WŁÓŻ KARTĘ, ABY ROZPOCZĄĆ
Działa.
ABY UWOLNIĆ
SWÓJ POTENCJAŁ,
MUSISZ ODKRYĆ,
KIM JESTEŚ
To ja.
To...
Cześć, przystojny rozrabiako. Co tam kombinujesz?
„Whistler”.
Wiedziałem, że o to chodzi.
Pamiętam to uczucie.
Co?
KONTYNUOWAĆ?
Jak to zatwierdzić?
I co?
Musicie sami zobaczyć.
NAGRODA NA DZIEŃ DOBRY
- Skąd wiedzieliście, co zrobić? - Ślepy traf. Myślałem, że potrzeba kodu.
To musiało nim być.
Ale skąd umiesz grać na thereminie?
Nie wiem. Trochę nam to zajęło.
Grałaś już wcześniej?
- Nie sądzę. - Nie sądzisz?
Nie wiem, Jacob mi pomagał.
Nie mówcie nikomu, że ja odblokowałam MORPHO.
Już i tak mają mnie za speckę od tej maszyny.
- Nie chcę więcej pytań. - Dobrze.
Może powiemy wszystkim, że ja to rozgryzłem?
Albo ja, bo faktycznie pomogłem.
Wiem, jak grać na thereminie, więc będę bardziej wiarygodny. Chwileczkę.
Ja na nim grałem. Cass też, zanim mi go dała.
Hana wie, jak się na nim gra.
A co łączy naszą trójkę?
- Niebieskie kropki? - Nic.
Wyszły nam niebieskie kropki.
Jacob, zagraj na nim.
Niespecjalnie chcę mieć te kropki.
No dalej, osobiście ci je wycisnę.
Chcesz rozwiązać tę zagadkę czy nie?
Nie działa.
- Chwilę temu grał. - A teraz przestał.
- Jest podłączony? - Nie trzeba go podłączać.
Co wyście zrobili?
- Hej. - Co się dzieje?
- Zrobiła to pani? - Zobaczyłaś małą siebie?
- Ktoś inny powinien spróbować. - Nie mam karty, więc...
A ja swojej nie noszę przy sobie.
Ja też nie. Po prostu była w szlafroku.
Nie pierzesz go?
Nikt nie pierze szlafroków.
Wszyscy piorą szlafroki.
Dusty, muszę z tobą porozmawiać.
- Skąd ona wie, jak wyglądamy? - Nie wiem.
Nie jechałaś na nartach?
Nie.
Moja historyjka była nieco bardziej mroczna.
Jestem na Deerfeście. To wygląda dokładnie jak Deerfest.
Wchodzę do labiryntu z siana.
Tam jest już moja mama. Stoi ze swoją koroną na głowie.
Podchodzę do niej,
ale zamiast ją przytulić,
ja ją dźgam.
O cholera.
Wielokrotnie, nożem.
Co nie? Ta maszyna mówi: „Odkryj, kim jesteś”.
Tym właśnie jestem? Nożowniczką?
Kimś, kto zadźgałby własną matkę? Morderczynią?
Nie. Przecież to nie sprawiło ci przyjemności.
Tańczyłam na jej ciele.
O cholera.
Wiesz co? Ja myślę, że to metafora.
- Tak? - Tak.
Aby uwolnić życiowy potencjał, musisz odciąć się od matki.
Co właśnie robisz.
Tylko że za pomocą uścisku.
W takim razie czego metaforą jest jazda na nartach?
Chyba jeszcze do końca tego nie rozszyfrowałem.
Ale chodzi o Whistler. Ostatni raz, gdy byliśmy osobno.
Wydaje się, że ta historyjka to potwierdza.
W pewnym sensie w mojej też chodzi o to, żebym stanęła na własnych nogach.
Zaraz, czy to jest Nat?
Nat! Hej!
Hej.
Cześć. Co słychać?
Wyszłam pobiegać.
- W takim stroju? - Tak.
Czasami do biegania
lubię włożyć te same ciuchy, które nosiłam dzień wcześniej,
żeby nie brudzić kolejnego zestawu.
