nie dostałabym wiele za mojego Harleya,
zwłaszcza po wypadku.
I nie chcę nawet myśleć, że Farid nie był mi przeznaczony.
Ale mam sąsiadkę,
która przez miesiąc ćwiczyła strzelanie z łuku
i przestrzeliła swojemu mężowi ramię.
Nic jej nie jest.
Ale teraz nie wie, czy to oznacza, że jej potencjałem nie była „łuczniczka”,
czy może za bardzo to roztrząsa.
To jest to.
To jest to! Eureka!
O Boże.
Wszystko w porządku?
Tak, doznał kolejnego olśnienia.
Szukałem odpowiedniego określenia i to jest właśnie to.
Ten napis na karcie - „życiowy potencjał”.
To nie jest praca, którą masz mieć,
ani przeznaczenie, ani cele, ani nic takiego.
To nie jest cel naszej podróży. To jest zakręt. To strzałka.
To coś, co musisz o sobie usłyszeć, żeby pójść we właściwym kierunku.
Kochanie, musiałaś usłyszeć, że możesz być „kłamcą”,
żeby wyznać prawdę.
A Jacob, którego przepełnia ciągły lęk,
że nie dorówna swojemu bratu-bohaterowi,
dostał kartę, która mówi, że on też może być „bohaterem”
i musi się z tym zmierzyć.
A ty, Axel, dostałeś „meteorologa”, żebyś mógł...
Nie wiem. Może to miało ci pomóc uwierzyć w siebie,
co powiedziała twoja mama, gdy po raz pierwszy o tym rozmawialiśmy.
A może będziesz świetny w przewidywaniu burz. Nie wiem.
Wiem jednak, że zadawaliśmy niewłaściwe pytania.
Pytaliśmy, skąd MORPHO się wzięła,
co jest w środku i jak działa.
A powinniśmy pytać: Co my mamy w środku? Jak my działamy?
I dlaczego, spośród wszystkich miejsc na świecie,
MORPHO pojawiła się akurat w pieprzonym Deerfield?
To mnie ciekawi.
Jestem z ciebie dumny.
Nawet nie zacząłem tej lekcji. Pozwolicie?
- Jasne, działaj. - Przepraszam.
Jak na gościa, który gówno wie o koszu
i jest co najwyżej przeciętnym bokserem, z Dusty'ego nie jest taki zły nauczyciel.
Zaciekawił mnie.
Naprawdę wspomniał o tych garażach?
Bo to brzmi, jakby pił do mnie.
Na bank.
Wisi mi to.
Lubię ten saloon.
Ja też.
- Naprawdę? - Tak.
Bałem się, że nic cię już nie uszczęśliwi.
Podoba mi się, że można zamknąć drzwi i udawać, że jest się gdzie indziej.
Możemy być gdzie indziej. Myślałeś kiedyś o tym?
W sensie uciec?
Jeśli zrobimy to razem, to będzie przeprowadzka.
Nijak ma się to do tego, co mówił Dusty o przyznawaniu się do błędów,
ale w małym mieście pewne rzeczy mogą do człowieka przylgnąć.
Zwymiotowałem raz na wycieczce do ogrodu botanicznego
i od 20 lat jestem nazywany „Beau Bełt”.
Nigdy tego nie słyszałem.
Głównie z tego jestem kojarzony.
Teraz zaczną mnie nazywać „smutnym kowbojem” albo coś.
A ciebie „bliźniakiem zmarłego gwiazdora koszykówki,
który zdradzał go z jego dziewczyną”.
Wpadną pewnie na coś bardziej chwytliwego i wrednego.
Okej, dobra.
Zróbmy to.
Ucieknijmy. Dajmy drapaka.
- Tak? - Jasne.
No dobra, postanowione.
Zacznę nas pakować.
Co nam się przyda? Gorzałka, to na pewno.
No ba.
I piła mechaniczna.
Do czego miałaby się przydać?
Do czego miałaby się nie przydać?
Racja. No tak.
Wiesz,
nie wiedziałem, że Trina powiedziała mnie jako pierwszemu.
Całkiem klawo.
Znaczy, nie klawo, ale odważnie.
Dziewczyna ma jaja, co nie?
Tak, ma.
Z jakiej to okazji? To taki prezent
„dziękuję za bycie nieobecną, beznadziejną matką”?
To po prostu taki drobiazg.
Nie ma szans, żeby to nie sprawiło, że poczuję się jeszcze gorzej.
Otwórz.
Jaki ładny wazon. Śliczny.
- Sama go zrobiłaś? - Tak.
To w zasadzie bardziej kielich.
Z jakiego piłaby królowa.
No tak. Jest świetny. I tak, miałam rację.
Jest 99% szans, że zaraz rozpadnie się na kawałki.
Jasne. Ja też.
- Kiedy go zrobiłaś? - Nie wiem.
Kiedy mam tylko czas, żeby oderwać się od problemów.
Trina, kochanie, ja wiem, że nie zwracałam uwagi na to,
przez co ostatnio przechodziłaś.
Byłam na pokazie magicznym, a wcześniej U Giorgia z Grizzy
i widziałam, co ci zrobiła.
Twoja mama jest zdecydowanie bardziej powalona niż moja.
Luz, otworzę!
Byłem na piętrze, a wy jesteście tutaj.
Ale nie, to ma więcej sensu.
Rany julek.
- Żryj piłę, gnoju! - Rany boskie.
Przyszedłem cię zamordować,
bo twoja córka kręciła z moimi oboma synami!