Co tu robicie tak wcześnie?
Nie kładliśmy się.
MORPHO znów działa.
Rozpracowałem ją.
Serio? To świetnie.
Tyle nowych rzeczy wydarzyło się w ciągu ostatniej doby.
Musimy się umówić na kolację i wszystko obgadać.
Może u Giorgia?
- Jasne. - Musimy tam?
Musisz użyć tej maszyny.
No pewnie... Przepraszam.
Cześć, kochanie. Dopiero się obudziłaś?
Jak to? Savannah. Nie. Całą noc byłam w domu.
Dusty.
Jeśli na poważnie chcemy spędzić trochę czasu osobno,
żeby samodzielnie eksplorować tę...
samplorację...
- musimy ustalić, jak to powiemy Trinie. - Tak.
I powinniśmy wymyślić jakiś sensowniejszy termin
niż „samploracja”.
Stać nas na coś lepszego.
Nazywamy to „samploracją”.
To połączenie „samodzielna” i „eksploracja”.
I brzmi trochę jak separacja.
- Ale to nie separacja. - Nie.
Nie, to bardziej taka małżeńska rumspringa.
Uczyłaś się o Amiszach?
To taki krótki okres, w którym zaznajemy większej swobody.
Czyli pojedziecie do miasta wciągać koks i pukać co się nawinie?
- W żadnym wypadku. - Nie.
Chyba że koks będzie krokiem na drodze do odkrycia, kim jesteśmy,
- poza tym że mężem i żoną. - Może spróbuję tej białej damulki.
- Nie spróbujesz. - Raczej nie.
Mam pytanko.
- Śmiało. - Słuchamy.
- Spaliście dziś w ogóle? - Co?
Postanowiliśmy, że wypijemy dużo kawy.
Dociągniemy do rana. Ale wierz mi,
że myślimy wyjątkowo jasno.
- Tata zamknął oczy. - Wcale nie. Po prostu rozmyślam.
A co z sypianiem z innymi?
Nie przegadaliście tego, co?
Nie.
Chyba powinniśmy?
Powinniśmy?
Możemy.
Powinniśmy wziąć pod uwagę Trinę.
Jako dziecko rozwodników wiem, jakie to potrafi być destabilizujące.
Nie żebyśmy się rozwodzili.
I nie żebyś był dzieckiem, ale już się trochę pogubiłam.
Jedno z was się wyprowadzi...
- Nie. - Dobra.
Tata przez jakiś czas będzie spał w piwnicy.
To nam da trochę przestrzeni, żebyśmy mogli zrozumieć, kim jesteśmy.
A potem do siebie wrócimy,
silniejsi niż kiedykolwiek.
- Rozumiem. - Tak?
Zawsze uważałam, że spiknęliście się za szybko.
To wam wyjdzie na dobre.
No proszę.
Ale nie wiem, co powiedzieć znajomym, bo prezentację zawaliliście.
Wiedz, że kochamy cię najbardziej na świecie
i jesteśmy do twojej dyspozycji,
gdybyś czegokolwiek potrzebowała.
Mogę zrobić imprezę?
Co? Domówkę?
W naszym domu? Pod naszą nieobecność?
Moi rodzice są w samploracji.
Ile butelek whiskey możemy zabrać, żeby twój tata się nie kapnął?
A ile potrzebujemy? Ludzie przyniosą własne alko czy...
Nigdy nie urządzałeś imprezy?
Nigdy nie byłem na imprezie,
bo Kolton żadnej nie omijał,
a ja zostawałem w domu i robiłem nam pranie.
To urocze.
Jasne.
Dzika impreza brzmi spoko, tyle że niewiele dziś spałem i...
Tylko ja się dziś wyspałam?
Jak odblokowaliśmy maszynę, to każdy chciał odkryć, kim jest.
Mnie się do tego wcale nie śpieszy.
Ten „kolejny etap” przekonał moich rodziców,
że muszą od siebie odpocząć. Aż się boję, co powiedziałby o mnie.
Co? Rozwodzą się?
Nie, coś ty. To byłoby zbyt proste.
Będą po prostu mieszkać osobno pod tym samym dachem.
O kurde.
No.
- Trzymasz się? - Tak. Znasz mojego tatę.
Nie wytrzyma bez mamy dłużej niż dzień.
Pierwsze, co postanowili zrobić, to pójść razem na kolację.
Tak że za bardzo się nie martwię, ale planuję wykorzystać tę okazję.
Chyba starczy.
Okej. A co z przekąskami?
Bardziej orzeszki i przegryzki czy raczej deska wędlin?
Nieźle się zapowiada.
Mogę przygotować talerz owoców.
Wciąż uważam, że jak ktoś zaprasza do Giorgia,
to można założyć, że chodziło o knajpę.
Plusem tej kolacji jest to,
że jak Nat dowie się o samploracji, to rozpowie o tym za nas.
Jesteśmy gotowi to ogłosić?
Tak.
Myślę, że tak.
Benvenuto.
Trzymajcie mnie.
Zapraszam.
Casa Giorgia es su casa i też mi casa.
Pamiętacie ojca Reubena? Hana też tu jest.
- Cześć. - Znów się spotykamy.
To miło, ale co wy tu robicie?
Giorgio ma coś ważnego w sprawie maszyny.
Z ojca jest maszyna.
Widzę te muły ukryte pod księdza ciuchami.
Proszę, Cassie.
Kieliszeczek bąbelków. Duży D.
Zanim przejdziemy do wieczornych uroczystości,
chciałbym poprosić, żeby wszyscy włożyli tu swoje telefony.
Nie ma mowy.
Staramy się być bardziej obecni i zachęcamy gości do tego samego.
Zaraz, kiedy mówisz „my”...
Nie bójcie się odłączyć. Nie bądźcie zakładnikami tych cegiełek.
- No dalej, wrzucaj. - A jak coś się stanie?
Od razu lepiej, prawda?
Zawsze powtarzam, że teraz jest tu.
A ja zawsze powtarzam, że teraz jest mój.
No coś ty.
Ogłaszamy, że jesteśmy parą.
To jest ta ważna sprawa?
Nijak się ma do maszyny.
A jednak się ma.
Ponieważ uważamy, że nasz potencjał tkwi w sobie nawzajem.
- Mogę odzyskać telefon? - Nie.
To się stało tak nagle.
To niesamowicie nagłe i niesamowicie prawdziwe.
Chcieliśmy wam powiedzieć osobiście, zanim opublikuję to w Kurierze.
I chciałbym się ojcu wyspowiadać,
że ten związek został już wielokrotnie skonsumowany.
Nie musisz mi się spowiadać.
Ale mogę?
- Bo było zajebiaszczo. - O Boże.
No i Hana, przepraszam.
Mam nadzieję, że nie cierpisz jako jedna z moich byłych kochanek.
To dlatego tu jestem?
Tu jest teraz.
Za Giorgia i Nat.
- Wzniósł toast za samego siebie. - Wiem.
Wyluzuj z tymi ręcznikami.
Nikt nie używa podkładek.
Jak chcesz się tłumaczyć z kółek na meblach, to proszę.
Wiem, że u siebie w domu jesteś w zasadzie głową rodziny,
ale to nie jest twój dom. Wrzuć na luz.
Czuję na sobie presję.
Ciągle myślę o tym, że wyglądam jak Kolton
i może inni oczekują, że będę się zachowywał jak on.
A ja nie jestem duszą towarzystwa.
Nikt tego od ciebie nie oczekuje.
Dosłownie nikt. Nikt niczego od ciebie nie oczekuje.
W ogóle mnie to nie rusza.
Bądź sobą.
I błagam, odłóż te ręczniki, dobra?
Widzisz tę komputerową wersję siebie i ona naprawdę wygląda jak ty.
A maszyna ci mówi: „To jesteś ty”.
Wyświetla ci tę krótką historyjkę i...
Nie wiem, jak to opisać.
Trochę to upiorne.
Może, ale nawet jeśli pokazuje taką ciebie,
to niekoniecznie tylko taka jesteś.
Ciekawe. Co przez to rozumiesz? Rozwiń myśl, proszę.