Dobra, wyluzuj już.
Przepraszam. Mówiłem, że tu idę.
Stwierdził, że ma pomysł na „zabójczy żart”, czyli chyba to.
- Widziałeś jego minę? - Tak, widziałem.
Możemy...
Tak, wejdźcie.
- Przepraszam. - Spoko.
- Sorki za nazwanie cię gnojem. - Tak, uśmiałem się.
Hej. Co tam?
Dzień dobry.
Cześć, Jacob.
Luz.
Zastanawiałem się, czy nie poszłabyś dzisiaj ze mną na Deerfest?
Na randkę. Na pierwszą randkę.
My też pierwszą randkę spędziliśmy na Deerfeście.
- Dusty... - Tak.
Później wam opowiem. Kontynuuj.
Pomyślałem, że skoro wszyscy o wszystkim wiedzą...
Przepraszam, że najpierw z tobą nie pogadałam.
Nie szkodzi.
Cieszę się, że znalazłaś odwagę, żeby to zrobić.
Teraz będziemy mogli się poznać i sprawdzić, czy się naprawdę lubimy.
Zawsze uważałem, że wy dwoje...
- Tato. - Dusty.
Pójdziesz ze mną na Deerfest?
A mogę z rodzicami?
- Jajcara. - Ja nie żartuję.
Zawsze chodzimy razem, a potrzebuję teraz normalności.
Chcesz iść z rodzicami na jeleni festyn na pierwszą randkę?
Wiem, że nie chcesz tam iść ze względu na Grizzy i tę całą dramę...
Nie, pójdę. Nie obchodzi mnie, że tam będzie.
Ludzie będą cię zabijać wzrokiem przez te podróbki.
- Nas chyba bardziej. - Racja.
Będziemy sensacją.
Nie przeszkadza mi to, jeśli tego właśnie chcesz.
Dobra, Beau.
Moja córcia chce iść na Deerfest, więc idziemy na Deerfest?
To wystarczy za odpowiedź?
Deerfest!
To nie jest śmieszne!
- Nie w domu! - Sorki.
- Nie w domu, Beau! - Przepraszam!
WITAJCIE NA DEERFEŚCIE
Przepraszam.
Przepraszam, że przerywam pogawędkę, ale niedługo otwieramy Deerfest
i zastanawiam się, kiedy planujecie skończyć labirynt?
Jest skończony.
Doprawdy?
To czemu widzę ponad belami siana?
Ściany muszą być dwa razy wyższe.
To dla dzieci.
I zakłada pan, że one nie lubią wyzwań?
- Przepraszam panią. - Jestem zajęta.
- Wie pani, że nadciąga burza? - Wiem, że przewidują burzę.
Niby czemu mamy te poncha?
Pewnie wolałby pan, żeby wszyscy zostali w domach.
W zasadzie tak.
Jak piorun walnie w bele, zajmą się jak pochodnia.
I co czyni pana ekspertem w tej kwestii?
Wyszła mi karta „jedyny ocalały” z maszyny MORPHO.
Od miesiąca nie wychodziłem z domu.
Stresuję się tym, co mogę przetrwać.
Błagam pana.
Nie ma pan pojęcia o przetrwaniu.
Co to było? Chyba zagrzmiało.
To pewnie jedna z kolejek.
Trina, jeśli się wystraszysz, możesz chwycić tatę za rękę.
Możemy też chwycić się pod ręce jak w Czarnoksiężniku z Oz.
Już żałuję, że was zaprosiłam.
Proszę księdza! Na Deerfest to w drugą!
Powiedziałem mu o mojej teorii ze strzałką.
Był pod wrażeniem.
Nauczyciel stał się „nauczycielem”.
Sporo nad nią rozmyślałam.
Całkiem niezła, nie?
Tak.
Co?
- Nic. - No co?
Nie no...
Po prostu się zastanawiam, czy...
Zakładając, że naprawdę chodzi o zakręt,
to co, jeśli nie zakręcimy razem?
Jak to?
A co, jeśli nasze strzałki nie wskazują tej samej drogi?
Nie wiem.
Halo?
Hana.
Co ty robisz?
Próbuję załatać dziurę w suficie, zanim zacznie się burza.
Słuchałaś prognoz pogody Axela?
Nie wiem, kim jest Axel, ale słuchałam wiadomości.
Co zwykle robisz, gdy pada?
Stosuję wymyślny system w postaci wiadra.
Ale tym razem chyba się nie sprawdzi,
a że nie chcę się obudzić po kolana w wodzie...
Jak to „obudzić”?
To mój pokój.
Przepraszam.
Nie wiedziałem, że tu śpisz.
To wygląda jak pokój dziecka, które zmarło 80 lat temu.
Dzięki. O taki wystrój mi chodziło.
- Gdzie są twoje rzeczy? - Podróżuję na lekko.
Po przyjeździe tutaj pozbyłam się większości.
Czemu tu przyjechałaś?
O co ci chodzi?
Co cię sprowadziło akurat do tego miasta?
A ciebie?
Przyjechałem, bo tutejsze liceum szukało katechety.
- Ja też, ale wybrali ciebie. - Pytam serio, Hana. Chcę wiedzieć.
Czemu tu przyszedłeś?
Co tu robisz, ojcze?
Nie chcę być już księdzem.
To może być problematyczne.
Abrakadabra.
Panie Johnson?
Panie Johnson!
O cholera.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA M.O. WALSHA
Napisy: Daria Okoniewska