No dobra.
Jeśli potencjał jest strzałką –
czymś, co musisz o sobie usłyszeć,
żeby obrać nowy kierunek –
to może te historyjki są czymś, co musisz w sobie zobaczyć,
żeby w tym kierunku ruszyć.
Myślę, że są jak sny.
- Użyłeś jej? - I co ojcu pokazała?
Komputerowego księdza, który wyrzyna wampiry czy coś?
Nie powiem, ale chodzi mi o to,
że te wizje są jak sny.
Wizje.
Próbując je komuś opisać...
Zanudzamy go.
Nie, po prostu są osobiste.
Tego nie obwieszcza się na tablicy przed domem albo zderzaku.
Wizja ma bardziej wewnętrzny charakter.
Kiedy ją oglądasz, choćby niechętnie,
dobrze wiesz, co oznacza.
Podoba mi się to określenie.
Mogę go użyć w artykule dla Kuriera?
Ależ proszę.
- Dziękuję. - Ja sobie odpuszczę.
Co takiego?
Kolejny etap. Nie potrzebuję go.
Odkąd mam Natalie, już wiem, kim jestem.
Czuję to samo.
W końcu możemy chodzić na podwójne randki.
No tak. Skoro już przy tym jesteśmy, to my również chcielibyśmy coś ogłosić.
Słuchamy.
Te animacje są lamerskie, a grafika to jakaś porażka.
Z 15 sekund i nie można sterować.
Bo to nie gra.
Nie łapię. Czyli jak włożę kartę „kłamca”, to mi pokaże, jak kłamię?
To nie działa tak dosłownie. Moja przypominała misję w grze.
Powiedziałaś „gra”.
Szłam po łące, na której był płot.
Po jednej stronie tego płotu były owce.
A po drugiej stronie były lisy.
I mój awatar zaczął rozbierać ten płot.
- I zamiast... - Hej!
Kto się chce najebać?
Czy tego nie robimy?
Właśnie rozmawialiśmy.
Spoko. To ja sobie usiądę.
Przykleiłeś te puszki do rąk?
Edward Litroręki. Klasyczna pijacka gra.
To oczywiście nie są litrówki, więc to raczej Edward Ćwiartkoręki.
No.
O czym gadaliście?
Rita nam się z czegoś zwierzała.
Sztos.
To ja odłożę jednego z tych browców.
- Jake, stary. - Szlag.
- No weź, człowieku! - Co ty robisz?
Ogarnę to.
Zużyłem wszystkie ręczniki.
Przyniosę nową rolkę z piwnicy. Ale proszę, wyluzuj.
To tylko sześć tygodni. A potem wrócimy do siebie
i podzielimy się swoimi doświadczeniami.
A jeśli się nie zejdziecie?
Ja myślałem, że będę grał w hokeja 20 sezonów i wygram siedem pucharów,
póki trwale nie uszkodziłem sobie ręki.
Wszystko jest możliwe.
A jeśli kogoś poznacie?
Albo ktoś, kto coś do ciebie czuł, nagle sobie uświadomi,
że wciąż coś do ciebie czuje?
I teraz, kiedy rozpoczęłaś tę swoją małżeńską rumspringę...
- Mi amore. - Wszystko dobrze.
Ja tylko... O matko.
Mam tyle kuponów cztery w cenie dwóch do różnych knajp i pobliskich atrakcji.
Przeproszę was na chwilę.
Wszystko dobrze?
Tak. Dusty i Cass ją zdenerwowali.
Tak uważasz?
To nie ma nic wspólnego z tym,
że jeszcze tydzień temu otwarcie uganiałeś się za moją żoną,
a teraz my robimy sobie przerwę?
- Uganiałeś się za Cass? - Nawet ja wiedziałem.
Ale że ty i Giorgio?
Nie kłóćcie się o mnie.
Nie o ciebie chodzi.
Zawsze będę miał do ciebie sentyment.
Ale wasze problemy małżeńskie,
czy to w sypialni, czy gdzie indziej...
Nie chodzi o seks.
...nie zmieniają moich nagle odkrytych uczuć do Natalie.
Muszę to wyjaśnić.
Natalie. Il mio bambino!
- Pokazać ci łazienkę Giorgia? - Poproszę.
Miałaś rację. Fajnie było to ogłosić.
Zauważ subtelne umiejscowienie wanny.
A to jest odlew głowy Giorgia autorstwa znanej artystki, Drukarki 3D.
Zwróć uwagę na lustro,
gdzie zobaczysz rzadko wspominaną kartę „supergwiazdor”.
A w szufladach znajdziesz tonę środków peelingujących.
Przerosła moje wyobrażenia.
Widzisz? Opłacało się przyjść na tę pieprzniętą kolację.
Masz rację. Dobrze się bawię.
Ty serio dobrze się bawisz.
- Co jest grane? - Pokazało mi dobrą wizję.
To teraz musisz mi już opowiedzieć.
Widziałem siebie jako dziecko, byłem z ojcem i byłem szczęśliwy.
Miło sobie przypomnieć te czasy.
I zdać sprawę, że może karta „ojciec” wcale nie dotyczyła tylko mnie.
Czyli wyznajesz teraz religię MORPHO?
Tak bym tego nie nazwał.
Ale pamiętasz, jak mówiłem, że nie chcę być już księdzem?
Tak, pamiętam. I muszę powiedzieć,
że to wywiera na mnie ogromną presję i...
Nie. Nie chcę na ciebie naciskać.
Tu chodzi bardziej o mnie.
Że nie chcę być już wyłącznie księdzem.
Nie chcę być niczyim pasterzem.
Muszę popracować nad samym sobą
i odkryć na nowo, co sprawia mi radość.
Z „Odkryj radość na nowo” byłby świetny neon.
Jezu, chowasz się tu, bo zrobiłem ci siarę?
Co? Nie.
Nie no, rozumiem. Zepsułem imprezę swoją zabawą.
Nigdy nie zrobisz mi siary.
Chodzi o to.
Jak zobaczyłam ten kącik taty, to zrobiło mi się smutno.
Dociera do mnie, że oni serio to robią. Beznadzieja.
Dopiero co zaczynało być normalnie.
I zdaję sobie sprawę, że narzekam komuś, kto naprawdę stracił rodzica.
Nie no, rozumiem. Też nie chcesz stracić rodziny.
Ale ktoś mi kiedyś powiedział, że nie chce być całe życie z jedną osobą.
Musi być sexy.
I to jak.
Czymkolwiek jest ten kolejny etap dla twoich rodziców,
może wyjdzie wszystkim na dobre?
A mój drugi etap?
Jak chcesz, to z tobą pójdę.
Wiem, jesteś kochany.
No.
Kochany, ale jednocześnie imprezowy drań?
- Jasne. - Tak?
Tak.
Dobra.
Lepiej posprzątam, zanim wrócą twoi rodzice.
Dobrze, draniu.
Ty tak powiedziałeś.
- Uwaga, przyjaciele! - Tak jakby.
Hana, ojcze Reubenie, gdzie jesteście?
Co wy tam kombinujecie? Co robiliście? Widzieliście saunę?
Niezła, nie?
Dobra, mam kolejne ogłoszenie.
Słodki jeżu.
Natalie. Pamiętasz, jak ci wczoraj wymieniałem
ulubionych hokeistów w przerwach między harcami?
Tak.
Jak powiedział wielki czempion, czyli numer 99, czyli Wayne Gretzky:
„Pudłujesz 100% strzałów, których nie wykonujesz”.
Pójdę o krok dalej niż Wayne.
Czasami strzelasz i myślisz, że spudłowałeś.
Ale krążek odbija się od kogoś innego
i trafia prosto w siatkę.
Strzela i punktuje.
- Ona jest siatką? - Tak to rozumiem.
- Natalie Plural... - Pearl.
Pearl.
Tylko nie to.
O nie.
Uczynisz mi ten zaszczyt, zostając czempionką,
czyli pierwszą panią Giorgiową?
Tak.
- Oczywiście. Tak. - Poważnie?
- Tak. - Ale jazda!
Ja jebię.
Skarbie.
Jestem taki szczęśliwy. Aż nie wiem, co ze sobą zrobić!
Czuję, że muszę zarapować.
- Dobra. - Nawijka aż ze mnie wypływa.
O nie.
O tak.
Natalie, Natalie Powiem ci coś-ali
Z miłości aż mnie nosi Raz tutaj, a raz tam-ali
Jesteś psiapsi Cass Miłość łączy nas
Oddacie nam telefony? Zostawimy was samych.
Zawsze będziesz moja Jak w banku to masz
- Zrobiło się dziwnie. - Gdzie kluczyki? W kurtce. A kurtka?
W drugim pokoju?
Natalie, Natalie Jesteś moją pizzą
- Mam worek. - Jak się go otwiera?
Nieważne, ogarniemy to w aucie. Ruchy.
Nie wierzę.
Nieźle nawijał.
Błagam, ja nawijam lepiej od niego.
Cześć, Jacob. A gdzie Trina?
Śpi na górze.
Właśnie wychodziłem,
ale Trina powiedziała, na co się państwo zdecydowali.
Tak? I jak ona to przeżywa? Powiesz nam, gdyby coś się działo?
No pewnie. Państwu też się ułoży.
- Dobranoc. - Nie no...
No dobra.
- Widzimy się w szkole. - Dobranoc.
No dobrze, to...
Teraz rozchodzimy się do osobnych siedzib
w naszej wspólnej siedzibie.
Tak.
Masz ochotę na drinka przed snem?
Za samplorację.
To co planujesz najpierw?
Wyjazd na narty do Whistler czy...
Nie pojadę do Whistler.
Mówiłeś, że w twojej wizji chodziło o coś więcej,
- ale nie wiem... - Teraz nie chcę być w Whistler.
Chciałem tam zostać wtedy.
Kiedy zrobiliśmy sobie tę semestralną przerwę,
świetnie się bawiłem.
Ty pewnie też. Wszystkie te szalone przygody.
Chciałem zostać trochę dłużej. Nie na zawsze, ale...
- Na sześć tygodni? - Sześć byłoby idealnie.
Nie wiem, co by się wydarzyło.
Może byłoby tak samo,
a może pierwszego dnia wjechałbym w drzewo i się przekręcił.
Nieważne. Wiem natomiast, że wróciłem z twojego powodu.
Bo cię kochałem.
A głównie bałem się, że cię stracę.
Bo taki jestem.
I to zobaczyłem w tej części, o której ci nie mówiłem.
Kiedy tylko zbliżam się do czegoś, co napawa mnie strachem...
zatrzymuję się.
Wycofuję. Nie robię tego. Sama widziałaś, nigdy nie skaczę.
Zawsze wybieram łatwy szlak.
Nie że ty jesteś łatwym szlakiem. Ty jesteś trudnym szlakiem.
Nie, nie trudnym. To słowo nie jest lepsze.
To smutne.
Nie. Przepraszam.
Smutne, bo ja z kolei chciałam zostać wtedy we Włoszech.
- Nie na zawsze, ale... - Sześć tygodni?
Tak.
Może trochę dłużej.
Więc to dołujące dowiedzieć się...
że przez tak długi czas nawzajem się hamowaliśmy,
bo baliśmy się zranić tę drugą osobę.
Ale robimy to teraz.
Sześć tygodni. Lepiej późno niż wcale.
Coś czuję, że to będzie najlepsze, co nas w życiu spotkało.
Co?
Moja też miała drugą część.
Nie próbowałaś mnie zadźgać?
Próbowałaś. Mnie też zadźgałaś? Cass.
No. Kiedy zadźgałam mamę, wszedłeś do labiryntu,
- a ja zafundowałam ci Psychozę. - Na moim ciele też zatańczyłaś?
To był bardziej menuet.
Ale tak jak mówiłeś, to metafory.
Coś, co musimy zobaczyć, żeby ruszyć w nowym kierunku.
Cokolwiek to jest, chyba lepiej wiedzieć, prawda?
Na pewno tego chcesz?
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA M.O. WALSHA
Napisy: Daria Okoniewska